Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στις ήττες των άλλων;

Ξεκίνησε... Οι εξελίξεις που πυροδότησαν οι ευρωεκλογές στο πολιτικό σκηνικό και το κοινωνικό προτσές είναι ραγδαίες. Ο Μελισσανίδης «φεύγει» από την ΑΕΚ και βάζει στην ΠΑΕ έναν μπροστινό του -ό,τι κάνουν δηλαδή γενικά οι καπιταλιστές με τα αστικά κόμματα και τους πρωθυπουργούς. Και ό,τι -πίστευε πως θα- έκανε ο Αλαβάνος με τον Τσίπρα και ο Αλέξης με τον Στέφανο. Αλλά τα κόμματα προχωρούν χωρίς να κοιτάνε τα δικά σου καπελώματα.

Την ίδια στιγμή, η ιδεολογική ηγεμονία του αριστερού φασεϊσμού κατακτά την τιβί και ριάλιτι τύπου First Dates με υπόγεια ταξική προπαγάνδα για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες λένε πως δεν είναι τυπική φασαία αλλά (φιλο)ΑΡΙΣ, οπότε δυνητικά ψηφοφόρος του κόμματος. Μια κάλπη τα αλλάζει όλα. First we take First Dates...

Το 9,25% του ΚΚΕ σαρώνει και στο #firstdates

"Το όνειρό μου είναι να πάρει ο λαός τα μέσα παραγωγής"🔥✊

ΟΛΟΙ στον αγώνα μαζί με το ΚΚΕ για να γίνει πραγματικότητα το όνειρο της Μελίνας!#ΤΩΡΑ_ΚΚΕ #ΚΚΕ pic.twitter.com/8c82Diw4vG

— Ντοκτορ Who (@Doc_Who0) June 11, 2024

Τι είναι όμως χειρότερο από τις εκλογικές αυταπάτες; Η παταγώδης διάψευσή τους. Η ελπίδα φεύγει, η κατάθλιψη έρχεται και το πένθος ασφυκτιά στη θεωρία των σταδίων. Κι όσο δεν έρχεται η αποδοχή, πλησιάζει η τρέλα. Το γαρ πολύ των εκλογών γεννά παραφροσύνη. 

Θεέ μου, πόσα παρατράγουδα ξοδεύεις, για να καλύψεις την (μετ)εκλογική κατάθλιψη... Και πόση τεχνητή νοημοσύνη ξοδεύεις, για να καλύψεις την ανυπαρξία της φυσικής (νοημοσύνης) σε κάποια άτομα.

❤️‍🩹 Της ΝΔ το δεκανίκι! 🔊
Στίχοι: Jo Di / Μουσική: Suno pic.twitter.com/FDgsnV1Zoq

— 𝕁𝕠 𝔻𝕚 🏳️‍🌈 (@jodigraphics15) June 10, 2024

Ένα τραγούδι στρατευμένης τέχνης, από έναν υποψήφιο του ΜέΡΑ25 που δείχνει ότι ο πάτος του βαρελιού δεν είναι η τραπ -ούτε ο Ρόμπερτ Ουίλιαμς (Δημοκρατία ή Μαρξισμός). Κι όμως, είναι τόσο χάλια που καταλήγει αριστούργημα. Κι αν περνούσε από το χέρι μου, θα έπαιζε σε κάθε προεκλογική μας συγκέντρωση -κρίμα που αργούν τόσο οι επόμενες.

Με τόσα παρατράγουδα δεν είναι δύσκολο να περάσεις καλά στην καλποπανήγυρη -και να βγει προς τα έξω, σαν μήνυμα προς τας Ευρώπας. Δύσκολο είναι να διαλέξεις μόνο μια φαιδρή στιγμή, ως κορυφαία. Ξεκινάν οι υποψηφιότητες.

Σε ένα πάνελ, η παρουσιάστρια διαβάζει τα ονόματα που εκλέχτηκαν και μεταξύ άλλων τον... «Νικόλαο Αλαβάνο», που είναι όμως στο studio και την διορθώνει.
-Συγνώμη, Νικολάου Αλαβάνος λέγομαι.
Κι αυτή συνεχίζει απτόητη.
-Μα ναι, αφού σας συνεχάρηκα...

-Με το ψηφοδέλτιο της Ελληνικής τελικής Λύσης, εκλέχτηκαν:

-Μια Γαλάτω από τον Έβρο, γιατί ήταν γυναίκα και πρώτη αλφαβητικά σε ένα ψηφοδέλτιο γεμάτο αγνώστους μεταξύ αγνώστων. Ό,τι είχε συμβεί δηλαδή το ’19 στο ΜέΡΑ25 -και σε κάθε αρχηγοκεντρικό κόμμα. Και ό,τι θα ήθελε να συμβεί ο εκλεκτός του Κασιδιάρη στους Πατριώτες του Εμφιετζόγλου (Γιώτης), που βάσει σχεδίου δεν είχε αλφαβητικά άλλον από πάνω του.

-Και ένας τύπος που παράλλαξε λίγο το όνομά του, για να τον μπερδέψουν με τον στρατηγό Φράγκο και να τον εκλέξει πανηγυρικά το ποίμνιο του Βελόπουλου. Ό,τι πιο κοντινό θα βρείτε στον κινηματογραφικό Έντι Μέρφι, που εκλέχτηκε γερουσιαστής με ένα παρόμοιο τέχνασμα και το άχαστο σύνθημα: Jeff Johnson - The name you know!

Θέμα χρόνου να βγει υποψήφια με όνομα Χλωρίνη Κλινέξ και προεκλογικό σύνθημα: Αυτήν εμπιστεύεστε!

Παρένθεση. Μα πώς μπορείτε και γελάτε μες στον ζόφο της ακροδεξιάς του 20%;

Έλα ντε. Όπως ακριβώς πανηγύριζε το αριστεροχώρι για την εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ, με τη χρυσή αυγή να προελαύνει -τότε που λοιδορούσαν την προτροπή της Αλέκας στον λαό να διορθώσει την ψήφο του. Και όπως θα χαιρόταν με την ψυχή του -παρά τον... ζόφο- ο Γιάνης αν είχε πάρει άλλη μισή μονάδα και έμπαινε στην ευρωβουλή. Τώρα όμως...
Μη χαμογελάς, ρε, τι σου ζητάνε;

Είναι θέμα προς συζήτηση, πάντως, αν είναι όντως πρώτη φορά ακροδεξιά, που τα σταγονίδια συγκεντρώνουν τέτοιο ποσοστό. Πρώτη φορά ξανασυμβαίνει... Δεν το λέω -μόνο- με την έννοια ότι οι νεοέλληνες ήταν πάντα λίγο ακροδεξιοί, άσχετα απ’ την ψήφο τους, κι ας μην το ήξεραν, ή ότι οι φασίστες έβρισκαν πάντα ζεστό καταφύγιο στη μητρική αγκαλιά της ΝΔ και τις προγονικές αξίες της παράταξης. Η ακροδεξιά μούχλα ήταν ιδρυτικός πυλώνας και οργανικό κομμάτι της «ελληνικής δημοκρατίας» (της «καλύτερης που είχαμε ποτέ») και είχε πάντα ένα διψήφιο ποσοστό στην κοινωνία, που βρήκε απλώς αφορμή στο νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια να εκδηλωθεί από την ανάποδη, βγαίνοντας επιτέλους από την ντουλάπα με τους ναζιστικούς σκελετούς.

Όταν φωνάζαμε «δεν είναι αθώοι» δεν ήταν μόνο για τα κεφάλια της εγκληματικής οργάνωσης αλλά και για τους χιλιάδες συνένοχους που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στο μαχαίρι με την ψήφο τους. Μιλάμε για μισό εκατομμύριο κόσμο -χωρίς το άλλοθι της άγνοιας και της παραπλάνησης. Μπορεί να λούφαξαν προσωρινά στις τρύπες τους μετά τη δίκη, δεν εξαφανίστηκαν όμως από τη μια μέρα στην άλλη.

