Σήμερα, σε ηλικία 99 ετών, ο πνευματικός πατέρας της Ιεραποστολής των Παιδιών, Ιωάννης Μιρόνοφ, εκοιμήθη προς Κύριον.
Στις 7 Νοεμβρίου 2025, στις 6 π.μ., ο αρχαιότερος κληρικός της Επισκοπής Βελίκιγιε Λούκι, ο αγαπητός Ιωάννης Γιεγκόροβιτς Μιρόνοφ, εκοιμήθη ειρηνικά.Πριν από ένα χρόνο, ο πατήρ Μιρόνοφ έλαβε μοναχική κουρά, αλλά ζήτησε να μην ανακοινωθεί αυτό παρά μόνο μετά τον θάνατό του. Παρακαλούμε για τις προσευχές σας και τον θυμόμαστε ως τον νεοαποθανόντα Ιεροσελιδονόμο Ιωάννη.Αιωνία μνήμη και η Βασιλεία των Ουρανών στον πνευματικό μέντορα και προσευχητικό μεσίτη της Παιδικής Αποστολής, τον νεοαποθανόντα Ιεροσελιδονόμο Ιωάννη.Προσφέρουμε μια συνοπτική συνέντευξη με τον Επίσκοπο Μεθόδιο (Ζινκόφσκι) για αυτόν τον αγαπημένο ιερέα, την οποία έδωσε στον «Μοναστικό Κήρυκα» πριν από ένα χρόνο, στα γενέθλια και την ονομαστική εορτή του πατέρα Ιωάννη, στις 25 Νοεμβρίου 2024.«Το να μιλάς για τον Αρχιερέα Ιωάννη, τον πνευματικό πατέρα του αδελφού μου και εμένα, είναι, αφενός, πολύ χαρούμενο και, αφετέρου, δύσκολο, γιατί όταν ένα άτομο είναι βαθιά αγαπητό σε σένα πνευματικά, τότε σε κάποιο βαθμό είναι δύσκολο να μιλήσεις πολύ γι' αυτόν. Επιπλέον, υπάρχουν τόσο λεπτές εμπειρίες που είναι δύσκολο να αποδοθούν με λόγια. Επομένως, ίσως πολλά από τα σημαντικά να παραμείνουν στο παρασκήνιο.
Αλλά θα ήθελα να ξεκινήσω με το γεγονός ότι η Ιερά Παράδοση είναι πολύ σημαντική στη ζωή της εκκλησίας. Είναι πρωταρχική και μάλιστα ξεπερνά σε σημασία την Αγία Γραφή και κάποια εκκλησιαστική νομοθεσία. Με τη στενή έννοια, η Παράδοση είναι αυτό που δεν συμπεριλήφθηκε στη Γραφή, αλλά, παρ' όλα αυτά, μεταφέρθηκε στο χαρτί, στο κείμενο. Και υπάρχει η Παράδοση, νοούμενη με την ευρεία έννοια - είναι η μετάδοση της προσωπικής εμπειρίας της χάριτος και η πρακτική της συσχέτισης με αυτήν την εμπειρία. Αυτό είναι το πιο πολύτιμο πράγμα, επομένως,
Παραφράζοντας τη σκέψη του Αγίου Φιλαρέτου (Ντροζντόφ), μπορούμε να πούμε ότι μέσω της Παράδοσης ενεργεί το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία, μέσω της προσωπικής Παράδοσης. Υπάρχουν πολλές τέτοιες διακλαδούμενες Γραμμές και κλάδοι της προσωπικής Παράδοσης: από τον Χριστό μέσω των αποστόλων, έπειτα μέσω των αποστολικών πατέρων και έπειτα μέσω των οπαδών τους και των επόμενων γενεών πιστών. Και όλοι αυτοί είναι ζωντανές αρτηρίες προσωπικής επαφής με τον Κύριο. Στην ιστορία της Εκκλησίας, αυτοί οι κλάδοι έχουν εξελιχθεί σε ένα πλατύ, ισχυρό και ογκώδες καρποφόρο δέντρο, και για κάθε άτομο, το κλαδί στο οποίο ο Κύριος τους μπόλιασε είναι ιδιαίτερα σημαντικό.Ο πατήρ Ιωάννης έλαβε πνευματική καθοδήγηση από τον Άγιο Σεραφείμ της Βυρίτσας, και ο Άγιος Σεραφείμ της Βυρίτσας έλαβε πνευματική καθοδήγηση από τον Άγιο Βαρνάβα της Γεθσημανής.
