Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…

 

 Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…

Θα ήθελα να πω δύο ιστορίες για τον π. Ευθύμιο – τη δική μου και του φίλου μου.

Μια μέρα, πήγα να δω τον πατέρα Ευθύμιο και ήθελα να ζητήσω την ευλογία του, αλλά εκείνη την εποχή, με απασχολούσαν διάφορες αμαρτωλές σκέψεις, και να τι συνέβη: Τον πλησίασα, και γύρισε μακριά μου, φαινομενικά απρόθυμος να με ευλογήσει. Ήμουν τόσο προσβεβλημένος που δεν τον ξαναπλησίασα εκείνη την ημέρα για να ζητήσω την ευλογία του. Και λίγο καιρό αργότερα, απεβίωσε.

(Πριν από αυτό, πάντα με ευλογούσε και πάντα μιλούσε με μεγάλη συμπόνια και προσοχή. Συχνά ζητούσα τις προσευχές του, και με βοήθησαν πολύ.)

Και τότε, την ημέρα του θανάτου του, είδα ένα όνειρο: πολλοί άνθρωποι στέκονταν μπροστά στη σκήτη. Ο πατέρας βγήκε έξω, κρατώντας αγριολούλουδα στα χέρια του. Ήρθε κοντά μου και με αγκάλιασε - τόσο ευγενικά, τόσο ευγενικά - με ευλόγησε και είπε: "Ας τραγουδήσουμε ένα τραγούδι!"

Και αρχίσαμε να τραγουδάμε ένα τραγούδι (έχω ξεχάσει ποιο τώρα). Οι άνθρωποι δεν το ήξεραν καλά, και αυτό τον λυπούσε. Προσπάθησα να τραγουδήσω μαζί του, και τραγουδήσαμε μαζί για λίγο. Με αγκάλιασε ξανά, και ξύπνησα... Το ίδιο πρωί, έμαθα ότι είχε αναχωρήσει για τον Κύριο...

Και η φίλη μου δεν είχε παιδιά.

Ήρθε στον πατέρα Ευθύμιο, έλαβε την ευλογία του και ζήτησε τις προσευχές του.

Τώρα έχει ήδη τρία παιδιά.

Υπηρέτρια του Θεού Ν.

ΜΟΝΑΧΕ ΕΥΘΥΜΙΕ ΜΠΟΓΟΜΟΛΩΦ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ.

 

Θέλω να μοιραστώ μια ιστορία για τη γνωριμία μου με τον πατέρα Ευφίμιο.

Η Όπτινα μου άφησε ανεξίτηλη εντύπωση από την πρώτη κιόλας συνάντηση. Αλλά δεν γνώρισα τον πατέρα Ευφίμιο μέχρι την τρίτη μου επίσκεψη στο ιερό μοναστήρι.

Μετά την εσπερινή λειτουργία, έφυγα από την εκκλησία του Καζάν. Χιόνιζε. Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων στεκόταν στα σκαλιά της εκκλησίας Ββεντένσκι. Τι ήταν αυτό; Πλησίασα και άκουσα την αξέχαστη, συμπονετική, ήσυχη φωνή του πατέρα Ευφίμιου. Απάντησε σε ερωτήσεις για την οικογένεια, τις θλίψεις που υπέφεραν και τα παιδιά.

Ρώτησα για τη θεραπεία του καρκίνου. Εκείνη την εποχή έκανα θεραπεία. Μου συνέστησε το βιβλίο "Το Στεφάνι από Αγκάθια της Ασθένειας" και μου είπε μια συνταγή λαϊκής ιατρικής. Έκανε κρύο και φυσούσε, αλλά όλοι στέκονταν και δεν διαλύονταν. Και σε αυτόν τον κύκλο ανθρώπων με τις θλίψεις, τα προβλήματα και τις ασθένειές τους, μας ζέστανε η αγάπη του πατέρα Ευφίμιου.

Αργότερα, είδα τον πατέρα πολλές φορές και τον πλησίασα για μια ευλογία. Πάντα με κοίταζε, σαν να διάβαζε κάτι, και μετά με ευλογούσε. Και τότε ένιωθα σαν να ήμουν σε φτερά, τόσο γεμάτη χαρά στην ψυχή μου, που χαμογελούσα, και το χαρούμενο πρόσωπό του ήταν μπροστά στα μάτια μου. Ο σύζυγός μου, από την Όπτινα, ήρθε επίσης. Πήρε επίσης την ευλογία του Πατέρα και μίλησε μαζί του. Ο Πατέρας Ευφήμιος χάρηκε πολύ όταν μας είδε μαζί. Και λάμπαμε σαν δύο ήλιοι δίπλα του.

Και τότε μια άλλη ατυχία ήρθε στο σπίτι μας. Η κόρη μας αρρώστησε. Ήρθαμε στην Όπτινα για συμβουλές. Και ο Πατέρας Ευφήμιος είπε ότι θα προσευχόταν. Γράψαμε το όνομα της κόρης μας. Και προσευχήθηκε. Και την επόμενη μέρα, είπε ότι θα μας έδινε τον αριθμό τηλεφώνου του γιατρού. Υπήρχε ένα σημείωμα από αυτόν. Έδωσα επίσης ένα μικρό σημείωμα, με διεύθυνση μέσα. Και λίγες εβδομάδες αργότερα, έφτασε μια επιστολή από τον ιερέα. Υπήρχαν μικρά βιβλία εκεί μέσα, τα ποιήματά του, ένας οδηγός για την ανάγνωση του Ψαλτηρίου, τον οποίο πάντα έδινε στους ανθρώπους. Η ευτυχία μου δεν είχε όρια! Αυτή είναι η πρώτη φορά που λαμβάνω ένα τέτοιο γράμμα, «Όπως θα ήθελα να επισκεφθώ το δικό μου Ευχαριστώ». Το διάβασα δυνατά και σιωπηλά. Είναι απλό, αλλά είναι ΑΓΑΠΗ!

Με τις προσευχές του Πατέρα, η κόρη μου σώθηκε! Δόξα τω Θεώ!

Ήρθα ξανά στην Όπτινα και είδα ξανά τον Πατέρα. Και την τελευταία μέρα πριν φύγω, έγινε μια επιμνημόσυνη δέηση στο αδελφικό νεκροταφείο. Περπάτησε σκεπτικός, σκυμμένος. Αλλά εγώ πετάχτηκα πάνω: «Πάτερ, Πατέρα, αγαπητέ μου, ευλόγησέ με». Και ήμουν με έναν φίλο. Μας κοίταξε, χαμογέλασε και φόρεσε το ράσο του. Μας ευλόγησε! Και ήσυχα, αργά, κινήθηκε προς τη σκήτη. Για κάποιο λόγο, τον παρακολούθησα για πολλή ώρα, σχεδόν μέχρι τις πύλες.

🥹Και τελικά, ήταν ένα αποχαιρετιστήριο βλέμμα στον ζωντανό Πατέρα Ευθύμιο.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, έμαθα στη Μόσχα ότι είχε πεθάνει.

