~ Άγιος Πορφύριος o Καυσοκαλυβίτης
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο ΠΆΝΣΟΦΟΣ ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο ΠΆΝΣΟΦΟΣ ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026
Δέν τό χορταίνω.
Τρίτη 24 Μαρτίου 2026
Ἀρχιμανδρίτου Μεθοδίου Κρητικοῦ.Τὸ ὄρος τῆς θεοφάνειας .Ὁ Ἅγιος Πορφύριοςκαὶ ἡ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας (ἀπόσπασμα).
Ἔρως θεῖος
«Μὲ αὐτὰ ἀσχολοῦμαι.
Προσπαθῶ νὰ βρίσκω τρόπους
νὰ ἀγαπήσω τὸ Χριστό.
Δὲν χορταίνεται αὐτὴ ἡ ἀγάπη.
Ὅσο ἀγαπάεις τὸν Χριστό,
τόσο νομίζεις ὅτι δὲν
τὸν ἀγαπάεις,
καὶ ὅλο λαχταράεις
περισσότερο νὰ τὸν ἀγαπάεις.
Καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνεις
πηγαίνεις
ὅλο πιὸ ψηλά,
πιὸ ψηλά»
( Ἅγιος Πορφύριος).
Ἀρχιμανδρίτου Μεθοδίου Κρητικοῦ
Τὸ ὄρος τῆς θεοφάνειας Ὁ Ἅγιος Πορφύριος
καὶ ἡ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἡ θεολογία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου"
Τεῦχος 386, Μάρτιος 2026
Η κορυφαία αρετή του Αγίου Πορφυρίου.
Ἡ κορυφαία ἀρετὴ τοῦ Ἁγίου
ἦταν ἡ διάκριση.
Δὲν ἐπέβαλλε πνευματικοὺς κανόνες,
ἀλλὰ καθοδηγοῦσε
μὲ τρόπο ποὺ ἐλευθέρωνε.
Ἤξερε πότε νὰ σιωπήσει,
πότε νὰ μιλήσει,
πότε νὰ χαμογελάσει.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ποιμαντική του,
καθαρὰ ἐξατομικευμένη καὶ χριστοκεντρική,
δὲν ἦταν ἐξουσιαστικὴ ἀλλὰ
θεραπευτική.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἦταν
παιδαγωγὸς διακρίσεως.
Ἡ διακριτική του ποιμαντικὴ
ἐπικεντρωνόταν
στὰ φλέγοντα ζητήματα τοῦ γάμου
καὶ τῆς οἰκογένειας.
Ἐνδιαφερόταν γιὰ τὶς βαθύτερες προσωπικὲς σχέσεις
τοῦ ἀνδρογύνου,
γιὰ τὰ φανερὰ καὶ ἀσυνείδητα
προβλήματα,
ἐνῷ μὲ ἰδιαίτερη προσοχὴ
καὶ ἀγάπη ἀντιμετώπιζε
τὰ «μπερδεμένα» παιδιά,
ὅπως τὰ ἀποκαλοῦσε.
Πρωτοπρεσβυτέρου Χριστοφόρου Χρόνη
Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης:
Ἡ ποιμαντικὴ φροντίδα γιὰ τὸν πλησίον
καὶ ἡ ἁγιότητα ὡς ἀπάντηση στὸν
μετανθρωπισμὸ καὶ τὴν τεχνητὴ νοημοσύνη (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἡ θεολογία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου"
Τεῦχος 386, Μάρτιος 2026
Ἀφιέρωμα: "Ἡ θεολογία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου"
Ὁ π. Πορφύριος γνώριζε λοιπὸν
ὅτι ἡ ἀρρώστια εἶναι
συχνὰ συνδεδεμένη
μὲ τὴν πνευματικὴ παθογένεια
καὶ ὅτι πάσχει
ἡ ἑνιαία ψυχοσωματικὴ ὕπαρξη.
Βλέποντας
κάθε ἄνθρωπο,
μποροῦσε νὰ εἰσχωρήσει
στὰ ἐνδότερα τῆς ὕπαρξής του,
καθώς, ὅπως εἴπαμε,
τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν εἶχε καταστήσει
κατὰ χάρη «παντογνώστη»
καὶ μποροῦσε νὰ
διαβάσει τοὺς λογισμούς του,
τὴν κατάσταση τῆς ψυχῆς του,
καὶ φυσικὰ
νὰ δεῖ τὴν σωματικὴ παθογένεια
καὶ τὶς αἰτίες της,
καθὼς ἡ νόσος εἶναι διασάλευση
τῆς φυσικῆς τάξης.
Ἀπὸ τὴν μακρόχρονη
πάλη μὲ τοὺς λογισμοὺς
γνώριζε πῶς
αὐτοὶ ἐνεργοῦν,
συμπλέκονται μεταξύ τους
καί, ἰσχυροποιούμενοι,
ἀρρωσταίνουν τὸν ἄνθρωπο,
ὁπότε μποροῦσε νὰ προσφέρει
καὶ τὴν θεραπεία.