Επιπλέον, μετά τον θάνατο του Αγίου Σεραφείμ, τον οποίο επισκέφθηκε μόνο για λίγο, ο πατήρ Ιωάννης έλαβε πνευματική καθοδήγηση από τον Άγιο Συμεών του Πσκοφ-Καβές και τον Μητροπολίτη Βενιαμίν (Φενττσένκοφ) στο Πέχορι, καθώς και από τον Γέροντα Νικόλαο Γκουριάνοφ. Αυτή η ζωντανή σύνδεση μέσω του πνευματικού μας πατέρα με προηγούμενες γενιές ασκητών, πολλοί από τους οποίους έχουν ήδη δοξαστεί ως άγιοι, είναι σημαντική για εμάς. Αν θυμηθούμε τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, όταν ήρθε στον Άθωνα, κατανοώντας τη σημασία αυτής της προσωπικής συνέχειας με τη ζωντανή Παράδοση, άρχισε να αναζητά έναν γέροντα.
Αυτό δεν ήταν εύκολο έργο. Δεν γνωρίζουμε καν το όνομα του γέροντα που του παρείχε πνευματική καθοδήγηση. Αυτός ο γέροντας μπορεί να ήταν δύσκολος χαρακτήρας. Παρ' όλα αυτά, ο πατήρ Ιωσήφ θεώρησε σημαντικό να μπολιαστεί σε αυτό το πνευματικό μονοπάτι. Είναι όπως στην επίγεια ζωή: αν κάποιος έχει γονείς, τότε τις περισσότερες φορές έχει και κληρονομιά, δεσμούς με τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστράφηκαν οι γονείς του και μια συγκεκριμένη κατεύθυνση στην οποία βρίσκεται.
Αυτό είναι εξίσου σημαντικό, μόνο σε μεγαλύτερο βαθμό, στην πνευματική ζωή. Και ο Κύριος όρισε ότι ο Πατέρας Ιωάννης έγινε ένας τέτοιος πρεσβύτερος για εμένα και τον αδελφό μου.Κάποιοι θέτουν μια ερώτηση, ουσιαστικά τυπική: πώς γίνεται εγώ και ο αδελφός μου -μοναχοί- να διακονούμαστε από έναν λευκό ιερέα, έναν αρχιερέα με τα παιδιά του και μια μαθούσα; Αυτό μπορεί να απαντηθεί με ένα απόσπασμα από το Ευαγγέλιο: «Το Πνεύμα πνέει όπου θέλει» (Ιωάννης 3:8). Στην εμπειρία της Εκκλησίας, ακόμη και γυναίκες - πρεσβύτερες όπως η Οσία Πασάς (Παρασκευά) του Σάρωφ ή η Αγία Χίλντα του Γουίτμπι - έχουν υπηρετήσει ως πνευματικοί πατέρες, όπως και, κατά καιρούς, πολύ νέοι άνθρωποι! Υπήρξαν περιπτώσεις όπου ο Θεός έχει απονείμει πνευματικά χαρίσματα σε νέους ιερείς ή άπειρους μοναχούς. (...)Το Πνεύμα του Θεού μπορεί να ενεργήσει απροσδόκητα και να μετατρέψει έναν ιερέα, ο οποίος, κατά κάποιο τρόπο, είναι πολύ απλός, σε πνευματικό πατέρα για πολλούς επισκόπους, ηγούμενους, ηγουμένες, αγιορείτες μοναχούς, λαϊκούς, καθηγητές και διάφορους υψηλόβαθμους αξιωματούχους. Ο πατήρ Ιωάννης προέρχεται από μια απλή αγροτική οικογένεια που δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη. Ο πατέρας του, Γεώργιος, καταπιέστηκε, αλλά τα βάσανά του ουσιαστικά δεν ήταν πολιτικά. Δεν εντάχθηκε σε συλλογικό αγρόκτημα όχι επειδή ήταν αντισοβιετικός, αλλά επειδή αντιπαθούσε την αντιθρησκευτική προπαγάνδα που συνόδευε την εισαγωγή των συλλογικών αγροκτημάτων.
