Αυτός δε μας οδηγεί

Ο δημόσιος πολιτικός λόγος είναι συνήθως γεμάτες κούφιες και ξύλινες φράσεις, που πατάνε στην ασφάλεια του κλισέ και της πεπατημένης του «πολιτικά ορθού». Υπάρχουν ωστόσο κάποια ευχάριστα διαλείμματα ειλικρίνειας, σα στιγμιαίες αναλαμπές, που είναι άκρως αποκαλυπτικές κι έχουν όλο το ζουμί. Καλή ώρα σαν τη σαββατιάτικη εμφάνιση του προέδρου τσίπρα στο πρωινό του αυτιά και τη φοβερή ατάκα: Ούτε εγώ θα είμαι σαν άλλος Ζαχαριάδης, ένας ηγέτης της αριστεράς που θα εξοντώνω τους αντιπάλους μου...

Από αυτές που κερδίζουν μια θέση στο πάνθεον και δίνουν τροφή για άπειρους συνειρμούς. Έχει δίκιο ο αλέξης. Και θα μπορούσε να πει κι άλλα. Θα μπορούσε πχ να στείλει τρία γράμματα και να πει ότι δίνει τη μάχη μέχρις εσχάτων ενάντια στον οπορτουνισμό και τον ράιχενμπαχ, καλύβη τον καλύβη, ρέμα το (αριστερό) ρέμα. Αρκεί να αποφύγουμε τις εξαλλοσύνες του δεκέμβρη.

Θα μπορούσε να πει κι άλλα ακόμα. Ας σταχυολογήσουμε μερικά.
-Εγώ δε θα είμαι σαν άλλος ζαχαριάδης να με ενδιαφέρει ένα κουκουέδικο κουκουέ. Το θέλω απλώς τσόντα στην κυβέρνησή μου.
-Εγώ δε θα είμαι σαν άλλος  ζαχαριάδης να πάω αιχμάλωτος στο νταχάου. Θα επαναδιαπραγματευτώ σκληρά με τις κατοχικές δυνάμεις και θα πετύχω άμεσα αποτελέσματα.
-Εγώ δε θα είμαι σαν άλλος ζαχαριάδης να ξεπλύνω τη ντροπή της βάρκιζας με έναν εμφύλιο. Θα τιμούσα την υπογραφή του παρτσαλίδη και θα συμμετείχαμε κανονικά στις εκλογές της νοθείας. Αλλά θέλω να καπηλευτώ την ιστορία του κόμματος και να φανώ σα γνήσιος συνεχιστής της, για να ψαρέψω ψήφους, και να πουλήσω το παραμύθι για ένα νέο εαμ.

-Εγώ δε θα είμαι σαν άλλος ζαχαριάδης για να εξουδετερώνω τους πολιτικούς μου αντιπάλους μες στο κόμμα. Είναι τόσο γλοιώδεις που ακυρώνονται από μόνοι τους, γιατί τρέχουν τα σάλια τους για τα κυβερνητικά πόστα.
-Εγώ δε θα είμαι σαν άλλος ζαχαριάδης για να παίρνω εντολές από το στάλιν. Θα τις παίρνω από την ευρωπαϊκή ένωση των λαών και των εργαζομένων και από τον προοδευτικό πρόεδρο ομπάμα.
-Εγώ δε θα είμαι σαν άλλος ζαχαριάδης να πολεμάω σαν άφρων τους αμερικάνους, χωρίς να τους επισκεφτώ πρώτα, για να ανταλλάξουμε απόψεις πολιτισμένα.

-Εγώ δε θα είμαι σαν άλλος ζαχαριάδης να γεμίσω το καλλιμάρμαρο. Ούτε καν με το μισό σεφ δεν τα κατάφερα, αλλά ας είναι καλά ο σκηνοθέτης μας.
-Εγώ δεν είμαι σαν τον ζαχαριάδη που τον διόρισαν οι σοβιετικοί απευθείας από την κουτβ, γιατί αναδείχτηκα από δημοκρατικές διαδικασίες, παίρνοντας το δαχτυλίδι από το σύντροφο αλαβάνο, που μετά τον παραμέρισα στο περιθώριο.
-Εγώ δε θα είμαι σαν τον ζαχαριάδη και σαν τον τσε γκεβάρα τυχοδιώκτης, αλλά συνετός και ενσωματωμένος δεξιός οπορτουνιστής, που θα στηρίζω το σύστημα στα δύσκολα.
-Εγώ δεν είμαι σαν τον ζαχαριάδη κομμουνιστής και μεγάλος ηγέτης, αλλά ένα τίποτα με φρέσκο επικοινωνιακό αέρα κοπανιστό.