Δημήτρη Γ. Ἰωάννου
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος
κατὰ τὴ Νηπτικὴ θεωρία (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἡ θεολογία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου"
Τεῦχος 386, Μάρτιος 2026
Κυριακή 15 Μαρτίου 2026
Ο άγιος Πορφύριος ο καυσοκαλυβίτης μπροστά από το Duomo στο Μιλάνο.
Ο άγιος Πορφύριος ο καυσοκαλυβίτης μπροστά από το Duomo στο Μιλάνο. Ο γέροντας αγαπούσε πολύ την Ιταλία και την επισκέφτηκε .Κάποτε είπε στον οδηγό του να βγει από τον δρόμο που σκόπευαν να πάνε και τον οδήγησε πού να στρίψει μέχρι να φτάσουν σε γυναικείο ρωμαιοκαθολικό μοναστήρι. Είπε στον οδηγό: Να με περιμένει εδώ μπροστά, και μετά μπήκε μέσα και πέρασε δύο ώρες εκεί. Όταν ο οδηγός τον ρώτησε γιατί πήγε εκεί και έμεινε τόσο ώρα, είπε: Εδώ ζουν μοναχές που αγαπούν πολύ τον Θεό και Τον αναζητούν με όλη τους την καρδιά. Αυτό το μοναστήρι θα γίνει ορθόδοξο. Η ιστορία παραμένει, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιο μοναστήρι είναι, ούτε πού βρίσκεται.
Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025
Γέρων Νεόφυτος Καυσοκαλύβια.
Ο Άγιος Πορφύριος μας λέει:Η λογική αγαπητοί μου αδελφοί, είναι χρήσιμη,αλλά δεν είναι για όλες τις περιπτώσεις στην ζωή μας..!..Όταν η λογική δεν φωτίζεται από την Χάρη του Θεού γίνεται εμπόδιο στην ζωή μας..!..Το πιο ωραίο είναι να μετατραπεί κάνεις τον πόνο του σε χαρά, και να δοξολογεί τον Θεό, να τον κάνει τον πόνο του προσευχή..!..Εκεί που απελπίζεσαι, σου στέλνει κάτι που δεν περιμένεις.Αρκεί να το πιστεύεις και να Τον αγαπάς.Έχει ο Θεός.!.Δόξα τω Θεό.!.Μας λέει ο Άγιος Πορφύριος ο απλός ο άνθρωπος έχει ταπεινοφροσύνη και αγάπη μέσα του..!..Ενώ ο πονηρός έχει εγωισμός και υπερηφάνεια και πάντα ταλαιπωρείται.!.Κύριε Φώτισόν μου το σκότος...!...Εύχομαι ολόψυχα καλόν πνευματικό αγώνα.!. Γέρων Νεόφυτος Καυσοκαλύβια.
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2025
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2025
ΕΚΚΟΜΙΔΗ, ΤΑΦΗ, ΕΚΤΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.
ΕΚΚΟΜΙΔΗ, ΤΑΦΗ, ΕΚΤΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ
ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ
Ο άγιος Γέροντας Πορφύριος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τὴν 19η Νοεμβρίου (2 Δεκεμβρίου μὲ τὸ κοσμικὸ ἡμερολόγιο) 1991. Ὅταν ἐκοιμήθη, φώναξαν τὸν γείτονα τους π. Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος βοήθησε στὴν ἑτοιμασία της σοροῦ, διότι δὲν τοὺς
εἶχε ξανασυμβῆ καὶ δὲν γνώριζαν τὸ τυπικό. Ὁ π. Γαβριὴλ ἀκολούθησε ὅλη τὴν
τάξιν ποὺ ὁρίζει τὸ τυπικὸ γιὰ τὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν καὶ τοῦ ἔβαλε καὶ τὴν ἐπιστολήν.
Την 20η Νοεμβρίου ἐγένετο ὁλονύκτιος Αγρυπνία, κατά την ὁποίαν ἐψάλη ή εξόδιος Ακολουθία ἀπὸ τοὺς πατέρας της Σκήτης
μόνον. Οἱ Ἱερεῖς ποὺ
λειτούργησαν ἦταν οἱ ἑξῆς: Ἱερομόναχοι Νε
κάνωρ, Αθανάσιος, Μάξιμος, Κοσμᾶς, Ἰωαννίκιος.
Ήταν Δικαιος τῆς Σκήτης για τὸ ἔτος 1991- 1992 και ετάφη στο Κοιμητήριο τῆς Σκήτης, στον τάφο ὅπου εἶχε ἐνταφιασθῆ τό 1978 ο Γέροντας Μιχαὴλ καὶ ἐφυλάσσετο ὅλα αὐτά τά χρόνια, χωρίς να ἐνταφιασθῆ ἄλλος πατέρας.