Για πολλά χρόνια, πριν από τον θάνατο του Στάλιν, ο πατέρας του πατέρα Ιωάννη πέρασε χρόνο σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Ο πατέρας Ιωάννης λέει ότι δέκα μέλη της οικογένειάς τους πέθαναν στον πόλεμο και δέκα υπέφεραν υπό τη σοβιετική κυριαρχία, αλλά ο ίδιος ο πατέρας Ιωάννης δεν ήταν ποτέ αντισοβιετικός και «ποτέ δεν γνώρισε κακό άνθρωπο στη ζωή του». Αυτή είναι μια αξιοσημείωτη πράξη του Πνεύματος, γιατί κάποιος θα μπορούσε να πει: «Τι συμβαίνει, πατέρα; Όλη σου η οικογένεια υπέφερε τόσο πολύ, και εσύ το λες αυτό». Ο πατέρας Ιωάννης στάλθηκε στο Ουστιούγκ, ουσιαστικά ένα σοβιετικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, και η μητέρα και τα παιδιά του στάλθηκαν σε έναν οικισμό στους βάλτους Σινιαβίνο για τα παιδιά των εχθρών του λαού. Εκεί, στους τυρφώνες, τρία αδέρφια και μια αδελφή πέθαναν από το κρύο και την πείνα, και η μητέρα τους προσβλήθηκε από φυματίωση, από την οποία τελικά πέθανε λίγο μετά τον πόλεμο.
Ο πατέρας Ιωάννης θυμάται ότι ένα σχολείο στήθηκε για αυτούς στον οικισμό, αλλά ταυτόχρονα, το φαγητό ήταν πολύ πενιχρό. Η μητέρα ξεπάγωνε κατεψυγμένο ψωμί στο στόμα της και το έδινε στα παιδιά της, ακόμα ζεστό. Μάζεψαν μούρα σορβιάς και επέζησαν όσο καλύτερα μπορούσαν.Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, το στρατόπεδο διαλύθηκε και η μητέρα και τα επιζώντα παιδιά περπάτησαν στην περιοχή μας, η οποία είχε ήδη κατακτηθεί από τους Γερμανούς, προς την πατρίδα τους, την περιοχή του Πσκοφ.
Οι γονείς του πατέρα Ιωάννη θάφτηκαν αργότερα εκεί: ο πατέρας του, ο οποίος επέστρεψε σπίτι μετά τον θάνατο του Στάλιν, η μητέρα του, η οποία πέθανε από φυματίωση το 1947, και άλλοι συγγενείς. Όχι πολύ μακριά από εκεί, περίπου εβδομήντα χιλιόμετρα μακριά, στο χωριό Βέχνο, έχει χτιστεί ένα Σπίτι Βιομηχανίας για ορφανά και με την ευλογία του πατέρα Ιωάννη, αναπτύσσονται μοναστήρια, ανδρικά και γυναικεία.Η σφραγίδα της εκλεκτότητας ήταν στον πατέρα Ιωάννη από τη νεότητά του (...)Μετά τον πόλεμο και την είσοδό του στο θεολογικό σεμινάριο, ο Βάνια βρέθηκε αντιμέτωπος με μια επιλογή: μοναχισμό ή γάμο;
Καταρχήν, αγαπούσε τον μοναχισμό και θα ήθελε να υπηρετεί τον Θεό σε αυτό το βαθμό, αλλά ο Σεβάσμιος Κούκσα της Οδησσού, τον οποίο γνώρισε μετά τον θάνατο του Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα, του είπε: «Αν γίνεις μοναχός, θα σε κάνουν επίσκοπο». Ο Βάνια απάντησε: «Είμαι απλός άνθρωπος και δεν μπορώ να γίνω επίσκοπος, οπότε θα πρέπει να εγκαταλείψω αυτό το μονοπάτι». (...)Ο μοναχός απάντησε: «Ε, τότε θα πρέπει να παντρευτείς και θα σε στείλουν από ενορία σε ενορία».Και αυτή η πρόβλεψη επαληθεύτηκε. Πράγματι, ο πατήρ Ιωάννης άλλαξε περίπου δεκαεπτά ενορίες κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Ο λόγος ήταν ότι δεν μπορούσε παρά να διακονεί τους ανθρώπους. είχε ποιμαντικό κάλεσμα από την αρχή και όταν άρχισε να αλληλεπιδρά με τους ανθρώπους, έγινε πραγματικά φροντιστής των ψυχών τους, βοηθός στο καθημερινό πνευματικό τους έργο. Και αυτό έγινε αμέσως αντιληπτό. Όταν οι παρατηρητές ανέφεραν ότι η υπηρεσία του πατρός Ιωάννη μετατρεπόταν σε κάτι περισσότερο από απλή «φροντίδα για τις θρησκευτικές ανάγκες των καθυστερημένων στρωμάτων του πληθυσμού», αλλά ότι σχηματιζόταν μια κοινότητα, μεταφέρθηκε αμέσως σε μια νέα τοποθεσία, εμποδίζοντας έτσι την ίδρυση κοινοτήτων. (...)Κάθε καλλιτέχνης έχει το δικό του χαρακτηριστικό στυλ.
