ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ. Εὐχαριστία τῇ Κυριακῇ, Δευτέρᾳ καὶ Πέμπτη ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Εὐχαριστία τῇ Κυριακῇ, Δευτέρᾳ καὶ Πέμπτη

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Τῇ Κυριακῇ, τῇ Δευτέρᾳ καὶ τῇ Πέμπτῃ

Προοίμιον μετ᾿ Εὐχῆς

Τα ἐλέη σου Κύριε εἰς τὸν αἰῶνα ἄτομαι. Εὐφρανθήσομαι καὶ ἀγαλλιάσομαι τῷ ὀνόματί σου ὕψιστε, ἐν τῷ ἀποστραφῆναι τὸν ἐχθρόν μου εἰς τὰ ὀπίσω.

Ὡς ἐκ στέατος καὶ πιότητος ἐμπλησθείη ἡ ψυχή μου τῆς δρόσου τῆς χάριτός σου, καὶ χείλη ἀγαλλιάσεως αἰνέσει τὸ στόμα μου.

Φώτισον τὴν βέβηλον καὶ σκοτεινὴν καρδίαν μου Δέσποτα, καὶ ἐνίσχυσόν μου τὸν ῥᾴθυμον νοῦν σὺν τῷ ἀθλίῳ μου σώματι, ἀνυμνεῖν τολμῶντος κατὰ δύναμιν τοὺς οἰκτιρμούς σου καὶ τὰ θαυμάσιά σου.

Καὶ δώρησαί μοι τῷ ἀχρείῳ καὶ ἀναξίῳ δούλῳ σου ἀνδρείαν πνευματικὴν ἐν ὑπομονῇ καὶ λογισμὸν ἀκαταίσχυντον, ὅπως ἀόκνως καὶ ἀπροσκόπως ἰσχύω ἀνύειν τὴν λειτουργίαν μου· ὅτι πᾶν δώρημα τέλειον, ἄνωθεν ἐστὶ καταβαῖνον ἡμῖν ἐκ σοῦ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων.

Δ

Ὕμνος εὐχαριστήριος μετὰ τὴν τετάρτην Ὠδὴν

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου μόνε ἀγαθέ· ἀκατάληπτε, ἀκατανόητε, ἀνεξερεύνητε, τρισάγιε Κύριε Παντοκράτορ· ὁ μεταστήσας ἡμᾶς ἐκ τῆς πλάνης τοῦ φθορέως διαβόλου, καὶ φωτίσας ἡμᾶς ἐσκοτισμένους ὄντας τῇ

Εἰς τὴν τετάρτην Ὠδὴν

Απλάνῃ, καὶ δοὺς προστάγματα σωτηρίας εἰς ἀπόλαυσιν τῶν μελλόντων αἰωνίων σου ἀγαθῶν.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ δοὺς ἡμῖν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι· ὁ διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας χαρισάμενος ἡμῖν τὴν υἱοθεσίαν, καὶ μετόχους ἡμᾶς ποιήσας τοῦ ὀνόματός σου τοῦ ἁγίου.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ μὴ θέλων τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν· ὁ μὴ παρορῶν τὸν ἁμαρτάνοντα, ἀλλὰ θέμενος αὐτῷ ἐπὶ σωτηρίαν μετάνοιαν· ὁ θέλων πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν.

Διαδοχή

Δεῦτε πάντες οἱ λελυτρωμένοι διὰ τοῦ Κυρίου οὓς ἐλυτρώσατο ἐκ χειρὸς ἐχθρῶν· καὶ ἐκ τῶν χωρῶν συνήγαγεν ἡμᾶς ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν καὶ βορρᾶ καὶ θαλάσσης, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῷ.

Ασωμεν καὶ δοξάσωμεν τὰς δυναστείας αὐτοῦ· μεγαλύνωμεν τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ· ὅτι ἐκραταιώθη τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐφ' ἡμᾶς, καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα.

Στιγμὴ πρώτη.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ τῶν ἀγαθῶν ἀπάντων Θεός, ἡ τῆς ἀειζωίας καὶ τῆς δόξης πηγήν ὁ ἀόριστος καὶ ὑπεράναρχος καὶ ἀνέκφραστος νοῦς· ὁ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Πατὴρ καὶ τοῦ παναγίου Πνεύματος προβολεύς· ὁ ἐπισκεψάμενος ἐν ἐλέει και οἰκτιρμοῖς τὴν ταπείνωσιν ἡμῶν· ὁ λάμψας φῶς σωτηρίας διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Μονογενούς σου Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ χαρισάμενος ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις τὴν μακαρίαν κάθαρσιν· ὁ τὴν δωρεὰν τοῦ παναγίου καὶ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος τοῖς ἁγίοις σου καταπέμψας ἀποστόλοις εἰς ἐπίγνωσιν καὶ φωτισμὸν τοῦ παντος κόσμου· ἔτι τῷ βίῳ καὶ ἡμῖν ἀγαθοπρεπῶς εἰς κλῆρον ἀναφαίρετον τοῖς πιστοῖς ἀεὶ παρέχων.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ τοῦ Πατρὸς Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος, τὸ ἀκένωτον πέλαγος τῆς εὐσπλαγχνίας· ὁ διὰ τὴν ἄφατόν σου φιλανθρωπίαν σε αυτὸν τῷ πεσόντι ἑνώσας ἀτρέπτως, καὶ μέχρι παθῶν ἀπαθῶς ὑποκύψας· ὁ εἰς "Αδου καταβὰς καὶ μοχλοὺς ἡμῖν αἰωνίους συντρίψας· καὶ τοῖς μὲν κάτω καθειργμένοις, ἄνοδον ὑποδείξας· τὸν δὲ ἀρχέκακον καὶ βύθιον δράκοντα σειραῖς ζόφου δεσμεύσας ἐν ταρτάρῳ, καὶ ἐν πυρὶ ἀσβέστῳ διὰ τῆς ἀπειροδυνάμου σου κατασφαλισάμενος ἰσχύος· ὁ χειραγωγήσας τὸ γένος ἡμῶν πρὸς τὸ φῶς· καὶ τῇ θνητῇ φύσει, ζωὴν αἰώνιον δωρησάμενος.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· τὸ πανάγιον Πνεῦμα τὸ πληροῦν ἀγγέλους, τὸ ἁγιάζον δυνάμεις, τὸ συνέχον τὰ σύμπαντα· τὸ ὅλον ἐν σεαυτῷ ὄν, καὶ εἰς πᾶσαν τὴν κτίσιν διαιρούμενον, καὶ διανέμον ὡς βούλει τὰ χαρίσματα· τὸ ἐμπνέον προφήταις, τὸ ἐνισχύον βασιλεῖς, τὸ ζωοποιοῦν τοὺς νεκρούς· τὸ ἐνεργοῦν τὰ χαρίσματα τῶν ἱαμάτων, τὸ καταρτίζον δικαίους, τὸ σεμνῦνον σώφρονας

Εἰς τὴν τετάρτην οδην

Τὸ υἱοθετοῦν τοὺς ἠλλοτριωμένους, τὸ ὅλον ἑκάστῳ ἐνοιχοῦν, καὶ ὅλον μένον μετὰ Θεοῦ· τὸ ὅλον ἐν οὐρανοῖς ὂν καὶ τὴν γῆν πληροῦν, καὶ πανταχοῦ πεφυκὸς καὶ οὐδαμοῦ περιεχόμενον.

Διαδοχή

Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ καὶ πανάγιος· καὶ μεγαλοπρεπὴς ἡ δόξα τῆς βασιλείας σου·

Ὁ τὸν κόσμον οὕτως ἀγαπήσας, ὥστε τὸν Μονογενῆ σου Υἱὸν δοῦναι ἡμῖν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Ὃς κατηύγασε καὶ ἐφώτισε τὰς καρδίας ἡμῶν, καὶ ἀνεγέννησεν ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν, καὶ εἰς κληρονομίαν ἄφθαρτον διὰ τῆς αὐτοῦ τριημέρου ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως.

Τριαδικὸν

Μίαν σε φύσιν ἀνυμνῶ τὴν τρισήλιον τῆς θεότητος ἔλλαμψιν·

Τρία σε περὶ τὸ ἓν πρόσωπα μέλπω μοναρχικῶς ἀπαστράπτοντα

Τρισυπόστατόν σε καὶ ἀπαράλλακτον δοξάζω μορφὴν μίαν.

Στιγμὴ δευτέρα.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ διαφόρους τρόπους σωτηρίας ὑποδείξας ἡμῖν· ὁ προσκαλεσάμενος ἡμᾶς εἰς τὴν ἀνεκλάλητον καὶ ἁγίαν βασιλείαν σου· ὁ ἀγαθότητι νικῶν τὴν ὑπερβάλλουσαν κακίαν ἡμῶν· ὁ καὶ τὴν ἐπιστροφὴν παρέχων ἡμῖν, καὶ ὑπανοίγων ἑτοίμως καὶ ἱλαρῶς τὰ φιλάνθρωπα σπλάγχνα σου παντὶ τῷ ἐπιστρέφοντι καὶ γνησίως μετανοοῦντι σοι.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε ὁ βραδὺς εἰς ὀργὴν καὶ ταχὺς εἰς βοήθειαν· ὁ ἐγείρων ἀπὸ γῆς πτωχὸν καὶ ἀπὸ κοπρίας ἀνυψῶν πένητα· ὁ ἐλεῶν μετ᾽ ἐπιεικείας καὶ σῴζων μετὰ σοφίας καὶ ὑπερορῶν ἀνομίας καὶ ἀδικίας.

Δόξα τῷ πλήθει τῶν οἰκτιρμῶν σου Κύριε· ὁ ποθῶν ἰδεῖν μετάνοιαν ἁμαρτωλοῦ καὶ χαίρων ἐπὶ διορθώσει ψυχῆς· ὁ συγχωρῶν ἡμῖν τῇ μετανοίᾳ τὰ ἄπειρα πταίσματα καὶ χάριτι δικαιῶν· ὁ πάντων τὴν ἐπιστροφὴν ἀναμένων τε καὶ ποιῶν.

Διαδοχή

Ἐξομολογησάσθωσάν σοι Κύριε τὰ ἐλέη σου καὶ τὰ θαυμάσιά σου τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων· καὶ θυσάτωσάν σοι θυσίαν αἰνέσεως καὶ ἐξαγγειλάτωσαν τὰ ἔργα σου ἐν ἀγαλλιάσει.

Ὑψωσάτωσαν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου, ὅτι ἀγαθὸς καὶ ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος τὸ ἔλεός σου.

Αἰνοῦμεν σε, εὐλογοῦμεν σε, προσκυνοῦμεν σε· εὐχαριστοῦμεν σοι, δοξολογοῦμεν σε Τριὰς ἁγία, ὁ Θεὸς δόξα σου.

Ὅτι Θεὸς ἐλέους καὶ φιλανθρωπίας ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναξίοις χείλεσι καὶ αἴνεσιν καὶ εὐχαριστίαν, πρὸς δὲ καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι· τῇ μιᾷ θεότητι, τῇ μιᾷ δυνά-λμει, τῇ μιᾷ βασιλείᾳ· τῷ μόνῳ ὑπερανάρχῳ καὶ ὑπερουσίῳ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων ἐν Τριάδι Θεῷ, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καὶ σῶσον με (γ΄)

Κύριε ἐλέησον (γ)

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

[Καὶ εὐθὺς τὴν πρώτην Εὐλόγησιν (βλ. σελ. 186)]

ΩΔΗ ΠΕΜΠΤΗ

Προσευχὴ Ἠσαΐου τοῦ προφήτου.

Ἠσαΐου πρόρρησις, εὐχὴ τὸ πλέον.

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν.

κ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμά μου πρὸς σὲ ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς.

Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής· πᾶς, ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήσει· ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν

Κυρίου.

Κύριε, ὑψηλός σου ὁ βραχίων, καὶ οὐκ ᾔδεισαν· γνόντες δέ, αἰσχυνθήτωσαν.

Ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον, καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται.

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν· πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν.

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, κτῆσαι ἡμᾶς· Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν.

Οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσουσι· διὰ τοῦτο ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας καὶ ἦρας πᾶν ἄρσεν αὐτῶν.

Πρόσθες αὐτοῖς κακὰ Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις

Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου· ἐν θλίψει μικρᾷ ἡ παιδεία σου τῆς γῆς ἡμῖν.

Καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν, καὶ ἐπὶ τῇ ὠδῖνι αὐτῆς ἐκέκραγεν, οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου καὶ ἐτέχομεν πνεῦμα σωτηρίας, ὃ ἐποιήσαμεν ἐπὶ τῆς γῆς. Οὐ πεσούμεθα, ἀλλὰ πεσοῦνται οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Διὰ τὸν φόβον σου Κύριε ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν, καὶ ὠδινήσαμεν,

Ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.