Ἤθελε να κηδευθῆ τὸ σῶμα του στὸ Κυριακὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐκεῖ ὅπου αἰσθάνθηκε, ὅπως διηγεῖτο, τὰ πρῶτα του πνευματικά σκιρτήματα: «Ήταν η πρώτη φορὰ ποὺ ἔμπαινα μέσα. Γεμάτη ἡ Ἐκκλησία με καλογήρους να στέκωνται ὄρθιοι μὲ εὐλάβεια καὶ προσοχή. Οἱ πολυέλαιοι ἔρριχναν τὸ φῶς τους παντού, φώτιζαν τὶς εἰκόνες στοὺς τοίχους, στα προσκυνητάρια. Ὅλα ἔλαμπαν. Τὰ καντηλάκια ἀναμμένα, τὰ λιβάνια νὰ εὐωδιάζουν, οἱ ψαλμωδίες νὰ ἠχουν κατανυκτικὰ μέσα στὴν ἀπόκοσμη ομορφιά τῆς νύκτας. Δέος μὲ κατέλαβε ἀλλὰ καὶ φόβος. Ἔνιωσα ὅτι δὲν βρίσκομαι στὴ γῆ, ὅτι βρέθηκα στὸν οὐρανό. Ήταν η πρώτη μου ἐμπειρία. Χαράχθηκε μέσα μου, δὲν
θὰ τὴν ξεχάσω ποτέ» (Βίος καὶ Λόγοι, σελ. 51).
Εγνώριζε ἀπὸ πρὶν καὶ τὸν τάφο του. Ὅταν τὸν Μάϊο τοῦ 1978 ενταφίασαν τὸν ἀγαπητό του Γέροντα Μιχαήλ τὸ εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὸν παππα Θανάση, διότι αὐτὸς συνήθως ἔσκαβε τοὺς τάφους τῶν πατέρων μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ π. Βασιλείου (Βασιλάκη). Ἔτσι ἐκεῖνος τὸν φύλαγε καὶ περίμενε τὸν Γέροντα Πορφύριο.
«π.Π. Αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς σκεπάσουν θὰ εἶναι κοπριὰ ἀπὸ βάγια καὶ κυπαρίσσια. Ἀπὸ φύλλα βαγιῶν καὶ κυπαρισσιῶν. Τὸ κατάλαβες;
Σ. Βάγια, ἔ; Στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐκεῖ ποὺ ἔχουνε τὸν τάφο σας, Γέροντα; Θὰ τὰ ἀκοῦτε καὶ τότε τὰ ἀηδόνια;
π.Π. Ἀλλὰ ἐκεῖ θὰ ἀκοῦμε τ' ἄλλα ἀηδόνια, ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους. Κοπριὰ εἶναι ἀπὸ βάγια καὶ ἀπὸ κυπαρίσσια.
Σ. Ο τάφος» («Βίος καὶ Πολιτεία» Εὐάγγελος Χρ. Καραδῆμος, 2011 σελ. 391).
Ἀπὸ τὴν μεγάλη του ταπεινοφροσύνη ἤθελε νὰ μιμηθῆ καὶ σ' αὐτὸ τὸν Ἅγιο Μάξιμο, ποὺ τὸν ἀγαποῦσε πολύ. Ὁ Εὐλόγιος Κουρίλας ἔγραψε γιὰ τὸ γεγονός: «Καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν ταύτην στιγμήν, ὁ ὅσιος ἀπέδειξε τὸ ὕψος τῆς ταπεινοφροσύνης, διότι ἠρκέσθη εἰς ὀλίγους μόνον προσφιλεῖς αὐτῷ νὰ παρασταθῶσι· οὐ γὰρ ἐβούλετο μετὰ παρρησίας καὶ πλήθους λαοῦ γενέσθαι τὴν κοίμησιν αὐτοῦ, καὶ μάλιστα ἡμίωρον μακρὰν τῆς Μεγίστης Λαύρας διαμένων».
Βιβλιογραφία. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΌΥ ΜΑΞΊΜΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΟΥ. ΓΈΡΟΝΤΑΣ ΠΑΝΤΕΛΕΉΜΩΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.ΙΕΡΟΝ ΚΕΛΛΊΟΝ ΑΓΊΟΥ ΑΝΤΩΝΊΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΆΛΟΥ ΚΡΎΑ ΒΡΎΣΗ ΆΘΩ.
Ο Θεός μου το είπε, ας σας το πω κι εγώ!
Ο Θεός μου το είπε, ας σας το πω κι εγώ!
Κάποτε, ο Άγιος Πορφύριος πήγε με τρία πνευματικά παιδιά στο μοναστήρι, για να τελέσουν τον εσπερινό.
Στην αρχή συμφώνησαν να πάνε. Αλλά επειδή είχαν περπατήσει αρκετή απόσταση, και επειδή ο γέροντας Πορφύριος ήταν κουρασμένος, σκέφτηκαν, αν το μοναστήρι ήταν μακριά, να βρουν μεταφορικό μέσο, αντί να περπατήσουν. Εκείνη την ώρα βρέθηκε ένα ταξί από μακριά.
Τότε τα πνευματικά παιδιά είπαν στον γέροντα - τρεις από αυτούς λαϊκοί, όχι ιερείς - να σταματήσει το ταξί στο σταθμό, και να ρωτήσει τον οδηγό αν μπορούσε να τους πάει στο μοναστήρι.
«Μην φοβάστε», τους είπε, ο οδηγός του ταξί θα σταματήσει μόνος του.
Αλλά όταν μπαίνουμε σε ταξί, κανείς σας δεν μιλάει στον οδηγό, μόνο εγώ μιλάω σε αυτόν".