Δεν είναι καλό να κάνουμε πως δεν υπάρχουν, ούτε όμως πως δεν υπήρχαν ποτέ, λες και προέκυψαν ξαφνικά από το πουθενά. Όποιος θέλει όντως να τους κοντύνει και δε βλέπει ότι πρέπει να συνταχθεί με τους κόκκινους, έχει πολιτική - ταξική αχρωματοψία. Κι όποιος θέλει να τους εξαφανίσει πολιτικά, πρέπει υποχρεωτικά να σκοτώσει το θηρίο που τους γεννά και τους τρέφει: το σύστημα και τον σάπιο κόσμο της εκμετάλλευσης. Αλλιώς κάνει σκέτη αντίφα λεζάντα για λίγα ψηφαλάκια και χρειάζεται απεγνωσμένα τους φασίστες, για να συγκρίνεται μαζί τους και να φαίνεται «αριστερός».

Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζουμε φαιδρά. Αν μη τι άλλο είχε πλάκα η διαχείριση του κακού αποτελέσματος από τα (μικρο)αστικά επιτελεία, με διάφορα παραμυθάκια, που λέγονται αφηγήματα στην πολιτική επιστήμη, και έχουν περάσει στη μουσική και τον κινηματογράφο με τίτλο «Ο χαμένος τα παίρνει όλα».

Η ΝΔ πέτυχε πύρρειο νίκη, χωρίς αντίπαλο και χωρίς τον Πύρρο -του πήρε τις ψήφους ο Μπελέρης. Βρίσκει παρηγοριά όμως στο αφήγημα της ευρύτερης διαφοράς στα χρονικά των ευρωεκλογών από το δεύτερο κόμμα. Και πήρε το μήνυμα να κάνει ό,τι και πριν, ακόμα πιο γρήγορα και αποτελεσματικά...

Ο ΣΥΡΙΖΑ γλέντησε την ήττα του, καθώς πέτυχε τους υπόλοιπους στόχους του, δηλαδή να πέσουν οι άλλοι. Και βασικά να μην μπει στην ευρωβουλή η ΝεΑΡ -νέα είσοδος στο σύμπαν του εξωκοινοβουλίου- με την οποία υπάρχει διαμάχη για τις βουλευτικές θέσεις, με σύνθημα «φέρτε πίσω τις κλεμμένες» (έδρες) και μια εσάνς από τη γοητευτική διάσπαση του ΜΛ-ΚΚΕ με την ΟΑΚΚΕ -που ηγεμονεύει πολιτικά αλλά πήρε την τιμητική προτελευταία θέση στις εκλογές.

Η ΝεΑΡ τώρα συνεχίζει αριστερά και μπορεί να πάρει τις έδρες -που ανήκουν στην Αριστερά- και να (τις) πάει στο ΠΑΣΟΚ -όλοι αριστεροί είμεθα άλλωστε. Η μεγαλύτερη προσωπική δικαίωση, όμως, στις ευρωεκλογές του 41% ανήκει στην Αχτσιόγλου, που θέσπισε το 50%+1 για τις συνελεύσεις των Σωματείων, αλλά δε θα είχε κανέναν ηθικό φραγμό να δεχτεί τις έδρες της ΝεΑΡ (αν περνούσε το 3%), λόγω χαμηλής συμμετοχής - νομιμοποίησης.

Το πιο wow αφήγημα όμως ήταν η σκέψη Βαρουφάκη πως το ΜέΡΑ25 νίκησε, γιατί δεν εξαφανίστηκε στις εκλογές και πλέον «κάτι ξαναξεκίνησε...», με κάλεσμα ενότητας και συντονιστικό της ριζοσπαστικής αριστεράς, σε ντεζαβού τύπου μαρμότας. Αυτά τα (προ/μετ)εκλογικά καλέσματα άλλωστε είναι πάντα αξιόπιστα και ανθεκτικά στον χρόνο.

Αν το ΜέΡΑ25 σας θυμίζει σταρτ-απ επιχείρηση με κοντινή ημερομηνία λήξης (το ’25, αν όχι νωρίτερα τελικά) είναι καιρός να μάθετε ότι ξόδεψε απλώς μια ζωή -από τις 25- και βάζει νέο κέρμα (bit-coin) για ένα νέο ξαναμεταξεκίνημα ή απλώς μετα-ξεκίνημα, για να το πούμε στη διάλεκτο του Γιάνη. Κι ας νόμιζαν κάποιοι πως τα έπαιζε όλα σε μια ζαριά, μια έσχατη ευκαιρία, ο τελευταίος χορός (σε έναν χρόνο θα έχουν όλα τελειώσει). The last dance...

Εσύ ψήφισες τον Γιάνη;

Κι αν ο Βαρουφάκης είναι ο απόλυτος σταρ που αποτυγχάνει γιατί δεν έχει έναν Πίπεν δίπλα του; Κι αν τελικά τον βρει τώρα, στο συντονιστικό που παρήγγειλε; Κι αν ο Πίπεν του ΜέΡΑ αγανακτήσει με τις πλατφόρμες και τις πίπεν (φτηνό, συγνώμη) των συμμάχων; Και πάρει το ινδιάνικο βλέμμα του Σκότι, όταν τον ρώτησαν ποιες ομάδες παίζουν στο Φάιναλ Φορ; Then we take Berlin...

Η ΑΡΑΣ πότε θα πάει στο ΣΥΡΙΖΑ;

Αλλά ας γυρίσουμε στην τραγουδάρα των ημερών -μόνο εγώ και το Λαϊκό Στρώμα έχουμε πατημένο το replay άραγε; Να λίγα ακόμα δύστυχα δίστιχα, αντίστοιχης έμπνευσης, για τις επόμενες επιτυχίες -μουσικές, εκλογικές και γενικώς.

Τρία τοις εκατό στο ΜέΡΑ, τους σταλίνες κάνει πέρα
Βαρουφάκης και Αγιούμπι, για να κλαίνε οι Κουτσούμπι(λο)
Κλέωνα Γρηγοριάδη, ρίξ’ τους στο βαθύ σκοτάδι (όπου έχουν τον Ζαχαριάδη)
Έχω κρατημένα λίγα (^*/>(!@) για την Παπαρήγα. Αναρχικοί και μπολσεβίκοι, της ΝΔ το δεκανίκι

Αυτό που δεν ήταν τόσο αστείο, ήταν η πτώση της Λιάνας, ζωντανά σε ένα στούντιο (επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς και να ανέβουν τα ποσοστά σου). Οι συνέπειες ήταν κάταγμα και οξύς πόνος. Τίποτα όμως δε συγκρίνεται με τον πόνο των άλλων -χωρίς παστίλιες- για το ΚΚΕ και τις εκλογές συνολικά. Καλή ώρα η εκπομπή του Press Project. Κλίμα συννεφιασμένη Κυριακή, με τεθλιμμένους συγγενείς στην κηδεία της καλής σοσιαλδημοκρατίας.

Ψυχραιμία Γωγώ.
Γωγώ, ψυχραιμία! https://t.co/vTsgZPXlHQ pic.twitter.com/Ao3grduEJC

— Αχαστος (@krhth13) June 10, 2024

Και η παραφροσύνη κλιμακώνεται επικίνδυνα.

Τρομακτικές παρενέργειες παρατηρήθηκαν στην Αττική από την άνοδο του ΚΚΕ!
Σταδιακά ο Πουλης μεταμορφώνεται σε Πορτοσαλτε..!🤣#ευρωεκλογές2024 pic.twitter.com/VdGVOsRplg

— red_salute🚩 (@red_salute) June 10, 2024

Της ΝΔ το δεκανίκι δε ρωτάνε για τη δίκη
Του Ζηνόβιεφ, του Μπουχάριν και την πτήση του Γκαγκάριν.

