Ο Αδάμ και η Εύα συναντιόντουσαν κάθε μέρα, ειδικά στη δροσιά του βραδιού. Άκουγαν ο ένας τον άλλον, τον Κύριο Θεό και τους πρωτοπλάστους ανθρώπους. Έβλεπαν ο ένας τα πρόσωπα του άλλου. Αντιμετώπιζαν τα πάντα μαζί. Ο Αδάμ στεκόταν δίπλα στον Θεό· Αυτός ήταν η χαρά και η απόλαυσή του. Και η Εύα το ίδιο.
Κι όμως, ένα βράδυ, άκουσαν ξανά τη φωνή του Κυρίου Θεού να περπατάει, και φοβήθηκαν. Κρύφτηκαν. Κάτι άξιο θαυμασμού: γιατί λίγο πριν από αυτό, είχε συμβεί κάτι τρομερό. Η Εύα, ενώ περπατούσε μόνη της, ξέχασε την κοινωνία της με τον Θεό. Ξέχασε ότι ήταν μια οικογένεια με τον Ουρανό και με τη Γη. Και σαν να ήταν μόνη, με την επίγνωση του Θεού να απουσιάζει από το μυαλό της, άρχισε να μιλάει με το φίδι. Το φίδι προσπάθησε να την εξαπατήσει, κι όμως εκείνη αντιστάθηκε και υπερασπίστηκε τον Θεό. Του είπε: «Λες ψέματα. Ο Θεός δεν μου είπε ότι μου απαγορεύεται να φάω από όλους τους καρπούς των δέντρων. Μου απαγόρευσε μόνο να φάω από τον καρπό αυτού του δέντρου».
Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ.
Ο Ησυχασμός, λοιπόν, είναι η οδός που ανοίγεται μπροστά μας, αφού έχουμε κλείσει τόσο τον δρόμο που οδηγεί κατευθείαν στον Θεό όσο και τον δρόμο που οδηγεί μακριά Του. Ο Ησυχασμός έχει γίνει η σφραγίδα της σωτηρίας μας, η βεβαιότητα της εκπλήρωσής μας. Έχει γίνει το μέσο με το οποίο δεν χάνουμε τον Θεό, αλλά μάλλον Τον κρατάμε μέσα μας, τόσο όταν φανερώνεται ενώπιόν μας όσο και όταν δεν είναι.
Μέσω αυτού, ο Θεός έρχεται να κατοικήσει μαζί μας, ώστε να Τον δεχθούμε χωρίς φόβο, χωρίς τρόμο, χωρίς να χαθούμε. Έτσι, ο Ησυχασμός είναι η οδός που μας οδηγεί στη θέωση.
.jfif)
Τότε ο Θεός φωνάζει, καθώς πλησιάζει τον Κάιν:
«Κάιν, τι κάνεις; Σήκωσε το κεφάλι σου. Γιατί έχεις λυπηθεί; Ειρήνη! Στον Παράδεισο, μόνο η ειρήνη και η χαρά ταιριάζουν. Το ίδιο ισχύει και έξω, γιατί τα πάντα βρίσκονται υπό την κυριαρχία Μου. Ηρέμησε, λοιπόν. Γιατί φοβάσαι τον Άβελ; Ο Άβελ δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς εσένα, και εσύ θα είσαι ο κύριός του. Ειρήνη...»
Έχοντας πει αυτά, ο Θεός, δίνοντάς του την ελευθερία να συνεχίσει τη ζωή του με αυτόν τον τρόπο, σκοπεύει να αποσυρθεί.
Ακριβώς τη στιγμή που επρόκειτο να ανέβει τον λόφο, ο Κάιν φωνάζει:
«Άβελ, ας πάμε σε αυτό το χωράφι; Έλα, ας πάμε στην πεδιάδα και ας περπατήσουμε».
Και προχώρησε λίγο μπροστά. Ενώ ο Θεός ήταν ακόμα ορατός να ανεβαίνει, κατέβαιναν προς την κοιλάδα. Και ενώ ήταν στο χωράφι, ο Κάιν σηκώθηκε εναντίον του αδελφού του Άβελ. Όρμησε πάνω στον αδελφό του και τον σκότωσε.
Και αμέσως, εκεί ήταν ο Θεός, γιατί δεν είχε φύγει. Από εκεί που ήταν, του φώναξε:
«Κάιν, πού είναι ο Άβελ;»
«Δεν ξέρω», είπε.
Αλλά τι είναι αυτό; Αμαρτάνουμε όταν μας λείπει η παρουσία του Θεού. Αμαρτάνουμε επίσης ενώπιον του Θεού! Την ίδια στιγμή που μας λέει: «Να είσαι εν ειρήνη! Παίρνω πάνω Μου τη ζωή σου! Σε συγχωρώ!»
Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ.
.jfif)
Με τη συζήτηση, όμως, με τη λήθη του Θεού, πέφτει περισσότερο στον πειρασμό και στις αμαρτίες. Και μαζί της, και ο Αδάμ. Και ο Θεός δεν καθυστερεί να αποκαλύψει την παρουσία Του. Ο Ίδιος πλησιάζει. Παρών. Ορατός.
«Αδάμ, Αδάμ, πού είσαι;»
Μια τόσο τρυφερή φωνή δεν είχε ακουστεί ποτέ πριν. Ήταν η πιο γλυκιά που είχε αντηχήσει ποτέ σε όλες τις ημέρες στον Παράδεισο. Κι όμως φοβάται.
«Άκουσα τη φωνή Σου. Ταράχτηκα, γιατί είδα ότι είμαι γυμνός».