Αυτό ακριβώς συνέβη. Ο οδηγός του ταξί σταμάτησε, μπήκαν στο αυτοκίνητο χωρίς βιασύνη, και ο πατήρ Πορφύριος είπε στον οδηγό τον προορισμό τους.
Όταν έφυγαν, ο οδηγός του ταξί άρχισε να μιλάει εναντίον των ιερέων και να τους κατηγορεί για δύο χιλιάδες πράγματα.
Και κάθε φορά που έλεγε κάτι, γύριζε προς τους τρεις Μιρτζένιους, που κάθονταν στο πίσω μέρος ενός ταξί, και τους ρωτούσε:
"Δεν είναι σωστό, καλοί άνθρωποι; Τι νομίζετε;".
Αλλά δεν είπαν τίποτα, με εντολή του Γέροντα. Όταν ο οδηγός είδε ότι δεν του απάντησαν, γύρισε στον Γέροντα Πορφύριο και είπε:
"Δεν είναι σωστό, γέροντα; Τι λες; Δεν είναι αλήθεια αυτό που γράφουν οι εφημερίδες; «.
Τότε ο γέρος Πορφύριος της είπε: «Παιδί μου, θα σου πω μια σύντομη ιστορία, θα σου την πω μια φορά και δεν θα τη χρειαστείς ξανά». Και άρχισε να του λέει:
«Μια φορά κι έναν καιρό, ένας άντρας από αυτό το μέρος (ο Γέρος ανέφερε το όνομα του μέρους), είχε έναν γέρο γείτονα, και ο γείτονας είχε ένα μεγάλο κτήμα. Ένα βράδυ ένας άντρας σκότωσε τον γείτονά του και τον έθαψε. Έπειτα, με διάφορα πλαστά έγγραφα, πήρε το κτήμα του γείτονα και το πούλησε.
Ξέρεις τι αγόρασε με τα χρήματα που απέκτησε πουλώντας αυτό το κτήμα; Αγόρασε ένα ταξί».
Όταν ο ταξιτζής άκουσε αυτή την ιστορία, σοκαρίστηκε τόσο πολύ που σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και φώναξε:
«Μην το πεις σε κανέναν, μόνο εγώ το ξέρω αυτό και εσύ».
«Και ο Θεός το ξέρει αυτό», απάντησε ο γέρος από τον Πορφύριο.
Μου είπε, άσε με να σου πω. Και πρόσεχε να αλλάξεις τη ζωή σου από τώρα και στο εξής».
Από το βιβλίο του Κλείτου Ιωανίδη «Ο Γέρος του Πορφυρίου. Μαρτυρίες και Εμπειρίες».
(Από τον Γιάννη Τσιτλακίδη)
Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2025
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π Επιφανίου από την αγρυπνία προς τιμήν του Αγίου Πορφυρίου του Αγιορείτου στον Ιερό Ναό Παναγίας Πρασινού Λόφου Ηρακλείου Αττικής.1-12-2025.
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π Επιφανίου από την αγρυπνία προς τιμήν του Αγίου Πορφυρίου του Αγιορείτου στον Ιερό Ναό Παναγίας Πρασινού Λόφου Ηρακλείου Αττικής.
1-12-2025
Αδελφοί μου αγαπητοί,
στην αγία αυτή νύχτα με την αγρυπνία αυτή τιμούμε τον Όσιο και Θεοφόρο Πατέρα μας Πορφύριο τον Αγιορείτη, έναν Άγιο της εποχής μας, έναν Ιερομόναχο που έζησε ανάμεσά μας, στους δρόμους της σύγχρονης Αθήνας, και όμως αξιώθηκε να γίνει δοχείο της Χάριτος του Θεού, να αγιάσει, να φωτίσει, να παρηγορήσει πλήθη ανθρώπων.
Ο Άγιος Πορφύριος δεν έζησε ούτε σε εποχές διωγμών ούτε σε απομονωμένες σπηλιές. Έζησε μέσα στον πυρετό της σύγχρονης πόλης. Στο κέντρο των Αθηνών, στην Πολυκλινική, μέσα στο άγχος, στη βιασύνη, στην πολυφωνία και στην ταραχή της μεγαλούπολης.
Κι όμως – εκεί ακριβώς φάνηκε ότι ο Θεός δεν εμποδίζεται από τον τόπο, αλλά ζητά καρδιά ταπεινή. Ο άγιος έλεγε:
«Να είμαστε μέσα στον κόσμο και όμως όχι του κόσμου. Να έχουμε μέσα μας τον Χριστό, κι όλα γύρω μας να φωτίζονται».
Η ζωή του δείχνει ότι ο δρόμος της αγιότητας είναι ανοιχτός για όλους μας∙ δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τόπο,αλλά τρόπο.
Ο Άγιος Πορφύριος υπήρξε βαθύτατος διδάσκαλος της προσευχής. Δεν μιλούσε για τεχνικές και τρόπους, αλλά για αγάπη. Έλεγε συνεχώς:
«Η προσευχή δεν είναι καταναγκασμός, είναι έρωτας Θεού. Όταν αγαπήσεις τον Χριστό, τότε όλα γίνονται εύκολα».