Και ο πατήρ Ιωάννης, επίσης, έχει τη δική του πνευματική, πρεσβυτέρια υπογραφή. Ποιο είναι το κύριο έργο που θέτει για τα πνευματικά του παιδιά και σε τι ελπίζει να τα οδηγήσει;Θα το έθετα μάλλον ως εξής: αγάπη με τη μορφή ελέους! Επειδή ο προστάτης άγιος του πατέρα Ιωάννη είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, και η εικόνα της Μητέρας του Θεού «Ελεήμων» γιορτάζεται επίσης την ίδια ημέρα. Ακριβώς αυτή την πτυχή του ελέους στην αγάπη καλλιέργησε ο πατέρας Ιωάννης σε όλη του τη ζωή, ξεκινώντας από την παιδική ηλικία.
Θυμάμαι ένα άλλο επεισόδιο, αυτή τη φορά με αρουραίους: η μητέρα Νίνα κυνηγούσε αρουραίους σε κάποιο σπίτι όπου είχαν μεταφερθεί, και μετά έφυγε κάπου. Έφτασε, και υπήρχε ένα πιάτο με γάλα δίπλα στην τρύπα από την οποία έβγαιναν οι αρουραίοι. Ρώτησε: «Τους ταΐζεις;!» Απάντησε: «Όχι, τρώει εδώ τώρα, δεν πάει πουθενά αλλού. Συμφωνήσαμε, αυτό είναι καλύτερο». Έλεος για όλη την κτίση, και ιδιαίτερα για τους ανθρώπους. Αν και μερικές φορές είναι δύσκολο να αγαπάς τους ανθρώπους. Το να αγαπάς τον Θεό είναι εύκολο επειδή ο Θεός είναι καλός, αλλά οι άνθρωποι είναι πιο δύσκολο επειδή είναι αμαρτωλοί.
Κατά κάποιο τρόπο, καταφέρνει να παραβλέψει αυτή την αμαρτία. Ο πατέρας Ιωάννης είναι έλεος και αγάπη που καλύπτει τις αμαρτίες.Από την άλλη πλευρά, το άλλο του έργο, όπως το βλέπω εγώ, είναι η συνεχής κίνηση προς τα εμπρός. Στα 98 του, λέει: «Έκανες αυτό, και αυτό, και εκείνο; Αλλά γιατί είσαι πάλι τόσο αργός;» Άραγε,θέτει ψηλά τον πήχη;Όχι, δεν του αρέσουν οι προφητείες ή τα μεγαλόστομα λόγια. Λέει συγκεκριμένα πράγματα: αυτό πρέπει να γίνει. Το ότι πρέπει να υπάρχει ένα κοινό πνεύμα - αγάπη και ειρήνη μεταξύ όλων - είναι βέβαιο, είναι γενικός κανόνας.