Είναι εκπληκτικό! Ήμουν στην επιμνημόσυνη δέηση στην εκκλησία, ο ιερέας διάβαζε τα ονόματα όσων τιμούνταν. Προσευχόμουν σιωπηλά για τους συγγενείς μου, οι σκέψεις μου ήταν μέσα μου. Και ξαφνικά άκουσα καθαρά: «Υπέρ αναπαύσεως του Σχηματικού Μοναχού Ευθυμίου». Με χτύπησε σαν κεραυνός! Ω, Θεέ μου! Δεν τιμούν τον αγαπημένο μου ιερέα! Όχι, είναι σύμπτωση!

Και με το μετρό, πήγα στο Όπτινοϊ.

Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Θα τον αποχαιρετήσω. Δάκρυα με πνίγουν. Δεν υπάρχουν λόγια. Πούστο.

Μόλις που θυμάμαι τον δρόμο για το Όπτινοϊ.

Ένα φέρετρο στη μέση του Καθεδρικού Ναού του Καζάν. Ησυχία. Διαβάζουν το Ψαλτήρι. Δεν αισθάνονται ότι δεν θα ξαναδώ τον παπά, είναι μαζί μας, είναι ζωντανός, είναι δικούς τους στιχάχ, στις γραφές, στους δικούς τους τσάντα και στο Ντούχε Optino! Η τελευταία μου υπόκλιση σε σένα, αγαπητέ μου πάτερ Ευθύμιε!

Στη συνέχεια, ο συνοδός του στο κελί του, αρχάριος τότε ακόμα, ο πατέρας Αντρέι, μου έφερε την τελευταία ευλογία του πατέρα Ευθύμιου: ένα μικρό σακουλάκι με ξηρό πρόσφορο και μια κουρελή κούκλα, τα οποία διατηρώ προσεκτικά και λατρεύω. Ως ένα μικρό μέρος της προνοητικής μας συνάντησης!

Αγαπημένε Πατέρα Ευθύμιε, προσευχήσου για μας στη Βασιλεία των Ουρανών! Ευχαριστούμε που ΥΠΑΡΧΕΤΕ!

Ράμπα Μπόζια Ο.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 39

 

Κάποτε πλησίασα τον πατέρα Ευφήμιο με μια ερώτηση σχετικά με το πώς να αγαπήσω τον πλησίον μου αν αυτός... και συνέχισα να παραπονιέμαι για τον πλησίον μου.

Και ο πατέρας Ευφήμιος είπε: «Διαβάστε το 17ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ιωάννη· λέει τα πάντα για την αγάπη».

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 38

 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα - αυτό που πάντα ξεχνάμε - την αγάπη για τον πλησίον μας. Είμαστε έτοιμοι να τον περιφρονήσουμε, να τον απομακρύνουμε, να τον προσπεράσουμε και να αγνοήσουμε τις πνευματικές του προσπάθειες ή τα βάσανά του.

Για να βρούμε αυτή την αδιάκοπη αγάπη, δεν πρέπει να ξεχνάμε το Ευαγγέλιο του Ιωάννη.

Σχηματικός μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ).

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 37

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

Κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις μου, συνάντησα τυχαία τον πατέρα μου στο δρόμο, περιτριγυρισμένος από ένα πλήθος προσκυνητών. Πήγα κι εγώ να ακούσω. Τότε ο πατέρας άρχισε να μοιράζει ένα λεπτό βιβλιαράκι και μου το έδωσε.

Διάβασα το βιβλίο «Πώς να ξεπεράσετε τον θυμό, την ευερεθιστότητα και τη δυσαρέσκεια» βασισμένο στα έργα των Αγίων Πατέρων. Σκέφτηκα: «Τι σχέση έχει αυτό με μένα; ​​Γιατί μου έδωσαν αυτό το βιβλίο;» Πηγαίνω στην εκκλησία εδώ και περίπου 10 χρόνια, πηγαίνω στην εκκλησία, τηρώ τις νηστείες και κοινωνώ. Και λίγα λεπτά αργότερα, συνειδητοποίησα: «Εγώ είμαι!» Οι αμαρτίες μου...

Δούλοι του Θεού Ν.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 36

 

Είσαι ζωντανός αν η καρδιά σου δεν είναι ακόμα καλυμμένη με ματαιοδοξία, αδιαφορία και πλήξη, σαν χώμα στον τάφο.

Είσαι ζωντανός αν τα μάτια σου μπορούν ακόμα να κλαίνε και η ψυχή σου μπορεί ακόμα να συμπάσχει.

Είσαι ζωντανός αν η πιο σημαντική λέξη είναι κεντημένη στον ουρανό σου με τα γράμματα ταπεινων και ήσυχων αστεριών: αγάπη.

Σχημα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ).

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 35

 

Δεν μπορώ να σιωπήσω άλλο· θέλω πραγματικά να μιλήσω για τον πατέρα Ευθύμιο.

Η ιστορία έχει ως εξής: η υιοθετημένη κόρη μου, η οποία έχει ψυχικές ασθένειες, κι εγώ κάναμε διακοπές σε ένα σανατόριο στην Καλούγκα. Ένα περιστατικό συνέβη εκείνη την περίοδο και εισήχθη σε ψυχιατρική κλινική.

Πρέπει να πω ότι όλοι μου έλεγαν να στείλω το παιδί πίσω στο ορφανοτροφείο. Μάλιστα, τσακώθηκα και με τον γιο μου γι' αυτό. Πίστευα ότι ένα παιδί δεν ήταν παιχνίδι, ότι έπαιζε μαζί του και μετά το εγκατέλειπε — αφού το πήρα εγώ, ανέλαβα την ευθύνη.

Έτσι έτυχε να κάνω μια περιήγηση στο Μοναστήρι της Όπτινα. Δεν γνώριζα τίποτα γι' αυτό πριν.

Ο ξεναγός μας είπε ότι υπάρχουν τέσσερις διορατικοί Πατέρες: ο πατέρας Ηλιόδωρος, ο πατέρας Ηλίας, ο πατέρας Αντώνιος και ο πατέρας Ευθύμιος.

Αποφάσισα ότι σίγουρα θα έβρισκα τον πατέρα Ευθύμιο. Για κάποιο λόγο, αυτό το όνομα μου άρεσε πολύ.

Έφτασα και πήγα στην εκκλησία του Αγίου Βλαδίμηρου. Εκεί γινόταν μια λειτουργία και ένα τεράστιο πλήθος στεκόταν στην ουρά για να δει τον πατέρα Αντώνιο. Ρώτησα ποιος ήταν τελευταίος και μου είπαν ότι δεν υπήρχε αναμονή στην ουρά για να τον δουν. Τηλεφώνησε ο ίδιος στους ανθρώπους. Έτσι, να 'μαι, στεκόμενη στο τέλος, με μια τεράστια ουρά μπροστά μου, και μετά μου είπαν ότι με φώναζε.

Τον πλησίασα και τον ρώτησα για την κόρη μου. Είπε:

«Δεν είμαι διορατικος», αλλά μου έδωσε ένα βιβλίο να διαβάσω (δανίζε βιβλία σε όλους) και είπε: «Πρέπει να επικοινωνήσεις με τον πατέρα Ευθύμιο».

Και έτρεξα να ψάξω τον πατέρα Ευθύμιο.