Βάδιζε λαός μου, εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖον σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου· ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ

Αγόμενος πάλιν ἐντεῦθεν, λέγε πρῶτον Τρισάγιον, τὸ Κύριε ἐλέησον (ιβ'). Δόξα,

Καὶ νῦν. Εἶτα τὸν Ὕμνον τοῦτον·

Δ

Ὕμνος εἰς τὰ Τυπικά

Δόξα τῇ ἀρχετύπῳ καὶ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου αγαθότητι· ἡ ὑπὲρ ἅπαντα ὑπερανάρχως καὶ ὑπερουσίως

ὑπεριδρυμένη παναγία Τριάς· ἡ μία καὶ ἁπλῆ καὶ ὑπερπλήρης θεαρχικωτάτη θεότης· ἡ ὑπὲρ αἰτίαν ὑπερφυῶς προτέλειος καὶ ὑπερτελὴς αὐτοτελεταρχία· ἡ ἄναρχος ἀρχὴ

πασῶν ἀρχῶν ὑπερεξηρημένη, καὶ ἀναίτιος οὐσία πασῶν οὐσιῶν ὑπεριδρυμένη, καὶ οὐσίας παράγουσα καὶ τὰς ἀπὸ τῶν οὐσιῶν ἐκβάσεις.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ἡ ἐπι-

κρατὴς καὶ προκατάρχουσα πάντων ἑνωτικὴ καὶ συγκρατικὴ καὶ ἐρωτικὴ δύναμις· τὰ μὲν ὑπέρτερα κινοῦσα ἐπὶ πρόνοιαν τῶν καταδεεστέρων, τὰ δὲ ὁμόστιχα πάλιν εἰς κοινωνικὴν ἀλληλουχίαν, καὶ ἐπ᾿ ἐσχάτων τὰ ὑφειμένα πρὸς

τὴν τῶν κρειττόνων ἐπιστροφήν· ἡ πάντα θεωμένη καὶ

πάντα περιθέουσα, καὶ ἐπὶ πάντα ἐκτεταμένη ἄναρχος καὶ ἀτελεύτητος τῶν ἁπάντων πρόνοια· ἡ πάντων ἑνωτικὴ καὶ ἀρχισυνάγωγος καὶ συμπληρωτικὴ καὶ συστατικὴ εἰρήνη.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου

ἀγαθότητι ἡ ἀπειρόφωτος καὶ ἀπειρομεγέθης καὶ ἀπειροδύναμος, οὐσιο.

ποιός τε καὶ ζωοποιὸς καὶ σοφοποιός, πάντων αἰτία και ἀποπληρωτικὴ ἀποπεράτωσις· ἡ ὑπὲρ πᾶσαν ὑπεροχικώς

ἀγαθότητα ἁπλῆ, αὐτοκίνητος, αυτενέργητος, προοῦσαν πάντων καὶ ὑπεροῦσα· ἐξ ἧς πᾶσα ἀγαθὴ πρόοδος και

ἐρωτικὴ κίνησις· ἡ ἁπλῆ καὶ πηγαία ζωή τε καὶ δόξα και δύναμις, καὶ σοφία καὶ εἰρήνη καὶ πρόνοια, καὶ ἀεὶ κατὰ  αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχουσα· ἡ μόνη τῶν καλῶν τε καὶ τῶν ἀγαθῶν παντελὴς παγκτησίαν καὶ ἀμετάπτωτος βεβαιότης.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ὁ ὑπερούσιος ἥλιος Πατήρ· τὸ ἀκατάληπτον καὶ φρικτὸν καὶ ἡδύτατον ὄνομα, τὸ παντὸς ὑπεριδρυμένον ὀνομαζομένου ὀνόματος· ἄβυσσος οὐσίας, λόγου, σοφίας, δυνάμεως, θεότητος, φωτός· πηγὴ ἀγαθότητος, γεννητικὴ καὶ προβλητική.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ὁ ὑπερούσιος ἥλιος Υἱός, Λόγος ἄβυσσος· ἡ οὐσιώδης καὶ ζῶσα εἰκὼν τοῦ ἀοράτου Θεοῦ· ἡ καταρκτικὴ τῆς τῶν ἁπάντων

ποιήσεως· τελεία ὑπόστασις ἐκ τελείας ὑποστάσεως, γεννωμένη ἐκ τοῦ Πατρὸς ὡς οἶδας αὐτός.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ὁ ὑπερούσιος ἥλιος τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, Πνεῦμα ἄβυσσος· ἡ ἐκφαντορικὴ τοῦ κρυφίου τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀγαθότητος δύναμις τοῦ Πατρός· τὸ τελεσιουργὸν τῆς τῶν ἁπάντων ποιήσεως· τελεία ὑπόστασις ἐκ τελείας ὑποστάσεως, ἐκπορευομένη ἐκ τοῦ Πατρὸς ὡς οἶδας αὐτός.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ἡ ἐν τρισὶ

τελείαις ὑποστάσεσι γνωριζομένη καὶ πιστευομένη· ἀσυγχύτως ἡνωμέναις καὶ ἀδιαστάτως διαιρουμέναις· μία καὶ ἁπλῆ καὶ ἀμερὴς ἔλλαμψις καὶ ἐνέργεια, πανταχοῦ οὖσα ἐν τοῖς μεριστοῖς ἀμερίστως ποικιλλομένη· καὶ πάντα τὰ μεριστὰ ἐφαρμόζουσα.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ἡ ἄκτι

στις παγκρατορία, ἡ αὐτοϋπεράναρχος μακαριότης, ἡ ἀπερινόητος ἀοριστία· ἡ ὑπὲρ ἔννοιαν κρυφιότης, ἡ μόνη τῶν πάντων στάσις καὶ κίνησις· ἡ παντὸς κόσμου καὶ ὅρου καὶ θεσμοῦ καὶ τάξεως διανέμησις· ἡ πᾶσιν ἑκάστῳ τὰ τῆς οἰκείας φύσεως συστατικὰ διανέμουσα· ἡ συνέχουσα θεοπρεπῶς τὰ πάντα καὶ περιέχουσα καὶ ἀνακαινίζουσα καὶ

ἐπαρκοῦσα· καὶ πᾶσαν συνοχὴν ἀσφαλιζομένη, μηδεμιᾷ καταλήψει ἢ τόπῳ ἢ χρόνῳ περιεχομένη.

Δόξα τῇ θεαρχικῇ καὶ πηγαίᾳ σου ἀγαθότητι· ἡ ἐπιβάλλουσα ἡμῖν τὰς γλυκείας ὠδῖνας τοῦ θείου σου καὶ παντοκρατορικοῦ ἔρωτος· τὸ κάλλος τὸ ὑπὲρ πᾶν κάλλος ἁπλοῦν, ἀγαθόν, ἵλεον· τὸ ὄντως ὑπερθαύμαστον καὶ ἀξιέβαστον καὶ ἀκόρεστον· σφοδρῶς μὲν καθαπτόμενον τῆς τετρωμένης ψυχῆς, λόγῳ δὲ δηλωθῆναι ἀδύνατον· ἡ τρέφουσα νοητῶς καὶ ἁγιάζουσα καὶ ἐνισχύουσα πάντας τοὺς

ἐπὶ τὴν σὴν ἀγαθότητα ἱερῶς ἀναγομένους καὶ τῆς οἰκειας δόξης μετόχους ποιοῦσα.

ΕΥΧΉ ΤΥΠΙΚΏΝ.ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14.ΑΙΩΝΑ.

Εὐχὴ καὶ Ὕμνος

Εὐχὴ

Ελέησον με ο Θεός κατά τό μέγα έλεος σου τὸν καθ'  Εικάστην ἡμέραν καὶ ὥραν σε παροργίζοντα τῇ τῶν σεπτῶν ἐντολῶν σου παραβάσει· καὶ διὰ τὴν ἀμέλειάν μου

καὶ τὴν ὀκνηρίαν μου καὶ διὰ τὴν ἀθέτησιν τῆς καρδίας μου

καὶ μὴ ἐάσῃς με ταῖς πονηραῖς μου πράξεσι συναποθανεῖν·

μηδὲ τῷ ἀρχεκάκῳ καὶ φθονερῷ λυμεῶνι ἐπίχαρμα γενέσθαι.

Ἀλλὰ χρῆσαι ἱκετεύω τῇ ἀσυγκρίτῳ σου χρηστότητι

ἐπὶ τὸν ἄθλιον ἐμέ, καὶ πάντα τὰ διὰ πάσης μου τῆς ζωῆς

καὶ μέχρι τῆς παρούσης ὥρας πλημμεληθέντα μοι, ἐν πράξεσιν ἢ ἐν ῥήμασιν ἢ ἐν νοήμασιν, ἢ ἐν διαθέσεσιν, ἄνες,

ἄφες, συγχώρησον· εἴτε οὖν ἡδονῇ δελεασθεὶς πολυτρόπως

ἡμάρτηκα, εἴτε κοσμικαῖς ἐπιθυμίαις ταῖς πάνυ βλαβεραῖς

ἐξαπατηθεὶς ἐνδιέτριψα, εἴτε ὀργῇ κινηθεὶς καὶ θυμῷ

ἀλόγῳ τινὰ τῶν ἀδελφῶν μου λελύπηκα, εἴτε διὰ τῆς γλώττης μου ποικίλαις καὶ ἰσχυραῖς ἑάλων παγίσιν· εἴτε

διά τινος τῶν αἰσθήσεών μου ἢ καὶ διὰ πασῶν, ἑκὼν ἢ ἄκων, εἰδὼς ἢ ἀγνοῶν, ἐκ συναρπαγῆς ἢ μελέτης ἀφρόνως

ὠλίσθησα, εἴτε πονηροῖς διαλογισμοῖς καὶ ματαίοις τὸ συνειδὸς κατεμόλυνα, εἴτε τινὶ τρόπῳ ἐξήμαρτον ὑπὸ προλήψεων καὶ συνηθείας τυραννούσης με φαύλης, σύγγνωθι καὶ ἄφες μοι ἅπαντα ὑπεράγαθε καὶ πανοικτίρμον Κύριε, καὶ

ἀξίωσόν με τὸ ἑξῆς τοῦ βίου μου ἐν μετανοίᾳ διανύσαι καὶ

κατανύξει διηνεκεῖ, ἐν τηρήσει τῶν ἁγίων σου προσταγμάτων.

Χάρισαί μοι ἀπὸ τοῦ νῦν προθυμίαν καὶ ἰσχὺν εἰς τὸ ποιεῖν τὸ θέλημά σου τὸ ἀγαθὸν καὶ τέλειον, ἵνα τῆς ζοφερᾶς καὶ φθοροποιοῦ κακίας διὰ φωταυγοῦς καὶ ζωηφόρου μετανοίας ἀπαλλαγείς, κεκαθαρμένος ὀφθῶ τῇ φιλανθρωπίᾳ σου ὁ ἀνάξιος, καὶ ἀκαταγνώστως ἀνυμνῶ διὰ

παντὸς καὶ μεγαλύνω τὴν βασιλείαν σου· πάντοτε, νῦν καὶ

ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΑΡΧΉ ΕΣΠΕΡΙΝΟΎ ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14.ΑΙΩΝΑ.

Ἀρχὴ τοῦ Ἑσπερινοῦ

Εἰς τὸ ἕβδομον Κάθισμα

Μετὰ τὸ ὅλον Κάθισμα τὸ Τρισάγιον

Στιχηρά, ἦχος πλ. δ'

Όταν τίθωνται θρόνοι καὶ ἀνοίγωνται βίβλοι καὶ Θεὸς εἰς κρίσιν καθέζηται, ἢ ποῖος φόβος τότε, ἀγγέλων παρι σταμένων ἐν φόβῳ καὶ ποταμοῦ πυρὸς ἕλκοντος; Τί γένωμαι

τότε ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ῥᾴθυμος Κύριε; Ὅταν δὲ ἀκούσω καλοῦντος σου τοὺς εὐλογημένους τοῦ Πατρὸς εἰς

τὴν βασιλείαν, ἁμαρτωλοὺς δὲ ἀποπέμποντος εἰς κόλασιν,

πῶς ὑποστήσομαι ὁ ἁμαρτωλὸς τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἀπόφασιν; Ἀλλὰ μόνε φιλάνθρωπε Σωτήρ, ὁ βασιλεὺς τῶν

αἰώνων, πρίν με τὸ τέλος φθάσει, διὰ τῆς μετανοίας ἐλέησον καὶ διάσωσόν με.

Οἴμοι τάλαινα ψυχή, ἕως πότε τῶν κακῶν οὐκ ἐκκόπτῃ, ἕως πότε τῇ ῥᾳθυμίᾳ κατάκεισαι; Τί οὐκ ἐνθυμῇ τὴν

φοβερὰν ὥραν τοῦ θανάτου, τί οὐ τρέμεις ὅλη τὸ φρικτὸν

βῆμα τοῦ Σωτῆρος; Ἆρα τί ἀπολογήσῃ ἢ τί ἀποκριθήσῃ;

Τὰ ἔργα σου παρίστανται πρὸς ἔλεγχόν σου, αἱ πράξεις

σου ἐλέγχουσι κατηγοροῦσαι. Λοιπὸν ὦ ψυχή, ὁ χρόνος

ἐφέστηκε· δράμε, πρόφθασον· κλαῦσον, βόησον· ἥμαρτον

Κύριε ἥμαρτόν σοι· δέξαι με μετανοοῦντα ὡς τὸν ἄσωτον

υἱὸν καὶ σῶσον με.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον

Ἐγὼ Παρθένε ἁγία Θεοτόκε τῇ σκέπη σου προστρέχων, οἶδα ὅτι τεύξομαι τῆς σωτηρίας· δύνασαι γὰρ Αγνήbβοηθῆσαι μοι.

Τέλος τῆς Ἀσκητικῆς Ἀκολουθίας

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ.ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14.ΑΙΩΝΑ.

Δοξολογία τῇ Τετράδι καὶ τῷ Σαββάτῳ

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

Τῇ Τετράδι καὶ τῷ Σαββάτῳ

Προοίμιον μετ' Εὐχῆς

Το Κύριε· οὐδὲ γὰρ αἱ ἄυλοι τάξεις κατ' ἀξίαν ὑμνεῖν σε ἰσχύουσι· πλὴν ὡς ἐφικτὸν κατὰ χρέος τολμῶντες ἐκ πίστεως, προσφέρομεν καὶ ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ θνητοὶ τὰς ἐκ τῶν θείων τάσδε γραφῶν συνειλεγμένας αἰνέσεις

σου.