Ταράχτηκε μπροστά στη χαρά του, μπροστά στο φως του, μπροστά στη ζωή του. Η πρώτη αμαρτία της ανθρώπινης φυλής έλαβε χώρα αμέσως μόλις ο Θεός είχε απομακρυνθεί λίγο. Τα βήματά Του δεν είχαν ακόμη σβήσει, και η αμαρτία είχε συντελεστεί.
Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ.
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;
"" Γιατί στην Ελλάδα μας τόση ανακατωσιά;
Γιατί τόση αναστάτωση;
Γιατί το ξεχαρβάλωμα σε αυτόν τον τόπον, από τη μία άκρη στην άλλη;
Τι συμβαίνει;
ΕΦΥΓΑΜΕΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΝ, ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ...
Και όλα όσα υποφέρουμε αυτή τη στιγμή και όσα θα υποφέρουμε, αν δεν μετανοήσουμε, θα υποστούμε πολύ περισσότερα.""
Μακαριστός Άγιος Γέροντας
Σάββας Αχιλλέως.
Σε έναν βιαστικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι ξεχνούν να λυγίσουν τα γόνατά τους και να αναζητήσουν την ηρεμία, υπάρχουν ακόμα στιγμές σαν κι αυτή — απλές, αλλά γεμάτες παράδεισο.
Ένας γέρων που προσπάθησε για χρόνια, κουβαλώντας όχι μόνο το βάρος του σώματός του, αλλά και προσευχές για τους άλλους... και ένα παιδί που έρχεται καθαρό, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς υπερηφάνεια — μόνο με πίστη. Στα χέρια της, μια εικόνα. Στην ψυχή της, η λαχτάρα για ευλογία.
Δεν είναι απλώς μια συνάντηση. Είναι μια γέφυρα μεταξύ γενεών, μεταξύ ασκητισμού και αθωότητας, μεταξύ πόνου και ελπίδας.
Ο γέρος δεν κοιτάζει μόνο ένα παιδί. Κοιτάζει ίσως ένα φως που ο κόσμος προσπαθεί πάντα να σβήσει. Και το παιδί δεν βλέπει μόνο έναν άνθρωπο σε μια καρέκλα... αλλά έναν γονιό, ένα στήριγμα, μια πόρτα προς τον Θεό.
Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στα πόδια που περπατούν, αλλά στις ψυχές που δεν πέφτουν.
Και ίσως εδώ βρίσκεται το μυστικό: η πίστη δεν μαθαίνεται από πολλά λόγια, αλλά από τέτοιες στιγμές — όταν κάποιος υποκλίνεται με ταπεινότητα και κάποιος άλλος ευλογεί με αγάπη.
Κύριε, φύλαξέ μας τις καρδιές αγνές σαν των παιδιών και ενίσχυσέ μας να σηκώνουμε ο καθένας μας τον σταυρό του με υπομονή.
Πώς έπεσε τόσο χαμηλά ο άνθρωπος! Το πλάσμα του Θεού! Όταν ο Θεός απουσιάζει, είναι αόρατος, νιώθουμε μόνοι. Κι όμως, όταν ο Θεός στέκεται μπροστά μας, τρέμουμε μπροστά Του και προτιμούμε να ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο.
Έτσι λέει ο Κάιν: «Από τώρα και στο εξής θα φύγω μακριά Σου, και ένα μόνο πράγμα με βασανίζει: μήπως με σκοτώσει κάποιος».
Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο οδυνηρό από αυτό.
Τι θα απογίνουμε λοιπόν; Ιδού το πρόβλημα του Θεού! Ιδού το πρόβλημα της Εκκλησίας: ο άνθρωπος δεν τολμά να δει τον Θεό, ούτε όταν ζει και είναι παρών μπροστά του, ούτε μπορεί να αντέξει την απουσία Του από τη ζωή του. Και Τον επιθυμεί και δεν Τον επιθυμεί· να Τον βλέπει, και όμως να μην Τον βλέπει.
Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ.
Ο Θεός, παραμένει αναλλοίωτος, τώρα φέρει την ανθρώπινη φύση. Ενώνει την ανθρώπινη φύση με τον Εαυτό Του. Και ο Θεός φαίνεται ανάμεσά μας, ντυμένος με τα ρούχα μας, με τη σάρκα μας. Το φως του Θεού χύνεται, όχι μόνο το φως του Υιού, αλλά και του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος. Το λυχνάρι όλου του κόσμου είναι κρυμμένο κάτω από τη σάρκα.
Kαι βλέπεις σάρκα, και είναι ο Θεός· βλέπεις σάρκα, και είναι φως. Αυτό είναι το μυστήριο της θεότητας που αποκαλύπτεται στην ανθρωπότητα.
Έτσι, ο άνθρωπος δεν είναι πλέον απλώς ένας απλός άνθρωπος, αλλά έχει γίνει μυστήριο. Δείχνει ότι μέσα του υπάρχει φωτιά· μέσα του είναι φως· μέσα του είναι ο Θεός. Βλέπετε ένα κοχύλι, όμως ξέρετε ότι δεν είναι απλώς ένα κοχύλι, ξέρετε ότι μέσα του υπάρχει το λευκό και ο κρόκος. Έτσι και αυτό το κοχύλι, που έχει θεοποιηθεί, περιέχει μέσα του τον πλούτο της θεϊκής ζωής.
Η ουσία; Σε καμία περίπτωση. Η θεϊκή ουσία είναι πέρα από την κατανόηση, ανέγγιχτη και απρόσιτη. Κι όμως είναι η θεϊκή ουσία επί το έργον, ενεργή μέσα!