Γιατί, κυρία Στάη μου, δε βγαίνει ο Κουτσούμπας στο τηλέφωνο να μας πει για τις δίκες; Γιατί σωπαίνει για ένα θέμα που καίει τους απλούς πολίτες και καθορίζει τη ζωή τους; Γιατί βγήκε στο Κολωνάκι; Τι, δεν ήταν στο Ντα Κάπο αλλά στο Νοέλ; Και γιατί βγήκε στο Νοέλ τότε; Γιατί καπνίζει, γιατί τρώει και κυρίως γιατί υπάρχει;

Εναλλακτική διατύπωση: γιατί δεν υπάρχουν περισσότερα ακροδεξιά σκουπίδια σαν τον Χίο να ρωτάνε για τα γκούλαγκ τον Κουτσούμπα και τους Κουκουέδες στα πάνελ; Και το βασικό: γιατί δεν τους έκαναν ούτε καν στο Πρες Πρότζεκτ μια ερώτηση για τις Δίκες της Μόσχας; Παντού πράκτορες της NKVD..

Εκεί θέλει, κυρία Στάη μου, ανοιχτές γραμμές και μηνύματα οπαδών. Βαριά καφενειακή ανάλυση από τον Βλαδίμηρο -17- για επαναστατική κατάσταση και τις χαμένες ευκαιρίες. 

Τρως δύο γκολ στο ’89 και το ’91! Τι είσαι, η Μπάγερν του Μονάχου και μένεις μονάχος στις Βρυξέλες; Κάνε αλλαγές, διώξε τα παλτά, ρίξ’ τους στον πάγκο, βάλε παίκτες από τη νεολαία, φέρε Καμπαγιάννη, Δέσποινα Κουτσούμπα, μεταγραφές αεροδρομίου. Τέρμα η ασυλία στο ιερατείο, να πείτε για τα κότερα, για τα ντολμαδάκια, φόλα στα pet του Μητσοτάκη.
-Επόμενη γραμμή -αρκεί να μην είναι του Περισσού.

Κι οι απορίες μένουν αναπάντητες -θα τις πάρουμε μαζί μας στον τάφο. Πώς περνιέται για κωμικός ο Λαζόπουλος; Πώς περνιέται για ριζοσπαστική αριστερά το 70% του μνημονίου; Πώς θεωρείται καλός γραφίστας ο Jo-Di; Πώς περνιέται για κινηματικό μέσο το Press Project και ο Πουλής; What are you looking at? Και τέλος πάντων: γιατί πονάνε τόσο;

Πολιτικά μιλώντας, ο πόνος των «δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ αλλά» ήταν ανέκαθεν το κενό μεταξύ του ΚΚΕ και της εκάστοτε σοσιαλδημοκρατίας. Η «πέραν του ΚΚΕ αριστερά», όπως την είχε περιγράψει εύστοχα ως ζωτικό χώρο ο Αλαβάνος, όταν ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα ο χώρος αυτός κινδυνεύει να μείνει χωρίς υπολογίσιμο φορέα -ένα σχήμα διάδοχο του «παλιού καλού ΣΥΡΙΖΑ» που εξέφραζε το «παλιό καλό ΠΑΣΟΚ»- και πολιτική έκφραση. Ή μάλλον, ακόμα χειρότερα -για αυτόν- με μόνη ουσιαστική διέξοδο το ΚΚΕ. Πονοκέφαλος...

Είμαι άρρωστος και είναι πια αργά
Γιατρέ μη μου φωνάζεις, δείξε λίγη συμπάθεια στον ασθενή σου
Δεν ξέρω τι να κάνω, πες μου τι πρέπει πες μου
Και πώς να διώξω αυτόν τον πόνο μακριά.
Τίποτα δεν κάνω που να αξίζει

Έλα όμως που για το αριστεροχώρι και ένα μεγάλο μέρος του, το ΚΚΕ είναι ο βασικός λόγος ύπαρξης από την ανάποδη -δια του ετεροπροσδιορισμού. Για άλλους το υπαρξιακό ζήτημα είναι ενισχυμένο από διάφορα βιώματα, φτάνοντας στα όρια του συνδρόμου. Πχ όπως οι -είστε σίγουρα;- δημοσιογράφοι του ΤΡΡ, που χρήζουν ειλικρινά βοήθειας.

Ναι αλλά εμείς τι γυρεύουμε μέσα στις ήττες των άλλων; Γιατί μας αφορά ο πόνος τους;

Εμείς δεν είμαστε ψυχολόγοι και δεν έχουμε παυσίπονα, για να τους βοηθήσουμε. Το βασικό είναι να μη γίνουμε κάφροι με οπαδικά αντανακλαστικά, για να βοηθήσουμε τους υπόλοιπους, όσους δεν είναι χαμένες περιπτώσεις. Όχι αλαζονεία, όχι ειρωνεία και εκτόνωση, όχι ανέξοδος κομματικός πατριωτισμός. Φίλαθλοι, μην απαντάτε στις προκλήσεις, που λένε και τα μεγάφωνα στους τελικούς του μπάσκετ -επειδή κάτι πρέπει να πουν.

Φινάλε με κάτι ακόμα από τον μικρόκοσμο (όχι του Θάνου).

Στη μαγευτική Θεσσαλονίκη (της ΝΔ το δεκανίκι), που δεν ξανάβγαλε τον Τεό γιατί βρήκε πιο γραφικούς άχρηστους, η κε του μπλοκ ξανάρθε σε επαφή με γευστικές συγκινήσεις -γύρος με πραγματικό μπούκοβο, μπουγάτσα με μπουγιουρντί κτλ-, νεανικές αναμνήσεις και το πατρικό ΠΡΙΝ, αφημένο στο πλυντήριο δίπλα στη λεκάνη για τις δύσκολες ώρες (χωρίς σκόπιμους συνειρμούς), με εμπνευσμένα αρθράκια - φάρμακο για την κατάθλιψη και τη δυσκοιλιότητα.

Στο τελευταίο (προεκλογικό) φύλλο, ο Σταύρος Μαυρουδέας (πραγματικός γυρολόγος, που συνεργάστηκε για ένα φεγγάρι και με το κόμμα, πριν επιστρέψει δια του Αλαβάνου στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ) γράφει σωστά ότι η στάση ενός κόμματος απέναντι στην ΕΕ είναι κριτήριο ψήφου για τις ευρωεκλογές. Κάνει όμως γκραν φινάλε με τον ελέφαντα πίσω από τις παπαρούνες -που αλλάζουν χίλια χρώματα και παράγουν όπιο.

Όμως ο ελέφαντας που κρύβεται πίσω από τις παπαρούνες είναι το ΚΚΕ, που ενώ καταγγέλλει την ΕΕ ταυτόχρονα ανάγει την αποδέσμευση από αυτήν σε κάποιο απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον (λες και μπορεί να γίνει σοσιαλισμός μέσα στην ΕΕ). Άλλωστε, στις κρίσιμες στιγμές των μεγάλων αντιμνημονιακών κινητοποιήσεων, το ΚΚΕ επέλεξε να απόσχει και να τις υπονομεύσει. Με επανειλημμένες δηλώσεις των δύο τελευταίων Γενικών Γραμματέων του δήλωσε ότι δεν σκέφτεται λύσεις εκτός ΕΕ και σιγοντάρησε το συστημικό αφήγημα, ότι δηλαδή η αποδέσμευση από την ΕΕ είναι καταστροφική.

Ο αντικουκουεδισμός είναι το όπιο του αριστερισμού. Αλλά μας αφήνει με την απορία και ανοιχτά ερωτήματα -σαν τον Δεκέμβρη, που δεν ήταν η απάντηση.

