Στα ίδια μέρη να ξαναβρεθούμε

Είναι τέτοιο το χάρισμα κι η επικοινωνιακή χάρη του συντρόφου μπογιό, που δε γράφει μόνο δημοφιλή βιβλία (που τα συναντάς πια παντού, δίπλα στα μπεστ σέλερ της μαντά και της δημουλίδου) αλλά αρκεί μια απλή αναφορά στο όνομά του, για να σπάσει κάθε ρεκόρ αναγνωσιμότητας και σχολίων στα κόκκινα ιστολόγια.

Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι να γράψουμε για ένα θέμα που πουλάει αλλά για την ουσία, που όπως είχαμε αναλύσει σε προηγούμενο σημείωμα είναι πολύ ευρύτερη από την τύχη του μπογιόπουλου και τον κάθε μπογιό. Και ως προς αυτήν δεν έχουν αλλάξει πολλά, παρά μόνο προς το καλύτερο. Αύριο ξεκινά τη λειτουργία του το διαδικτυακό ραδιόφωνο του παμε και την προσεχή κυριακή κυκλοφορεί ο ριζοσπάστης με νέα μορφή, που την αναμένουμε με ενδιαφέρον, για να μπορούμε να μιλήσουμε επί νέας βάσης.

Θα μπορούσε παράλληλα να γίνει μια συζήτηση για τη δουλειά στο διαδίκτυο και την κομματική προπαγάνδα γενικότερα, υποθέτω όμως πως αυτό θα το πιάσει εν μέρει η επικείμενη συνδιάσκεψη του κόμματος για τη νεολαία –που όμως δεν περιλαμβάνει δημόσιο (προσυνδιασκεπτικό) διάλογο, όπως η αντίστοιχη προηγούμενη προ οκταετίας.

Θα μπορούσαμε επίσης να δούμε ξεχωριστά το ζήτημα των ατομικών συμβάσεων στο ριζοσπάστη κι αν συνάδουν με τον χαρακτήρα ενός κκ. Αφενός όμως οι μόνες σχετικές πληροφορίες προέρχονται από το βρωμερό ρεπορτάζ του βήματος, που δεν μπορεί να σταθεί ως βάση συζήτησης. Αφετέρου, ακόμα κι αν επιβεβαιώναμε θετικά την παραπάνω πληροφορία, θα μας έλειπαν πολλά κομμάτια από το παζλ, για να έχουμε συνολική εικόνα και να κάνουμε σωστή εκτίμηση. Είναι ζήτημα τι ακριβώς προτάθηκε στον μπογιόπουλο (να επιλέξει σε ποιο μέσο θα αρθρογραφεί; να αμείβεται όσο τα άλλα κομματικά στελέχη;) και με ποιο σκεπτικό δεν το δέχτηκε. Αυτά είναι στοιχεία που δεν μπορούμε να (και καλώς δεν) τα γνωρίζουμε, ούτε μπορούμε να τα ελέγξουμε με «γενικά κριτήρια». Η εθελοντική προσφορά κάθε συντρόφου στο κόμμα δεν υπάγεται σε κανένα είδος σύμβασης ή τυπικής μισθωτής σχέσης.