Πρόσδεξαι οὖν φιλάνθρωπε Δέσποτα ὥσπερ δῶρον τὴν μικρὰν ταύτην αἴνεσιν ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ ἀναξίου δούλου σου, καὶ παράσχου μοι χάριν καὶ ἱλασμὸν ἁμαρτιῶν.

Παράσχου μοι καὶ πρὸς τὴν τῶν ἁγίων σου ἐντολῶν τήρησιν τὸν νοῦν μου ἐνασχολεῖσθαι, ἵνα ἰσχύω ὑμνεῖν ἐν ἀληθείᾳ καὶ μεγαλύνειν τὰς δυναστείας σου, καὶ ἵνα ἐπὶ τὴν ἐμὴν ἔχης ἐπιβλέπειν ταπείνωσιν.

Στερεωθήτω ἡ καρδία μου ἐν Κυρίῳ· ὑψωθήτω κέρας μου ἐν Θεῷ μου· εὐφρανθήσομαι καὶ ἀγαλλιάσομαι ἐν τῷ

ὑμνεῖν καὶ δοξάζειν τὸν Κύριον.

Ὕμνος μετὰ τὴν τρίτην Ὠδὴν

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ ὢν εἷς καὶ μόνος ἐν Τριάδι κατὰ φύσιν ἀεὶ κυρίως Θεός· ὁ ὅλου τοῦ εἶναι ὑποστάτης καὶ ἀρχηγός, καὶ τοῦ δύνασθαι εἶναι δοτὴρ καὶ ἰθυντὴρα καὶ ὑπερδύναμος ἵδρυσις· ὁ ἐπὶ Νῶε καταρράκτας τοῦ οὐρανοῦ διάρας”, καὶ τῆς ἄνωθεν ἀβύσσου τοὺς θησαυρούς ἀνοίξας, καὶ πᾶσαν τὴν ὑφήλιον κατακλύσας κτίσιν· ὁ βρέξας πῦρ εἰς γῆν Σοδόμων καὶ καταφλέξας αὐτοὺς διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν· ὁ δι᾽ εὐχῆς Ἐζεκίου ἐν μιᾷ ῥοπῇ ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιάδων ἀοράτως στρατιὰν ἀποκτείνας.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ ἄβυσσον γεώσας καὶ τὸν Ἰσραὴλ ἀβρόχως διαπεράσας, καὶ τὴν Φαραὼ πανστρατιὰν ἐν ταύτῃ βυθίσας· ὁ τὸ παφλάζον πῦρ τῆς χαλδαϊκῆς καμίνου εἰς δρόσον μεταποιήσας, καὶ τοὺς ὁσίους σου παῖδας ἀφλέκτους διατηρήσας, μηδεμιᾶς τριχὸς αὐτῶν τοῦ

πυρὸς τολμήσαντος ἅψασθαι· ὁ θυμοὺς θηρῶν ἀγρίων πραΰνας τῷ Δανιὴλ σφαδάζοντας πρὸς βοράν, καὶ τὰ στόματα τούτων ἐμφράξας ἀοράτῳ δυνάμει καὶ πεσόντας προσκυνεῖν τὸν δίκαιον τούτους παρασκευάσας.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμοὺς μεταστρέψας εἰς αἷμα· ὁ ἐν ἐρήμῳ τῷ Ἰσραὴλ ἄφθονον τροφὴν τὸ μάννα ἐπομβρήσας, καὶ ἐξ ἀκροτόμου πέτρας ποταμοὺς ὑδάτων ἐκρεύσας· ὁ ζωοποιῶν τὸν προφήτην ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς θαλάσσης τριημερεύσαντα καὶ ἀναπέμπειν εὐχὰς ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους αὐτὸν ἐνισχύων.

Διαδοχή

Σὺ Κύριε τῇ ἀρρήτῳ σου δυνάμει τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων ἀνεκλείπτους ποιεῖς, καὶ τὰς δυνάμεις τοῦ πυρὸς ἀσβέστους ποιεῖς, καὶ τῷ ἀφανεῖ ἀέρι ζωογόνον δύναμιν περιτίθης· τῷ πυρὶ τὲ τὸ καίειν, καὶ τῇ χιόνι τὸ ψύχειν, καὶ τοῖς ζῴοις τὸ ἀναπνεῖν παρέχεις.

Σὺ τὴν νοερὰν ψυχὴν πρὸς τὸ γεῶδες σῶμα δεσμεύεις,καὶ ἐκτρέπεις σκιὰν θανάτου εἰς αἰώνιον ζωήν, καὶ εἰς δρόσον τὸ πῦρ μεταβάλλεις, καὶ εἰς γῆν ξηρὰν τὰ ὕδατα μεταστρέφεις καὶ πάντων τῶν στοιχείων πάσας μετατρέπεις τὰς φύσεις.

Τριαδικὸν

Θεὲ τρισάγιο παντοκράτορ

Ενιαία τρισυπόστατε κυριότης·

Τριλαμπούς θεότητος αἴγλη μία· κυριαρχία ἄναρχε καὶ πανάγαθε, τελεταρχική", ἀγαθουργὲ καὶ ἀόριστες.

Στιγμὴ πρώτη.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ καθαιρῶν δυνάστας ἀπὸ θρόνων, ταπεινοὺς δὲ ἀνυψῶν καὶ κλείζων· ὁ ἐν ἀπόροις πόρους εὑρίσκων, ἀνακαλύπτων βαθέα ἐκ σκότους, διάγων βουλευτὰς αἰχμαλώτους· ὁ τόξα συντρίβων δυναστῶν, καὶ θυρεοὺς καὶ ὅπλα κατακαίων· ὁ βλέμματι μόνῳ τὰ πάντα καταφλέξαι δυνάμενος.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ τὸν μεγάλα καυχώμενον ἐξαλείφειν τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, δι᾿ ἀσθενείας σαρκὸς δεικνύων γελοῖον τε καὶ παιζόμενον· ὁ ἐξάγων πεπεδημένους ἐν ἀνδρείᾳ· τῶν δὲ ὑπερηφάνων τῇ διανοίᾳ, διασκορπίζων τὰς καρδίας· ὁ ταπεινῶν ὡς τραυματίαν ὑπερήφανον λογισμόν, καὶ ἐν τῷ βραχίονι τῆς δυνάμεώς σου διασκορπίζων τοὺς ἐχθρούς σου, ἀπολεμήτους ἀπεργαζόμενος τοὺς σοὺς ἐραστάς.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ συνέχων ἐν τῇ χειρί σου τὰ πέρατα τῆς γῆς καὶ τὸν γῦρον τῆς θαλάσσης καὶ τὸν κύκλον τοῦ οὐρανοῦ· ὁ κινῶν τὸν οὐρανὸν ἐν τῷ ἐπιβλέπειν τὰς δυνάμεις τῶν οὐρανῶν, καὶ τὴν γῆν ποιῶν τρέμειν ἐν τῷ ἐπιβλέπειν ἡμᾶς· ὁ ὕδατα θαλασσῶν ἐφ᾽ ὕψους αἴρων, καὶ ἐπ᾿ οὐδενὸς ἐφαπλῶν, καὶ εἰς σταγόνας διασκεδάζων καὶ ἀρδεύων τὰ σύμπαντα.

Διαδοχή

Σὺ Δέσποτα τῇ ἀφράστῳ σου δυνάμει, ἐνιδρύεις ταῖς νεφέλαις τὰ ὕδατα, καὶ θεμελιοῖς τὴν γῆν ἐν τοῖς ὕδασι, καὶ περισφίγγεις πρὸς ἁρμονίαν ἀλλήλων τὰ πάντα στοιχεία.

Σὺ ἀποστέλλεις ἀπορρήτως τὰς ἀστραπάς· σθένος δὲ βροντῆς σου, τίς οἶδε;

Σὺ πάντων αὐτοπέρας καὶ αὐτομέτρον καὶ αὐτοειδοποιός, πάντα πρὸς ἑαυτὸν ἀοράτῳ δυνάμει περιστρέφων· αὐτὸς μένων ἐν σεαυτῷ ἐν ἀκινήτῳ ταυτότητι, καὶ οὐδέν ἐστι τῶν ὄντων μὴ ἔχον τὴν παρὰ σοῦ δύναμιν.

Στιγμὴ δευτέρα.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ τὰ πολυόμματα Χερουβὶμ καὶ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφὶμ καὶ πάντα τὰ τῶν ἀγγέλων τάγματα τῇ ἀρρήτῳ καὶ παντοδυνάμῳ ἰσχύι σου κτίσας τὴν ἀκατάπαυστον δοξολογίαν βοᾶν σοι “ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος”· ὁ ἄρρητος λόγῳ παντί, καὶ ἀκατανόητος νῷ παντί, καὶ ὑπὲρ λόγον ἰσχυρός· οὔτε νοούμενος, ὡς ὑπὲρ τὸ νοεῖσθαι ὤν· οὔτε λεγόμενος, ὡς ὑπὲρ τὸ λέγεσθαι· ὁ καὶ ἑτέρας ἀπείρους τε καὶ ἀλλοίας δυνάμεις πασῶν τῶν οὐσῶν δυνάμεων μόνῳ νεύματι παραστῆσαι δυνάμενος.

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ ἐκ μὴ ὄντων ποιήσας πάντὰ τὰ ὄντα, καὶ φύσιν ἰδίαν δοὺς ἑκάστῳ τούτων, καὶ τὰς δοθεῖσας ἀμείβων φύσεις ὡς βούλει· ὁ προέχων καὶ ὑπερ κατὰ δύναμιν ὑπερούσιον καὶ ἀπεριόριστον· ὁ πᾶσι τοῖς οὖσι ἔχων καὶ συνέχων τὰ σύμπαντα, ὁρατά τε καὶ ἀόρατα, τὸ εἶναι, ἀφθόνῳ χύσει ἐλέους καὶ περιουσίᾳ ὑπερβαλλού στοιχεῖα πρὸς τὴν ἀλλήλων φιλίαν καὶ κοινωνίαν· καὶ αὖθις δυναμῶν τὰ διακεκριμένα πρὸς τὸ εἶναι κατὰ τὸν οἰκεῖον ἑκάστῳ ὅρον καὶ λόγον ἀσύγχυτα καὶ ἀσύμφυρτα. καὶ ὑπὲρ πᾶσαν αὐτοδύναμιν, καὶ ὑπὲρ τὸ δύνασθαι καὶ

Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε· ὁ μόνος ὢν ἀπειροδύναμος αὐτοῦ τοῦ εἶναι δύναμις· τοῖς πᾶσιν ὁμοῦ τε καὶ τοῖς καθ' ἕκαστον, καὶ πάσης τῆς ὁπώσποτε καὶ οὔσης καὶ ἐπινοουμένης δυνάμεως, μόνος ὑποστάτης καὶ συνοχεύς· μήτε ἀριθμῷ ὅλως, μήτε τινὶ ὅρῳ περιγραφόμενος· ὁ εἰς τὸ ἀπειροπλάσιον θεοπρεπῶς ὑπερβαίνουσαν πάντα τὴν ποιητικὴν ἔχων δύναμιν, μόνῃ τῇ ῥοπῇ τοῦ πανσθενοῦς σου θελήματος· ὁ πάσης γλώττης τε καὶ ἐννοίας καὶ παντὸς ἐπαινοῦντος λόγου, ἀπειράκις ὑπάρχων ὑπερεπέκεινα, καὶ πάσης γνώσεως διὰ παντὸς ἀνεπίδεκτος.

Διαδοχή

Φόβῳ σοι παρίσταται τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφίμ, τρόμῳ σοι λατρεύουσι πᾶσαι αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν, ἐκ τῆς · ἀνεκλείπτου δυνάμεώς σου τὸ εἶναι ἀμεταπτώτως ἔχουσαι κατὰ πάσας αὐτῶν τὰς νοερὰς καὶ ἀθανάτους ἀεικινησίας· τῷ σῷ παντοδυνάμῳ λόγῳ οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν, καὶ τῇ ἐμπνεύσει τοῦ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος,

πᾶσα ἡ δύναμις αὐτῶν.

Σὺ εἶ μόνος ἰσχυρός, θαυμαστός, παντοκράτωρ· σοὶ πρέπει αἶνος, σοὶ πρέπει ὕμνος, σοὶ πρέπει δόξα· σοὶ μόνῳ πρέπει κράτος, μεγαλοπρέπεια καὶ ὑπὸ ἁπάντων προσκύνησις, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι τῇ μια θεότητι, τῇ μιᾷ δυνάμει, τῇ μιᾷ βασιλείᾳ· τῷ μόνῳ ὑπερανάρχῳ καὶ ὑπερουσίῳ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων ἐν Τριάδι Θεῷ· πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας

τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καὶ σῶσον με (γ)

Κύριε ἐλέησον (γ)

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἀρχὴ τοῦ Ὄρθρου!!!! ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ,

Ἀρχὴ τοῦ Ὄρθρου

Μετὰ τὸ Τρισάγιον, τὸ Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου. Δόξα. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ,

Καὶ νῦν, Προστασία φοβερά. Τὸ Κύριε ἐλέησον (ιβ'). Δόξα τῇ ἁγίᾳ καὶ ὁμοουσίῳ καὶ ζωοποιῷ. 

