Επέλεξα ένα μπλογκ που ο ιστολόγος του ξέρει νομικά. Σε αυτό το ιστολόγιο είχε αναρτηθεί φωτογραφία ενός διάσημου καλλιτέχνη του drag θεάματος, ο οποίος πανυγήριζε, φορώντας μια μπλε φανέλα, παρακολουθώντας κάποιον αγώνα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο εξωτερικό.
Ο ιστολόγος είχε γράψει ένα κείμενο στο οποίο εξέθετε ότι αυτή η φωτογραφία σκηνοθετήθηκε απο τον ίδιο τον καλλιτέχνη, με μόνο σκοπό την αυτοπροβολή του, ενώ ο ίδιος δεν θα πήγαινε ποτέ στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και ότι ο ίδιος έδωσε την εν λόγω φωτογραφία στη δημοσιότητα, καθώς δεν τον ενδιέφερε αν θα σχολιαστεί θετικά ή αρνητικά.
Στη συνέχεια, στα σχόλια άρχισαν οι σχολιαστές να δίνουν συγχαρητήρια στον ιστολόγο για το
πόσο εύστοχο ήταν το σχόλιό του.
Όταν του επισήμανα με σκληρή γλώσσα ότι απλώς εμμένει στην υποστήριξη ενός στερεοτύπου (ο drag καλλιτέχνης ουδέποτε θα παρακολουθούσε ποδόσφαιρο, ει μη μόνον δια λόγους αυτοπροβολής) για το οποιο είχε υπερθεματίσει παλαιότερα μιλώντας για "αξιοπρεπείς" γκέι μιας αμερικάνικης σειράς και τους "μη αξιοπρεπείς" γκέι της ελληνικής τηλεόρασης, κάποιοι σχολιαστές άρχισαν τις επιθέσεις. Στην αρχή κατηγορήθηκα για μνησικακία και άλλα αξιοπρεπή αρνητικά χαρακτηριστικά. Στην συνέχεια οι κατηγορίες από "ψευδώνυμους" έφτασαν τις σεξιστικές ύβρεις. Σε μια από αυτές τις περιπτώσεις, το διπολο αξιοπρεπούς και μη αξιοπρεπούς γκέι που είχε διδάξει ο ιστολόγος σε εκείνο το παλαιό ποστ χρησιμοποιήθηκε από "ψευδώνυμο" ως ύβρις εναντίον μου.
Στη συνέχεια επεμβαίνει ο ιστολόγος, ο οποίος επιπλήττει ελαφρά τους υβριστές, διατηρώντας όμως τα "σχόλιά" τους ακέραια στη θέση τους. Ταυτόχρονα, με κατηγορεί για παρερμηνεία των ποστ του και παραλληλίζει αυτήν την αστοχία μου με την στρεβλή ερμηνεία με την οποία προσεγγίζω τους νόμους. Υπεισέρχεται δηλαδή ξαφνικά μια αξιολόγηση μου όχι επί του συγκεκριμένου πλαισίου, αλλά επί άλλων πτυχών της προσωπικότητάς μου, ίσως έχοντας κατά νου τις προφανώς εσφαλμένες ερμηνείες μου για το δίκαιο του γάμου που δεν έπεισαν κανέναν και δεν ακολουθήθηκαν ποτέ στην πράξη.
Όταν επεμβαίνω για να επισημάνω στον ιστολόγο ότι η παρέμβασή μου καυτηριάζει επίσης τη μετάδοσης ανακριβών πληροφοριών για το ιστορικό της επιμαχης φωτογραφίας του καλλιτέχνη και τη μη σαφή διάκριση της πληροφορίας από τις αξιολογικές κρίσεις, μου επισημαίνεται ότι η προσέγγισή μου δεν είναι ενταγμένη στο context του ιστολογίου του, το οποίο δεν λειτουργεί ως ενημερωτικό, αλλά ως βήμα σχολιασμού.
Επανέρχομαι για να υπενθυμίσω ότι ο τυχαίος αναγνώστης δεν είναι υποχρεωμένος να έχει υπόψιν αυτό το context, καθώς μπορεί να φτάσει στο ιστολόγιο μέσω αναζήτησης της φωτογραφίας. Διαμαρτύρομαι επίσης για την διατήρηση των υβριστικών σχολίων.
Ένας σχολιαστής παρεμβαίνει επιπλήττοντάς με ότι δεν μπορώ να παρακολουθήσω μια σημειολογική συζήτηση και με παραπέμπει σε βιβλιογραφία υποδεικνύοντάς μου επίσκεψη σε ιατρό.