Λέει: «Στα μοναστήρια που χτίζεις, στις ανθρώπινες σχέσεις που καλλιεργείς, πρέπει να υπάρχει αγάπη, ειρήνη, συμπόνια και έλεος. Αν αυτό δεν υπάρχει, αυτό που κάνεις θα είναι χωρίς νόημα. Ακόμα κι αν καταφέρεις πολλά». Και υπάρχει πάντα κίνηση προς τα εμπρός, σαν να σε παροτρύνει: μην χρονοτριβείς, μην είσαι τεμπέλης, μην εφησυχάζεις με αυτά που έχεις πετύχει.
Ακόμα κι αν δεν το εκφράζει λεκτικά, το δείχνει με το πνεύμα του. Έχει μια χαρά που εκφράζεται σε όλα όσα κάνει. Ακόμα και στον τρόπο που κάνει τα πάντα τόσο γρήγορα (...).Ο πατήρ Ιωάννης διακρίνεται από μια ιδιαίτερη ευγένεια, μια αγάπη για τους γύρω του. Φέρονται ποτέ οι πρεσβύτεροι στους ανθρώπους σκληρά;Ο πατήρ Ιωάννης μπορεί να είναι αρκετά σκληρός σε ορισμένες καταστάσεις. Όχι αγενής, αλλά αυστηρός. Αυτό δεν επιτρέπει χαλάρωση. Η ευγένειά του είναι, ας πούμε, ανθεκτική. Αν αρχίσεις να χαλαρώνεις, θα το καταλάβεις.
Έχουμε μια τέτοια σχέση που δεν μας χτυπάει στο κεφάλι, αλλά τα λόγια του, για παράδειγμα, «η ανάρτησή σου πήγε στο σιφόνι», έχουν τέτοια επίδραση που νομίζεις ότι θα ήταν καλύτερα να σε χτυπούσε στο κεφάλι. Προσωπικά, με πονάει που του έκανα κάτι δυσάρεστο, που σημαίνει ότι εγώ φταίω, και αυτό το «πέφτει στο σιφόνι» μου αρκεί. Δηλαδή, η ευγένειά του δεν συνδέεται με κάποιο είδος «χαλάρωσης» που επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να χαλαρώσει: τι άλλη καραμέλα θα μας δώσουν, τώρα θα μας χτυπήσουν στο κεφάλι, μας αγαπούν.
Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο κατ' αρχήν. Κάποτε, όταν ήμουν νέος, βρισκόμουν σε μια δύσκολη θέση και σιωπηλά πίεζα τον εαυτό μου στον ώμο του πατήρ Ιωάννη. Και μου είπε τόσο απότομα: «Μην χάνεις το θάρρος σου!» Πατέρα, συγχώρεσέ με, το έχω καταλάβει αυτό από πάντα. Και ο πατήρ Νικολάι Γκουριάνοφ θα μπορούσε να με είχε χτυπήσει, ας πούμε, όχι απαλά. (...)Αυτός ο άνθρωπος είναι ένας σκληρά εργαζόμενος που έχει μοχθήσει για δεκαετίες, ξυπνώντας στις 5 π.μ. και προσευχόμενος στο κελί του. Κοιμάται στην καλύτερη περίπτωση πέντε ώρες, μερικές φορές τέσσερις, και μερικές φορές καθόλου, όπως την παραμονή της ονομαστικής του εορτής. Έλεγε: «Πρέπει να σηκωθώ στις 4 π.μ., είμαι τόσο αδύναμος, αλλά παρόλα αυτά σηκώθηκα».
Την παραμονή της ονομαστικής του εορτής, οι άνθρωποι τον συγχαίρουν από το πρωί, τον επισκέπτονται, τον επισκέπτονται και μετά πηγαίνει στην εκκλησία. Πενήντα ιερείς και πλήθος κόσμου έρχονται στην ολονύχτια αγρυπνία. Επέστρεψε σπίτι αργά το βράδυ, διάβασε τον κανόνα της προσευχής, προσευχήθηκε, μετά δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Προσευχήθηκε το πρωί, έφτασε στην εκκλησία και μετά υπήρχαν ξανά άνθρωποι... ήταν ασταμάτητο, και έτσι συνέχισε σε όλη του τη ζωή. Μόνο με τη χάρη του Θεού μπορεί κανείς να αντέξει τέτοια πράγματα. Κι όμως λέει: «Δεν έχω δει ποτέ κακούς ανθρώπους και ευχαριστώ τον Θεό για όλα». Αυτό είναι ένα παράδειγμα για εμάς. Νομίζω ότι ακριβώς λόγω όλων αυτών των συνθηκών της ζωής έμαθε διακριτικότητα και ευαισθησία απέναντι στους άλλους.