Τόνιζε τρία μεγάλα σημεία:
1. Η προσευχή γίνεται με απλότητα και εμπιστοσύνη.
«Να μην πιέζεστε. Η προσευχή να γίνεται με γλυκύτητα.»
2. Η προσευχή θέλει χαρά, όχι άγχος ή φόβο.
«Μην προσεύχεστε μέσα στην ταραχή. Ο Χριστός θέλει να Του μιλάμε όπως στο πιο αγαπημένο πρόσωπο.»
3. Η προσευχή δεν απομονώνει τον άνθρωπο από τον κόσμο, αλλά τον κάνει πιο ευαίσθητο και γεμάτο κατανόηση.
Όπως έλεγε: «Όποιος προσεύχεται σωστά, αγαπά όλους. Ακόμη κι εκείνους που τον ενοχλούν.»
Έμαθε στους ανθρώπους την ευχή του Ιησού, την αδιάλειπτη εσωτερική μνήμη του Θεού:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» όχι ως επανάληψη λόγων, αλλά ως ανάσα της ψυχής.
Ο Άγιος Πορφύριος, γεμάτος ταπείνωση, δεν ήθελε να προβάλλεται τίποτε από όσα έζησε. Όμως η Εκκλησία, για να ωφεληθούμε, διαφυλάσσει μερικά από τα χαρίσματα που του έδωσε ο Θεός.
Είχε χάρισμα διορατικό και προορατικό. Διάβαζε τις καρδιές των ανθρώπων χωρίς να του λένε τίποτα. Πολλές φορές αποκάλυπτε σε κάποιον το πρόβλημά του πριν καν μιλήσει.
Μπορούσε να «βλέπει» εξ αποστάσεως, ακόμη και μέσα στο ανθρώπινο σώμα, πράγμα που επιβεβαίωναν γιατροί και ασθενείς που τον επισκέπτονταν.
Είχε ιδιαίτερη συμπόνια για τους αρρώστους. Με την προσευχή του θεράπευσε πολλούς, πάντοτε αποδίδοντας τα πάντα στον Θεό και στη δύναμη της Αγάπης.
Το μεγαλύτερο όμως θαύμα του ήταν η ειρήνη που μετέδιδε. Όσοι τον πλησίαζαν ένιωθαν ότι βρίσκονται σε τόπο όπου η Χάρις αναπαύεται.
Ο Άγιος Πορφύριος μάς καλεί, μέσα στον κόσμο μας, μέσα στον κόπο, στην οικογένεια, στη δουλειά, να φυλάμε στην καρδιά μας τη γλυκύτητα του Χριστού.
Να κάνουμε τη ζωή μας τόπο προσευχής, όχι με λόγια πολλά, αλλά με αγάπη, με καλοσύνη, με υπομονή, με συγχωρητικότητα.
Έλεγε:
«Ο Χριστός είναι το παν. Να Τον αφήσετε να μπει μέσα σας, και τότε όλα αλλάζουν».
Αυτός είναι ο δρόμος του αγίου. Αυτός είναι ο δρόμος της Εκκλησίας. Αυτός είναι ο δρόμος της σωτηρίας.
Ας ζητήσουμε λοιπόν, αδελφοί μου, απόψε εδώ από το ναό της Παναγίας από τον άγιο Πορφύριο να μας μεταδώσει λίγη από τη χαρά και τη φωτεινότητα της καρδιάς του.
Να γίνει συνοδοιπόρος μας στον αγώνα της προσευχής.
Να μας μάθει να ζούμε μέσα στον κόσμο, αλλά να ανήκουμε στον Χριστό.
Άγιε Πορφύριε, πρέσβευε για τον Ποιμενάρχη μας τον κλήρο και τον ευλογημένο λαό μας αμήν .
Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2025
Ἔλεγε κάποτε ὁ Ἅγιος Πορφύριος στόν Σεβ. Μητρ. Νεοφύτου καί Μπάτσκας κ. Εἰρηναῖο:
Ἔλεγε κάποτε ὁ Ἅγιος Πορφύριος στόν Σεβ. Μητρ. Νεοφύτου καί Μπάτσκας κ. Εἰρηναῖο: «Κάθισα μία ἡμέρα πάνω σέ μία γέφυρα ἐκεῖ στά μέρη σας,(ἐνν. στή Σερβία ὅπου μετέβαινε μέ χαρισματικό τρόπο)…Παρατηροῦσα τούς ἀνθρώπους πού περνοῦσαν. Καί μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ τούς ἔβλεπα διάφανους, καί τά σώματα καί τίς ψυχές τους. Τί νά σοῦ πῶ, Εἰρηναῖε! Εἶδα ψυχές ἄδειες, μοναχικές, πληγωμένες, τσακισμένες. Ἔβλεπα ἐκεῖ νά περνοῦν ἀγόρια καί κορίτσια πιασμένα χέρι χέρι, χωρίς ὅμως οἱ ψυχές τους νά ἔχουν δύναμη νά ἀγαπήσουν ἀληθινά. Ἐρωτεύονται χονδρά καί ἐπιφανειακά. Μεγαλωμένα χωρίς οἰκογένεια ἤ καί σέ ἄθεη οἰκογένεια, δέν ἔχουν ἐφόδια γιά τήν ἀληθινή ἀγάπη. Πολλές ἀπό τίς κοπέλες σας δέν εἶναι κἄν εἰς θέσιν νά γίνουν μητέρες ἀπό τήν ἐλευθεριάζουσα ζωή πού κάνουν.