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ (γ'). Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις (β').

Εἶτα τὸν Ὕμνον τοῦ φιλοσοφωτάτου

καὶ ὁσιωτάτου Νικηφόρου τοῦ Βλεμμύδου

Κύριεο  μόνος ἀγαθός, ὁ ἐν Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ

Πνεύματι πάσῃ κτίσει ἀνευφημούμενος, εἷς καὶ μόνος Θεός, καὶ οὐκ ἔστιν ὅριον τῆς σῆς ἀγαθότητος.

Σὺ μόνος δι᾿ ἀγαθότητα, καὶ τὴν σύμπασαν κτίσιν βουλήματι μόνῳ παρήγαγες· τὴν νοητήν, τὴν αἰσθητήν, τὴν μικτήν.

Σὺ μόνος, ὁ τὸ πᾶν συνέχων καὶ συντηρῶν, ὁ τοῦ παντὸς προνοούμενος, ὁ τὸ πᾶν διακυβερνῶν.

Σὺ τῶν ὅλων ἐπόπτης, ἐννοιῶν πασῶν θεατής, καὶ πρὶν ἢ πρώτως κινηθῆναι, ταύτας ἐξεπιστάμενος.

Ἀϊδίως τὰ πάντα εἰδώς, καὶ ὅσα μήπω γεγένηται.

Τὸ πᾶν πληρῶν, τὸ πᾶν περιέχων, ὑπὲρ τὸ πᾶν ὢν καθ᾿ ὕψος ἀδιεξίτητον.

Σὺ μόνος ὄντως ὢν καὶ τοῦ εἶναι πηγή· καὶ ὄντως ζωὴ καὶ ζωῆς χορηγός· καὶ ὄντως φῶς καὶ φωτὸς παροχούς.

Σὺ μόνος δυνατὸς καὶ τῆς δυνάμεώς σου μέτρον οὐκ ἐπινοηθήσεται.

Σὺ μόνος σοφὸς καὶ ἡ τῆς σοφίας σου ἄβυσσος ἀκατάληπτος καὶ ἀνέκφραστος.

Σὺ μόνος ἐλεήμων ἀεὶ καὶ δίκαιος ἀεὶ καὶ τὸ τοῦ ἐλέους σου πέλαγος ἄπειρον· καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ὑπερέξοχος.

Σὺ μόνος αὐτοαλήθεια καὶ σφόδρα πιστὸς ἐν τοῖς λόγοις σου.

Σὺ μόνος Κύριος καὶ βασιλεὺς τοῦ παντός· πάντα

ποιῶν, πάντα μετασκευάζων τῇ παντοκρατορικῇ ἐξουσία σου.

Σὺ μόνος ὁ αὐτὸς ὢν ἀναλλοίωτος, ἄτρεπτος, ὑπερανῳκισμένος ἁπάσης μεταβολῆς· ὡσαύτως ἔχων καὶ μένων ἀεί.

Σὺ μόνος Ἅγιος, αὐτοαγιότης, καὶ ἁγιωσύνης ἁπάσης δοτήρ.

Σὺ μέγας ὑπὲρ λόγον· καὶ πᾶν ὑπεροχικὸν ὄνομα, κατόπιν τῆς σῆς μεγαλειότητος φέρεται.

Σὺ μόνος Θεὸς ἄναρχος, ἀτελεύτητος, αἰώνιος καὶ προαιώνιος, καὶ πάντων τῶν αἰώνων δημιουργός.

Τίς ἱκανὸς ἀναγγεῖλαι τὴν αἴνεσίν σου, ὑπερθαύμαστε ἀπερινόητε Δέσποτα;

Περιδεῶς αἰνοῦσιν Ἄγγελοι, Αρχάγγελοι καὶ Ἀρχαὶ

τὴν ὑπεράρχιον Δεσποτείαν σου· καὶ διαπρύσιοι μὲν εἰσὶ θεολόγοι, καὶ ἀσίγητοι καὶ ἀκάματοι· πλήν, ἀτονοῦσι ἀξίαν ἐκτελέσαι τὴν αἴνεσιν. Πῶς γὰρ ἐξαγγελοῦσιν ἅπαντα τὰ θαυμάσιά σου, ἀρχὴν ἀριθμοῦ μὴ ἔχοντα; Πῶς τὴν ἀνέφικτον δόξαν σου διηγήσονται; Πῶς τὰ ἐξαίρετά σου θεολογήσουσιν;

Ἐξουσίαι, Δυνάμεις καὶ Κυριότητες εὐφημοῦσαι τὸ

κράτος σου τὸ ὑπέρθεον, ἀγωνιῶσι καὶ πεφρίκασιν· καὶ ἄπαυστον μὲν καὶ ἀνένδοτον τὴν εὐφημίαν προσάγουσιν, οὐχ ὅσην δὲ καὶ οταν χρεών· οὐ γὰρ ἔχουσι Θρόνοι, Χερουβίμ, Σεραφὶμ τῇ τῆς σῆς βασιλείας ἀστέκτῳν λαμπρότητι, τὸν ὕμνον διακεκράγασι μετὰ θάμβους, μετ᾽ ἐκπλήξεως, σύντονον καὶ ἀδιάλειπτον, ἀλλὰ πολύ λειπόμενον τοῦ προσήκοντος· ποῖος γὰρ ὕμνος ἐκ ποίας ουσίας

τῷ ὑπερουσίῳ καὶ ὑπερυμνήτῳ προσαρμοσθήσεται;

Πάντα τὰ νοερὰ καὶ οὐράνια καὶ ἱερὰ πολυαρίθμητα

τάγματα καὶ συστήματα, σὺν φόβῳ, σὺν τρόμῳ, σὺν

ἐκστάσει, δοξολογεῖ τὴν βασιλείαν σου ἠπειγμένως καὶ ἀκατασχέτως· οὐ μὴν κατάλληλον τῇ σῇ μεγαλοπρεπείᾳ ποιήσασθαι τὴν δοξολογίαν ισχύει σοι. 

Πᾶσαν γὰρ αἴνεσιν, εὐφημίαν, ὕμνησιν, δοξολογίαν, ἐγκόσμιον ὁμοῦ τε καὶ ὑπερκόσμιον, εἰς ταὐτὸ συνεληλυθυῖαν, ἐπιτεταμένην καὶ

ὑπὲρ ὅλην ἰσχύν, ἀμυθήτως ὑπερβαίνει καὶ ἀποσότοις

ὑπερβολαῖς τὸ τῆς ἀπροσίτου σου δόξης μέγεθος.

Κύριε οἶδα μέν, ὅτι γῆ καὶ σποδὸς εἰμὶ καὶ ὅλος πλημμέλεια· πλὴν διὰ τοὺς ὑπερπληθεῖς σου οἰκτιρμούς, ἐπειδὴ

πλάσμα σου εἰμὶ κἀγὼ ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀνάξιος, πόθῳ τολμῶ αἰνεῖν σε τὸν ποιητήν μου· καὶ σὺν ἐξομολογήσει καθικετεύειν σε, καὶ βοᾶν ἐνώπιόν σου μετὰ τοῦ θεσπεσίου Δαυΐδ.

Κύριε τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με, πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ' ἐμέ.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΏΝΑ.Ευχές είς τό Μεσονυκτίου. Ύμνος Τριαδικόςσὺν Εὐχῇ εἰς τὸ Μεσονυκτικὸν.

- Ύμνος Τριαδικός

σὺν Εὐχῇ εἰς τὸ Μεσονυκτικὸν

Λέγεται δὲ εἰς τὴν ἀρχήν,

μετὰ τὸ εἰπεῖν τὸ Τρισάγιον,

ἢ μετὰ τὸ Πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν καὶ ἔτι μετὰ τὸ Τρισάγιον.

Ἐκ τῶν δογμάτων τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου

Ἐκλογὴ καὶ σύνταξις Θηκαρά Μοναχοῦ

Δόξα τῇ ἀπειροτάτη καὶ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ἡ ὑπερούσιος καὶ ὑπέρθεος καὶ ὑπεράρχιος

ἐναρχικὴ παναγία Τριάς, ἡνωμένως ἐν τρισὶν ὑποστάσεσιν

διακρινομένη· καὶ ἡ ἕνωσις, ὑπὲρ νόησιν· ἡ πάντα ὑπὲρ

ἔννοιαν ὑπερβάλλουσα ἁγιότης, ἡ πάντων δεσπόζουσα κυριότης, ἡ πάντων ὑπερκειμένη βασιλεία· ἡ πάντων ἀρχὴ

ὑπεράρχιος, καὶ ἀπειρία πάσης ἀπειρίας, καὶ πάντων πέρας ὑπερτελές· ἡ πάντα ἐν σεαυτῇ περιέχουσα κατὰ μίαν

ὑπερουσίως ἀπειρίας ἁπλότητα.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ἡ ὑπέρζωος καὶ ζωοποιὸς καὶ ἀϊδίως ὑπερεκβλύζουσα ζωαρχική

ἀνερμήνευτος ὑπεραστράπτουσα δόξα· ἡ μία καὶ ἁπλῆ καὶ ἁπλουστάτη ζωή· ἡ ἄφραστος" καὶ ἀνείκαστος και

ἀεὶ ὡσαύτως ἔχουσα καὶ ἐπὶ πάντα ἐκτεταμένη πηγαία δύναμις, ἀκωλύτως ἐπὶ πάντα χωροῦσα καὶ ἐνεργοῦσαν καὶ μέχρι μερισμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἁρμῶν

μυελῶν διικνουμένη· καὶ κριτικὴ ἐνθυμήσεων καὶ ἐννοιῶν καρδίας.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ

σου· ἡ αὐτο

ϋπέρσοφος πηγαία καὶ ἀποπληρωτικὴ καὶ ὑπερπλήρης σου

σοφία· ἡ μία τῶν ὅλων ἀγαθοποιὸς καὶ παναίτιος, ὑπεροχικῶς ἐκπεφασμένη καὶ ἀφανὴς πρόνοια· ἡ ὑπὲρ πᾶσαν ὑπερβαλλόντως ἀγαθότητα ἀγαθαρχική, πηγαία καὶ παναίτιος αὐτοϋπεράγαθος ἀγαθότης· ἡ ἑνοειδὴς καὶ ἀδιαίρετος ζωὴ καὶ δόξα καὶ δύναμις καὶ σοφία καὶ ἀγαθότης καὶ πρόνοια.

Στιγμὴ πρώτη.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου, ὁ Πατήρ· ἡ ῥίζα καὶ ἡ πηγὴ τῆς ὑπερουσίου θεότητος καὶ τῆς

δόξης· ὁ πάσης ὁρατῆς τε καὶ ἀοράτου κτίσεως ποιητής· ἡ ἀναίτιος καὶ πανταίτιος ἀρχή, ἀϊδίου γεννῆτορ Υἱοῦ καὶ

οὐσιωδῶς Πνεύματος ἁγίου πηγή.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· ὁ ἐνυπόστατος Λόγος τοῦ Θεοῦ· ἡ ὑφεστῶσα σοφία καὶ δύναμις αὐτοῦ· δι' οὗ τὰ πάντα

ἐγένετο τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ γῆς, τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰ νοούμενα· εἴτε Χερουβὶμ εἴτε Σεραφὶμ εἴτε Θρόνοι, εἴτε

Κυριότητες εἴτε Δυνάμεις εἴτε Εξουσίαι, εἴτε Αρχαὶ εἴτε

Αρχάγγελοι εἴτε Ἄγγελοι· εἰκὼν τοῦ ἀοράτου Πατρός,

ισότυπος, συναΐδιος, ὁμοούσιος αὐτῷ· ταὐτοθελής, ταὐτοενεργής, ταὐτοδύναμος.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου, τὸ πανάγιον Πνεῦμα· τὸ Κύριον, τὸ θεοποιοῦν, τὸ οὐσιοποιοῦν

πᾶσαν κτίσιν· τὸ ζωαρκές", τὸ παντοκρατές· τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον καὶ ἐν τῷ Υἱῷ ἀναπαυόμενον· καὶ μεταλαμβανόμενον παρὰ πάσης τῆς κτίσεως· τὸ σῷζον καὶ τὸ ἁγιάζον· τὸ ναοποιοῦν σεαυτῷ τοὺς ἀξίους τῆς σῆς σωτηριώδους ἐπιδημίας· δι᾿ οὗ πᾶσα φωτοποιὸς χάρις τοῖς

ἀνθρώποις ἐκκέχυται, καὶ πᾶσα πρόρρησις καὶ σοφία.

Στιγμὴ δευτέρα.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα· ἡ ἐν Τριάδι μονάς· ἡ ἐν ἀλλήλαις τῶν θεαρχικῶν ὑποστάσεων ἀκίνητος ἵδρυσις,

ὁλικῶς ὑπερηνωμένη καὶ οὐδενὶ μέρει συγκεχυμένη· ἡ

ἀνείδεος ἐν τοῖς εἴδεσιν ὡς ὑπὲρ εἶδος οὖσα, καὶ ὑπερπλήρης ἐν τοῖς πλήρεσιν ὡς ἀπεριόριστος· ὑπὲρ τὰ ὁρώμενα,

ὑπὲρ τὰ ἀόρατα· ἄποσος, ἀπήλικος, ἀσύνθετος· ἁπλῆ, ἀπερίληπτος, ἀΐδιος· ἄτρεπτος, ἄφθεγκτος, ἀπερινόητος.