Τι θυμάστε ιδιαίτερα από τις συζητήσεις σας με τον Πατέρα Ιωάννη;Ο Πατέρας Ιωάννης είναι ένας πολύ μετριόφρων άνθρωπος και σπάνια μιλάει πολύ. Ακόμα και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν τον επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά, είχε ήδη πολλά πνευματικά παιδιά, αλλά ποτέ δεν έκανε μεγάλα κηρύγματα, ποτέ δεν έκανε μεγάλες εξομολογήσεις, ποτέ δεν καθόταν στο τραπέζι με τα παιδιά του για πολύ - ακόμα και στις μεγάλες γιορτές, 15-20 λεπτά - σηκωνόταν και έφευγε. Ήταν απαλλαγμένος από πομπώδη λόγια ή φλυαρία.
Ήταν πάντα απλός, σαν χωρικός. Αλλά ταυτόχρονα, το Πνεύμα του Θεού μας αποκάλυψε πολλά πράγματα, και όχι μόνο σε εμάς. Συχνά, τα καθήκοντα που θέτει αποδεικνύονται πολύ δύσκολα αν κάποιος προσπαθήσει να υπακούσει. Θυμάμαι τα λόγια ενός γέροντα σε ένα πνευματικό παιδί σε μια από τις ιστορίες στο Πατερικό: «Ιδρώστε για τα λόγια μου». Σκεφτείτε τι σας είπα, προσπαθήστε να το εκπληρώσετε, ιδρώστε και μετά ελάτε ξανά σε μένα και θα το συζητήσουμε. Και μερικές φορές οι ευλογίες του Πατέρα Ιωάννη είναι τόσο ακριβείς που, εκτός αν ιδρώσεις πάνω τους, μένεις εντελώς αβέβαιος για το τι να κάνεις ή πώς να τις εκτελέσεις.Τηρεί αρκετά αυστηρά τους κανόνες της εκκλησίας, αν και ταυτόχρονα, μπορεί ήρεμα και ευέλικτα να αλλάξει ορισμένες καταστάσεις και να ευλογήσει ό,τι άλλοι πνευματικοί πατέρες μπορεί να διστάζουν να κάνουν.
Από την άλλη πλευρά, μπορεί μερικές φορές να είναι πιο αυστηρός από ό,τι υπαγορεύει ο μέσος κανόνας. Και πάλι, εδώ αντιμετωπίζεις ένα παράδοξο: πώς λειτουργεί το Πνεύμα του Θεού με αυτόν τον τρόπο; Και σε κάθε περίπτωση θυμάμαι, αυτό που ευλόγησε κατέληγε καλά αν οι άνθρωποι υπάκουαν.
Επομένως, για εμάς, είναι ευλογία που υπάρχει, ευλογία που μέσω αυτού μπολιαζόμαστε στη γραμμή του Αγίου Πνεύματος, στη γραμμή της Εκκλησιαστικής Παράδοσης. Και ακόμη και τώρα, τα καθήκοντα που μας θέτει δεν είναι απλά: κάθε φορά, με τον ρυθμό και από τις προοπτικές που μας θέτει, απαιτούνται εξαιρετικές λύσεις: να εκπληρώσουμε την ευλογία χωρίς να τα κάνουμε θάλασσα, οπότε πρέπει να ιδρώσουμε πάνω σε αυτά που λέει. Μιλάει σύντομα, αλλά πρέπει να εμβαθύνουμε στις λεπτομέρειες, να συμβουλευτούμε, συμπεριλαμβανομένων των συνεδριάσεων, και να συζητήσουμε με άλλα πνευματικά παιδιά πώς να το εφαρμόσουμε. Και με αυτή την έννοια, ζητάμε τις προσευχές σας. Αυτό δεν είναι ένα απλό έργο: Ο Πατέρας είπε, πηγαίνετε και κάντε το - δεν λειτουργεί έτσι.