Γι’ αὐτό μή λέτε στούς νέους θεωρίες, ἀλλά νά τούς ὁμιλῆτε νά ζοῦν σεμνή ζωή. Νά μή ζοῦν μέ χαλαρότητα ἠθῶν. Νά τούς ὁμιλῆτε σέ βασικά θέματα: ὅτι ὁ Χριστός τά κάνει ὅλα, ἀλλά ἐμεῖς πρέπει νά θέλωμε τόν Χριστό. Νά τόν ἀποδεχώμεθα. Καί αὐτό ἐπιτυγχάνεται μέ προσπάθεια, μέ ἐγκράτεια. Τήν θέλει τήν ἄσκηση ὁ Χριστός. Θέλει τόν ἁγνό ἔρωτα. Στούς νέους λοιπόν νά συνιστᾶτε νά ἀγαποῦν τήν ἁγνότητα, γιατί ἡ ἐλευθεριάζουσα ζωή δέν εἶναι μόνο ἀνθυγιεινή καί ἄχαρη, ἀλλά εἶναι καί ἐξαθλιωτική. Ἐξαθλιώνει τόν ἄνθρωπο, τόν ἀχρηστεύει, δημιουργεῖ ψυχολογικές καί σωματικές διαταραχές. Στούς νέους νά διδάσκῃς νά μελετοῦν τήν Ἁγία Γραφή καί εἰδικά τό Ψαλτῆρι».
**********Σεβ. Μητρ. Νεοφύτου καί Μπάτσκας κ. Εἰρηναίου, Ἡ πνευματική σχέση τοῦ Γέρ. Πορφυρίου μέ τόν Σερβικό λαό, στό Πρακτικά Διορθόδοξου Μοναστικοῦ Συνεδρίου: Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, Ὁρόσημο ἁγιότητος στό σύγχρονο κόσμο, Ἱερά Μονή Χρυσοπηγῆς, Χανιά 2008, σελ. 296.
Με τέτοιες νουθεσίες μας εφοδίασε ο άγιος Πορφύριος, για να πορευώμαστε μέσα στην κόλαση του σημερινού κόσμου, κουβαλώντας μέσα μας τον Παράδεισο. Έτσι μπορούμε με λίγη καλή θέληση και υπακοή στις συμβουλές του να συντηρήσουμε την “μακαρίαν ελπίδα” μέσα στον απελπισμένο κόσμο.Σ’ ευχαριστούμε, άγιε Πορφύριε…
Γέρων Νεόφυτος Καυσοκαλύβια.!. Για τον άγιο Πορφύριο.
Ο Άγιος Πορφύριος κάποτε είπε:Η ψυχή γεμίζει μόνο με το Χριστό, αλλιώς γεμίζει με τα πάθη.!.Όταν είσαι άδειος, τότε έρχονται χίλια δυο, αλλά και το γεμίζουν:Ζήλειες,μισή,ανία, μελαγχολία, αντίδραση, κοσμικό φρόνημα,κοσμικές χαρές.!.Ο Άγιος Πορφύριος μας λέει:Να γεμίζουμε την ψυχή μας, με τον Χριστό, για να μην την έχουμε άδεια.!.Στην ζωή σου, αγαπητό μου παιδί, μας λέει ο Άγιος Πορφύριος:Να κάνεις καλοσύνες.!. Ο,τι καλό σου περνάει από το χέρι σου, να το κάνεις.!. Ανάγκες έχουμε όλοι.!. Είδες, όταν σε εξυπηρετεί κάποιος, πως ξεκουράζεσαι.!.Ο Θεός είναι για μας καταφύγιο και δύναμη, βοήθεια σε θλίψεις που εύκολα βρίσκονται. Γι αυτό δεν θα φοβηθούμε, κι αν σαλευτεί η γη,κι αν τα βουνά βουλιάξουν στην καρδιά της θάλασσας....Όσο αξίζει μια ψυχή.!. Αγαπητοί μου αδελφοί.!. Δεν αξίζει ο κόσμος όλος.!. Γέρων Νεόφυτος Καυσοκαλύβια.!.
Άγιος Πορφύριος «Αν δεν φύγεις από κει θα τρελαθείς»~Μαρτυρία Π. Χ.
Άγιος Πορφύριος «Αν δεν φύγεις από κει θα τρελαθείς»
~Μαρτυρία Π. Χ.
«Όταν ήμουν στα νειάτα μου κατηχητής, είχα ένα κατηχητόπουλο που το έλεγαν Δημήτρη. Προερχόταν από χριστιανική οικογένεια και ήταν πολύ καλό παιδί και καλός χριστιανός. Τον αγαπούσα πολύ, αλλά είχε πολλές ανησυχίες πνευματικές.