Στην διαπίστωσή μου ότι οι σχολιαστές σε αυτό το ιστολόγιο δεν είναι σε θέση να πάρουν μέρος σε έναν διάλογο χωρίς ύβρεις και προσβολές, ένας σχολιαστής επισημαίνει ότι είναι άδικο να γενικεύω και ότι ο ίδιος έχει κάθε καλή διάθεση για διάλογο, καθώς με εκτιμά. Του απαντώ ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως, ο μη διαχωρισμός της θέσης των σχολιαστών από τους υβριστές συνιστά σιωπηρή αποδοχή.
Ο ιστολόγος παραδέχεται ότι το αρχικό υβριστικό σχόλιο είναι "οριακό", αλλά αποτελεί πολιτική του να μη σβήνει σχόλια, παραθέτοντας ως παράδειγμα την προσωπική του ανοχή όταν κάποιος έβρισε συγγενικό του πρόσωπο και δεν διέγραψε το σχόλιο. Υπενθυμίζει επίσης ότι σε ένα άλλο σχόλιο προ πολλών μηνών του απευθύνθηκα με μειωτική έκφραση. Επιβεβαιώνει ταυτόχρονα την εκτίμησή του στους σχολιαστές του, απευθυνόμενος ρητά σε αυτούς, "χειροκροτώντας" τους, όπως δηκτικά τον προέτρεψα να κάνει.
Όταν του επισημαίνεται ότι αυτή η πρακτική και η άρνηση εκ μέρους του να ακολουθήσει τους στοιχειώδεις δεοντολογικούς κανόνες, όπως η σαφής διάκριση της "πληροφορίας" από την "αξιολογική κρίση" και η προστασία από προσβολές και ύβεις, ο ιστολόγος επαναλαμβάνει τις προκαταλήψεις του για τον καλλιτέχνη της φωτογραφίας, υποστηρίζοντας ότι πέραν πάσης αμφιβολίας η φωτογράφηση είναι στημένη και ότι ουδέποτε αυτός ο άνθρωπος θα ακολουθούσε για άλλο λόγο την εθνική ομάδα. Αποφασίζει όμως, δύο μέρες μετά τα υβριστικά σχόλια, να "διαχωρίσει" τη θέση του, επαναλαμβάνοντας τις ύβρεις και υπογραμμίζοντας ότι δεν ισχύουν για το πρόσωπό μου.
Ένας σχολιαστής παρεμβαίνει και με ρωτάει αν το να αναρτά φωτογραφίες του γιου του στο διαδίκτυο συνιστά "παιδική πορνογραφία".
Σε αυτό το σημείο, ζητώ απο τον ιστολόγο να μου χορηγήσει τα στοιχεία του προκειμένου να κινηθώ δικαστικώς εναντίον του.
Ένας σχολιαστής ζητά να μηνύσω πρώτα το IQ μου που "με εκθέτει ανεπανόρθωτα". Ένας άλλος επεμβαίνει με ένα πιο σκληρά υβριστικό σχόλιο. Τρίτος εμφανίζεται ο ιστολόγος , ο οποίος αφού με κατηγορεί ότι πέφτω πολύ χαμηλά αν αποφασίσω να δώσω τέτοιου είδους συνέχεια, παρ' όλ' αυτά είναι έτοιμος να χορηγήσει τα στοιχεία του. Διαγράφει επίσης το αμέσως προηγούμενο υβριστικό σχόλιο, διατηρώντας όλα τα υπόλοιπα.
Αφού διευκρινίσω ότι σκοπεύω να ασκήσω μια αγωγή μόνο αν αρνηθεί να τηρήσει τη στοιχειώδη δεοντολογία που υποδεικνύει τη διαγραφή υβριστικών προς τρίτους σχολίων, για να του πει ο δικαστής τις σχετικές του υποχρεώσεις (περί διαγραφής και να μην επιτρέψει στο μέλλον να αναρτηθούν τέτοιες προσβολές εναντίον μου στο ιστολόγιό του, πρβλ 57ΑΚ), ο νομικός ιστολόγος μένει έκπληκτος και αναρωτιέται πως θα μπορέσει άραγε να το επιτύχει αυτό και αν βγει τέτοια απόφαση πως θα εκτελεστεί πρακτικά με τον δικαστικό επιμελητή!