Υπάρχουν ωστόσο κάποια άλλα σημεία που αφορούν εξίσου την ουσία κι όχι στενά το επικοινωνιακό κομμάτι. Θα έπρεπε για παράδειγμα να βγει το κόμμα και να μιλήσει ανοιχτά για αυτά τα ζητήματα; Κάποιοι σύντροφοι στην κόκκινη μπλογκόσφαιρα λένε πως δεν χρειάζεται να δίνουμε λογαριασμό και να απολογούμαστε στον αστικό τύπο, ούτε να τρέχουμε πίσω από κάθε λιβελογράφημα και να το διαψεύδουμε. Εγώ πάλι βλέπω ότι οι στήλες του ριζοσπάστη σπανίως αφήνουν να πέσουν κάτω χωρίς απάντηση τέτοια δημοσιεύματα {ας θυμηθούμε και την απάντηση του ίδιου του μπογιό στον τράγκα για τον ημεροδρόμο ρίζο που τάχα «κόπηκε λόγω χρυσής αυγής…»}. Και πολύ καλά κάνουν. Όπως πολύ καλά έκανε η σύνταξη του ριζοσπάστη κι έδωσε απάντηση στο σημερινό φύλλο για τα κριτήρια λειτουργίας της εφημερίδας (και κάθε άλλης εφημερίδας, όχι ειδικά του οργάνου της κε) και για το πώς αξιοποιεί κι αμείβει τα οργανωμένα μέλη στη δημοσιογραφική δουλειά.

Και αν περιμέναμε μερικές μέρες, μπορεί να μεσολαβούσε κάποια εξήγηση και από την πλευρά του μπογιόπουλου, που θα καθιστούσε εντελώς περιττή την ανάρτηση. Εξάλλου τα περισσότερα που είχα σκεφτεί να γράψω, τα ‘χω διαβάσει ήδη σ’ άλλα ιστολόγια –και με καλύπτει ως ένα βαθμό το κείμενο του 2310net.

Προσωπικά λοιπόν έχω λίγο διαφορετική αντίληψη επί του θέματος. Οι σύντροφοι έχουν καεί στον χυλό της γκλάσνοστ του γκόρμπι, αλλά δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από την επαφή με το λαό και τη σχέση ειλικρίνειας που έχουν χτίσει με τις μάζες. Όταν είχε βγει η αλέκα σε μια συνέντευξη τύπου παλιότερα –αν θυμάμαι καλά κοντά στις πρώτες απολύσεις στον 902- κι είχε πει «δεν περιμένουμε να μας πούνε και μπράβο», δεν απολογούνταν ούτε έδινε εξηγήσεις στον αστικό τύπο αλλά στη βάση και τους φίλους του κόμματος.

Η γνώμη μου είναι πως κάτι αντίστοιχο μπορεί να γίνει και τώρα. Όχι για να εστιάσουμε στον μπογιόπουλο ή να διαψεύσουμε το σταυρόπουλο, αλλά για να γνωρίζουν οι δικοί μας, μέλη και οπαδοί, συγκεκριμένα: πώς έχει η κατάσταση, πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί, τι προοπτικές υπάρχουν και κυρίως πότε θα σταματήσει η ιστορία των περικοπών πάσης φύσης.

Θα μου πεις, δεν τα ξέρει ήδη όποιος είναι κοντά στο κόμμα; Σίγουρα. Άλλο όμως να μου λες εσύ, να ξέρω εγώ και να μαντεύουμε μαζί τα υπόλοιπα κι άλλο να τα μάθουμε από τα πλέον αρμόδια χείλη. Κι εφόσον δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση, βρίσκουν πάτημα διάφορα παπαγαλάκια και τρολ του διαδικτύου να πούνε τα δικά τους και να βρούνε πρόθυμους ακροατές.

Υπάρχει κι ένα ακόμα σοβαρό ζήτημα, που συνδέεται άμεσα κι επηρεάζει τα προηγούμενα και επείγει να αντιμετωπιστεί δραστικά. Αναφέρομαι στο βαθύ λαρύγγι που υπάρχει στις τάξεις του κόμματος και παρέχει συστηματικά θέματα κι εσωτερική πληροφόρηση στο γνωστό ρεπόρτερ του βήματος που φυσικά τα παίρνει και τα πασπαλίζει στη συνέχεια με δικά του… κοιλοπονήματα. Όσο αυτά όμως μπλέκουν με μισές αλήθειες και φαίνονται να επαληθεύονται, αποκτούν σταδιακά ‘κύρος’ κι ‘αξιοπιστία’ ενισχύοντας τη σπερμολογία. Όπως για παράδειγμα η απόλυση του μπογιόπουλου και η είδηση που είχε βγάλει για το εσπευσμένο κλείσιμο των εργασιών του πρόσφατου συνεδρίου.