Βγήκα από την εκκλησία και πλησίασα την τραπεζαρία της Αδελφότητας. Ρώτησα έναν προσκυνητή: «Ξέρεις πώς να βρεις τον πατέρα Ευθύμιο;»

Και άρχισε να με βρίζει και να μου φωνάζει, και ξαφνιάστηκα και επέστρεψα στο Βλαντιμίρσκι. Υπήρχε ένας εργάτης εκεί. Τον ρώτησα, και μου είπε: «Ορίστε μια εικόνα της Μητέρας του Θεού, προσευχηθείτε σε αυτήν».

Τον πλησίασα, προσευχήθηκα θερμά στη Μητέρα του Θεού και κατευθύνθηκα προς την έξοδο του μοναστηριού, αλλά μέσα μου ήδη απελπιζόμουν μήπως δεν  τον συναντήσω ποτέ. Οι άνθρωποι από το προσκύνημά μας ετοιμάζονταν ήδη να επιστρέψουν.

Και έτσι στέκομαι κάτω από την αψίδα στην έξοδο, σχεδόν κλαίγοντας. Και βλέπω έναν μοναχό να εμφανίζεται στο βάθος. Ρωτάω τους φρουρούς: «Ποιος είναι αυτός;» Μου λένε: «Ο πάτερ Ευθύμιος».

Ήθελα να τρέξω κοντά του, αλλά δεν φορούσα φούστα, και άρχισα να πείθω τους φρουρούς να με αφήσουν να μπω έτσι (για να μην χάνω χρόνο με ρούχα), και μου λένε: «Αν τον χρειαστείτε, θα έρθει ο ίδιος σε εσάς».

Και συνέχισε να περπατάει, περιτριγυρισμένος από ένα πλήθος.

Και δεν μπορείτε να φανταστείτε: έρχεται κατευθείαν προς το μέρος μου. Ξέσπασα σε κλάματα και του είπα: «Πάτερ Ευθύμιε, σε έψαχνα τόσο πολύ!»

Είπε: «Το ξέρω».

Μπορείτε να φανταστείτε: όλο το πλήθος γύρω του είχε διασκορπιστεί, ψάχνοντας κάτι να κάνει; Μιλήσαμε τόσο πολύ που ακόμη και οι φρουροί είπαν ότι δεν είχαν ξαναδεί κανέναν να μιλάει για τόσο πολύ καιρό.

Μου είπε σε καμία περίπτωση να μην δώσω το παιδί σε ορφανοτροφείο, επειδή εκατοντάδες άνθρωποι είχαν περάσει από δίπλα του και όλοι το είχαν εγκαταλείψει. Αλλά αν ο Θεός μου το έδωσε αυτό, τότε ξέρει ότι μπορώ να το χειριστώ και να την μεγαλώσω. Με βοήθησε πολύ. Εγώ μεγάλωσα το κορίτσι. Είναι ήδη 20 ετών και της δώσαμε ένα διαμέρισμα. Η ασθένεια δεν υποχώρησε εντελώς, αλλά υποχώρησε.

Ο πατέρας μου έδωσε έναν ψαλμωδικό κατάλογο και του είμαι πολύ ευγνώμων. Είπε ότι θα προσευχόταν για εμάς.

Στην Όπτινα Πούστιν άρχισα να πιστεύω ότι οι άνθρωποι πραγματικά προσεύχονται.

Δούλος του Θεού Ν.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 34

 💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

✨💫Αυτό το θαύμα συμβαίνει: Ξυπνάω το πρωί, ανοίγω το τηλέφωνό μου και βλέπω μια σελίδα με τον ιερέα για τον οποίο προσεύχομαι... 

📝Θα ήθελα επίσης να μοιραστώ την ιστορία μου.

Στις 4 Νοεμβρίου 2020, πήγα στη γιορτή της Παναγίας του Καζάν και ήθελα πολύ να επισκεφτώ τον τάφο του πατέρα Ηλιόδωρου 

Ξαφνικά, στο δρόμο της επιστροφής, συνάντησα τον πατέρα Ευθύμιο και έτρεξα κοντά του. Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι εκεί και προσευχόταν σε όλους.

Δεν γνώριζα τον πατέρα Ευθύμιο, αλλά δεν ήθελα να φύγω. Άρχισε να περπατάει προς την πηγή και όλοι τον ακολουθήσαμε.  

🎞✨Ήθελα πολύ να βγάλω μια φωτογραφία μαζί του, αλλά ήταν αμήχανο να του το ζητήσω... Ξαφνικά όλοι οι ενορίτες το ζήτησαν και μας το επέτρεψε. 

🙏Και σύντομα θα μάθω ότι ο ιερέας πήγε στον Κύριο.

Τώρα κοιτάζω τη φωτογραφία, θυμάμαι τη συνάντησή μας, προσεύχομαι και ευχαριστώ την ημέρα που τον γνώρισα.

Υπήρχε τόση χαρά, ειρήνη, γαλήνη και χάρη. 

Η Βασιλεία των Ουρανών, αιώνια μνήμη και αιώνια ανάπαυση στο σχήμα μας Ευθύμιε. 

Δούλη του Θεού Φωτινία.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 33

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

🚞💛Γεια σας! Όπως πολλοί άλλοι, έτσι και εγώ τράβηξα την προσοχή μου στο Μοναστήρι της Όπτινα αφού διάβασα το βιβλίο «Κόκκινο Πάσχα».

Αλλά δεν μπόρεσα να το επισκεφτώ για πολύ καιρό. Μόνο αφού είδα την ταινία για τη Μητέρα Σεφώρα του Κλίκοβο, το πάθος μου γι' αυτό έγινε ακόμα πιο έντονο και το ταξίδι μου δόθηκε χάρη στον Θεό.

🥗Περνώντας από την τραπεζαρία, είδα έναν ηλικιωμένο μοναχό και ένα πλήθος ανθρώπων μαζεμένο γύρω του. Σταμάτησα και άρχισα να ακούω κι εγώ. Φυσικά, δεν μπορούσα να ακούσω τα πάντα. Μιλούσαν για υπολογιστές. Για το πώς όσοι εργάζονται σε αυτούς πρέπει να κάνουν διαλείμματα πιο συχνά. Επειδή οι υπολογιστές καταναλώνουν πολλή ενέργεια και υγεία.

Το ήξερα αυτό και από εμπειρία.

🤍Μια άλλη συνάντηση με τον πατέρα ήταν στην εκκλησία. Δεν πήρα πρόσφορο και η καρδιά μου βούλιαξε. Ήθελα να φέρω σπίτι μερικά νόστιμα πρόσφορα Όπτινα. Ο πατέρας περπατούσε πάντα σκυφτός και όταν τον έβλεπα στην εκκλησία, τον πλησίαζα για μια ευλογία.

Απροσδόκητα, έβγαλε ένα μεγάλο πρόσφορο και μου το έδωσε. Η χαρά πέταξε σαν μικρό πουλί στην ψυχή μου.

Δεν θυμάμαι πώς έμαθα το όνομά του ή ότι μπορούσα να γράψω ένα γράμμα. Δυστυχώς, όμως, δεν το έκανα ποτέ.

📝Μετά βρήκα τα ποιήματά του στο διαδίκτυο. Κι εγώ αγαπώ την ποίηση και συνήθιζα να γράφω λίγο. Οι στίχοι του με συγκίνησαν και παρακολούθησα με ανυπομονησία όλα τα σύντομα βίντεο με τον πατέρα.