Τι οφέλη και δυνατότητες μας προσφέρει ένα GRexit που δε συνδέεται άμεσα με μια επαναστατική στιγμή; Είναι μικρή η γραμματοσειρά που χρησιμοποιεί το ΚΚΕ σε αφίσες, κείμενα και εκλογικές προκηρύξεις ή είναι κάτι άλλο που τον δυσκολεύει στην κατανόηση -κειμένου, θέσεων κτλ; Εκείνη η αλήστου μνήμης πρωτοβουλία για την έξοδο από την ΕΕ (του ΝΑΡ) πότε και γιατί εγκαταλείφθηκε σιωπηλά στην τύχη της -και τι μας δείχνει αυτό για την ανάδειξη ή την υποτίμηση του ζητήματος από τον χώρο; Ο Μαυρουδέας είχε την ίδια γνώμη τότε που συνεργάστηκε με το ΚΚΕ -ότι δηλαδή επιδιώκει σοσιαλισμό εντός της ΕΕ- ή αλλάζει γνώμες με τα φεγγάρια; Κι όταν πήγε με το -εξίσου- αλήστου μνήμης ΜΑΡΣ του γλυκ(ανάλατ)ου Αλαβάνου, μήπως θυμάται ποια ήταν η θέση που είχε για την ΕΕ συνολικά -και όχι απλώς για την ευρωζώνη; Πολλά τα ερωτήματα, για καλά διαβασμένους και έχοντες μνήμη, χωρίς όμως να παπαγαλίζουν έτοιμα σχήματα.

Επίλογος

Όσοι νιώθουν μετεκλογική κατάθλιψη και δε σκάνε ούτε χαμόγελο με τα παρατράγουδα, ας γνωρίζουν πως το καλύτερο αντικαταθλιπτικό είναι ο δρόμος και το κίνημα. Αν έχουν ξεχάσει πώς γίνεται, ήρθε η ώρα να το θυμηθούν -και ας το κάνουν από όποιο μετερίζι κρίνουν καλύτερο. Και αν είναι αμετανόητοι οπαδοί του καναπέ και αθεράπευτα αντικομμουνιστές, ας παρηγορηθούν με τη σκέψη ότι στην κοινωνία του μέλλοντος η ψυχολογία θα είναι πρωτοπόρα και θα κάνει θαύματα...

ΤΡΥΠΕΣ στον ιστό του συστήματος

Λονδίνο-Άμστερνταμ ή Βερολίνο
Έχεις ξεχάσει πού ακριβώς θέλεις να πας

Γραμμένο-αφιερωμένο στον Γρηγόρη που αλλάζει κόμματα σαν τα γιλέκα του και σε όλους τους πολιτικούς γυρολόγους, που τα κάνουν όλα για αυτό που σκέφτονται -το καρεκλάτο- και βρήκαν τον δικό τους ύμνο. Ή μήπως όχι; Ας δούμε και μια άλλη ανάγνωση.

Τούτες τις ώρες τα βλέμματα εκατομμυρίων εργαζομένων της Ευρώπης είναι στραμμένα εδώ, στην ανυπότακτη Ελλάδα των ανθρώπων του μόχθου. Των συναδέλφων μου στη Γερμανία που έδωσαν και δίνουν απλόχερα τη γνώση τους και την εργασία τους για την προάσπιση της υγείας και της ζωής του λαού! Των απεργών στα διυλιστήρια της Γαλλίας, στους σιδηρόδρομους της Φρανκφούρτης, στα αεροδρόμια της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, των υγειονομικών και λιμενεργατών της Βρετανίας, που κατέκλυσαν τους δρόμους σε όλες τις χώρες της Ευρώπης για τη ζωή και τα δικαιώματά τους! Της λαοθάλασσας που κατέκλυσε το Μάλμε, τα Πανεπιστήμια στις πρωτεύουσες πολλών χωρών και φωνάζουν δυνατά Λευτεριά στην Παλαιστίνη! Των αγροτών που έφτασαν στην Πύλη του Βραδεμβούργου, στον Πύργο του Άιφελ, έξω από το Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλες!

Αυτά τα μάτια είναι στραμμένα εδώ για να δουν την κόκκινη φλόγα να απλώνει και να φουντώσει!
Από το Άμστερνταμ ως τη Στοκχόλμη και το Λονδίνο, από το Βερολίνο ως το Παρίσι και τη Μαδρίτη!
Σε εμάς, που δεν έχουμε ξεχάσει πού ακριβώς θέλουμε να πάμε!

Τι έγινε, ρε παιδιά; Από πότε παίζει «Τρύπες το μαγαζί»;
Κάτσε να δεις τι σου ’χω για μετά.

@twra_kke 📌Μήνυμα του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στο TikTok, με αφορμή την αποκρουστική συζήτηση για τα "πόθεν έσχες" 🔴Ότι υπάρχουν δύο κόσμοι το ξέραμε. Ότι θα ήταν τόσο θρασείς που θα υπερασπίζονταν με τέτοιο πάθος τον κόσμο τους, τον κόσμο της χλιδής, το μάθαμε… 💰Ένας χορός εκατομμυρίων, μετοχών, μπόνους, πάνω στα συντρίμμια μιας κοινωνίας, που αγωνιά να βγάλει τον μήνα, που αναβάλλει τα όνειρά της καθημερινά, την ώρα που η δουλειά της γίνεται κέρδη και μερίσματα, χτίζει τα ακίνητα και φουσκώνει το «πόθεν έσχες» μιας χούφτας εκμεταλλευτών. ✊Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε την πλάτη στη σήψη τους. Να υπερασπιστούμε τον δικό μας κόσμο, τον κόσμο του δίκιου, της αλήθειας, της εντιμότητας, της αλληλεγγύης. ‼️Η φωνή αυτού του κόσμου, του κόσμου της δουλειάς και του αγώνα, ακούστηκε και θα ακούγεται δυνατά παντού, και στο Σύνταγμα σε όλη την Ελλάδα, σε όλη την Ευρώπη, με πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ την Κυριακή των ευρωεκλογών. Υ.Γ. Το λέει άλλωστε και το τραγούδι: «Ήρθε ο καιρός να μου πεις, είναι καιρός να μου πεις: Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων…». #ΤΩΡΑ#ΤΩΡΑ_ΚΚΕ #κκε #κνε #kke #kneγ#φοργιουγ#φοργιουπειτζs#mpesfyy#foryouy#foryoupagel#euelections2024o#eklogeso#europeanuniond#neadimokratiai#syrizaok #ποθενεσχες #ποθεν_εσχες #kasselakis #mitsotakis ♬ πρωτότυπος ήχος - Τώρα ΚΚΕ!

Γιατί εμείς δεν ξεχάσαμε ποτέ που θέλουμε να πάμε, σύντροφε (στο αεροδρόμιοστο αεροδρόμιο).
Κι ας είναι μια διαδρομή γεμάτη ζιγκ-ζαγκ (και τη φωνή του Γιώργου Σαρρή για σύμμαχο).
Γεμάτη ανηφοριές (μα η πτώση στον κατήφορο είναι πιο δύσκολη, αν κουβαλάς τον βράχο του Σίσυφου).
Γεμάτη σκαμπανεβάσματα (στο τραμπολίνο της ιστορίας) και πισωγυρίσματα (όπως στο «Φιδάκι» με τον αγκυλωτό σταυρό, που κόβεις ένα κεφάλι και φυτρώνουν δύο πίσω του, ώσπου να του καρφώσεις την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ).

Κι η επόμενη αφιέρωση του ΓΓ, τώρα που επεκτείνεται σε άλλα είδη, θα είναι με Robert Tepper και πέτσινη καμπαρτίνα ως το πάτωμα. There ’s no easy way out (από την ΕΕ και το σύστημα), there ’s no short cut home. Giving in is always wrong. Ή έστω μια Κάρμινα Μπουράνα στη μνήμη του Μπιρσίμ. Ανοίγει παρένθεση (κεντροαριστερή).