Αν η λειτουργία του κόμματος είναι «διάτρητη» στα αστικά μέσα, αλλά αυτό δεν παίρνει επίσημη θέση για όσα βγαίνουν στη φόρα, η εκδοχή που θα μάθουν οι απέξω είναι του αντιπάλου μας, που πέραν των άλλων καθίσταται και ‘αξιόπιστη πηγή’ στα μάτια του κόσμου. Όταν όμως το κόμμα βγαίνει από μόνο του (και όχι τρέχοντας πίσω από δημοσιεύματα) να μιλήσει για την κατάσταση, το σχεδιασμό και τις συνθήκες που τον επιβάλλουν, προετοιμάζει τη βάση και την απαλλάσσει από τις συνεχόμενες ψυχρολουσίες που την έχουν φέρει σε ρόλο χειμερινού κολυμβητή. Όπως είπε κι ο καλαμούκης στην χτεσινή ελληνοφρένεια, οι κομμουνιστές έχουν βρεθεί να απολογούνται, ενώ θα έπρεπε όλοι οι άλλοι να απολογούνται σε αυτούς.

Ας σκεφτούμε για παράδειγμα την εξέλιξη του «θέματος μπογιό» {και το αναφέρω έτσι, γιατί συμβάλλουν σε αυτό από την ανάποδη διάφορα συντροφικά(;) σχόλια όψιμων αντιμπογιοπουλικών, που «πάντα τα έλεγαν» και δεν τους καθόταν καλά ο μαρξισμός του νίκου κι η προσωπολατρία}, τις σκέψεις ενός μέσου φίλου του κόμματος και τις αλλεπάλληλες ζώνες άμυνας που παίζει στη σκέψη του.

Δεν υπάρχει κανένα θέμα με τον μπογιό.

Ναι του έγινε κριτική για το βιβλίο του στο λιβάνη, αλλά την αποδέχτηκε.

Μπορεί να γράφει ό,τι θέλει στον προσυνεδριακό, αλλά στη στήλη του υπερασπίζεται άψογα τη γραμμή του συνεδρίου και του νέου προγράμματος.

Κόπηκε η στήλη του, αλλά συνεχίζει να γράφει στο ρίζο.

Πήγε στον ενικό, αλλά γράφει ό,τι ακριβώς έγραφε και στον ημεροδρόμο.

Απολύθηκε από την εφημερίδα, αλλά παραμένει κομματικό μέλος.

Και πάει λέγοντας. Την επόμενη φορά όμως που θα βγει κάποια φήμη του τύπου «κάτι τρέχει με τον δίπλα», θα κρατήσει κι αυτός μια πισινή να μην εκτεθεί και θα της δώσει βάση.

Ελπίζω ειλικρινά πάντως αυτή να είναι η τελευταία «γραμμή υποχώρησης» και να μην προστεθούν άλλοι κρίκοι στην αλυσίδα.

Αυτό όμως εξαρτάται κι απ’ τον ίδιο τον μπογιόπουλο. Που καλείται να δώσει απαντήσεις από όποιο βήμα κρίνει πρόσφορο, όπως είχε κάνει και κατά το παρελθόν, μετά από τον προσυνεδριακό.

Πρώτον, με τα κείμενά του στον ενικό ή όπου αλλού επιλέξει να συνεχίσει. Δεύτερον διαχωρίζοντας άμεσα τη θέση του από διάφορες… μπογίνσκαγιες (εκ της γλυκύτατης σοβιετικής γυμνάστριας), με τις οποίες συνεργάζεται στο unfollow και έσπευσαν με κατάπτυστα κείμενα να μιλήσουν πχ για κκε χωρίς κομμουνιστές (αλλά προς θεού, εννοεί την ηγεσία, όχι τη βάση).