♥️Τυχαίνει ο πατέρας μου να είναι πολύ κοντά στην καρδιά και την ψυχή μου, αν και δεν του έχω μιλήσει προσωπικά.

Φέτος, μπόρεσα να πάω στην Όπτινα με την κόρη μου. Την μεγαλώνω μόνη μου.

Έχω εδώ και καιρό την αίσθηση ότι ο πατέρας πιθανότατα είχε πάει για να είναι με τον Κύριο.

Φυσικά, τον σκεφτόμουν στην Όπτινα.

💔Με τη χάρη του Θεού, απλώς περπάτησα μέχρι τους τάφους κοντά στο παρεκκλήσι των μαρτύρων και απροσδόκητα είδα τον τάφο του πατέρα μου.

Στη φωτογραφία, με κοίταζε τόσο χαρούμενος και ευγενικός, σαν να μας χαιρετούσε συγκεκριμένα. Ένιωσα σαν να είχα συναντήσει ένα αγαπημένο μου πρόσωπο. Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια μου.

Δούλος του Θεού Μ.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 32

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

♥️Γεια σας, τον συνάντησα μια φορά, αλλά θυμάμαι ακόμα εκείνη τη συνάντηση.

Δυστυχώς, οι περισσότερες λέξεις ξεχάστηκαν με την πάροδο του χρόνου, ή μάλλον, σχεδόν όλες ξεχάστηκαν μέχρι το επόμενο πρωί, και δεν τις έγραψα γιατί μετά από ένα λεπτό συζήτησης βρισκόμουν σε μια κατάσταση που είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια...

🙏Θυμάμαι απλώς να ρωτάω πόσο δύσκολο είναι να ξεπεράσεις, να αφήσεις πίσω σου και να ξεχάσεις τα πληγωμένα συναισθήματα που προέκυψαν από τις πράξεις ανθρώπων που εμπιστευόσουν και δεν περίμενες ποτέ. Είναι δύσκολο να εμπιστευτείς ξανά.

Και τότε ο ιερέας μου είπε ότι η αμαρτία είναι ξεχωριστή, και ο άνθρωπος είναι ξεχωριστός, και διάβασε επίσης τα ποιήματα κάποιου, ο συγγραφέας ξεχάστηκε με την πάροδο του χρόνου, και τότε συνέβη κάτι ανεξήγητο.

♥️Άρχισε να μιλάει, και το κριτικό μου μυαλό έκλεισε, και ήταν σαν η καρδιά μου να άνοιξε και να άκουγε προσεκτικά. Ο πατέρας με κοίταξε και μίλησε - αλλά υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι εκεί, όλοι συσπειρώνονταν γύρω του, και καθώς περπατούσε, το σμήνος βούιζε από ερωτήσεις, περικυκλώνοντάς τον από παντού... και μετά άρχισε να μιλάει, και έπεσε σιωπή, κάτι μέσα σε όλους άνοιξε, και αυτό έγινε αισθητό.

Έπειτα όλα κατέρρευσαν και δεν θυμάμαι πολλά από τα όσα ακολούθησαν. Όταν περπάτησα προς το κελί μου μετά τη συζήτηση, ένιωσα μια έντονη ανησυχία μέσα μου, σαν να ξεχείλιζα από τον αέρα.

Ήθελα να το γράψω, αλλά τα συναισθήματα και τα συναισθήματα ήταν κατακλυσμένα.

🙏♥️Μετά από λίγο καιρό, συνειδητοποίησα ότι ένας σπόρος είχε φυτευτεί μέσα μου και με την πάροδο του χρόνου άρχισε να αναπτύσσεται. Η ψυχική μου κατάσταση άλλαξε, οι δυσαρέσκειες εξαφανίστηκαν με κάποιο τρόπο και άρχισα να βλέπω παρόμοιες καταστάσεις διαφορετικά. Είμαι πολύ ευγνώμων στην Πατέρα Ευθύμιο για αυτά τα λίγα λεπτά συζήτησης. Την επόμενη φορά που ήρθα στην Όπτινα, στάθηκα στον τάφο του.

Δούλη του Θεού Έλενα.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 31

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

Μπορεί να ειπωθεί ότι ο τωρινός μου εαυτός και η εκκλησιαστική μου πορεία ξεκίνησαν με τον π. Ευθύμιο. 

Στα 33 μου, βρέθηκα στην Ιερά Μονή Όπτινα Πούστιν. Αφού διάβασα για την ιερότητά της, στενοχωρήθηκα που «λοιπόν, να 'μαι εδώ και κανένα θαύμα» (αν θέλει ο Θεός, είχε περάσει μια ώρα από την αρχή της συνάντησης μαζί της). 

Μπαίνω στο παρεκκλήσι των νεομαρτύρων 🙏🙏🙏  και τους λέω με θάρρος μέσα μου: «Λοιπόν, πείτε μου γιατί είμαι εδώ, δεν βλέπω τίποτα, δεν καταλαβαίνω, ήρθα για κάποιο λόγο...»

Τους αφήνω για την εκδρομή μας και βλέπω έναν πρεσβύτερο, και ανθρώπους γύρω του, και καταλαβαίνω ότι πρέπει να πάω ΕΚΕΙ... Αλλά πώς μπορώ να φύγω από την ομάδα, θα χαθώ αργότερα... Αλλά πρέπει να πάω ΕΚΕΙ - στον πρεσβύτερο... 

Φεύγω. Του κάνουν συνέχεια ερωτήσεις, δεν μπορώ να αποφασίσω, είναι κάπως αμήχανο μπροστά σε αγνώστους. Και απαντάει, απαντάει, και καταλαβαίνω ότι όλα όσα απαντάει είναι και για μένα! Και πηγαίνουν κατευθείαν στην καρδιά μου... Και τέτοια γαλήνη ήρθε στην ψυχή μου, μια κατανόηση του πού να πάω, τι να κάνω. 

Και άρχισα να κινούμαι αργά στο πνευματικό επίπεδο. Και με κάποιο τρόπο η ζωή άρχισε να εξελίσσεται ακριβώς όπως ήθελα, όπως έπρεπε. Και καταλαβαίνω ότι ουσιαστικά ξεκίνησε μόνο από εκείνη τη στιγμή, και πριν από αυτό υπήρχε κάποιο είδος λήθης. 

♥️Έτσι αποδεικνύεται ότι ο π. Ευθύμιος, μέσω του Πατέρα Τροφίμ, του Πατέρα Φεραπόντη και του Ιερομονάχου Βασιλείου, μου αποκαλύφθηκε.🙏

Δούλη του Θεού Ναντέζντα.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 30

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

♥️Γεια σας, τον συνάντησα μια φορά, αλλά θυμάμαι ακόμα εκείνη τη συνάντηση.

Δυστυχώς, οι περισσότερες λέξεις ξεχάστηκαν με την πάροδο του χρόνου, ή μάλλον, σχεδόν όλα ξεχάστηκαν μέχρι το επόμενο πρωί, και δεν τα έγραψα γιατί μετά από ένα λεπτό συζήτησης βρισκόμουν σε μια κατάσταση που είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια...