-Για δες καιρό που διάλεξε τον Τάσο να μας πάρει. Τώρα που οι πελάτες του τον χρειάζονταν όσο ποτέ. Τώρα που οι κάμερες γυρνάνε μόνο 30 μοίρες, λες και έχουν πάθει αυχενικό και δεν μπορούν να στρίψουν. Τώρα που οι αρχηγοί τους ανεβαίνουν σε κάτι βάθρα σαν ίσωμα, για να μην κάνουν γκρο πλαν και φανεί η μοναξιά μες στο μη πλήθος. Τώρα που πάνε Σύνταγμα, χωρίς ντροπή, και δε γεμίζουν ούτε τον διάδρομο του Μετρό. Μα ίσως αυτή η κατάντια να τον έστειλε μια ώρα αρχύτερα, σφραγίζοντας το τέλος μιας εποχής, μαζικής και καλόγουστης.

Κάποιοι γουστάρουν αριστουργήματα, Μπουνιουέλ και Παζολίνι. Άλλοι Λάνθιμο και Τεό, με τη διεθνή αναγνώριση. Οι πιο μερακλήδες Γραμματικό ή Οικονομίδη για τον καλτ ρεαλισμό. Μα ποιος να σταθεί δίπλα του, στη στρατευμένη τέχνη του. Έφυγε ο καλύτερος. Και οι καλύτεροι δεν έχουν πια σε τι να πιστέψουν... (Κλείνει το ιντερμέδιο).

Προς το παρόν, ο ΓΓ μένει στις «Τρύπες» (στον ιστό του συστήματος). Και ίσως στις επόμενες εκλογές αρχίσει να αφιερώνει Θανάση Παπακωνσταντίνου, τώρα που πήγε στο ραδιόφωνο του 904 στη Θεσσαλονίκη. Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράσσεται -ακόμα. Σε κάνα Φεστιβάλ μην έρθει μόνο. Ήδη γίνεται πανικός από κόσμο, δε χρειάζονται και άλλοι.

-Στο Ίλιον (Νέα Λιόσια ρε ψώνιο...) η συγκέντρωση είχε πιο παραδοσιακό κλείσιμο, με Μικρούτσικο. Αλλά όχι αυτόν που νομίζετε.

Είναι η ζωή από πηλό, βάλε φουλ τη φαντασία
Πλάσε εσύ το γεγονός, έτσι νικιέται η ιστορία.

Στίχοι-Μουσική Ανδρέας Μικρούτσικος, από τον δίσκο «Περνάω με Κόκκινο» -τυχαίο και αυτό; Σε ένα άλλο σημείο βέβαια λέει «δεν τον νικάς τον φασισμό, μόνο με οδοφράγματα, μα στο πεδίο του μυαλού με της ψυχής τα θαύματα». Τα βιβλία και τα ταξίδια ξέχασε.

Όταν του κάνουμε αφιέρωμα στο Φεστιβάλ, θα ακολουθήσει ανάλυση στίχων και πόσο πολιτικό ήταν το δίστιχο με τον Ρασούλη: αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό, καλές οι ΗΠΑ και η Ρωσία, μα έχω τον πόνο μου και εγώ.
Κι όταν πάει ο ΓΓ με τον Μητσοτάκη σε ένα εξωτικό ξερονήσι, να του εξηγήσει γιατί παραμένει κομμουνιστής, μπορεί να του τραγουδήσει και το «χαμένο νησί». Αλλά εμείς θα την φτιάξουμε την οργάνωση, χαμένε, α χαμένε...

-Αλλά η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης, τα είχε όλα. Δεν έκλεισε με Μικρούτσικο, αλλά με το κορίτσι από την Παλαιστίνη να τραγουδά το σύνθημα για λευτεριά στην πατρίδα της -ίσως η πιο ωραία στιγμή της προεκλογικής περιόδου. Είχε μια δόση συγκίνησης, με τους 72 βετεράνους ταξικούς συνδικαλιστές να δίνουν το «παρών». Και -πάνω από όλα- είχε τα αποκαλυπτήρια της πλακέτας στο σημείο της δολοφονίας του Ταλαγάνη-Ζέβγου. Σε άκρως κεντρικό σημείο, πάνω στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας, για να τους μπαίνει στο μάτι, να θυμίζει το ποιόν τους και να μην είναι εύκολο να την κρύψουν, όπως το αντίστοιχο μνημείο στο σημείο της δολοφονίας του Λαμπράκη.

Γιατί σε αυτόν τον τόπο, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, θα βρεις το χνάρι των κομμουνιστών, της Αντίστασης και του κινήματος. Και μια παρακρατική δολοφονία από λακέδες του αστικού κράτους.

-Μερικές δηλώσεις στήριξης -ανάμεσα στις πολλές- ξεχωρίζουν.

Του Θύμιου «με ζεστή καρδιά», γιατί σε αυτά δε χωράνε μισές και κρύες. Της Μποφίλιου με εξίσου ζεστή και φινάλε με νόημα: «ίσα δικαιώματα για όλους». Της ΑΡΙΣ -συνήθεια που έγινε λατρεία- με συγκεκριμένη ανάλυση της κατάστασης. Και των τριών συναγωνιστών από το Μεσολόγγι, που συνυπέγραψαν την επαναπροσέγγισή τους.

-Ποιος δε θυμάται/λατρεύει/νοσταλγεί εκείνα τα λεκτικά σχήματα του Στάλιν, σαν αρνητικές ρητορικές ερωτήσεις. Μήπως σύντροφοι μπορούμε να ισχυριστούμε πως το ΚΚΕ είναι κόμμα του ΟΧΙ και της διαμαρτυρίας; (Αγωνία στο κοινό, ελπίδες και προσμονή). Όχι σύντροφοι, δεν μπορούμε να το πούμε αυτό (θυελλώδικα χειροκροτήματα, ουρά....)

Ακολουθεί η σύγχρονη εκδοχή του σχήματος, με τη δραματοποιημένη εκτέλεση-διασκευή του στο παρόν, στο στούντιο του TPP.

Β’ Μέρος

-Και τι θα μείνει τελικά από όλη αυτήν την ιστορία για το πόθεν έσχες και τις σπιτάρες-βιλάρες Μητσοτάκη-Κασσελάκη; (Δεν είναι αυτό που νομίζετε, είναι αυτοδημιούργητες). Τι θα κρατήσει στο τέλος ως συμπέρασμα; Όχι πάρα πολλά. Ένας στους δύο θα τους ψηφίσει -αν δεν ήταν «χαλαρή» ψήφος, θα ήταν περισσότεροι. Σφάξε με αγά μου να αγιάσω...

Είναι, τηρουμένων των αναλογιών, σα να ψηφίζει ελεύθερα και αυθόρμητα ο Καραγκιόζης με την παράγκα, τον πασά που δεν ξέρει τι έχει και δεν έχει στο σαράι. Αλλά στον τόπο μας, ευδοκιμούσαν πάντα οι Χατζατζάρηδες. Κι είναι να απορείς γιατί δεν είναι ο Χατζηαβάτης ο εθνικός μας ήρωας.