Μπορώ να καταλάβω την πικρία από διάφορους άτυχους χειρισμούς (το κείμενο της αθηνάς ζύμαρη, την επαναφορά της επικοινωνίας με τους αναγνώστες για μία και μόνο επιστολή η οποία τον στόλιζε) αλλά δεν μπορεί να αφήνει να εννοηθεί πως τον εκφράζουν τα κείμενα των αυτόκλητων υπερασπιστών του –ιδίως από τη στιγμή που είναι κομματικό μέλος.

Εν κατακλείδι: αν η ουσία είναι η ποιότητα της κομματικής προπαγάνδας, ο μπογιόπουλος είναι ένα πολύτιμο εργαλείο, που μπορεί να γίνει ακόμα πιο χρήσιμο εκτός έδρας, αλλά δεν περισσεύει από τα δικά μας μέσα. Κι είναι αναγκαίο κατά τη γνώμη μου να βρεθεί ο τρόπος ώστε να προσφέρει και να συνεργάζεται είτε με το πόρταλ του 902, είτε και με το ριζοσπάστη, μια φορά κάθε εβδομάδα, είτε ακόμα και ως υποψήφιος του κόμματος σε εκλογικές αναμετρήσεις, αν όχι και εκπρόσωπος τύπου –λέμε τώρα.

Σεξ κι επανάσταση

(Ανάρτηση αυστηρώς ακατάλληλη για δογματικούς, μικρά παιδιά και νέους πρωτοπόρους.
Παρακαλείστε πριν ξεκινήστε την ανάγνωση, να αποβάλετε τα ταμπού σας και να πάρετε τις απαραίτητες προφυλάξεις).

Το 1917 μας είπαν πρόωρους. Αυτοί που κάναν τη ζώνη αγνότητας του συστήματος μας κατηγόρησαν για βιασμό της ιστορίας.
Το παιδί που βγήκε δεν το αναγνώρισαν. Εξ αρχής το θεώρησαν θνησιγενές. Μετά που έζησε το βγάλαν προβληματικό. Κι όταν τελικά πέθανε (για την ακρίβεια το σκότωσαν κι ας λεν πως αυτοκτόνησε από μόνο του) βγήκαν στους δρόμους και πανηγύριζαν.

Πρωτότοκο παιδί στην ελλάδα είναι το κόμμα, μετά όμως προκύψαν καμιά δεκαριά εξώγαμα. Κάποια από αυτά προσπάθησαν να μας φάνε την προίκα, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Σήμερα γίνεται λόγος για συνεργασία κι ενότητα, αλλά στο κόμμα σιχαινόμαστε τις αιμομιξίες.

Τα άλλα αδερφάκια, μας τη λέγαν που η μαμά πατρίδα δεν έκανε εξωσωματική στην ελλάδα το 45. Αλλά και για εκεί που έκανε τη βρίζουν, λεν πως δεν ήταν σοσιαλισμός.
Η διαφορά λέει, είναι πως εδώ είχαμε σπερματοδότη, ενώ εκεί που πήγε όχι.
Το ωραίο είναι ότι τα περισσότερα αδερφάκια μας τότε ούτε καν υπήρχαν.
Μια φορά, με εξωσωματική ή χωρίς, εμάς το παιδιά του σωλήνα μας έμεινε ως όρος. Εγώ το παίρνω ως χαϊδευτικό.

Μετά το 20ό συνέδριο η σοβιετική τεχνολογία εφηύρε την καισαρική και το ειρηνικό πέρασμα που μας απαλλάσσει από τους πόνους του τοκετού που αναλύει ο λένιν.
Η καινοτομία ωστόσο απέτυχε παταγωδώς. Η παραδοσιακή μέθοδος με τη μαμή της ιστορίας παραμένει αξεπέραστη.