Του επισημαίνω ότι αφού υπάρχει εντοπισμένο πρόβλημα των σχολιαστών του με εμένα και αφού δεν μπορεί να είναι σε θέση να παρακολουθεί σε real time τις αναρτήσεις των ύβρεων, οφείλει να βάλει μετριασμό σχολίων.
Ο ιστολόγος απορρίπτει την προσέγγιση αυτή ως "ανεπίτρεπτο" προληπτικό έλεγχο και με κατηγορεί εμμέσως για υπέρμαχο της "λογοκρισίας" και ευθέως για "πατερναλισμό" και "βαθιά ανελεύθερη" πρακτική. Ακολουθεί άλλο ένα χυδαίο σχόλιο από "ανώνυμο" σχολιαστή εναντίον μου, το οποίο βέβαια επίσης παραμένει αμετακίνητο. Ο ιστολόγος στέλνει τα στοιχεία του, προκειμένου να ακολουθηθεί η δικαστική διαδικασία.
Στη συνέχεια οι σχολιαστές στρέφονται εναντίον μου με διάφορες κατηγορίες.
Όλη αυτή η ιστορία αποδεικνύει ότι ακόμα και οι νομικοί ιστολόγοι δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τους στοιχειώδεις "κανόνες του παιχνιδιού", όταν διαχειρίζονται ένα δημόσιο βήμα. Οι κανόνες αυτοί λένε ότι για να συνυπάρξουμε δεν είναι νοητό να διατηρείς χοντρές ύβρεις εναντίον συνομιλητών με το επιχείρημα ότι "εσύ πάντως θα το άντεχες".
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ακόμη κι αυτός που ξέρει τον κανόνα, όπως κατά τεκμήριο τον γνωρίζει ένας νομικός ιστολόγος, προτιμά να υποβληθεί σε μια δικαστική διαδικασία για να ακούσει από την αυθεντία (τον δικαστή) να του πει τι πρέπει να κάνει, προκειμένου να μην υποχωρήσει σε αυτόν που του επισημαίνει τις υποχρεώσεις του και τους κανόνες που πρέπει να ακολουθήσει. Είναι πρόθυμος δε ακόμη και να παραιτηθεί από το δικαίωμα της ανωνυμίας, αρκεί να μην "περάσει" η άποψη που λύνει το πρόβλημα αυτορρυθμιστικά.
Ενώ ο κανόνας υπάρχει και είναι γνωστός, μόνο και μόνο επειδή μας τον υπενθύμισε αυτός με τον οποίον διαφωνούμε [γενικώς και αορίστως], δεν τον εφαρμόζουμε. Ανεχόμαστε τις ύβρεις εναντίον του από άλλους, μόνο και μόνο επειδή οι άλλοι είναι μαζί μας. Ενώ, ως σκαιώς καθυβρισθείς, δεν θα πάω φυσικά στο δικαστήριο γιατί ξέρω ότι η άποψή μου είναι σωστή και δεν έχω ανάγκη από καμία αυθεντία να την επιβεβαιώσει, ο ιστολόγος είναι πρόθυμος να ακούσει από τον δικαστή τις υποχρεώσεις του.
Εντοπίζω ένα ολοκάθαρο δείγμα απόλυτης αδιαφορίας για την ατομική ευθύνη που έχει ο blogger σήμερα, ο οποίος αρνείται να σεβαστεί τη στοιχειώδη και υπάρχουσα δεοντολογία. Δεν θέλω να γενικεύσω, αλλά αυτή η συμπεριφορά που απαξιώνει την ίδια τη δεοντολογία, ενισχύει την θέση που υποστηρίζει το σχέδιο ψηφίσματος της Ευρωβουλής και τις εξαγγελλόμενες ειδικές νομοθεσίες για το blogging: αφού οι γενικοί κανόνες δεν ακολουθούνται, εισάγουμε ειδική νομοθεσία για τον τομέα αυτόν.
Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε βέβαια ότι η μπλόφα περί αγωγής δεν έχει καμία σχέση με το χαρακτήρα μου [είμαι πάντα υπέρ της διαμεσολάβησης και της διαπραγμάτευσης και αποφεύγω τις "αυθεντικές" επιλύσεις] και χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα για να προσδιοριστεί ως που μπορεί να φτάσει η άρνηση αποδοχής των αυτονοήτων. Τουλάχιστον ως "δικομανής blogger" ήμουν πειστικός. Mακάρι να πεισθούμε και για την αξία της αυτορρύθμισης στις δύσκολες μέρες που έρχονται για την πραγματική ελευθερία της έκφρασης.