Όχι πολλά. Ένας στους δύο θα τους ψηφίσει -και αν δεν ήταν «χαλαρή» ψήφος, μπορεί και περισσότεροι. Είναι τηρουμένων των αναλογιών, σα να ψηφίζει ελεύθερα και αυθόρμητα ο Καραγκιόζης με την παράγκα τον πασά που δεν ξέρει τι έχει και τι δεν έχει στο σαράι. Αλλά εδώ στον τόπο μας πάντα ευδοκιμούσαν οι Χατζηαβάτηδες. Και είναι να απορείς γιατί δε θεωρείται αυτός, ο Χατζατζάρης, εθνικός μας ήρωας.
Τι γυρεύουμε εμείς, τι γυρεύουμε εμείς μες στα παλάτια των άλλων;

Τουλάχιστον είναι πολύ λιγότεροι οι Χατζατζάρηδες που νιώθουν την ανάγκη να συναινέσουν ενεργά, αποθεώνοντας σε συγκεντρώσεις τους μεγάλους ηγέτες. Κανείς δεν κατάλαβε γιατί τα δύο κόμματα εξουσίας επέλεξαν το Σύνταγμα για να εκτεθούν με απευθείας συγκρίσεις με τη συγκέντρωση του ΚΚΕ. Οριακά η αλλαγή φρουράς με τους τσολιάδες μαζεύει πιο πολλούς τουρίστες. Αντιθέτως είναι απολύτως κατανοητό το πανδαιμόνιο με τις βουβουζέλες και τις κόρνες -και ας μην είχε μποτιλιάρισμα, αφού δεν έκλεισε ούτε σοκάκι. Όσο λιγότερα ακούγονται από τις ομιλίες των δύο, τόσο λιγότερες οι αφορμές για ετεροντροπή.

-Και το ΠΑΣΟΚ, κύριε; Είναι σαν εκείνους τους μουλωχτούς τύπους, που παίζουν «πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο» -μην κάνετε άκυρους συνειρμούς με μαφιόζους- και θεωρούν πως αν παραμείνουν σιωπηλοί, έχουν πιθανότητες να κερδίσουν κάτι. Καλύτερα να σιωπάς παρά να μιλάς για τις θέσεις σου...

-Γνωρίζατε ότι ο μεγαλύτερος φόβος του μιντιακού εκπροσώπου της ΝεΑΡ είναι από τους εφιάλτες του Σπύρου Παπαδόπουλου στους «Απαράδεκτους»; Δεν είμαι μαλάκαααας... Λέτε να τα κατάφερε;

@ingr_news «Να μη γίνω μ#λ@κ#ς»! Ο Κωστής Καρποζήλος απαντήσε σε μερικές γρήγορες ερωτήσεις στο περιθώριο της συνέντευξής του στο in. #ingr #news #neaaristera #ekloges #europeanelections ♬ original sound - in.gr

Όταν ξεκινάς από το ΝΑΡ για να φτάσεις στη ΝεΑΡ, με ενιδάμεσο σταθμό τα ΑΣΚΙ του ΣΥΡΙΖΑ -και ένα φεγγάρι κοντά στο ΚΚΕ που ούτε εσύ θυμάσαι...-, όταν πιστεύεις ότι φτιάχνεις ένα Democrat κόμμα αλά ελληνικά και έχεις βρει τον νέο Ρούσβελτ, αλλά σου προκύπτει τραμπικό μόρφωμα, έχεις κάθε δικαίωμα να νιώθεις βαθιά μέσα σου κάτι με τρία άλφα: νέΑ ΑριστερΆ.

Παρεμπιπτόντως, δύσκολα θα βρει κανείς πολιτική αντιπαράθεση πατατάκι και ξεκατίνιασμα πιο απολαυστικό από αυτό μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝεΑΡ.

-Αν μη τι άλλο στο αριστεροχώρι «γίνονται πράγματα» -ακόμα και χωρίς τη Βάνα Μπάρμπα. Στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης αποκλείστηκε η ΟΚΔΕ γιατί πήρε θέση κατά της τεκνοθεσίας από τα ομόφυλα ζευγάρια. Έγινε όμως κανονικά δεκτή, παρά τις επιμέρους αντιδράσεις, η ΝεΑΡ που στήριξε από κυβερνητικές θέσεις όλη τη βάρβαρη πολιτική των μνημονίων και τώρα σηκώνει υποκριτικά τα λάβαρα της Παλαιστίνης, ενάντια στη γενοκτονία που διενεργεί το κράτος του Ισραήλ. Μια ωραία ξεπλυματική ατμόσφαιρα...

Η καλύτερη περίπτωση όμως είναι πιθανότατα η «Αναμέτρηση», που συνεδρίασε-συνδιασκέφτηκε για τη στάση της στις ευρωεκλογές και αποφάσισε πλειοψηφικά να στηρίξει το ΜέΡΑ25, αλλά ήταν τόσο οριακή η πλειοψηφία που δε δηλώθηκε ανοιχτά για να μην προκληθεί ρήγμα. Κάποια στελέχη της όμως συμμετείχαν ούτως ή άλλως στο ευρωψηφοδέλτιο του Βαρουφάκη, δημιουργώντας τετελεσμένα, οπότε τελικά αποφασίστηκε να τους στηρίξει συνολικά και η οργάνωση. Μέχρι νεωτέρας τουλάχιστον -υπάρχει ακόμα χρόνος ως τις εκλογές για μια αναθεώρηση.

-Στο ΜέΡΑ25 βέβαια ο έρωτας (που είναι συνώνυμος με την επανάσταση) και ο αριστερός ριζοσπαστισμός δεν κρύβονται. Ο σωσίας του Νταλάρα (Λαπαβίτσας) εξηγεί ότι δε θα έχουμε κανένα όφελος από τη ρήξη με την ΕΕ και το Ευρώ -και ας έλεγε άλλα το ’15. Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα; Ο Βαρουφάκης ξεπλένει βολικά τη δημοκρατική ΕΕ που του απαγόρευσε την είσοδο στη Γερμανία και μας μιλάει για τα γκούλαγκ και την Κεντρική Επιτροπή που δε θα τον άφηνε να μιλήσει. Ενώ διακόπτει τη δανεική νεολαία -δηλαδή τα ΕΑΑΚ- που φώναζαν στη συγκέντρωση «η ιστορία γράφεται με ανυπακοή» και την διορθώνει λέγοντας: με υπεύθυνη ανυπακοή. Ναι, αλλά βάζει παπάκια στ@ υποψήφι@ βουλευτ@...

Και αφού δεν ενοχλεί τους Εαακίτες, που τα καταπίνουν όλα αμάσητα, προχωράνε στο εκλογικό τους (παρα)σύνθημα. Ενόχλησέ τους... Δεν είναι όμως λίγο ενοχλητική τόση αμνησία;

-Αν ξύσεις λίγο τη γραφικότητα που λανσάρουν διάφορα αποκόμματα της πλάκας, θα βρεις πόσο επικίνδυνα είναι. Ακούς πχ τη διακαναλική του κόμματος των Κυνηγών και πόσο περήφανοι είναι που βοήθησαν τις πολιτοφυλακές στον Έβρο, κυνηγώντας μετανάστες, που τους βλέπουν και αυτούς σα θηράματα αλλά με λιγότερα πόδια. Ακούς και ένα πράσινο κίνημα της κακιάς ώρας, που λέει πχ να καταργηθεί το προξενείο στην Κομοτηνή, γιατί δημιουργεί εντάσεις μεταξύ των πολιτών. Πού τα βρήκατε αυτά τα φιντάνια;

Πέρα και πάνω από γραφικούς και γελοία ψώνια, ο τόπος αυτός παράγει σταθερά και αμείωτα φασίστες.

-Γνωρίζατε πως το παρατσούκλι του πράσινου εφοπλιστή είναι Τζιμ Μόρισον; Και ότι του το έδωσε η Ματσούκα γιατί χορεύει ωραία; Κι είστε σίγουροι ότι έπρεπε να μάθουμε αυτήν την πληροφορία; Όχι. Είστε σίγουροι όμως ότι δε θα κάνατε το ίδιο αν ήσασταν μιντιάρχες και παίρνατε έναν σκασμό λεφτά από τον Κόκκαλη; Κι αν δεν έχετε στον κύκλο σας ούτε έναν ψηφοφόρο του, που να συγκινείται από το αφήγημα της «πράσινης ανάπτυξης» και απορείτε με τις δημοσκοπήσεις, μην ανησυχείτε. Είναι αυτοδημιούργητοι, σαν τους Έλληνες που έφτιαξε ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα.