🙏Θυμάμαι απλώς να ρωτάω πόσο δύσκολο είναι να ξεπεράσεις, να αφήσεις πίσω σου, να ξεχάσεις τα παράπονα που προέκυψαν από τις πράξεις ανθρώπων που εμπιστευόσουν και δεν περίμενες ποτέ. Είναι δύσκολο να εμπιστευτείς ξανά.

Και τότε ο ιερέας μου είπε ότι η αμαρτία είναι ξεχωριστή, και ο άνθρωπος είναι ξεχωριστός, και διάβασε επίσης τα ποιήματα κάποιου, ο συγγραφέας ξεχάστηκε με την πάροδο του χρόνου, και τότε συνέβη κάτι ανεξήγητο.

♥️Άρχισε να μιλάει, και το κριτικό μυαλό έσβησε, και ήταν σαν η καρδιά να άνοιξε και να άκουγε προσεκτικά. Ο ιερέας με κοίταξε και μίλησε, - αλλά υπήρχαν πολλοί άνθρωποι εκεί, όλοι τους ενοχλούσαν τον ιερέα σε ένα σμήνος, περπατούσε και το σμήνος βούιζε από ερωτήσεις, κολλώντας πάνω του από παντού... και μετά άρχισε να μιλάει, και υπήρξε σιωπή, κάτι άνοιξε μέσα σε όλους και έγινε αισθητό.

Τότε όλα κατέρρευσαν, δεν θυμάμαι πολλά από τα όσα ακολούθησαν. Όταν περπατούσα προς το κελί μου μετά τη συζήτηση, ένιωσα μια έντονη έξαψη μέσα μου, σαν να ήμουν γεμάτος μέχρι το χείλος.

Ήθελα να το γράψω, αλλά τα συναισθήματα και τα συναισθήματά μου ήταν κατακλυσμένα.

🙏♥️Μετά από λίγο καιρό, συνειδητοποίησα ότι κάποιος σπόρος είχε φυτευτεί μέσα μου και με την πάροδο του χρόνου άρχισε να φυτρώνει. Η κατάστασή μου άλλαξε, τα παράπονα με κάποιο τρόπο εξαφανίστηκαν από μόνα τους και άρχισα να αντιμετωπίζω παρόμοιες καταστάσεις διαφορετικά. Είμαι πολύ ευγνώμων στον πατέρα Ευθύμιο για αυτά τα λίγα λεπτά συζήτησης. Την επόμενη φορά που ήρθα στην Όπτινα, στεκόμουν ήδη στον τάφο του.

Δούλη του Θεού Έλενα.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 29

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

Πριν από πολλά χρόνια πέρασα μια περίοδο έντονης πνευματικής μοναξιάς, με τη σκέψη ότι ήμουν εντελώς μόνος, χωρίς βοήθεια, χωρίς συμβουλές, χωρίς τίποτα, χωρίς κανέναν.

Και με αυτό πήγα στην Όπτινα. Είδα τον πατέρα Ευθύμιο να περπατάει από μακριά (δεν ήξερα ποιος ήταν τότε), και οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω του σαν πουλιά. Σταμάτησαν λίγο πιο πέρα ​​από μένα και άρχισαν να τον ρωτούν για κάτι δικό τους. Αλλά ήμουν πολύ ντροπαλός για να τον πλησιάσω και να μπω στη συζήτηση κάποιου άλλου.

Και τότε ακούω τον πατέρα Ευθύμιο να μιλάει όχι σε αυτούς, αλλά σε εμένα, κοιτάζοντας για λίγο:

«Πώς γίνεται να μην υπάρχει κανείς;! Μήπως είναι κανείς;!»

Και ένιωσα σαν να με είχαν περιχύσει με νερό, η ψυχή μου ήρθε στη θέση της και μετά όλα βελτιώθηκαν. Έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά ακόμα θυμάμαι και χρησιμοποιώ αυτή την ανάμνηση και τα λόγια.❤️

Δούλη του Θεού Σβετλάνα.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 28

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

 "Παιχνίδια στον υπολογιστή - όχι!"          

Όταν ήμουν στην Όπτινα, μου ζητήθηκε να βοηθήσω με την υπακοή στον καθαρισμό της εκκλησίας Ββεντένσκι, και ενώ εργαζόμουν εκεί, προσευχήθηκα στον Άγιο Λέοντα της Όπτινα για τον γιο μου, ο οποίος είχε σταματήσει να πηγαίνει στην εκκλησία.

        Αφού τελείωσα την υπακοή μου, βγήκα έξω και είδα έναν μοναχό σε σχήμα στην εκκλησία, περιτριγυρισμένο από πολυάριθμους προσκυνητές. Αποφάσισα να πάω κοντά του και να ζητήσω προσευχές για τον γιο μου.          

Ο ιερέας μου είπε: «Δώσε του βιβλία να διαβάσει, σύγχρονη μυθοπλασία για τον Θεό. Υπάρχουν τόσα πολλά από αυτά. Πώς βοήθησε ο Κύριος κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν, και οι άνθρωποι έγραφαν γι' αυτόν. Αλλά εξακολουθεί να παίζει στον υπολογιστή. Αν συνεχίσει να παίζει, θα πάθει καρκίνο. Και αν του επιτρέψεις να παίζει, θεώρησε ότι τον ευλόγησες για την ασθένειά του».        

Τότε φοβήθηκα τόσο πολύ που έτρεξα να ψάξω για ένα τηλέφωνο για να πω στον γιο μου ότι τα παιχνίδια είχαν απαγορευτεί για πάντα. Ο Κύριος βοήθησε, μπόρεσα να επικοινωνήσω με τον σύζυγό μου, ο οποίος ήταν στο Χάρκοβο, και του είπα με μεγάλη ενθουσιασμό να κλείσει τον υπολογιστή.        

Το επόμενο πρωί έτρεξα στην εξομολόγηση για να κλάψω για την απερισκεψία μου, αφού εγώ αγόρασα τον υπολογιστή, και όταν έφτασα στο Χάρκοβο, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τον πουλήσω για να προστατεύσω τον γιο μου από μπελάδες. Στην αρχή παραιτήθηκε, αλλά μετά άρχισε να ζητάει να παίξει, και μετά είπε ότι θα ήθελε να πάει στον πατέρα Ευθύμιο και να τον ρωτήσει προσωπικά αν μπορούσε να παίξει.      

Ετοιμαστήκαμε και οι τρεις μας και πήγαμε στην Όπτινα - εγώ, ο γιος μου και η κόρη μου. Ωστόσο, δεν συναντήσαμε αμέσως τον ιερέα στην Όπτινα, και αφού μείναμε εκεί για αρκετές μέρες, ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, όταν, φεύγοντας από την εκκλησία της Καζανικής Εικόνας της Θεοτόκου, η κόρη μου μου είπε: να ο πατέρας Ευθύμιος. Και πράγματι, στεκόταν κοντά στην είσοδο της εκκλησίας, και δεν υπήρχε κανείς τριγύρω. Και είχαμε ήδη ξεχάσει ότι θέλαμε να φτάσουμε σε αυτόν. Πλησιάσαμε τον ιερέα για να πάρουμε ευλογία για το δρόμο, και το ζήτημα των ηλεκτρονικών παιχνιδιών είχε ξεχαστεί από εμάς. Και ο ιερέας μας ρωτάει πού πηγαίνουμε, αλλά ο ίδιος δεν δίνει ακόμα ευλογία. Μας δίνει γλυκά, μετά πρόσφορο και μετά βιβλία. Ζητήσαμε ξανά ευλογία για το ταξίδι της επιστροφής.      