.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ἡ δημιουργοῦσα τὰ πάντα καὶ ζωοῦσα καὶ δυναμοῦσα· καὶ τελεσιουργοῦσα καὶ συνέχουσα· καὶ ἀνακαινίζουσα καὶ προμηθουμένη· ἡ πᾶσι τοῖς ἁγίοις σου ἑνιαίως τὸ θεουργὸν φῶς σου μεταδιδοῦσα, καὶ ἀναλόγως ἐλλάμπουσα, καὶ 

καλοῦσα καὶ ἐνηδύνουσα· πάντων ὁρῶσα καθαρῶς τοὺς τῶν τελουμένων λόγους· εὐθαρσοῦσα τὲ καὶ φαιδρύνουσα τοὺς

ἐπὶ τὴν σὴν χρηστότητα νουνεχῶς ἀνατεινομένους.

Δόξα τῇ παναιτίῳ καὶ ζωαρχικῇ βασιλείᾳ σου· ἡ τῶν κινουμένων κατά τινα ἀνίερον σάλον ἵδρυσις ἱερὰ καὶ τῶν ἑστηκότων ἀσφάλεια· ἡ τῶν ἀποπιπτόντων ἐκ τῆς ἰδίας περὶ τὸ καλὸν ἐνεργείας, ἀνάκλησις καὶ ἀνάστασις· τῶν δὲ παραφθειρόντων τὸ κατὰ φύσιν, ἀνακαινισμὸς καὶ ἀναμόρφωσις· καὶ τῶν ἐπ' αὐτοῖς ἀναγομένων, ὁδηγὸς καὶ ἀναστατικὴ χειραγωγία· ὁ ἀπερίγραπτος καὶ ὑπερούσιος καὶ

παντοκράτωρ τρισήλιος εἷς καὶ μόνος Θεός· ὁ πᾶσαν τὴν

τῶν ὄντων φύσιν διαμορφώσας· ὁ μόνος αἴτιος τοῦ εἶναι τὰ πάντα καὶ τοῦ εὖ εἶναι ἔχειν· ὁ κρατῶν ἁπάντων τοὺς οἴακας καὶ ἄγων ὡς βούλει.

Εὐχὴ

Ἐξομολογοῦμαι σοι Κύριε ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου· κλίνω

γόνυ σώματος καὶ ψυχῆς· ἐξαγορεύω σοι τῷ Θεῷ μου τὰς ἀνομίας μου. Πρόσδεξαί μου τὰς δεήσεις· καὶ δώρησαί μοι

τῷ ἁμαρτωλῷ πένθος πενθῆσαι ἐμαυτόν, ἵνα μὴ κλαύσω

εἰς αἰῶνας αἰώνων ανόνητα.

Ὅτι πᾶσαν ἁμαρτίαν ὁ ἄθλιος εἰργασάμην· ὅτι κατεμόλυνά μου καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν· καὶ πολλάκις μετανοεῖν ὑποσχόμενος, τοσαυτάκις τοῖς αὐτοῖς περιέπεσον.

Εἰς τὸ Μεσονυχτικόν

Εὐκοπώτερον σταγόνες ὑετοῦ ἀριθμηθήσονται, ἢ τῶν ἐμῶν ἁμαρτιῶν ἡ πληθύς· πᾶσαν μου αἴσθησιν ὁ τάλας καὶ πᾶν μέλος ἐμίανα, ἔφθειρα, ἠχρείωσα· μίαν καὶ μόνην καταφυγὴν Κύριε ἔχω, τὴν σὴν φιλανθρωπίαν.

Διὸ δυσωπῶς τὴν ἀνείκαστόν σου ἀγαθότητα· συγχώρησόν μοι πάντα τὰ πλημμελήματά μου, οἷα καὶ ὅσα ἐν ὅλῃ τῇ ζωῇ μου ἐξήμαρτον, ἅτινα καθ᾽ ἕκαστον ὁ ἀλάθητος οἶδε σου ὀφθαλμός.

Πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων, ὅτι εὐλογητὸς εἰ εἰς τοὺς

αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΏΝΑ.Ευχές είς τό Μεσονυκτίου. Εὐχὴ ἑτέρα τοῖς αἱρουμένοις.Η ἑκάστην ἡμέραν ἐξομολογούμενος καὶ καθένα.

Εὐχὴ ἑτέρα τοῖς αἱρουμένοις

Η ἑκάστην ἡμέραν ἐξομολογούμενος καὶ καθένα.

Ἀλλὰ δέδοικα και τρέμω Κύριέ μου Κύριε, μήπως και ἁμαρτάνων, τὴν μακροθυμίαν σου διεγείρω πρὸς ἀγανάκτησιν· καὶ τίς ὑποίσει Κύριε τὸν θυμόν σου;

Οἴμοι, οἴμοι, ὅτι πονηρᾷ συνηθείᾳ, καὶ μὴ θέλων ὁ τάλας, ἀεὶ ὡς δοῦλος δεσπόταις ὑποτάσσομαι ταῖς ἡδοναῖς, ταῖς δυσωδίαν καὶ ἁμαρτίας ὀσμὴν ἀποζούσαις καὶ ταῖς πικρίαν αἰώνιον προξενούσαις.

Καὶ τὸν δοθέντα μοι πρὸς ἐργασίαν καιρὸν οὐ μόνον ἀνέτως βιῶ, ἀλλὰ καὶ ἐν γλωσσαλγίαις, ἐν φλυαρίαις, ἐν γαστριμαργίαις, ἐν πάθεσιν, ἐν ἀνθρωπαρεσκείαις, ἐν παροργισμοῖς, ἐν κενοδοξίαις, ἐν ψεύδεσι· λόγῳ μετανοῶ, καὶ

τοῦ ἁμαρτάνειν οὐ παύομαι· ἐξομολογοῦμαι τὰς ἁμαρτίας μου, καὶ πάλιν ταῖς αὐταῖς ἐπιμένω.

Ἐπεὶ οὖν ὑπεράγαθε Δέσποτα πάντας τοὺς προσερχομένους σοι διὰ μετανοίας ἐλεεῖς καὶ πάντας οἰκτείρεις ὡς ἔργα τῆς σῆς δεξιᾶς, οὕτω καὶ αὐτὸς παρὰ τῆς μεγάλης σου φιλανθρωπίας τὴν σωτηρίαν ἐπιμελῶς ζητῶ.

Επίστρεψόν με Κύριε ἕνεκεν τοῦ ἐλέους σου· μετὰ γὰρ συντριβῆς καὶ ταπεινώσεως δέομαι, μὴ ἐξουθενώσῃς.

Ικανώς σε παρεπίκρανα ἐξ ἀπροσεξίας· ἡδυνθείην τῇ χάριτί σου ἐκ φιλανθρωπίας.

Ικανῶς σε παρώργισα τὸν ἐμὸν σωτῆρα καὶ λυτρωτήν· φώτισόν με τῇ χάριτι τοῦ παναγίου σου Πνεύματος.

Δώρησαί μοι διόρθωσιν, καὶ τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς μου, ἀναμάρτητον καὶ εἰρηνικὸν βράβευσόν μοι.

Φύλαξόν με ἀπὸ πάσης ἀντικειμένης ἐνεργείας· βοήθησόν μοι καὶ σωθήσομαι· καὶ μελετήσω ἐν τοῖς δικαιώμασί σου διὰ παντός.

Ἐγὼ Δέσποτα θαρρῶν εἰς τὴν φιλανθρωπίαν σου, οὐ παύσομαι τοῦ ἐπιρρίπτειν ἐμαυτὸν εἰς τὰ ἐλέη σου· ὅπως κτίσῃς ἐν ἐμοὶ σωφροσύνην σταθηρὰν ἀπὸ τῆς γαστριμαργίας μικρῶν τε καὶ μεγάλων, γαλήνην τῶν ψυχικῶν καταστάσεων, ἀπάθειαν ἀκύμαντον· ἵνα μὴ πάλιν καταπίπτω εὐκόλως εἰς ἁμαρτίαν, ἀλλ' ἐν ἀληθείᾳ εὐλογῶ καὶ δοξάζω σε πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, τὸν ἕνα ἐν Τριάδι Θεόν, ὃν ὑμνεῖ καὶ δοξάζει πᾶσα ἡ κτίσις, ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΩΔΉ ΈΚΤΗ.ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΏΝΑ.

Εὐχαριστία τῇ Τετράδι καὶ τῷ Σαββάτῳ

ΩΔΗ ΕΚΤΗ

Προσευχὴ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

Ἐκ θηρὸς ἐκραύγαζεν Ἰωνᾶς, λέγων.

Ὡς τὸν προφήτην Ἰωνᾶν σῶσον ἡμᾶς, Κύριε.

Ε βόητα ἐν θλίψει μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου, καὶ εἰσήκουσε

κοιλίας κραυγῆς μου ἤκουσας φωνῆς μου.

Ἀπέρριψάς με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης, καὶ ποταμοὶ ἐκύκλωσάν με.

Πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ' ἐμὲ διῆλθον.

Κἀγὼ εἶπον· Ἀπῶσμαι ἐξ ὀφθαλμῶν σου· ἄρα προσθήσω τοῦ ἐπιβλέψαι με πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου;

Περιεχύθη μοι ὕδωρ ἕως ψυχῆς μου, ἄβυσσος ἐκύκλωσέ με ἐσχάτη

Ἔδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμὰς ὀρέων, κατέβην εἰς γῆν, ἧς οἱ μοχλοὶ αὐτῆς κάτοχοι αἰώνιοι.

Καὶ ἀναβήτω ἐκ φθορᾶς ἡ ζωή μου πρὸς σέ, Κύριε ὁ Θεός μου.

Ἐν τῷ ἐκλείπειν ἐξ ἐμοῦ τὴν ψυχήν μου, τοῦ Κυρίου ἐμνήσθην

καὶ ἔλθοι πρὸς σὲ ἡ προσευχή μου πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου.

Φυλασσόμενοι μάταια καὶ ψευδῆ, ἔλεον αὐτοῖς ἐγκατέλιπον.

Ἐγὼ δὲ μετὰ φωνῆς αἰνέσεως καὶ ἐξομολογήσεως θύσω σοι· ὅσα

ηὐξάμην ἀποδώσω σοι εἰς σωτηρίαν μου τῷ Κυρίῳ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Τῇ Τετράδι καὶ τῷ Σαββάτῳ

Προοίμιον εὐχαριστήριον

Εξομολογήσομαί σοι Κύριε ὁ Θεός μου ἐν ὅλῃ καρδίᾳ

τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα· ὅτι τὸ

ἔλεός σου μέγα ἐπ' ἐμὲ καὶ ἐρρύσω τὴν ψυχήν μου ἐξ Αδου κατωτάτου.

Τίς ἱκανὸς κατ᾽ ἀξίαν ὑμνῆσαι τὴν ὑπὲρ νοῦν πρὸς ἡμᾶς

εὐσπλαγχνίαν σου, φιλάνθρωπε Δέσποτα;

Πῶς ἂν ὁ τάλας ἐγὼ ἐπὶ μνήμης ἄξω ποτὲ καὶ διηγήσωμαι τὰς πρὸς ἐμὲ τὸν ἁμαρτωλὸν ἀνεκδιηγήτους εὐεργεσίας σου;

Ποίᾳ γλώσσῃ δυνηθῶ ἐξομολογήσασθαι τὰ ἀναρίθμητά σου ἐλέη τὰ εἰς ἐμὲ τὸν ἀνάξιον;

Εὐχαριστία μετὰ τὴν ἕκτην Ὠδὴν

(Τὸ πρῶτον κεφάλαιον ἐκ δευτέρου λεγέσθω)

Εὐχαριστῶ σοι μόνε ἀγαθέ, μόνε φιλάνθρωπε, μόνε

μακρόθυμε, τρισάγιε Κύριε Παντοκράτορ· ὅτι μεγάλα καὶ ἀναρίθμητα πταίσαντα οὐκ εὐθέως με ἐθανάτωσας·

ἀλλ' ἐμακροθύμησας μέχρι τοῦ νῦν, ἀναμένων τὴν ἐμὴν μετάνοιαν.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι ἐπλεόνασας ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν μα-λκροθυμίαν σου καὶ τὴν ἀγαθότητά σου· καὶ οὐ παρέδωκάς

με τοῖς ἐχθροῖς μου εἰς τέλος διὰ τὰς ἀνομίας μου, τοῖς ζητοῦσιν ἀεὶ κατασπᾶσαι με εἰς τὸ τοῦ Αδου βάραθρον.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι διὰ τὴν πολλήν σου φιλανθρωπίαν καὶ ἄφατον ἀγαθότητα, ἐκ μυρίων ἀναγκῶν καὶ

θλίψεων ἐρρύσω με· καὶ τῆς τῶν δαιμόνων πλάνης· καὶ τῆς

τῶν ἀνθρώπων ἐπηρείας.

Διαδοχή

Ὅταν ἀναμνησθῶ τῶν ἀπὸ γενέσεώς μου εὐεργεσιών σου Κύριε, πόσων κινδύνων πολλάκις ἐρρύσω με, πόσοις

τὲ κακοῖς ὑπέπεσον, καὶ ποσάκις ἐν πλημμελείαις ἑκουσίως

ὠλίσθησα καὶ οὐ παρεδόθην κατὰ τὸ δίκαιον, δι᾽ ἃ προειλόμην, τοῖς ὀλεθρίοις καὶ πονηροῖς πνεύμασι εἰς ἀπώλειαν· ἀλλὰ μακροθύμως ὡς φιλάνθρωπος Δεσπότης παρεῖδες

μου τὰ ἀναρίθμητα πλημμελήματα, καὶ διεφύλαξας με την

ἐμὴν ἐκδεχόμενος ἐπιστροφήν· καὶ πῶς τοῖς ἐχθροῖς σου δι'

ἀπείρων πονηρῶν πράξεων ἑκουσίως με δουλεύοντα αὐτὸς

διέτρεφες, καὶ παντοίως ἦσθα προνοῶν ἐμοῦ, ἐξαίρω τῆς

σῆς μακροθυμίας τὴν ἄβυσσον· ἀνακηρύττω τὴν ἄμετρόν σου φιλανθρωπίαν· μεγαλύνω τὴν ἄπειρόν σου ἀγαθότητα.