Τα χρόνια πέρασαν, τέλειωσα το Πανεπιστήμιο, παντρεύτηκα και έχασα τα ίχνη του. Κάποια μέρα γυρίζοντας από την δουλειά μου τον συνάντησα στο λεωφορείο. Χαρήκαμε και οι δύο πολύ. Τον ρώτησα με τι ασχολείται και μου είπε ότι σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο, στο 2ο ή 3ο έτος (δεν ενθυμούμαι καλά), και ότι ήταν οπαδός του γκουρού Μαχαράτσι και κάνει αυτοσυγκέντρωση και τα άλλα που κάνουν οπαδοί τέτοιων δοξασιών. Στενοχωρήθηκα πολύ και του πρότεινα να πάμε να συναντήσουμε τον γέροντα Πορφύριο (ήταν δεκαετία του ’80), αφού προηγουμένως του εξήγησα μερικά πράγματα γι’ αυτόν. Συμφώνησε, με τον όρο ότι κάποια στιγμή θα πήγαινα κι εγώ, έστω μια φορά, σε κάποια από τις συναντήσεις που έκαναν οι οπαδοί αυτού του γκουρού, κάπου στον Λυκαβηττό.
Στην συνέχεια, μετά από λίγες μέρες, επισκεφθήκαμε τον π. Πορφύριο, που τότε ζούσε στο Μοναστήρι του στο Μήλεσι Ωρωπού. Στην συνάντηση εκείνη, που παραβρέθηκα κι εγώ, ο π. Πορφύριος τον ρωτούσε διάφορα πράγματα για το τι κάνει, πώς προσεύχεται, πώς κάνει αυτοσυγκέντρωση, αν βλέπη “φώτα” κλπ. κι αυτός απαντούσε διάφορα. Του είπε ότι αυτά που κάνει δεν είναι καλά και ν’ απομακρυνθή από εκεί. Μάλιστα εκ των υστέρων ο π. Πορφύριος μου είπε ότι αν δεν απομακρυνθή από εκεί, κινδυνεύει να τρελλαθή. Επίσης μου είπε ότι σε κάποια από αυτά που τον ρωτούσε, δεν του έλεγε την αλήθεια.
Αργότερα ο Δημήτρης μου ζήτησε να πάω κι εγώ σε μια συγκέντρωσή τους, πράγμα που έγινε, αφού προηγουμένως πήρα ευλογία από τον π. Πορφύριο. Φθάνοντας στον Λυκαβηττό, σε μια αίθουσα που είχαν, συνάντησα πολύ κόσμο, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέρους, νέους, έγκυες γυναίκες κλπ. Αφού βγάλαμε τα παπούτσια μας, μπήκαμε σε μια μεγάλη αίθουσα, στον ένα τοίχο της οποίας υπήρχαν δύο πολύ μεγάλες φωτογραφίες του γκουρού και μπροστά σε κάθε φωτογραφία έκαιγε μια μεγάλη λαμπάδα. Ανάμεσα στις δύο λαμπάδες υπήρχε ένα βάθρο και επάνω του ένα γραφείο. Όλοι οι άνθρωποι ήμασταν όρθιοι (δεν υπήρχαν καρέκλες). Εγώ στάθηκα πλάι σ’ έναν τοίχο και περίμενα να δω τι θα γίνη, ενώ μυστικά έλεγα την ευχή του Ιησού και παρακαλούσα τον γέροντα Πορφύριο για συμπαράσταση· ήξερα ότι και “βλέπει και ακούει”.
Ανέβηκε κάποιος στο βάθρο και είπε μερικά λόγια για τον γκουρού και στην συνέχεια μας ανακοίνωσε ότι κάποιος (προϊστάμενος πιστεύω), μόλις είχε επιστρέψει από την Ιταλία, όπου τον είχε συναντήσει και έφερνε τις “ευλογίες” και τα νέα του. Πράγματι σε λίγο μπήκε ένας κύριος γύρω στα σαράντα και είπε πρώτα να γονατίσουμε όλοι και να “προσευχηθούμε” στον γκουρού και μετά θα μας έλεγε τα νέα του. Όλοι στην αίθουσα γονάτισαν, εκτός από εμένα που στεκόμουν όρθιος λέγοντας μυστικώς την ευχή και παρακαλώντας τον γέροντα Πορφύριο. Το γονάτισμα θα κράτησε 5 έως 10 λεπτά, κατά την διάρκεια των οποίων ο ομιλητής κατά καιρούς μου έριχνε κάποιες ματιές. Όταν σηκώθηκαν από το γονάτισμα όλοι, ο κύριος που με κοίταζε και που θα μας έλεγε τα νέα του γκουρού, κάτι είπε σε κάποιον διπλανό του κι έφυγε. Ο διπλανός του πήρε τον λόγο και είπε ότι ο κύριος τάδε (ο παρ’ ολίγον ομιλητής) ήταν πολύ κουρασμένος από το ταξίδι στην Ιταλία και δεν θα μας μιλούσε απόψε, αλλά κάποια άλλη φορά. Έτσι έληξε και διαλύθηκε η συγκέντρωση. Ο Θεός δια των ευχών του αγίου Πορφυρίου είχε κάνει το θαύμα του και δεν επέτρεψε στον άνθρωπο αυτόν να πη (τουλάχιστον εκείνη την φορά) τις πλάνες του.