Ο Πατέρας Ιωάννης θέτει ένα έργο, και ταυτόχρονα, για την επίλυσή του, πρέπει να λάβετε υπόψη μια ολόκληρη σειρά από παράγοντες που δεν σας είπε, αλλά έχει κατά νου, και, μη λαμβάνοντας υπόψη τους, θα μπορούσατε να κάνετε λάθος. Και μετά θα σε επιπλήξει, θα σε πει ακόμη και ότι έχεις αμαρτήσει, και ένας ευθύς άνθρωπος μπορεί να πει ακόμη και: «Πάτερ, εσύ με ευλόγησες, γι' αυτό το κάνω αυτό...» Αλλά αποδεικνύεται ότι πρέπει να προσεύχεσαι, να σκέφτεσαι τα πάντα με πόνο, να συμβουλεύεσαι άλλους αδελφούς - να υποφέρεις μέσα από την απαραίτητη απόφαση.Οι ευλογίες του Πατέρα, σε γενικές γραμμές, θα πρέπει να αφορούν όλο και περισσότερους ανθρώπους. Βλέπουμε ότι καλλιεργεί τη συνοδικότητα, θέλοντας ο καθένας να κάνει το καθήκον του στη θέση του και ταυτόχρονα να αλληλεπιδρά με τους άλλους.
Ο Πατέρας Ιωάννης δεν έχει ένα σύστημα όπου εσύ είσαι ο αγαπημένος, και θα σου πει τα πάντα και μετά θα τα πει σε όλους τους άλλους αργότερα. Δίνει προσοχή σε όλους, παρέχει φορείς ανάπτυξης, θέτει καθήκοντα και υποθέτει ότι πρέπει να τα συντονίσουμε μεταξύ μας. Έχουν γίνει τέτοια λάθη: ένα από τα παιδιά του, οι στενοί μας αδελφοί ή αδελφές, λέει: «Το κάνω αυτό, ο Πατέρας με ευλόγησε», και αποδεικνύεται άσχημα, ή ακόμα και εντελώς άσχημο, αν το άτομο δεν φέρει αυτή την ευλογία στη γενική συζήτηση και δεν ζητήσει βοήθεια.
Η κατάσταση στραβώνει, και όλα αυτά επειδή αυτή η συνοδική δράση που προϋποθέτει ο Πατέρας απουσιάζει. Αλλά δεν επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα εκατό φορές. Προφανώς, αν δεν ενταχθούμε στο σύστημα συντεταγμένων που έχει θεσπίσει και δεν εκπληρώσουμε τυπικά όσα έχει πει, ήδη αμαρτάνουμε. Οι πράξεις μας έρχονται σε αντίθεση με το γενικό ύφασμα της ζωής των άλλων, και η ευλογία δεν αποτελεί πλέον δικαιολογία.Πριν από λίγο καιρό, ο Πατέρας αστειεύτηκε όταν ο γραμματέας της Μητρόπολης τον επισκέφτηκε στο νοσοκομείο.
Ο γραμματέας ρώτησε: «Πάτερ, προσευχήσου για εμάς» και ο Πατέρας απάντησε: «Προσεύχομαι. Μάλιστα, προσεύχομαι για όλο τον κόσμο, αν και δεν είμαι σχηματικός μοναχός». Αλλά ίσως στα γεράματά μου μου απονείμετε το μοναστικό τάγμα». (...)Μπορώ να πω το εξής: το να έρχεσαι τυπικά στον Πατέρα Ιωάννη και απλώς να ζητάς την ευλογία του συχνά δεν αποδεικνύεται πράξη που μεταμορφώνει τη ζωή. Μερικοί ιερείς τον έχουν εγκαταλείψει, πιστεύοντας ότι είναι κατώτερος από πρεσβύτερος, αντί να εργάζονται σκληρά και να ιδρώνουν πάνω στα λόγια του. Αλλά ο Πατέρας Ιωάννης λέει: «Θα είμαι ελεύθερος, ας σωθεί ο ουρανός· διάλεξε ό,τι θέλεις!»
Αρχιερέας Ιωάννης Μιρόνοφ,
Αλεξέι Κρασόφσκι