Τριαδικὸν

Τριὰς ὁμοούσιε καὶ ἀδιαίρετε·

Κυριότης μία τρισσολαμπής·

Ακατάληπτε μία καὶ μόνη κυριαρχία τρισήλιε.

Στιγμὴ πρώτη.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι οὐκ ἐβδελύξω καὶ παρεῖδες

με τὸν ἐναγῆ καὶ παμβέβηλον καὶ πάσης αἰσχρουργίας

δοῦλον ἐν τῷ κόσμῳ ἐν ἀγνωσίᾳ τυγχάνοντα· ἀλλὰ διὰ μό-

νην ἀγαθότητα, οἷς οἶδας κρίμασιν, ἐξελέξω με· καὶ ἀπὸ

τοῦ κόσμου χωρίσας, πρὸ προσώπου τῆς ἁγίας δόξης σου

ἔστησας.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ἀνθ' ὧν ἐθαυμάστωσας ἐπ᾿ ἐμὲ

τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον, τὰ ἐλέη σου καὶ τοὺς οἰκτιρμούς σου· ὅτι ἀντελάβου μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου, καὶ

ἐν πᾶσι προενοήσω μου· συνετήρησάς με καὶ ἐκυβέρνησας

διὰ μόνην τὴν σὴν χρηστότητα.

Εἰς τὴν ἕκτην Ὠδὴν

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε, εἰ καὶ μὴ τυγχάνω αὐτάρκης

πρὸς εὐχαριστίαν τῶν ἀπείρων σου εὐεργεσιῶν· ὅτι ἐφώτισάς με καὶ ἐδίδαξας ἐκ τῶν λόγων τοῦ Πνεύματος τὴν ὁδὸν

τῆς σωτηρίας· ὅτι ἠξίωσάς με, τὸν μεμολυσμένον καὶ ἠχρειωμένον, εὐχὰς καὶ θυσίας ἀναπέμπειν σοι ἕνεκεν τῶν

ἀμέτρων μου ἁμαρτημάτων· καὶ ὅτι ἀνέχῃ ἀνυμνεῖσθαι καὶ

παρ᾿ ἐμοῦ τοῦ βδελύγματος.

Διαδοχή

Ἃ ἐποίησάς μοι μεγαλεῖα ὁ Θεός, τί ἀνταποδώσω σοι;

Ὅτι τῷ ἀγαθῷ νεύματι τῆς βασιλείας σου εἰς ὁδὸν σωτηρίας ὡδήγησάς με· καὶ φίλτρον μοναδικοῦ βίου τῇ καρδίᾳ μου ἐνέθηκας· καὶ μετὰ χαρᾶς, τοῦ κόσμου καὶ τῆς

αὐτοῦ ἀπάτης ἀποστῆναι με ἐνεδυνάμωσας.

Καὶ ἀγγελικῷ σχήματι τῆς ἀσκητικῆς τάξεως κατεκόσμησας· καὶ συναριθμηθῆναι τοῖς προβάτοις τῆς ποίμνης

σου κατηξίωσας· καὶ ἐν τῇ νομῇ τῆς θείας διδασκαλίας σου

πλουσίως διέθρεψας.

Ἃ ἐποίησάς μοι μεγαλεῖα ὁ Θεός, τί ἀνταποδώσω σοι;

Στιγμὴ δευτέρα.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι διὰ τὸ ἀνάξιόν μου καὶ λίαν

ἐμπαθές, μετὰ τὸ λαβεῖν με τὴν ἐπίγνωσιν, οὐχ ὑπερεῖδες·

οὐδὲ ἐγκατέλιπες ὡς θέμις ἦν τὴν ἐμὴν ἀχρειότητα· ἀλλὰ

διὰ τὸ φιλάνθρωπόν σου καὶ λίαν συμπαθές, οὐ διέλιπες

εὐεργετῶν με καὶ προνοούμενος τὸν ἄξιον πάσης κολάσεως.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὅτι μυριάκις πεπτωκότα με ἀνέστησας, σφόδρα ἡμαρτηκότα ἠλέησας· αἰχμαλωτισθέντα

ἐλυτρώσω, πλανηθέντα ἐπανήγαγες· καὶ ἀπ᾿ αὐτοῦ τοῦ φάρυγγος τοῦ διαβόλου καταπεπομένον· ἐκ προαιρέσεως, μυριάκις με ἐξέσπασας.

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε· ὑπὲρ πασῶν τῶν εἰς ἐμὲ τὸν ἀνάξιον ἀπείρων εὐεργεσιῶν σου· ὑπὲρ ὧν οἶδα καὶ οὐκ οἶδα·

ὑπὲρ τῶν φανερῶς καὶ ἀφανῶς, τῶν ἐκ πρώτης μου ἡμέρας καὶ μέχρι τῆς παρούσης.

Διαδοχή

Ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ, τί εἴπω πρὸς τὸ πέλαγος τῶν σῶν οἰκτιρμῶν; Πῶς θαυμάσω τὴν ἄβυσσον τῆς σῆς ἀγαθότητος; Ἐπὶ τούτῳ γὰρ μεγάλη σου ἡ φιλανθρωπία Κύριε· ὅτι

καὶ ἀναξίους ἡμᾶς ὄντας, καλεῖς· καὶ ἀπολλυμένους, ἐκζητεῖς· καὶ ἀπεγνωσμένους, παρακαλεῖς.

Ἐμοὶ γὰρ ἀπολλυμένῳ ὄντι ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις μου, καὶ

σχεδὸν ἀπεγνωσμένῳ ὡς μηδὲν ἀγαθόν μοι ποιήσαντι,

ἀλλὰ καὶ μυριάκις ἐνώπιόν σου πλημμελήσαντι, ἐν ἀκαθαρσίαις τε σαρκὸς καὶ ἐν ἄλλαις ἀναριθμήτοις κακίαις

ἀναστραφέντι, οὐ κατὰ τὰς ἀνομίας μου ἐποίησας· οὐδὲ

κατὰ τὰς ἁμαρτίας μου ἀνταπέδωκας· ἀλλὰ καὶ ἀπείρους

δωρεὰς καὶ χάριτας εἰς σωτηρίαν μοι ᾠκονόμησας.

Ὑπὲρ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν, ἀνυμνώ,

εὐλογῶ, δοξολογῶ σε καὶ εὐχαριστῶ τῇ ἀγαθότητί σου˙

ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν

ἀναξίοις χείλεσι καὶ αἴνεσιν καὶ εὐχαριστίαν, πρὸς δὲ καὶ

προσκύνησιν ἀναπέμπω, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ

ἁγίῳ Πνεύματι· τῇ μιᾷ θεότητι, τῇ μιᾷ δυνάμει, τῇ μιᾷ

βασιλείᾳ· τῷ μόνῳ ὑπερανάρχῳ καὶ ὑπερουσίῳ καὶ δημιουργῷ τῶν ἁπάντων ἐν Τριάδι Θεῷ· πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ

καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Στιγμὴ τρίτη.

Ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καὶ σῶσον με (γ΄).

Κύριε ἐλέησον (γ).

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχὴ

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὴν τοῦ ὕπνου ῥαθυμίαν δια

σκεδάσας ἀφ᾿ ἡμῶν καὶ ἀξιώσας ἡμᾶς τοῦ καὶ ἐν

ταύτῃ τῇ ὥρᾳ ἐπάραι τὰς χεῖρας ἡμῶν καὶ ἐξομολογεῖσθαί

σοι ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου

Πρόσδεξαι τὰς ἑωθινὰς λατρείας ἡμῶν, τὰς δοξολογίας,

τὰς αἰνέσεις, τὰς εὐχαριστίας, τὰς εὐλογήσεις, τὰς δεήσεις·

καὶ χάρισαι ἡμῖν Δέσποτα πίστιν ἀκαταίσχυντον, ἐλπίδα

βεβαίαν, ἀγάπην ἀνυπόκριτον.

Εὐλόγησον ἡμῶν εἰσόδους καὶ ἐξόδους, πράξεις, ἔργα,

λόγους, ἐνθυμήσεις· καὶ καταξίωσον ἡμᾶς ἀγρύπνως καὶ

ἐγρηγόρως καταντῆσαι εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας, αἰνοῦντας

καὶ εὐλογοῦντας τῆς σῆς ἀφράστου δυνάμεως τὴν ἀγαθότητα, ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Τὸ Κύριε ἐλέησον (γ΄).

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ, ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΌ!ΕΥΧΕΣ

Εἰς τὸν Ἑσπερινὸν

Εἶτα τὴν Εὐχὴν ταύτην

Καὶ δεόμεθά σου τῆς ὑπὲρ νοῦν ἀγαθότητος· πρόσδεξαι ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀχρείων δούλων σου τὰς κατὰ

δύναμιν δοξολογίας τε καὶ αἰνέσεις καὶ εὐλογήσεις, τὰς εὐχαριστίας, τὰς δεήσεις· καὶ δώρησαι ἡμῖν τὴν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων ἡμῶν.

Σκέπασον ἡμᾶς ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου· ἀποδίωξον ἀφ᾽ ἡμῶν πάντα ἐχθρὸν καὶ πολέμιον.

Εἰρήνευσον τὴν ζωὴν ἡμῶν· ῥῦσαι ἡμᾶς τοῦ σκοτασμού τῶν ὀλεθρίων παθῶν.

Ἀπέλασον ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ζόφον τῆς ὀρέξεως τῶν θανατηφόρων ἡδονῶν.

Ἴασαι τὰ ἄδηλα τραύματα τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ἃ σὺ μόνος καρδιογνῶστα ἐπίστασαι.

Καὶ στερέωσον τὸν νοῦν ἡμῶν εἰς τὸ ποιεῖν τὸ σὸν ἅγιον θέλημα.

Ἐλέησον, ἀντιλαβοῦ καὶ διαφύλαξον ἡμᾶς ὁ Θεὸς τῇ

σῇ χάριτι.

Καὶ ἀξίωσον ἡμᾶς τυχεῖν τῆς οὐρανίου βασιλείας σου.

Πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων, ὅτι εὐλογητὸς εἰ εἰς τοὺς

αἰῶνας. Ἀμήν.

Καὶ ἔτι ἀκορέστῳ πόθῳ τοῦ αἰνεῖν σε τὸν μόνον ἀγαθὸν Δεσπότην καὶ δημιουργὸν ἡμῶν, καὶ μετὰ τοῦ προφήτου Δαυΐδ ἀνυμνοῦμεν σε λέγοντες·

Κύριε ὁ Θεός μου ἐμεγαλύνθης σφόδρα.

ΘΗΚΑΡΑ ΜΟΝΆΧΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ 14 ΑΙΩΝΑ, ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΌ!

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Αρξάμενος ψάλλειν τὸν Ἑσπερινόν, λέγε πρῶτον· Βασιλεῦ οὐράνιε, τὸ Τρισάγιο,

τὸ Κύριε ἐλέησον (ιβ'). Δόξα. Καὶ νῦν.

Εἶτα τὴν Εὐχὴν ταύτην

Δός μοι χάριν ἐν λόγῳ καὶ λόγον ἐν χάριτι· ὁ τῆς χάρριτος παροχεὺς καὶ τοῦ λόγου δοτήρ, ἀκατάληπτε Κύριε.

Φώτισον μου τὸν νοῦν καὶ συνέτισόν μου τὴν καρδίαν καὶ εὐλόγησόν μου τὴν ψυχήν.

Καθαρόν μου τὰ χείλη καὶ ἁγίασόν μου τὴν γλῶτταν.

Ἐλέησόν μου τὴν τόλμαν καὶ ἀγαθυνόν μου τὴν συνείδησιν, ὅπως τοῖς ἀρρήτοις σου θαρρήσας ὁ τάλας οἰκτιρμοῖς, μετ᾿ εὐφροσύνης εὐλογήσω καὶ αἰνέσω τὴν ἀπειράγαθον βασιλείαν σου.

Ὅτι παρὰ σοῦ πᾶσα σοφία καὶ σύνεσις, καὶ νόημα χρηστὸν καὶ ῥῆμα καὶ φώτισμα· καὶ σὺ μόνος χορηγὸς ὁ Θεὸς ἁπασῶν τῶν χαρίτων, ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος,

καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Εἶτα Δεῦτε προσκυνήσωμεν (γ΄)· ἔπειτα τὸ

Προοίμιον τοῦ Ὕμνου εἰς τὸν Ἑσπερινὸν

και ευλόγει ἡ ψυχή μου τον Κύριον, καὶ μὴ ἐπιλανθάνου

πάσας τὰς ἀνταποδόσεις αὐτοῦ.

Εἰς τὸν Ἑσπερινὸν

Εὐλογήσω τὸν Κύριον τὸν συνετίσαντά με, διὰ παντὸς ἡ αἴνεσις αὐτοῦ ἐν τῷ στόματί μου.

Εὐλογήσω σε Κύριε ἡ ἰσχύς μου, τὸ κραταίωμά μου, ἡ καταφυγή μου, ὁ ῥύστης μου.