-Εμείς στο κόμμα μου δεν είμαστε δογματικοί σαν τον ζαχαριάδη. Είμαστε  παρέα με τα ρετάλια της σοσιαλδημοκρατίας που συγκροτούν ένα ζωντανό κόμμα με σιωπή νεκροταφείου για όλα τα κρίσιμα ζητήματα και μια άσκοπη φλυαρία για όλα τα δευτερεύοντα, για να εκτονώνουν τη διαφωνία τους.
-Δεν είμαστε σαν τον ζαχαριάδη, να έχουμε για παντιέρα το σφυροδρέπανο και άλλα παρόμοια απαρχαιωμένα σύμβολα, αλλά σαν τους γάλλους συντρόφους κομμουνιστές, που απαλλάχτηκαν από τα εικονίσματα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος κι έγιναν (μετα)μοντέρνοι σαν και εμάς.

Δεν πέφτουμε ακριβώς από τα σύννεφα, ούτε περάσαμε ποτέ τον αλέξη για νέο ζαχαριάδη. Ίσως αν είναι καλή μαζί του η ιστορία να γίνει ο νέος κερένσκι –που κι αυτόν αλέξανδρο τον έλεγαν.
Γιατί κατά τα άλλα ο αλέξης δεν είναι καν σαν τον τσάβες, να έχει ένα ζωντανό και δραστήριο λαϊκό κίνημα να τον στηρίζει, αλλά να τον δεσμεύει κιόλας και να τον ελέγχει, παράλληλα με τη στήριξη.
Δεν είναι καν σαν τον παπανδρέου (τον ανδρέα) να έχει κάποια αντιιμπεριαλιστική φρασεολογία, και να ξεγελάει τον κόσμο με παχιά λόγια για αλλαγή και σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς.
Δεν είναι καν ο γέρος παπανδρέου (ο γεώργιος, της αστικής δημοκρατίας) να πει για τα μάτια του κόσμου: και στη λαοκρατία πιστεύουμε.
Δεν είναι καν πρωτότυπος ευρωκομμουνιστής, σαν τον καρίγιο και το μπερλίγκουερ. Ή έστω κάπως καλός ρήτορας, ξέρω ‘γω σαν το λεωνίδα κύρκο –λέμε τώρα. Δεν έχει ούτε τα αγωνιστικά παράσημα του γλέζου.

Το θέμα βέβαια είναι, τι ακριβώς είναι ο αλέξης.
Πες μας αλέξη, τι είσαι…

Είσαι μια αρρώστεια, αρρώστεια παιδική...

Ντύσου πρόχειρα και βγες απ' τη γραμμή σου
Πες η αρρώστεια πως είμαι η παιδική σου

Θυμάμαι πρώτη φορά μου κολλήσαν τη ρετσινιά σε ένα αχτίφ μετά από σχετική ερώτηση.
Η συντρόφισσα καθοδηγήτρια ήταν οικογενειακή γνωστή κι έβγαλε γνωμάτευση βάση οικογενειακού ιστορικού.
Ήμουν, λέει, ευάλωτος λόγω περιβάλλοντος και καταβολών, γι' αυτό κι έκανα την ερώτηση. Όπου περιβάλλον και καταβολές είναι η περίφραση για τον άβερελ, τον αρσενικό μου γονιό.

Σύξυλο το κοινό, στέρεψε από αντιδράσεις. Στιγμές αμηχανίας που μοιάζουν ώρες. Γελάω άτσαλα, δυνατά, κάνει αντίλαλο στον τοίχο και φτάνει σήμερα στη μνήμη μου γιγαντωμένο σα γκάρισμα.

Πετάει ένας μια μαλακία και κάποιος άλλος γελάει αμήχανα να το καλύψει, έτσι γίνεται πάντα. Κι αφού δε βρέθηκε κανείς γενναίος, γέλασα εγώ για λογαριασμό της. Κάποιος έπρεπε να το κάνει.

Έτσι ταξίδεψα σε μονοπάτια, σε ύψη πρωτόγνωρα, που η δική μου, μη πρωτοπόρα σκέψη δε μπορούσε από μόνη της να φτάσει. Δεν ήξερα τίποτα και για τον λυσένκο όταν μου την είπανε.
Ο αριστερισμός δεν είναι μόνο παιδική αρρώστεια. Είναι και κληρονομική.

Κι ο λυσένκο πού κολλάει;
Μα ο άβερελ δεν ήταν ναρίτης εξαρχής. Μεταλλάχτηκε στην πορεία.
Άρα μου κληροδότησε μια επίκτητη ιδιότητα. Για τις οποίες ο σύντροφος τροφίμ ντενίσοβιτς πιστεύει ότι μεταβιβάζονται στους απογόνους πρώτης γενιάς κι εκδηλώνονται στους οργανισμούς όταν αυτοί βρεθούν σε περιβάλλον με ίδιες συνθήκες.