-Ο Μαριάς έχει κάθε δικαίωμα να δει το φως το αληθινό και να λέει ό,τι θέλει. Αρκεί να (μην προκαλεί και να) μην τα λέει από δικό μας βήμα.

Και δύο υστερόγραφα πάνω στο προηγούμενο κείμενο.

Μήπως δε θέλουμε υψηλά ποσοστά, για να μην καλλιεργηθούν αυταπάτες;

Αλλά για ποιες εκλογικές αυταπάτες μιλάμε, όταν το ΚΚΕ στηρίζει (αν δε σηκώνει το βάρος από) δυο μεγάλες απεργίες (οι οικοδόμοι στο Μετρό και οι μεταλλωρύχοι στη Χαλκιδική) εν μέσω προεκλογικής περιόδου;

Αχ Ευρώπη - Ευρωεκλογικές σημειώσεις

Κανονικά οι ευρωεκλογές θα ήταν μια πολύ καλή αφορμή να ανοίξει η συζήτηση για τον χαρακτήρα της ΕΕ και μια σειρά συνθήματα - ιδεολογήματα: αν είναι η Ευρώπη των λαών, της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων, αν είναι πεδίο ταξικής πάλης κτλ.

Κι όμως, αυτό είναι το μόνο για το οποίο δε γίνεται η παραμικρή νύξη στα τηλεοπτικά πάνελ. Μπορεί να ην είναι και τόσο μακρινή η εποχή που το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» ήταν, στα χαρτιά έστω, σύνθημα ενός κυβερνώντος κόμματος -του ΠΑΣΟΚ της «Αλλαγής»-, δύσκολα όμως θα βρει κανείς μεγαλύτερο ταμπού για την ελληνική αστική τάξη, που πλασάρει την ΕΕ ως θέσφατο, ιερό και όσιο, και ως τη σύγχρονη Μεγάλη Ιδέα του έθνους των εκμεταλλευτών. Εξάλλου το σύγχρονο ΠΑΣΟΚ είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η (ευρω)νατοϊκή αριστερά που νιώθει απελευθερωμένη από προσχήματα για να ανακηρύξει πχ το ΝΑΤΟ ως την αμυντική «Ιερά Συμμαχία» του καιρού μας. ΕΟΚ και ΝΑΤΟ παραμένουν ασφαλώς το ίδιο συνδικάτο, μόνο που όλα τα κόμματα του (αστικο)δημοκρατικού και μη τόξου πασχίζουν να μας πείσουν -σαν άλλοι ευρωπατέρες και νατοτσολιάδες- πως πρέπει να οργανωθούν άπαντες, να μη μείνει κανείς έξω από το Σωματείο. Πάρ’ το απόφαση βρε Στράτο, να φτιάξουμε τον στρατό του ΝΑΤΟ, ίσως και έναν ευρωστρατό, να γίνουμε κρέας για τα κανόνια τους.

Έτσι η ΕΕ περνάει ως φευγαλέα αναφορά από τα πανηγυρικά σποτάκια της ΝΔ για το στρατηγικό όραμα του «μένουμε Ευρώπη». Ενώ οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ καλούνται να απαντήσουν συνήθως στο αφόρητα κλισέ ερώτημα «γιατί συμμετέχουν στις ευρωεκλογές, εφόσον διαφωνούν με την ΕΕ και κάπου εκεί εξαντλείται ο χρόνος τους -κι όμως θα υπήρχαν πολύ πιο ενδιαφέροντα ζητήματα να τους ρωτήσουν σχετικά, ακόμα και θεωρώντας ότι μπορούν να τους «στριμώξουν». Ο πυρήνας και η στρατηγική της ΕΕ είναι αδιαπραγμάτευτες και μένουν εκτός συζήτησης, εκφράζοντας την πλήρη σύμπνοια του ελληνικού αστισμού με την ΕΕ -κάτι που ερμηνεύει και την απουσία ενός αξιόλογου «ευρωσκεπτικιστικού» κόμματος-ρεύματος στη χώρα μας.

Με αυτήν την έννοια, δε συμφωνώ στο συμπέρασμα αλλά θεωρώ βάσιμο το σκεπτικό ενός παλιότερου άρθρου του Μαυρουδέα, που ισχυρίζεται πως η ελληνική αστική τάξη δε θα μπορούσε να απορροφήσει-ενσωματώσει ένα μέτωπο πάλης με βασικό κρίκο - αίτημα αιχμής την έξοδο από την ΕΕ, γιατί αντίκειται στον στρατηγικό της σχεδιασμό. (Είναι τουλάχιστον μια συγκεκριμένη ανάλυση της συγκυρίας -σωστή ή λανθασμένη- και όχι μια αχρονική, ιδεοληπτική μεταφορά - υπεράσπιση ενός συνθήματος-σχήματος, όπως το μεταβατικό πρόγραμμα). Κι ας μη συμφωνούμε στο δια ταύτα.

Αν ήταν τόσο απλό και γραμμικό, το BRexit θα ήταν το πρελούδιο μιας πιο ενδιαφέρουσας διαδικασίας, πιθανότατα επαναστατικής, και όχι μια αδύναμη επαγγελία της δια μέσω ενός μαοϊκού τσιτάτου και μιας επικείμενης αναταραχής που προοιωνίζεται μια υπέροχη κατάσταση -μη επαναστατική, πάντα. Στην αναμπουμπούλα, όμως, χαίρεται ο λύκος, όχι τα πρόβατα -όχι όσο δεν έχουν επαναστατική ετοιμότητα να αξιοποιήσουν οποιαδήποτε ρωγμή-αντίθεση.

Η περιβόητη «ευρωπαϊκή προοπτική» αξιοποιεί τη σύγχυση γύρω από την έννοια της Ευρώπης, που ορίζεται άλλοτε γεωγραφικά, άλλοτε πολιτισμικά, μα κατά βάση γεωπολιτικά, θυμίζοντας συνειρμικά την αοριστία γύρω από τα όρια της ιστορικής και της σύγχρονης Μακεδονίας, στις αρχές του εικοστού αιώνα. Φτάνει μεν ως τα Ουράλια, αλλά αποκλείει από το «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» τη Ρωσία -ευρωπαϊκή και μη- και τη Λευκορωσία, λειτουργώντας βασικά ως υπερατλαντικός βραχίονας του ΝΑΤΟ, αλλά σπεύδει να συμπεριλάβει το Ισραήλ, το Καζακστάν κτλ στις αθλητικές και καλλιτεχνικές της φιέστες (EURO, Ευρωμπάσκετ, Γιουροβίζιον) ενώ έχουν ατονήσει-υποχωρήσει σε αξία άλλες διοργανώσεις, όπως οι Μεσογειακοί Αγώνες, όπου συμμετέχουν χώρες διαφόρων ηπείρων που τις ενώνουν πολύ περισσότερα από μια θάλασσα, με βασικά σημεία αναφοράς, όπως η διατροφή -που είναι βασικός πολιτισμικός άξονας (όλα για τη μάσα γίνονται κατά μία έννοια). Και δύσκολα θα βρει κανείς πιο εύστοχους χάρτες από αυτούς που χωρίζουν τη γηραιά (και σάπια) ήπειρο σε χώρες-καταναλωτές πατάτας και ντομάτας ή αντίστοιχα μπύρας, κρασιού και βότκας.

Η σύγχυση περί Ευρώπης ξεκινά ήδη από την εποχή που η ΕΟΚ των μόλις 10 κρατών-μελών (δηλαδή στην καλύτερη η μισή ήπειρος, γεωγραφικά μιλώντας) αυτοπαρουσιαζόταν ως «ευρωπαϊκή κοινότητα», με τον ίδιο αυθαίρετο τρόπο που ο λεγόμενος «δυτικός κόσμος» παριστάνει τη διεθνή κοινότητα. Μια κατά φαντασίαν «ενωμένη Ευρώπη», που ούτε ακριβώς ενωμένη, ούτε ακριβώς Ευρώπη ήταν-είναι (αν λάβουμε υπόψη τις ασιατικές της επεκτάσεις ή τη νατοϊκή εξωτερική της πολιτική, ενίοτε ενάντια και στο δικό της συμφέρον, όπως στην περίπτωση της Γερμανίας και της ενεργειακής της εξάρτησης απ’ τη Ρωσία).