Και ο ιερέας με κοίταξε τόσο σοβαρά και είπε: «Παιχνίδια στον υπολογιστή - όχι, το Διαδίκτυο - όχι, μόνο αν είναι για δουλειά. Η ευλογία του Θεού σε όλους!» Και πήγε στο σκοτάδι. Τότε θυμηθήκαμε γιατί πηγαίναμε. Κοιτάξαμε τον γιο μας: στεκόταν εκεί με το στόμα ανοιχτό. Η κόρη μου και εγώ συνειδητοποιήσαμε ότι ένα θαύμα συνέβαινε μπροστά στα μάτια μας.      

Ο Θεός είναι υπέροχος στους αγίους Του!

Ρ. Μπόζια Φωτίνια, Χάρκοβο

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 27

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

Γεια σας! Εγώ, όπως πολλοί άλλοι, έλκομαι από την Όπτινα Πούστιν αφού διάβασα το βιβλίο "Κόκκινο Πάσχα".

Αλλά δεν μπορούσα να πάω για πολύ καιρό. Μόνο αφού είδα την ταινία για τη Μητέρα Σεφόρα από το Κλύκοβο ενθουσιάστηκα ακόμα περισσότερο και το ταξίδι οργανώθηκε με τη χάρη του Θεού.

🥗Περνώντας από την τραπεζαρία, είδα έναν ηλικιωμένο μοναχό και κόσμο να μαζεύεται γύρω του. Σταμάτησα και άρχισα κι εγώ να ακούω. Φυσικά, δεν μπορούσα να ακούσω τα πάντα. Μιλούσαν για υπολογιστές. Για το πώς όσοι εργάζονται σε αυτούς πρέπει να κάνουν διαλείμματα πιο συχνά. Επειδή ένας υπολογιστής απαιτεί πολλή δύναμη και υγεία.

Το ήξερα αυτό και από εμπειρία.

🤍Μια άλλη συνάντηση με τον ιερέα ήταν στον Ναό. Δεν πήρα πρόσφορο και η καρδιά μου ήταν λυπημένη. Ήθελα να φέρω σπίτι μερικά νόστιμα πρόσφορα Όπτινα. Ο ιερέας περπατούσε πάντα σκυφτός και όταν τον είδα ανέβηκα στον Ναό για μια ευλογία.

Απροσδόκητα έβγαλε ένα μεγάλο πρόσφορο και μου το έδωσε. Η χαρά πέταξε σαν ένα μικρό πουλί στην ψυχή μου.

Δεν θυμάμαι πώς έμαθα το όνομά του και ότι μπορούσα να γράψω ένα γράμμα. Αλλά δυστυχώς δεν έγραψα.

📝Μετά βρήκα τα ποιήματά του στο Διαδίκτυο. Λατρεύω κι εγώ τα ποιήματα και έγραφα λίγο. Οι στίχοι του με άγγιξαν και παρακολούθησα με ανυπομονησία όλα τα σύντομα βίντεο με τον πατέρα.

♥️Τυχαίνει ο πατέρας μου να είναι πολύ κοντά στην καρδιά και την ψυχή μου, αν και δεν έχω επικοινωνήσει προσωπικά μαζί του.

Φέτος κατάφερα να πάω στην Όπτινα με την κόρη μου. Την μεγαλώνω μόνη μου.

Έχω εδώ και καιρό την αίσθηση ότι ο πατέρας μου πιθανότατα πήγε στον Κύριο.

Στην Όπτινα σίγουρα τον σκεφτόμουν.

💔Με τη χάρη του Θεού, μόλις περπάτησα μέχρι τους τάφους κοντά στο παρεκκλήσι των μαρτύρων και ξαφνικά είδα τον τάφο του Πατέρα.

Στη φωτογραφία με κοίταζε τόσο χαρούμενος και ευγενικός, σαν να μας συναντούσε. Είχα την αίσθηση ότι είχα συναντήσει ένα αγαπημένο μου πρόσωπο. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου.

Δούλος του Θεού Μ.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 26

 💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

Υπάρχει ένα τέτοιο θαύμα: Ξυπνάω το πρωί, ανοίγω το τηλέφωνό μου και βλέπω μια σελίδα με τον ιερέα για τον οποίο προσεύχομαι... 

Θέλω επίσης να πω την ιστορία μου.

Στις 4 Νοεμβρίου 2020, πήγα στην εορτή της Παναγίας του Καζάν και ήθελα πολύ να πάω στον τάφο του π. Ηλιόδωρου. 

Ξαφνικά, στο δρόμο της επιστροφής, συνάντησα τον πατέρα Ευθύμιο και έτρεξα κοντά του. Υπήρχε πολύς κόσμος και έκανε προσευχές σε όλους.

Δεν γνώριζα τον ιερέα, αλλά δεν ήθελα να φύγω. Άρχισε να κινείται προς την πηγή και όλοι τον ακολουθήσαμε.  

Ήθελα πολύ να βγάλω μια φωτογραφία μαζί του, αλλά ήταν αμήχανο να του το ζητήσω... Ξαφνικά όλοι οι ενορίτες το ζήτησαν και μας το επέτρεψε. 

Και σύντομα θα μάθω ότι ο ιερέας πήγε στον Κύριο.

Τώρα κοιτάζω τη φωτογραφία, θυμάμαι τη συνάντησή μας, προσεύχομαι και ευχαριστώ εκείνη την ημέρα που τον γνώρισα.

Υπήρχε τόση χαρά, ειρήνη, γαλήνη και χάρη. 

Η Βασιλεία των Ουρανών, αιώνια μνήμη και αιώνια ανάπαυση στο σχήμα μας Ευθύμιε. 

Δούλη του Θεού Φωτινία.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 25

 💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

Ο σύζυγός μου κι εγώ ήρθαμε στην Όπτινα για πρώτη φορά, εξομολογηθήκαμε, κοινωνήσαμε... Φύγαμε από την εκκλησία και τσακωθήκαμε τόσο πολύ με τον σύζυγό μου, όσο δεν είχαμε κάνει εδώ και 20 χρόνια.

Και έτσι κλαίω, περιμένοντας τον πατέρα Ευθύμιο να με ρωτήσει τι είναι.

Και λέει: «Ευχαριστήσατε τον Θεό μετά την Κοινωνία;»

Και πραγματικά φύγαμε από την εκκλησία χωρίς ευχαριστήρια προσευχή.

Λέει: «Φροντίστε να ευχαριστείτε τον Θεό αμέσως μετά την Κοινωνία, ειδικά ακούστε την προσευχή του Ιωάννη». 

Τώρα ο σύζυγός μου κι εγώ κάνουμε το ίδιο, μάθαμε αυτό το μάθημα στην Όπτινα.

Δόξα σε Σένα, Κύριε, Δόξα σε Σένα.