Τα ερωτήματα σύντροφε αναγνώστη είναι πολλά. Ας τα ομαδοποιήσουμε.
-Στους απογόνους μεταβιβάζονται κι οι ιδιότητες που επικτήθηκαν μετά τη γέννησή τους; Γιατί ο άβερελ ήταν στο κόμμα ακόμα όταν γεννήθηκα.
-Αν τον καθοριστικό ρόλο για την εκδήλωση της ιδιότητας τον παίζει το περιβάλλον, τότε γιατί μπλέκουμε γενετική και κληρονομικότητα;
Και τέλος πάντων ποιο είναι το περιβάλλον που γεννάει -ή έστω ευνοεί- τον αριστερισμό; Η οργάνωση; Το κόμμα; Η πολιτική του;
-Κινδυνεύω που ο αρσενικός μου γονιός είναι μεταλλαγμένος; Υπάρχει περίπτωση να βγω μεταλλαγμένο δεύτερης γενιάς;
Τα συνθήματα των αναρχικών για τα μεταλλαγμένα και τις βιοτεχνολογίες έχουν πολιτικές προεκτάσεις -πχ εν είδει καζούρας;

Τα περισσότερα ερωτήματα είναι ρητορικά. Για τον καθένα από μας η απάντηση εννοείται -κι ας μην απαντάμε τελικά όλοι το ίδιο.
Αυτό όμως που παραμένει άλυτο μυστήριο για μένα σαν το ερώτημα της σφίγγας είναι άλλο.
Η οικογένεια της συντρόφισσας από το αχτίφ είναι σαν πείραμα πολιτικής πολυ-πολιτισμικότητας αλά λυσένκο. Ο μεγάλος της αδερφός είναι στο ναρ, ο μικρότερος είναι αναρχικός κι ο πατέρας της συνασπισμένος.
Αυτή γιατί έχει ανοσία κι εγώ θεωρούμαι ευάλωτος;
Έλα ντε. Να, αυτές οι μικρές λεπτομέρειες είναι που ξεχωρίζουν τα μέλη της κε απ' τον χυλό με τους υπόλοιπους.

Κάπως έτσι άρχισα να καταλαβαίνω ότι εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει η μοναξιά κι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός.
Κι ότι εκτός από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα υπάρχουν και τα πολιτικά. Τα οποία είναι άκρως επικίνδυνα γιατί μπορούν να μεταδοθούν και δια της απλής επαφής σε μια πορεία ή σε μια εκδήλωση. Και μετά να κολλήσεις και να τα μεταφέρεις και στους συντρόφους στην οβα σου, όπως την πατάνε οι κατσαρίδες με το raid. Μετά πρέπει να περάσουν από υγειονομικό έλεγχο κι οι υπόλοιπες οργανώσεις για τυχόν κρούσματα. Το πάθημα από την πανδημία του 89 μας δίδαξε πολλά.

Τα πρώτα πιθανά συμπτώματα για να αναγνωρίσετε την ασθένεια είναι οι πολλές ερωτήσεις κι η αμφισβήτηση, τα μωβ παντελόνια (σε γυναίκες κι άντρες), τα κοινά πλαίσια και τα μαυροκόκκινα εξανθήματα. Σε πιο προχωρημένο στάδιο ο ασθενής αρχίζει να παρουσιάζει σύνδρομο κατάθλιψης και κατάληψης που μπορεί να οδηγήσει στο μοιραίο.
Βέβαια η καλύτερη προφύλαξη είναι η πρόληψη. Αποσπάσματα από τον αριστερισμό του λένιν και τη δεξιά παρέκκλιση στο κκ(μπ) του συντρόφου με το μουστάκι λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος κι ένας ινστρούκτορας να μας διαβάσει για ξεμάτιασμα.

Για μένα είναι μάλλον αργά. Ήδη από πριν ανήκα στις ομάδες υψηλής επικινδυνότητας μαζί με τους ομοφυλόφιλους και τους πολυτεχνίτες.
Τώρα που άρχισα και τις σεξουαλικές επαφές με μια ασθενή η κατάστασή μου έγινε προχώ, δεν είμαι απλός φορέας.
Λίγα χρόνια ζωής μου έχουν μείνει πια. Αν και για κάποιους σφους έχω πεθάνει μέσα τους από πέρσι ακόμα.
Ζωή σε λόγου σας σύντροφοι...