Παρόλα αυτά, η σχετική μεταστροφή της κοινής γνώμης για την ΕΕ και οι παράγοντες που την καθόρισαν παραμένουν ζήτημα προς διερεύνηση. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για την αντιστροφή του κλίματος είναι ίσως οι αγρότες. Οι αρχικές εξαγγελίες - προσδοκίες για τον κατακλυσμό των ευρωπαϊκών αγορών από τα ελληνικά προϊόντα διαψεύστηκαν παταγωδώς, οδηγώντας σε αντίθετα αποτελέσματα. Οι αγρότες αποδεκατίζονται και απειλούνται με αφανισμό, ενώ βγαίνουν στους δρόμους σε όλη την Ευρώπη, σε άγριες και δυναμικές διαδηλώσεις. Παρόλα αυτά η μιντιακή πνευματική ηγεμονία έχει καταχωρίσει στο θυμικό του μέσου τηλεθεατή τους αγρότες ως προνομιούχους τεμπέληδες που ξεκοκάλισαν τις κοινοτικές επιδοτήσεις (για να θάψουν τα προϊόντα τους) σε Καγιέν και τα σκυλάδικα.

Και τα αντίστοιχα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Ενώ είναι φανερός ότι η ΕΕ επέβαλε τα μνημόνια, ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας συνεπάγεται επιτήρηση και μνημόνια διαρκείας, ότι το Ταμείο Ανάκαμψης φέρνει νέα μέτρα και ανατροπές, πολλοί βαυκαλίζονται ότι η κρίση ήταν ζήτημα κακής διακυβέρνησης -και ενός «τάδε γαμιέσαι», που δε φτάνει ποτέ στις κάλπες. Οι μισοί σιχτιρίζουν τον Μητσοτάκη και το 41%, οι άλλοι μισοί τον Τσίπρα που παραλίγο να μας βγάλει από το ευρώ με τους τυχοδιωκτισμούς του και στη μέση ο Βαρουφάκης παίζει το (αναποφάσιστο) μπαλάκι του Ματς Πόιντ του Γούντι Άλεν, και θα ήθελε να μπορεί να παίξει το χαρτί μιας πιθανής εξόδου, χωρίς να το χρησιμοποιήσει απαραίτητα.

Κι όλοι μαζί αναρωτιούνται πότε επιτέλους θα γίνουμε Ευρώπη, λες και είμαστε κάτι διαφορετικό. Λες και δεν αποτελούμε οργανικό κομμάτι της Ευρωλάνδης, της πολιτικής της και της κρίσης της. Αυτό το αναδεικνύει καλά και ένα πολύ εύστοχο προεκλογικό φυλλάδιο του ΚΚΕ που εξηγεί σε ποιους τομείς η Ελλάδα είναι σαν την υπόλοιπη ΕΕ. Και είναι κρίμα που αυτό δε θα λάβει μεγάλη προσοχή πχ όπως το σποτάκι με τους βουλευτές. (Το αυτό και για το τρέχον τεύχος της ΚΟΜΕΠ που πιάνει από διάφορες σκοπιές το ζήτημα της ΕΕ, ακόμα και αυτοκριτικά ως προς την πολιτική του ΚΚΕ κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης και ως την κρίση του 1991).

Ας μην ξεχνάμε κάτι ουσιώδες: την προϊστορία της ΕΕ. Ιστορικά, η πρώτη απόπειρα εμφάνισης μιας ενωμένης καπιταλιστικής Ευρώπης, που θα μπορούσε να σταθεί με αξιώσεις στον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ, ήταν επί ναζιστικής Γερμανίας -κάτι που εξηγεί ίσως τον αθεράπευτο έρωτα της σημερινής ΕΕ για τους ναζί ανά τον κόσμο. Ο πρώτος πολιτικός της πρόγονος δεν είναι ο Σουμάν αλλά ο Χίτλερ, ο οποίος έστησε μια φονική μηχανή υποδούλωσης και άγριας εκμετάλλευσης των λαών, που είναι πρότυπο για τις σημερινές αστικές τάξεις και τους δίνει το κλειδί μιας πιθανής εξόδου από την ύφεση διαρκείας. Η δική τους διέξοδος είναι να τσακίσουν τους λαούς και όχι οι παρδαλές φλυαρίες περί πράσινης ανάπτυξης -που έρχεται να υπηρετήσει άλλα συμφέροντα και σκοπιμότητες. Κι αν η Ευρωλάνδη της μαζικής φτώχειας, της ανεργίας, της ανελευθερίας κτλ έχει εκρηκτικές αντιθέσεις αλλά όχι και εκρηκτική δυσαρέσκεια, αν δε φαντάζει ακόμα ως ένας «αδύναμος κρίκος», με κοινωνικές αναταραχές (που μπορούν όντως να δώσουν μια «υπέροχη κατάσταση»), είναι ίσως γιατί υπάρχουν ακόμα κάποια κατάλοιπα «κοινωνικού κράτους» από την περίοδο του «χρυσού, κεϊνσιανού συμβιβασμού». Με άλλα λόγια, υπάρχει ακόμα αρκετό «λίπος» για να καεί. Όχι όμως για πολύ ακόμα...

Κι ενώ ο κόσμος βιώνει «εδώ και τώρα» μια μορφή δυστοπίας, με την ακρίβεια να καταβροχθίζει τον μισθό του στα μισά του μήνα, και τα σύννεφα του πολέμου να πυκνώνουν στον ορίζοντα, έχει πειστεί ότι ζει μια «κανονικότητα» και πως πρέπει να φοβάται μη τυχόν την χάσει, να τρέμει τα χειρότερα που θα τον βρουν έξω από το μαντρί. Σα να λέμε να τρέμει μη τυχόν και χάσει το roaming και το κοινό νόμισμα, για τα ταξίδια που δεν μπορεί ούτως ή άλλως να κάνει...

Συνεπώς, δυσαρέσκεια υπάρχει μπόλικη, σκεπτικισμός (μακριά από τον ακροδεξιό ευρωσκεπτικισμό, και ας φαίνεται ενίοτε να μπλέκει με διάφορα παρακλάδια του) επίσης, όπως και μια αμφισβήτηση εν σπέρματι. Τα επισκιάζει όλα όμως ένα κράμα φόβου και αυταπάτης, που το καλλιεργεί και η αστική προπαγάνδα. Και το βασικό ζητούμενο για εμάς είναι να δούμε πώς μπορεί να σπάσει στην πράξη, από την ίδια την πείρα του λαού.

Αυτά κρίνονται βέβαια σε πολύ ευρύτερο ορίζοντα, σε σχέση με τις εκλογές της Κυριακής -που κρίνουν πολλά, όχι όμως και τον χαρακτήρα της ΕΕ. Αλλά ίσως το μεγαλύτερο όφελος -πιο πολύ και από μια πιθανή τρίτη έδρα στις ευρωεκλογές- θα ήταν αυτό: να ανοίξει δηλαδή επιτέλους σοβαρά μια τέτοια συζήτηση σε όλα τα επίπεδα, από την αξία μιας εξόδου με το δικό μας σχέδιο μέχρι την τεχνική προετοιμασία για αυτό το ενδεχόμενο, χωρίς φόβο και με μπόλικο ταξικό πάθος.

Για τα υπόλοιπα που κρίνονται την Κυριακή, ίσως ακολουθήσει ένα δεύτερο μέρος.