Κάθε παιδί έχει τη δική του χάρη.
Ο εαακίτης είναι ο ομάρ που τον ερωτεύτηκε το αυθόρμητο (κι ακηδεμόνευτο) διαβάζοντας άρλεκιν. Σκληρός, μοιραίος, χτυπάει το χέρι στο τραπέζι κι ερεθίζει τα πλήθη με επαναστατικά προστυχόλογα.
Στον αντίποδα εμείς, νοικοκυραίοι διαδηλωτές, οργανωμένα, με πρόγραμμα (επαναστατικό) και τάξη (εργατική). Προφίλ οικογενειάρχη με σπίτι, γυναικόπαιδα και μια βιβλιοθήκη με τα άπαντα του λένιν (έτσι να υπάρχουν) και πολιτικά άρλεκιν της χρυσής μπρεζνιεφικής εποχής.

Κάθε αδερφάκι έχει διαμορφώσει δική του αντίληψη για το σεξ και την επικείμενη επανάσταση.
Εμείς το πηγαίνουμε λίγο πλατωνικά. Στόχος μας είναι μια ώριμη σχέση με διάρκεια και χαρακτηριστικά.
Οι αριστεριστές είναι του ενός κινήματος και των one night stands. Ξεκινάν με αυτό και στην πορεία λέει θα καταλάβουν αν έχει ελπίδες για κάτι παραπάνω το πράγμα. Αν δε δοκιμάσεις πώς θα ξέρεις;

Ο σύριζα είναι υπέρ του σεξ, αλλά κι υπέρ της παρθενιάς, γιατί δεν αντέχει το αίμα.
Οι σεκίτες θέλουν παρτούζα χωρίς φυλετικές διακρίσεις. Τα δικά τους φετίχ είναι οι σφυρίχτρες και τα πλακάτ στην τσάντα.
Τα μ-λ απορρίπτουν τα προτάγματα. Ο πραγματικός έρωτας είναι απραγματοποίητος στον καπιταλισμό.
Αρκεί λοιπόν ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, ενώ ως μίνιμουμ συμφωνίας μπαίνει το φλερτ, βαριά-βαριά το φιλί.

Τους αναρχικούς τους ενδιαφέρει μόνο να γαμήσουν τους μπάτσους και το κράτος. Όπως γράφει κι ένα σύνθημα στην χανθ: μπάτσοι-δολοφόνοι άντε γαμηθείτε (χωρίς παρεξήγηση).
Η παρένθεση είναι του συνθήματος, όχι δικιά μου.
Διασταύρωση μπάτσου με μπάχαλο είναι τρελός συνδυασμός παρμένος από αρκά (ξυπνάς μέσα μου το ζώο) που μας δίνει κουκουλοφόρους, προβοκάτσιες και ξένα κέντρα...

Η βασική αντίθεση είναι ανάμεσα σε μας και την παιδική αρρώστεια.
Κλείνουμε αγωνιστικά ραντεβού το ένα πίσω απ' τ' άλλο, μπας και βγάλουμε γκόμενα την επανάσταση, αλλά εις μάτην. Περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες και να 'ρθουν οι γόνιμες μέρες, αλλά κάθε φορά πέφτουμε σε περίοδο, μη προεπαναστατική. Κι αφού φτιάξουμε κατάσταση, περιμένουμε ξάπλα με τα πόδια ανοιχτά, μπας και περάσει κανείς και μας την κάνει [την επανάσταση].