Στην συνέχεια απομακρυνθήκαμε ο Δημήτρης κι εγώ, ο ένας από τον άλλο, κι έχασα πάλι τα ίχνη του. Αργότερα έμαθα ότι και οι γονείς του Δημήτρη πήγαν και συμβουλεύτηκαν τον π. Πορφύριο για το παιδί τους, αλλά απ’ όσο γνωρίζω, δεν ακολούθησαν τις συμβουλές του ώστε να βοηθηθή το παιδί τους. Τελικά, μετά από μερικά χρόνια έμαθα ότι ο Δημήτρης είχε εγκαταλείψει τα πάντα (γκουρού, σπουδές, αναζητήσεις κλπ.) και νοσηλευόταν κάπου με ψυχοφάρμακα, έχοντας τρελλαθεί, όπως είχε προείπει ο άγιος Πορφύριος».
Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 121.
Σήμερα είναι η μνήμη ενός από τούς πιο αγαπητούς σε όλους Αγιος....
Αύριο είναι η μνήμη ενός από τούς πιο αγαπητούς σε όλους Αγιος....
Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης....
Γιατί είναι τόσο πολύ αγαπητός αυτός ο Άγιος;
Γιατί πολύ απλά ολη τού η ζωή ήταν ένα παραδειγμα καί εμπνευση του πώς θα πορευτείς σωστά.... Μόνο με τον Χριστό... Αυτό το «ενός έστι χρεία» δηλαδή....
Απόφοιτος δημοτικού ο Άγιος Πορφύριος και είχε ζήσει και στα Καυσοκαλύβια και στην Αθήνα, απίστευτες καταστάσεις από πολύ μικρός...
Ένα δικό του απόσπασμα παρακάτω....Όπου γιά μένα είναι ότι πιο γνήσιο και ουσιώδες έχω διαβάσει.....
Να χαίρεσθε όσα μας περιβάλλουν. Όλα μας διδάσκουν και μας οδηγούν στον Θεό. Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ’ τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό. Τα λουλούδια, για παράδειγμα, έχουν την χάρη τους, μας διδάσκουν με το άρωμά τους, με το μεγαλείο τους. Μας μιλούν για την αγάπη του Θεού. Σκορπούν το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους.
Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει. Ο Χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες στην ποίηση. Την αγάπη ποιητικές καρδιές την ενστερνίζονται, τη βάζουν μέσα στην καρδιά τους, την αγκαλιάζουν, την νιώθουν βαθιά.
Να εκμεταλλεύεσθε τις ωραίες στιγμές. Οι ωραίες στιγμές προδιαθέτουν την ψυχή σε προσευχή, την καθιστούν λεπτή, ευγενική, ποιητική. Ξυπνήστε το πρωί, να δείτε το βασιλιά ήλιο να βγαίνει ολοπόρφυρος απ’ το πέλαγος. Όταν σας ενθουσιάζει ένα ωραίο τοπίο, ένα εκκλησάκι, κάτι ωραίο, να μη μένετε εκεί, να πηγαίνετε πέραν αυτού, να προχωρείτε σε δοξολογία για όλα τα ωραία, για να ζείτε τον μόνον Ωραίον. Όλα είναι άγια, και η θάλασσα και το μπάνιο και το φαγητό. Όλα να τα χαίρεσθε. Όλα μας πλουτίζουν, όλα μας οδηγούν στην μεγάλη Αγάπη, όλα μας οδηγούν στον Χριστό.
Α, τι να σας πω! Αυτό το έζησα, όταν με επισκέφθηκε η Θεία Χάρις στο Άγιον Όρος. Θυμάμαι τ’ αηδόνι να ξελαρυγγιάζεται μες στα δέντρα με τα φτερά του κατά πίσω, για να έχει δύναμη. Πω, πω, πω! Να είχα ένα ποτηράκι με νερό, να του έδινα να πίνει κάθε τόσο, να ξεδιψάει… Γιατί να ξελαρυγγιάζεται τ’ αηδόνι, γιατί; Όμως κι αυτό το χαίρεται το κελάηδημά του, το αισθάνεται, γι’ αυτό ξελαρυγγιάζεται.
Μ’ ενέπνεαν πολύ τα πουλάκια στο δάσος. Να πάτε καμιά μέρα στα Καλλίσια ν’ ακούσετε τ’ αηδόνια. Πέτρινη καρδιά να έχεις, θα συγκινηθείς. Πώς να μην αισθανθείς ότι είσαι μαζί με όλα; Να εμβαθύνετε στο σκοπό τους. Ο σκοπός είναι βαλμένος απ’ τον Πλάστη τους. Η σκοπιμότητα της δημιουργίας δείχνει το μεγαλείο του Θεού και την πρόνοιά Του. Σ’ εμάς τους ανθρώπους εκφράζεται διαφορετικά η σκοπιμότητα του Θεού. Έχομε την ελευθερία, τη λογική....
Την Ευχή του να έχουμε!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