Δούλος του Θεού Ν.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 24

 

💌..Μνήμες του π. Ευθυμίου..

Μια ιστορία με λίγα λόγια για την πρώτη φορά μετά τον στρατό που ο Κύριος μου έδωσε την ευκαιρία να περάσω ένα μήνα σε μια σκήτη υπακοής κ.λπ.

Κάποτε τον συνάντησα στο δρόμο για το ερημητήριο και τον ρώτησα κάτι για τα οφέλη και τις βλάβες του τσαγιού, όπως το ότι χαλαρώνει την ψυχή και το σώμα, είναι αλήθεια; Στο οποίο απάντησε: σαν να μην είναι σοβαρό, και αρχίσαμε να μιλάμε για πνευματικά θέματα - για τον Γκόγκολ, τα έργα του, στα οποία υπάρχουν κρυπτογραφημένα θέματα: στους έσχατους καιρούς, λένε, όλοι τραγουδούσαν και διασκέδαζαν, και μετά, όπως λένε, την τελευταία μέρα ο ήλιος θα σκοτεινιάσει, το φεγγάρι δεν θα δώσει το φως του, η γη θα σειστεί, κ.λπ. - όλα αυτά είναι μια αναφορά στο μυθιστόρημα του Γκόγκολ «Ο Επιθεωρητής της Κυβέρνησης» - όπως είπε ο πατέρας Εφίμι, ο Γκόγκολ ήταν ένα πολύ πνευματικό άτομο.

Ήμουν στην Όπτινα για τελευταία φορά στη ζωή μου μετά τον στρατό, δηλαδή, κάπου 3+- φορές, και πάντα, όταν τον συναντούσα στο δρόμο μου - και αυτό ήταν πολλές φορές όταν ήμουν εκεί - πάντα, ό,τι και να τον ρωτούσες - υπήρχαν πάντα απαντήσεις στη ζωή σου.

Μόνο για να καταλάβεις κάποια πράγματα, μερικές φορές είναι απαραίτητο να περάσει λίγος χρόνος.

Το θέμα δεν είναι αυτό, όπως είπε ο Πατέρας Ευθύμιος  «πρέπει να αναζητήσουμε απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα».

Το τελευταίο πράγμα: λίγο πριν τον θάνατό του (περίπου τρεις μέρες πριν), ένιωσα μια άγρια ​​επιθυμία να πάω να τον δω, αλλά, όπως συνήθως στη ζωή μας, τα αναβάλλουμε όλα για αργότερα, και μετά, όπως λένε, είναι πολύ αργά - έμαθα από δημόσιες σελίδες και την κοινότητα VKontakte για τον θάνατό του, και μετά, λόγω πνευματικών συνθηκών, τα ανέβαλα όλα και πήγα στην Όπτινα.

Όπως συμβαίνει συνήθως με εμένα, αν δεν έχω πάει εκεί για πολύ καιρό, τότε οι συνθήκες εξελίσσονται με τέτοιο τρόπο που όλα με οδηγούν στο να τα παρατήσω όλα και να πάω στην Όπτινα.

♥️Κατά κάποιον τρόπο, νιώθω σαν να έχει φύγει μια ολόκληρη εποχή με αυτόν τον άνθρωπο, έναν επαγγελματία στον τομέα του, έναν αληθινό υποστηρικτή - αυτόν με τον οποίο συνδέεται όλη η Optina, φεύγει από τη ζωή...

Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να εντοπιστούν παντού σε κάθε περιοχή, υπάρχουν μόνο λίγοι από αυτούς. Μου λείπει πολύ αυτή η παρουσία στην πραγματική ζωή, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για απελπισία, ειλικρινά, καθώς γράφω αυτήν την ανάρτηση, δάκρυα τρέχουν στο πρόσωπό μου αυτή τη στιγμή, ο χρόνος κυλά απαρατήρητος, ότι υπάρχει μόνο ματαιοδοξία και τίποτα περισσότερο.. Ο Θεός να δώσει, στείλε τους εργάτες του θερισμού στον θερισμό, Κύριε..

Αυτά είναι όλα με λίγα λόγια, μην με κριτικάρετε πολύ αυστηρά, δεν υπάρχει όμορφη ιστορία γνωριμίας με τον πατέρα Ευθύμιος - μόνο ό,τι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα... αγκάλιασε όλους θερμά...

Δούλος του Θεού Ιγκόρ.

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 23

 

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

🥺... Είχα μια πολύ δύσκολη κατάσταση στην οικογένειά μου: Ανακάλυψα ότι ο σύζυγός μου έκανε χρήση ναρκωτικών. Και κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει.

Αλλά αποδείχθηκε ότι μια μέρα είδα μια εκπομπή για την Όπτινα Πούστιν και ήθελα πολύ να πάω εκεί. Και πίστευα ότι αυτό το ταξίδι θα με βοηθούσε.

🙏Το πρόβλημα ήταν πώς να πείσω τον άντρα μου να πάει εκεί. Προσπάθησα να τον πείσω για πολλή ώρα και στο τέλος συμφώνησε. Και όταν την πρώτη μέρα αποφασίσαμε να πάμε στο ασκητήριο, είδαμε δύο μοναχούς να περπατούν, και ο ένας από αυτούς ήταν ο πατέρας Ευθύμιος (το όνομά του το μάθαμε αργότερα).

☦️Καθώς περνούσε, απομακρυνθήκαμε από το μονοπάτι για να τον αφήσουμε να περάσει, και σταμάτησε και μας κοίταξε με ένα πολύ καχύποπτο βλέμμα, έκανε τον σταυρό του και είπε: «Ενώ τα πόδια μου μπορούν να περπατήσουν, πρέπει να πάω στην εκκλησία» και συνέχισε να περπατάει.

Αλλά όπως μου είπε αργότερα ο σύζυγός μου, το βλέμμα του διαπέρασε την καρδιά του. Τότε πλησίασα προσωπικά τον πατέρα Ευθύμιο, αλλά δεν μπορούσα να του πω τίποτα - του ζήτησα μόνο να προσευχηθεί για τον σύζυγό μου. Και ένιωθα ότι γνώριζε το πρόβλημά μου.

♥️Μετά - ξέρετε, ο άντρας μου, όταν γυρίζαμε σπίτι, θυμόταν συνέχεια τον πατέρα Ευθύμιο και το τότε βλέμμα του, και μετά από αυτό συνέβη ένα πραγματικό θαύμα!! Ο άντρας μου άρχισε να αλλάζει μπροστά στα μάτια μας, πηγαίνει στην εκκλησία και κοινωνεί, τώρα ζει μια εντελώς διαφορετική ζωή.

♥️Και πιστεύω ότι αυτό συνέβη μόνο χάρη στις προσευχές του Πατέρα Ευθυμίου 🙏, και υπέφερα έτσι για 8 (!) χρόνια.

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

📿Άρχισα να πηγαίνω στην Όπτινα γύρω στο 2009, αρκετές φορές τον χρόνο. Υπήρχε μια τέτοια περίπτωση στην αρχή κιόλας.