Εμείς είμαστε του ψησίματος και τρώμε της ώρας. Οι αριστεριστές, ανυπόμονοι ως συνήθως, προτιμάν το σούσι.
Αυτοί μας τη λένε ότι έχουμε κλιμακτήριο, ότι θα μείνουμε γεροντοκόρες, χωρίς χαρά στα σκέλια. Κι ότι με τις αποστειρωμένες πορείες μας δε θα πιάσουμε ποτέ παιδί.
Εμείς τους τη λέμε που δεν παίρνουν προφυλάξεις και περιφρούρηση.
Χάνεις όλη την χαρά έτσι, απαντάν.
Γι' αυτό κόλλησαν όμως όλες τις μεταδοτικές ασθένειες των αναρχικών. Δεν τους έφτανε η παιδική η δική τους, γύρευαν κι άλλες.
Αυτά παθαίνεις άμα απορρίπτεις σκουφιά και καπέλα, αλλά ανέχεσαι τις κουκούλες.

Στα αρχεία του περισσού κρατούνται μυστικές οι στατιστικές από τα πληρεξούσια των εκλογοαπολογιστικών.
Τα 65% από τις συντρόφισσες παραδέχονται ότι είχαν ερωτική φαντασίωση με τον πρώτο τους γραμματέα. Οι μισές εξ αυτών την πραγματοποίησαν. 3% επί του συνόλου μες στα γραφεία ενώ το 5% στο πίσω κάθισμα ενός λάντα.
Στην ίδια έρευνα πιο σέξι κομμουνιστές αναδεικνύονται ο νίκος μπογιόπουλος, ο μάκης πέτσας (τα στοιχεία είναι από το 2007) κι ο ιωσήφ στάλιν.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ερώτηση σχετικά με τα ερωτικά φετίχ που αναστατώνουν σεξουαλικά τους συντρόφους και τις συντρόφισσες. Ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς απαντήσεις βρίσκουμε και τις εξής (η σειρά είναι τυχαία):
κουπόνια, εξορμήσεις σε σχολεία, αφισοκόλληση (εξ ου και η στάση αφισοκολλητό), τα γιγαντοπανό, εκλογές, σωματείο οικοδόμων, η σοβιετική ένωση, ο ύμνος της CCCP, το μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, η σβετλάνα μπογίνσκαγια, η πρωτομαγιά, το αμερικάνικο προξενείο/πρεσβεία, το όργανο, το όργανο στην κωλότσεπη, τα άρθρα του μαΐλη, η στήλη του μπογιόπουλου, οι επιστολές του ρούση στον προσυνεδριακό, τα άπαντα του στάλιν, τα κοντόξυλα, τα κράνη, η καθοδήγηση, οι αλυσίδες στην πορεία το καλοκαίρι, ο ντουντουκιέρης, διήμερα και φεστιβάλ, βιογραφικά, διαγραφές, η κούβα, τα κούβα πάρτι, τα ρεμπέτικα πάρτι, οι εισηγήσεις στις (κ)οβες, οι αριστεριστές, το σπίτι του λαού που είναι επιβλητικό και άλλα πολλά.
Τελευταίες σε προτίμηση έρχονται οι απαντήσεις κίνημα, γενική συνέλευση και επανάσταση.

Αντίστοιχες έρευνες για τους υπόλοιπους χώρους δυστυχώς δεν υπάρχουν.
Κατά γενική ομολογία πάντως, το πιο δημοφιλές αφροδισιακό στον χώρο των αριστεριστών είναι η κατάληψη.
Τα πιο γνωστά φετίχ των αναρχικών είναι τα σπρέι πιπεριού με αρωματικά και αφροδισιακά έλαια και οι σεξοβόμβες μολότοφ...

Είναι πιο ευχάριστο και πιο χρήσιμο να πραγματώνεις την πείρα της επανάστασης και του έρωτα, παρά να γράφεις για αυτήν.
Οπότε όποιος έχει δυνατότητα να κάνει έρωτα ας την αξιοποιήσει. Γιατί για επανάσταση δεν το κόβω για τώρα στα κοντά.
Αύριο πάλι για αυτήν θα γράφουμε...

(Αποσπάσματα από το μεγάλο ανέκδοτο έργο του θεωρητικού της επανάστασης βλαντιμίρ ιλίτς)