Ὕμνος εἰς τὸν Ἑσπερινὸν

Εὐλογητὸς εἶ μόνε ἀγαθέ, ἀκατάληπτε, ἀκατανόητε,

ἀνεξερεύνητε τρισάγιε Κύριε Παντοκράτορ· ὁ τῷ μεγάλῳ σου ἐλέει ἀγαγὼν ἡμᾶς καὶ εἰς τὴν παροῦσαν ὥραν, καὶ ἐπὶ

τὴν ὀφειλομένην σοι ἐν ταύτῃ δοξολογίαν προσκαλεσάμενος· ὁ ἐμβάλλων εἰς τὸ στόμα ἡμῶν λόγον αἰνέσεως τοῦ

ἀνυμνεῖν καὶ ἐπικαλεῖσθαι τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον· ὁ διὰ τῶν μεγαλουργημάτων τῆς σῆς δημιουργίας ὑποδείξας

ἡμῖν τὴν ἀνέκφραστόν σου καὶ ἄπειρον δύναμιν.

Εὐλογητὸς εἶ Κύριε· ὁ τοῖς νοοῦσι τὲ καὶ νοουμένοις,

τοῖς μὲν τὸ νοεῖν, τοῖς δὲ τὸ νοεῖσθαι δημιουργῶν· ὁ τὴν

ἄπειρον καὶ μεγαλοφυῆ τοῦ παντὸς διακόσμησιν, εὔληπτον,

δι' ὧν ἡμῖν ἐνέθηκας μικροτάτων ὀφθαλμῶν ποιησάμενος·

ὁ χαρισάμενος ἡμῖν διάνοιαν ἐκ τῶν εὐτελεστάτων τῆς κτίσεως τὴν μεγάλην σου σοφίαν κατανοεῖν καὶ θαυμάζειν, εἰ

καὶ μὴ ἀξίως θαυμάζομεν· καὶ ἐν μικροῖς λόγοις τὰ μεγάλα σταθμίζεσθαι.

Εὐλογητὸς εἶ Κύριε· ὁ θαυμαστὸς ἐπὶ τῇ τῶν ἐναντίων

φύσεων συμφυΐα, παγίως τε καὶ καλῶς ἐχόντων πρὸς ἄλληλα, εἰς ἑνὸς κόσμου περιοχὴν καὶ συμπλήρωσιν· ὁ τὴν ἰδίαν ἑκάστου οὐσίαν ἀμιγῆ καὶ ἀσύμφυρτον ἀπὸ τῶν

ἄλλων διορίζων, καὶ πάντα ἐφ᾽ ἑαυτῶν ἀμετάβλητα καὶ ἀρρεπῆ πρὸς τὰ χείρω διαφυλάττων· ὁ ὁδηγῶν ἀγαθοπρεπῶς καὶ διθύνων τὴν σύμπασαν κτίσιν σου, σοφίζων τε

ἅμα καὶ παρακαλῶν καὶ ἀγαθύνων· καὶ χαρίσματα ἴδια ἑκάστῃ φύσει ἀεὶ δωρούμενος.

Διαδοχή

Κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἡμέρας τῇ θεωρίᾳ τῆς ἐν τῇ κτίσει δημιουργίας σου ἐπεντρυφήσαντες Κύριε, καὶ δι᾿ αὐτῆς

σὲ τὸν γενεσιουργὸν τῶν ἁπάντων, καὶ τῶν ὑπερφυῶν θαυμάτων ποιητὴν ὑπερεκπλαγέντες καὶ ὑπερδοξάσαντες, καὶ

νῦν ἐν τῷ τέλει ταύτης, αἴνεσίν σοι προσάγομεν. Ἀλλὰ

ποῖος νοῦς καὶ ποία γλῶσσα πρὸς εὐφημίαν ἰσχύσει τῆς

ἀφράστου δόξης τῆς βασιλείας σου ἀπερινόητε Δέσποτα, ὁ

τῶν ἁπάντων ποιητὴς καὶ Θεός;

Τριαδικὸν

Ὁ ἐν τρισὶ προσώποις μοναδικῶς ἀνυμνούμενος, ὁμοούσιε καὶ ἰσουργὲ κατὰ βούλησιν·

Ἐν τρισὶν ἡλίοις μία φωτὸς αἴγλη·

Σύμμορφε Τριὰς καὶ μονὰς τρισυπόστατε· δύναμις,

ἕνωσις, ὕπαρξις· ἄναρχε, ὑπερούσιε καὶ ἀνέκφραστε.

Στιγμὴ πρώτη.

(Ἐκ τῶν Χρυσοστόμου, Βασιλείου καὶ Διονυσίου)

Εὐλογημένον τὸ κράτος τῆς βασιλείας σου καὶ ὑπερύμνητον καὶ ὑπερυψούμενον· ὁ νέφεσιν ἀμφιεννύς σπαργάνων δίκην τὴν ἄβυσσον, ἀνυπόστατον ποιήσας αὐτὴν καὶ

ἀπύθμαντον· ποῦ γὰρ στῆναι ὅλως μὴ ἔχουσα, πρὸς σὲ μόνον ἀεὶ ἀναστρεφομένη νηπιωδῶς ἐφορᾷ, δι᾿ οὗ παρήχθη

καὶ φέρεται· ὁ τὴν γῆν, τὸ οὕτω βαρὺ σῶμα, τὴν τοσοῦτον

βάρος τῶν ὀρέων ἐπὶ τῶν οἰκείων νώτων φέρουσαν, ἐπὶ τῶν ὑδάτων θεμελιώσας· ὁ ἑνὶ ῥήματι πρὸς τοσούτων σπερμάτων καὶ φυτῶν βλάστην τὴν γῆν διεγείρας τὸν ἀνθρώπινον λογισμὸν ὑπερβαίνουσαν.

Εὐλογημένον τὸ κράτος τῆς βασιλείας σου καὶ ὑπερύμνητον καὶ ὑπερυψούμενον· ὁ σύμμετρον τῷ ἡλίῳ ἐνθεὶς

τὴν θερμότητα· ὡς μήτε δι᾽ ὑπερβολὴν καταφλέγειν τὴν γῆν, μήτε δι᾽ ἔλλειψιν κατεψυγμένην αὐτὴν καὶ ἄγονον και

ταλείπειν· ὁ αὐξήσεις καὶ μειώσεις τῇ σελήνῃ ἐνθείς, καὶ

τὰς περιόδους αὐτῆς εἰς σημεῖα καιρῶν ἀλλοιοῦσθαι διαταξάμενος· ὁ κιρνῶν· ταῖς ὥραις τοὺς καιροὺς τοῦ ἐνιαυτοῦ· ὡς μήποτε τῇ ἐναλλάξει τὸ μέτρον αὐτῶν ἐν μιᾷ

στιγμῇ δύνασθαι παρελθεῖν ἢ ἐλλεῖπον ἢ περιττεῦον.

Εὐλογημένον τὸ κράτος τῆς βασιλείας σου καὶ ὑπερύμνητον καὶ ὑπερυψούμενον· ὁ κτίσας ἐκ μὴ ὄντων τὰ σύμπαντα καὶ μέτρα πᾶσιν ὁροθετῶν, καὶ τὰ πάντα μόνῳ νεύματι φέρων· ὁ τὰ πάντα πρὶν γενέσεως αὐτῶν ὡς ἐν εἰκόνα τῇ θείᾳ σου προγνώσει θεασάμενος, πρὶν ἀγγέλους γενέσθαι καὶ πᾶσαν ἄλλην ὑπερκόσμιον ὕπαρξιν, καὶ ἕκαστον

προορίσας κατὰ τὸν ἴδιον καὶ πρέποντα καιρὸν καὶ τόπον· ὁ ἐν πᾶσιν αἰνούμενος καὶ διὰ πάντων δοξαζόμενος, καὶ διὰ πάντα φρικτῶς ὑπερθαυμαζόμενος.

Διαδοχή.Εἰς τὸ ᾿Απόδειπνον.ΜΟΝΑΧΌΣ ΘΗΚΑΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ ΤΟΥ 14 ΑΙΩΝΑ.

Διαδοχή

Πῶς κατ᾽ ἀξίαν ὑμνήσωμεν τὴν πρὸς ἡμᾶς τοὺς καθ᾿

ἑκάστην σοι ἁμαρτάνοντας ἀνεκδιήγητον ἀγαθότητα,

ὑπεράγαθε Κύριε; Πῶς ὑπὲρ τῶν μεγάλων σου εὐεργεσιῶν

τῶν πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἀεὶ παραβαίνοντας τὰς ζωηρὰς ἐντολάς σου, τὴν προσήκουσαν εὐχαριστίαν προσοίσομεν,

ὑπερεύσπλαγχνε Δέσποτα; Ὅτι ἐκ μὴ ὄντων οἰκείαις χερσὶν ἡμᾶς ἐδημιούργησας· ψυχὴν νοερὰν λογικὴν παρέσχες,

κατ᾿ εἰκόνα σὴν καὶ ὁμοίωσιν ἐτίμησας, πᾶσαν τὴν ὑπ᾿

οὐρανὸν κτίσιν ἡμῖν ὑπέταξας· ὑπὸ πασῶν δωροφορεῖσθαι τῶν φύσεων κατηξίωσας, μυρίοις διαφόροις χαρίσματο

· ἐπλούτησας, καὶ ἀπείρους ἐδωρήσω καὶ ἀεὶ παρέχεις ἀμνησικάκως ἡμῖν εὐεργεσίας.

Πῶς δὲ τὸ ὑπερβάλλον πᾶσαν ἔννοιαν, τὸ μέγα και φρικτὸν τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως μυστήριον, ἀξίως ὑμνήσωμεν; Ὅτι τὴν αὐτουργὸν ἡμῖν τῆς σωτηρίας ἠξίωσας πρόνοιαν· καὶ πρὸς τὸ ταπεινὸν ἡμῶν ἑνοποιηθεὶς ὁ θεαρχικώτατος Ἰησοῦς, ὡς ὁμογενέσι λοιπόν, τὴν πρὸς αὐτὸν

ἡμῖν ἐδωρήσατο κοινωνίαν· καὶ δεδουλωμένους ἡμᾶς τῇ

ἁμαρτίᾳ, τῷ οἰκείῳ αἵματι ἐξηγόρασε, πᾶσαν δυναστείαν

τοῦ ἐχθροῦ καταργήσας· ἐφώτισεν ἡμᾶς ἐσκοτισμένους τῇ

πλάνῃ· καὶ ἔδωκεν ἡμῖν προστάγματα σωτηρίας.

Φρίττομεν καὶ δειλίᾳ συνεχόμεθα καὶ ὅλως ταῦτα λαλεῖν, ὅτι ὑπὲρ τούτων ἁπάντων ἡμεῖς οἱ δείλαιοι, πονηρά

σοι ἀνταπεδώκαμεν· ἐξημάρτομεν ἐν πᾶσι καὶ τὰς ἐντολάς

σου οὐκ ἐφυλάξαμεν· ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, ἠθετήσα-

μεν, ἠσεβήσαμεν, παρεβλέψαμεν, κατεφρονήσαμεν, προσ-

εκρούσαμεν, παρωργίσαμεν, ἐλυπήσαμεν, παρεπικράναμεν, ἠτιμάσαμέν σε διὰ τῶν πονηρῶν ἡμῶν πράξεων. Διὰ

τοῦτο οὐκ ἔσται ἡμῖν ἀπολογία ἐν τῇ φοβερᾷ ἡμέρᾳ τῆς

κρίσεως· διὰ τοῦτο μυρίαις βασάνοις ἐσμὲν ὑπεύθυνοι, ὅτι

μεγάλα καὶ ἄπειρα χαρίσματα λαβόντες, κατεφρονήσαμεν

καὶ ὅτι εὐεργετούμενοι ἁμαρτάνομεν.

Ὁ χορὸς μετὰ μέλους·

Ἐλέησον ἡμᾶς Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς· πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν τῷ Δεσπότῃ οἱ

ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Εἰς τὸ ᾿Απόδειπνον.ΜΟΝΑΧΌΣ ΘΗΚΑΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ ΤΟΥ 14 ΑΙΩΝΑ.

Εἰς τὸ ᾿Απόδειπνον

Εὐχαριστία εἰς τὸ Ἀπόδειπνον

Eὐχαριστοῦμεν σοι μόνε ἀγαθέ, ἀκατάληπτε, ἀκατανόητε, ἀνεξερεύνητε τρισάγιε Κύριε παντοκράτος· ὅτι

ἔδωκας ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ διελθεῖν τὴν ἤδη παρελθοῦσαν ἡμέραν προσήγαγές τε καὶ τὴν ἑσπέραν ἐν εὐχαριστίᾳ· καὶ νῦν

ἰδεῖν κατηξίωσας καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς νυκτός.

Εὐχαριστοῦμεν σοι Κύριε· διὰ τὸ ὑπερβάλλον τῆς ἀγαθωτάτης σου πρὸς ἡμᾶς εὐδοκίας· διὰ τὸ μακρόθυμον, διὰ

τὸ ἀμνησίκακον, διὰ τὸ φιλάνθρωπον· διὰ τὰ πατρικά σου

πρὸς ἡμᾶς σπλάγχνα, τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀγνώμονας

δούλους σου.

Εὐχαριστοῦμεν σοι Κύριε· ὅτι πάντα χορηγεῖς πλουσίως ἡμῖν ἀναξίοις οὖσιν, οὐ τὰ ἀναγκαῖα μόνον τῆς φύσεως

ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ τὰ χρήσιμα· ὅτι πάντα ποιεῖς καὶ πραγματεύῃ διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν· καὶ ὅτι πάντας ἀνθρώπους

θέλεις σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν.