🥺Είχα μαζί μου έναν φίλο που ήταν στην Όπτινα για πρώτη φορά. Έκανε κρύο, οπότε πρέπει να ήταν Νοέμβριος. Είχα μόλις αρχίσει να εργάζομαι στην εκπαίδευση (οπότε περάσαμε γύρω στο 2014), και ήταν τόσο δύσκολο για μένα, το κόλλησα από όλους: εφήβους, τους γονείς τους, συναδέλφους. Έκλαψα.

🧏‍♀️Έτσι, πέρασα όλη μέρα κάνοντας μια ξενάγηση σε αυτή τη φίλη στην Όπτινα και αποφάσισα να της δείξω τους μοναχούς).

Η βραδινή λειτουργία τελείωσε, ήμασταν σχεδόν οι τελευταίοι που φύγαμε από το Καζάν, δεν υπήρχε κανείς τριγύρω. Έξω ήταν σκοτεινά, έκανε παγωνιά, μόνο τα αστέρια λαμπύριζαν.

♥️Και τότε βλέπω τον π. Ευθύμιο να κατευθύνεται γρήγορα προς την πύλη μόνος του. Συνήθως δεν είναι μόνος. Και λέω στον φίλο μου, να ένας σχημα μοναχός, ας πάμε να τον προλάβουμε, να τον δούμε από κοντά, να πάρουμε μια ευλογία.

Και ξεκινάμε πίσω του.

🤍Και τότε ο ιερέας σταματάει στην έξοδο από την περιοχή, λίγα μέτρα μακριά μας, γυρίζει και με φωνάζει τόσο στοργικά με το όνομά μου. Και ξέχασα τον φίλο μου και μιλήσαμε κάτω από τα αστέρια για πολλή ώρα, έχυσα κιόλας δάκρυα..

Και θυμάμαι ακόμα πώς άστραφταν τα αστέρια και τα μάτια του ιερέα. Και μου διάβαζε τα ποιήματά του. Τι άνθρωπος... Και θυμάμαι τις οδηγίες του.

Ο πατέρας ήξερε τα πάντα για τον καθένα, για τον πόνο μας. Και δεν επέβαλε τίποτα. Λοιπόν, δεν επέβαλε τίποτα, αλλά εγώ τον εκπληρώνω.

📿Δεν έχω πάει στην Όπτινα εδώ και 3 χρόνια. Παρακαλώ, αγαπητοί μου, προσευχηθείτε να φτάσω εκεί.🙏

Δούλη του Θεού Ξένια

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

Δεν έχω γνωρίσει ποτέ τον π. Ευθύμιο, αν και έχω παρακολουθήσει πολλά βίντεο γι' αυτόν, συμπεριλαμβανομένου του καναλιού Optina Pustyn. Την περασμένη εβδομάδα ήμασταν στην Όπτινα. Τον ρώτησα, κοντά στον τάφο, για τις δυσκολίες στην οικογένεια, πήρα τρία γλυκά για τα παιδιά, ένα για το καθένα, και έφυγα.

♥️Δουλεύω τώρα, είδα πληροφορίες γι' αυτόν στη ροή VK και έναν σύνδεσμο για την ομάδα σας, μπήκα, άρχισα να διαβάζω κριτικές για αυτόν και αναμνήσεις.

Κυριολεκτικά την ίδια στιγμή είδα πώς έφτασε ένα γράμμα στο email μου, το άνοιξα, ο εργοδότης μου έγραψε ότι ήθελε να κάνει μια παραγγελία για μια υπηρεσία στον ιστότοπο, άνοιξα τον ιστότοπο και υπήρχε κάποιο χωριό Efimovo, δάσος Efimovsky. Μέχρι σήμερα δεν ήξερα για την ομάδα σας, ούτε για το χωριό Efimovo, είναι σαφές ότι δεν σχετίζεται με τον πατέρα μου, αλλά εξακολουθεί να είναι ενδιαφέρον το πώς όλα συνέπεσαν σε ένα λεπτό και ταυτόχρονα.

🤍Και πήγα να ευχαριστήσω τον πατέρα Ευθύμιο για την οικονομική βοήθεια που μου παρείχε αυτή η απροσδόκητα χαμένη δουλειά.😊

Δούλος του Θεού Ρωμαίος

Σχήμα μοναχός Ευθύμιος (Μπογομόλωφ) 22

💌… Αναμνήσεις του π. Ευθυμίου…💌

📝Δεν ήμουν πνευματικό τέκνο του πατρός Ευθυμίου, αλλά ήρθα στην Όπτινα όχι μόνο στους αγίους πρεσβύτερους, αλλά και σε αυτόν.

Απλώς έγινε στενός και αγαπητός.

Η πρώτη φορά που τον συνάντησα ήταν κατά την πρώτη μου επίσκεψη στην Όπτινα κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, στο τέλος της βραδινής λειτουργίας. Η εξομολόγηση είχε ξεκινήσει. Υπήρχε πολύς κόσμος, κάποιοι έδιναν σημειώματα, κάποιοι περίμεναν στην ουρά για εξομολόγηση, με μια λέξη, ήταν ερωτευμένοι.

Πήγα να γράψω ένα σημείωμα, κατάφερα κάπως να προσαρμοστώ, αλλά προφανώς παρόλα αυτά ενοχλούσα κάποιον. Με επέπληξαν.

☺️Εδώ είναι που ο πατήρ Ευθύμιος , ο οποίος στεκόταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε αυτή την κατάσταση, με υπερασπίστηκε. Δεν ήξερα το όνομά του τότε, αλλά ήμουν πολύ χαρούμενος και ευγνώμων για τη συμμετοχή και την προσοχή του.

Για να μην έχετε καλή γνώμη για μένα, θα προσθέσω ότι σε μια άλλη περίπτωση θα έβρισκα κάτι να απαντήσω, αλλά δεν υπάρχει χώρος για καβγάδες και βωμολοχίες στην εκκλησία.

♥️Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ήξερα σίγουρα ότι αν ερχόμουν στην Όπτινα, σίγουρα θα προσπαθούσα να τον συναντήσω. Στη συνέχεια συναντηθήκαμε αρκετές φορές ακόμη, και πριν φύγει, καταφέραμε ακόμη και να τον αποχαιρετήσουμε. Αυτή ήταν ήδη η τελευταία μου επίσκεψη στην Όπτινα.

Μετά τη λειτουργία, ο φίλος μου κι εγώ πήγαμε στην τράπεζα και όταν βγήκαμε, συναντήσαμε τον πατέρα Ευθύμιο στο μονοπάτι. Χαιρετήσαμε τον ιερέα και ακολουθήσαμε τους χωριστούς μας δρόμους.

💔Αλλά για κάποιο λόγο γύρισα και τον αποχαιρέτησα νοερά... φεύγαμε εκείνη την ημέρα.

Γύρισε κι αυτός, το βλέμμα του ήταν αποχαιρετιστήριο, στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί έμοιαζε έτσι. Ξέρετε, υπάρχει ένα τόσο ξεχωριστό βλέμμα αποχαιρετισμού... Δεν το κατάλαβα τότε, αλλά αργότερα ανακάλυψα ότι ο ιερέας είχε φύγει.

Δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρουσες θα σας φανούν οι αναμνήσεις μου από τον πατέρα μου. Κάτι τέτοιο. 😊Ευχαριστώ.

Είναι υπηρέτης του Θεού.