Εὐχὴ τοῦ Βλεμμύδουν.ΜΟΝΑΧΌΣ ΘΗΚΑΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ ΤΟΥ 14 ΑΙΩΝΑ.ΕΙΣ ΤΗΝ ΈΚΤΗ ΩΡΑ

Εὐχὴ τοῦ Βλεμμύδουν

Θεὲ τοῦ ἐλέους Ἰησοῦ Χριστέ· προαιώνιε, ἀνεξίκακε,

χρηστότατε Βασιλεῦ· ὁ συνάναρχος καὶ συναΐδιος

Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός· ὁ κατελθὼν ἀφθαρτῆσαι τὴν γεώδη καὶ ἐφθαρμένην φύσιν ἡμῶν ὑπὸ τῆς

ἁμαρτίας διὰ τοῦ οἰκείου σου ἀναμαρτήτου σώματος, οὗ

ἐκ τῆς Παρθένου προσείληφας· ὁ τῷ ἀμάχῳ σταυρῷ σου

τὴν τοῦ διαβόλου τυραννίδα καταβαλών, τοῦ δὲ λαοῦ σου

τὴν αἰχμαλωσίαν ἐπιστρέψας ὡς μόνος κραταιὸς καὶ δυνατός· ἐλευθέρωσόν μου τὴν ζωὴν ἐκ τῆς ἐπηρείας αὐτοῦ

δὴ τοῦ ἀλάστορος, ἐνισχύων μου τὴν ἀσθένειαν εἰς ἀποτροπὴν τῶν ποικίλων μηχανῶν καὶ μεθοδειῶν αὐτοῦ.

Ὁ τῷ κόσμῳ καθυπανοίξας ἐν τῷ σταυροῦσθαι σε τὰ

φιλάνθρωπα σπλάγχνα σου καὶ διττοὺς κρουνοὺς ἐκ τῆς

ἁγίας πλευρᾶς σου αἵματος ἀφεσίμου καὶ ὕδατος καθαρσίου ἡμῖν ἐκβλύσας, ἄνοιξόν μοι τὰ φιλάνθρωπα σπλάγχνα

σου ἐν τῷ δέεσθαί με τῆς σῆς ἀγαθότητος.

Ὁ τὴν εὐγνώμονα τοῦ λῃστοῦ φωνὴν προσδεξάμενος

καὶ συγχωρήσας αὐτῷ τὰ ἐγκλήματα καὶ τὴν εἰς τὸν παράδεισον οἴκησιν δωρησάμενος, πρόσδεξαι κἀμοῦ τοῦ

ὑπευθύνου δούλου σου τὰς ἱκετηρίους ταύτας φωνάς· καὶ

ἀμνημονήσας τῶν ἐμῶν ἀνομιῶν, μνήσθητί μου ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

Ὁ τῇ σῇ τιμίᾳ λόγχῃ τὸ τῆς προγονικῆς ἁμαρτίας

ἡμῶν διαρρήξας χειρόγραφον, διάρρηξον καὶ τὰς πολυγράφους βίβλους τῶν ἐμῶν ἁμαρτιῶν, τῇ βίβλῳ δὲ τῆς σῆς

οἰκειώσεως ἔγγραψόν με.

Ὁ καταδεξάμενος διὰ τὴν ἀνάστασιν ἡμῶν ἀποθανεῖν

ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, καὶ τριήμερος γενέσθαι νεκρὸς διὰ τὴν

ἡμῶν νέκρωσιν, θανάτωσόν μου τὸ φρόνημα τῆς ἐπιβούλου σαρκὸς καὶ τὰ μέλη μου νέκρωσον τὰ ἐπὶ τῆς γῆς.

Ὁ τῷ σῷ θανάτῳ τοῦ θανάτου καταλύσας τὴν δύναμιν,

λύτρωσαι τοῦ νοητοῦ θανάτου τὴν ταπεινήν μου ψυχήν· ὁ

πύλας καὶ μοχλοὺς τοῦ ῞Αδου κατόχους αἰωνίους ἀποτινάξας καὶ τὴν ἀνάστασιν ἀνθρώποις ὁδοποιήσας, ἀνάστησόν

με ἐκ τῶν παραπτωμάτων μου, πᾶν τὸ κατέχον με εἰς τέλος ἐξαφανίσας.

Ὁ τὸν τῆς ἀφθαρσίας ἡμῖν ἀρραβῶνα παρεσχηκὼς καὶ

τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνέλευσιν τοῖς αἱρουμένοις ποιήσας ἐλεύθερον, ἐξάλειψον ἀπὸ τῆς διανοίας μου τὴν ἐπὶ τοῖς φθειρομένοις πράγμασιν ἀπάτην.

Ὁ φαιδρύνων τοὺς διὰ σὲ πάσχοντας ὑπὲρ χρυσόν, καὶ

δόξῃ ἀκηράτῳ αὐτοὺς στεφανῶν καὶ βασιλείαν ἀσάλευτον

χαριζόμενος, ἀξίωσόν με κοινωνὸν γενέσθαι τῶν σῶν παθημάτων καὶ τῆς ζωηφόρου νεκρώσεως.

Ὁ τοῖς ἑλομένοις ἀκολουθεῖν σου τοῖς ἴχνεσιν μακροθυμίας σαυτὸν ὑπόδειγμα παρασχόμενος, δώρησαί μοι μακροθυμίαν καὶ ὑπομονὴν ἐν τοῖς πειρασμοῖς μέχρι τέλους·

καὶ συνέτισόν με καὶ δυνάμωσον ἐφεξῆς τῆς ἐμῆς βιωτῆς

εὐαρέστως σοι διεξιέναι, εἰς δόξαν σοῦ τοῦ Δεσπότου καὶ

Σωτῆρος μου.

Ὅτι σόν ἐστι τὸ ἐλεεῖν καὶ σῴζειν ἡμᾶς Χριστὲ ὁ Θεὸς

ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν

ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ

καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι· πάντοτε, νῦν καὶ

ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΜΟΝΑΧΌΣ ΘΗΚΑΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΈΣ ΤΟΥ 14 ΑΙΩΝΑ.ΕΙΣ ΤΗΝ ΈΚΤΗ ΩΡΑ

Εἰς τὴν ἕκτην Ωραν

Εὐχὴ

Εὐχαριστοῦμεν σοι πανάγαθε Δέσποτα, ὁ ὑπὲρ οὐσίαν

Εἶναι ὑπὲρ νοῦν καὶ ὑπὲρ λόγον Πατήρ· ἡ ὑπερούσιος

καὶ κρυφία μονιμότης καὶ ἀνεκφοίτητος· ὑπερίδρυσις· ὁ ὑπεράναρχος γεννήτωρ τοῦ θεαρχικοῦ σου Υἱοῦ, καὶ ἀΐδιος

προβολεὺς τοῦ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος· οὗ τὸ μέγεθος

οὐκ ἔστι κυρίως εἰπεῖν διὰ τὸ ἄπειρον καὶ ἀόριστον· ὁ

ἁπλοῦς καὶ ὑπὲρ ἁπλότητα καὶ ἑνάδα· ὁ πάσης ἐννοίας

ὑπερανῳκισμένος· ἡ ὑπεράπειρος καὶ ἀνέκφραστος ἀγαθότης· ὅτι ἐδωρήσω ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις τὸ ἀπόρρητον καὶ

ἀσήμαντον καὶ ἀκατάληπτον Θεὸς ὄνομά σου, ἀπολύτως

τε καὶ ὀλβίως λέγειν· καὶ τὸ φρικωδέστερον, Πατέρα και

λεῖν σε τὸν ἐν τοῖς ὑψίστοις ἀπερινόητον.

Εὐχαριστοῦμεν σοι ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, ὁ ἐν τῇ τρίτῃ

ὥρᾳ ἐκχέας τὸ Πνεῦμα σου τὸ πανάγιον ἐπὶ τοὺς ἁγίους

σου ἀποστόλους, καὶ ἐμπλήσας αὐτοὺς τῆς παρὰ σοῦ χάριτος σοφίας τε καὶ συνέσεως ἐπὶ σωτηρίᾳ τοῦ γένους ἡμῶν.

Εὐχαριστοῦμεν σοι ὁ Θεός, ὁ εὐδοκήσας τὸν μονογενῆ

σου Υἱὸν δι' οὗ τοὺς αἰῶνας ἐποίησας ἐνανθρωπῆσαι, καὶ

διὰ τῶν φρικτῶν αὐτοῦ παθῶν καὶ τοῦ σωτηρίου σταυροῦ

τῆς τυραννίδος τοῦ διαβόλου καὶ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου

ἡμᾶς ἐλευθερώσας.

Αὐτὸς φιλάνθρωπε Δέσποτα, εἰσάκουσον τὰ ῥήματα

τοῦ στόματός μου· καὶ πρόσδεξαι τὴν δέησίν μου τοῦ ἁμαρτωλοῦ· καὶ καθὼς ἐδημιούργησάς με διὰ μόνην τὴν σὴν

ἀγαθότητα, οὕτω καὶ σῶσον με δι᾽ αὐτήν· ἀπὸ γὰρ τῶν

ἔργων μου οὐδὲ ἴχνος ἀμυδρὸν σωτηρίας ὑπάρχει μοι, ἀλλ᾽

ἐκδοχὴ βασάνων πολυειδῶν.

Εἰ γὰρ καὶ περὶ ἀργοῦ ῥήματος ἀπαιτηθήσεται λόγος ἐν

ἡμέρᾳ ἐτάσεως, ὑπὲρ τῶν ἀπείρων μου ἀνομιῶν ὧν ἐπλημ.

μέλησα ὁ ταλαίπωρος, ποίας ἐγὼ εὐπορήσω ἀπολογίας;

Διὰ τοῦτο πᾶσαν τὴν ἐκ πράξεως ἀπαγορεύσας δικαίωσιν,

πρὸς τὴν σὴν μόνην καταφεύγω χρηστότητα, τὴν πάντα

λόγον, τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν· ἣν καὶ κατέχων ὡς

ἀσφαλῆ ἄγκυραν ἐλπίδος, ἐξομολογούμενος ἐκδυσωπῶ.

Ἥμαρτον· ἱλάσθητι Κύριε. Ἠνόμησα· συγχώρησον Δέσποτα. Παρώργησα· διαλλάγηθι, καὶ φύλαξον τοῦ λοιποῦ

τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν ἄσπιλον, καθαρὰν συνείδησιν ἔχουσαν.

Ῥῦσαι καὶ διάσωσόν με τοῦ πολυστρόφου καὶ πολυταράχου κλύδωνος τῶν ἐμῶν ἁμαρτιῶν ἑκουσίων τὲ καὶ

ἀγνώστων, καὶ ἐπὶ τὸν πανεύδιον· ἴθυνόν με λιμένα τοῦ

ζωοποιοῦ σου καὶ σωτηριώδους θελήματος.

Δός μοι ἐν τῷ λόγῳ σου σοφίαν καὶ ἐν τῷ φόβῳ σου

ἔμπνευσόν μοι ἰσχύν.

Μνήσθητί μου ἐν ἐλέει Κύριε, ἐν τῷ ἐπικαλεῖσθαι με τὸ

πανάγιον καὶ προσκυνητὸν ὄνομά σου· καὶ δώρησαί μοι

πάντα τὰ πρὸς σωτηρίαν αἰτήματα· δώρησαί μοι καὶ τὸ

λοιπὸν τῆς παρούσης ἡμέρας εἰρηνικὸν καὶ ἀναμάρτητον.

Ἀξίωσόν με ἀγαπᾶν καὶ φοβεῖσθαι σε ἐξ ὅλης μου τῆς

καρδίας καὶ ποιεῖν ἐν πᾶσι τὸ θέλημά σου τὸ ἅγιον, πρε

σβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ

πάντων σου τῶν Ἁγίων.

Ὅτι ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος ὁ Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοὶ

τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν,

σὺν τῷ μονογενεῖ σου Υἱῷ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ

ζωοποιῷ σου Πνεύματι· πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς

αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Μετὰ τὴν δευτέραν Δόξαν τὸ Τρισάγιον

Στιχηρά, ἦχος πλ. α'

Τὰ πλήθη τῶν πταισμάτων μου πάριδε Κύριε, ὁ ἐκ

Παρθένου τεχθείς· καὶ πάσας ἐξάλειψον τὰς ἁμαρτίας μου,

λογισμόν μοι παρέχων ἐπιστροφῆς, ὡς μόνος φιλάνθρωπος, δέομαι καὶ ἐλέησόν με.

Οἴμοι, τί ὁμοιώθην ἐγὼ τῇ ἀκάρπῳ συχῇ, καὶ πτοοῦμαι

τὴν κατάραν σὺν τῇ ἐκκοπῇ· ἀλλ᾽ ἐπουράνιε γεωργὲ Χριστὲ ὁ Θεός, τὴν χερσωθεῖσαν μου ψυχὴν καρποφόρον ἀνάδείξον, καὶ ὡς τὸν ἄσωτον υἱόν, δέξαι με καὶ ἐλέησόν με.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον

Ἡ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων, ἡ ζωὴ τῶν ἀπεγνωσμένων, ἡ ἀντίληψις τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων, παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, τὴν βοήθειάν σου κατάπεμψον ἡμῖν.

Τὸ Κύριε ἐλέησον κ'· μετανοίας ζʹ· καὶ ἡ