TO AΛΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

1996-ΔΑΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ-Ελλην.υποτ.

Η Bess Mc Neill είναι κάτοικος μιας μικρής, κλειστής θρησκευόμενης κοινωνίας, στις αρχές της δεκαετίας του '70.Ερωτεύεται και παντρεύεται τον Jan - ξένο, εργάτη στην πλατφόρμα πετρελαίου, ανοιχτά στη θάλασσα.Η Bess ευτυχεί. Ο Jan, φαίνεται, να είναι ο μόνος που έχει αντιληφθεί την τεράστια δύναμη και τη βουλιμία για ζωή της Bess. Ώσπου, ο Jan παθαίνει ένα ατύχημα.
Η ηρωίδα ακολουθεί ένα δρόμο μαρτυρίου πιστεύοντας ό,τι μόνο έτσι μπορεί να σώσει τον αγαπημένον της. Τρυφερότητα και σκληρότητα,πίστη και αμφιβολία σε κλιμακούμενη ένταση,πάνω στην Αγάπη-Έρωτα,την ταπείνωση και τη θυσία-Θαύμα.Ψυχολογικές,θρησκευτικές ακόμη και μεταφυσικές αναφορές

Lola Rennt! (English subs)

Lola (1981) Fassbinder [English Subtitles]

το εργαστηρι του Δρ Καλιγκαρι

Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι
Das Cabinet des Dr. Caligari

Πόστερ της αγγλικής παράστασης
Σκηνοθεσία	Ρόμπερτ Βίνε
Παραγωγή	Ρούντολφ Μάϊνερτ, Έριχ Πόμμερ
Σενάριο	Χανς Γιάνοβιτς, Καρλ Μάγιερ
Πρωταγωνιστές	Βέρνερ Κράους ... Δρ. Καλιγκάρι Κόνραντ Φάιτ ... Τσέζαρε Φρίντριχ Φέερ ... Φράνσις Λιλ Ντάγκοβερ ... Τζέην Όλσεν Χανς Χάινριχ φον Τβαρντόφσκι ... Άλαν Ρούντολφ Λέτινγκερ ... Δρ. Όλσεν Ρούντολ Κλάιν Ρόγκε ... αστυνομικός Ηανς Λάνζερ-Ρούντολφ Χένρι Πέτερς-Άρνολντς Λούντβιχ Ρεξ Έλζα Βάγκνερ ... κόμισα
Πρώτη προβολή	1920
Μουσική	Τζουζέπε Μπέτσε
Διάρκεια	71'
Γλώσσα	γερμανικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι (γερμ. Das Cabinet des Dr. Caligari, αγγλ. The Cabinet of Dr. Caligari) είναι γερμανικό ασπρόμαυρο εξπρεσιονιστικό έργο του βωβού κινηματογράφου του 1920. Θεωρείται ως έργο-ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου και ειδικότερα του κινήματος του γερμανικού εξπρεσιονισμού.

Πίνακας περιεχομένων

• 1 Πλοκή
• 2 Καλλιτεχνικό στιλ και επιρροή
• 3 Βιβλιογραφία
• 4 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Πλοκή

Κάποτε σε ένα πανηγύρι εμφανίζεται ένας πλανόδιος μάγος, ο Δρ. Καλιγκάρι που στην σκηνή του έχει ένα μέντιουμ, τον υπνοβάτη Τσέζαρε (Cesare, Καίσαρας) που βρίσκεται σε διαρκή λήθαργο εδώ και 25 χρόνια. Ο μάγος δίνει παραστάσεις, στις οποίες ξυπνάει τον υπνοβάτη για να απαντήσει στις ερωτήσεις του έκθαμβου κοινού. Ένας από τους θεατές τον ρωτάει: «Πόσο θα ζήσω ακόμα;» και ο Τσέζαρε του απαντάει: «Το τέλος σου θα έρθει σύντομα. Απόψε θα πεθάνεις.» Πραγματικά ο θεατής αυτός θα δολοφονηθεί την ίδια νύχτα, και ο φίλος του θα πιστέψει τις μαντικές ικανότητες του μέντιουμ. Από κει και πέρα η μικρή πόλη αρχίζει να τρομοκρατείται από μια σειρά μυστηριωδών νυκτερινών δολοφονιών. Η αστυνομία θα πιάσει έναν μικρολωποδύτη που θα ομολογήσει ότι δολοφόνησε μια γριούλα, αλλά υποστηρίζει ότι για τις άλλες δολοφονίες είναι αθώος.
Ο Φράνσις, φίλος του δολοφονημένου θεατή, αρχίζει να κάνει έρευνες και ανακαλύπτει μια τρομερή αλήθεια, σύμφωνα με την οποία ο μάγος στην πραγματικότητα είναι ο τρελός διευθυντής του τρελοκομείου της πόλης, που χρησιμοποιεί για ψευδώνυμο το όνομα Δρ. Καλιγκάρι. Ο Δρ. Καλιγκάρι είχε κάνει μια διατριβή με θέμα τον ομώνυμο μύθο του 11ου αι., σύμφωνα με τον οποίο ο ομώνυμος μάγος είχε δημιουργήσει έναν δαίμονα, τον Τσέζαρε. Ο Καλιγκάρι είχε συνεχίσει στην διάρκεια της σταδιοδρομίας του να ασχολείται με τον μύθο αυτό, προσπαθώντας να τον επαναλάβει. Όταν μια μέρα οι γιατροί του τρελοκομείου του έφεραν έναν ασθενή υπνοβάτη που κοιμόταν διαρκώς, ο Δρ. Καλιγκάρι συνειδητοποιεί ότι αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία και αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τον υπνοβάτη για να πραγματοποιήσει κρυφά τα σχέδιά του. Ο υπνοβάτης παίρνει το όνομα του πνεύματος Τσέζαρε και γίνεται άβουλος δούλος του Δρ. Καλιγκάρι· μέσα στον ύπνο του εκπληρώνει τις νυκτερινές δολοφονίες που αυτός του υπαγορεύει.
Τελικά ο Φράνσις αποκαλύπτει την αλήθεια και κατορθώνει να πιάσουν τον Δρ. Καλιγκάρι και να τον κλείσουν μέσα στο ίδιο το τρελοκομείο φορώντας του τον ζουρλομανδύα. Το έργο θα καταλήξει όμως με μια άλλη, απρόβλεπτη τροπή, αφού ο Φράνσις, φεύγοντας ικανοποιημένος από το τρελοκομείο θα συλληφθεί με την σειρά του και θα κατηγορηθεί για παράνοια, ενώ ο Δρ. Καλιγκάρι θα παρουσιαστεί και πάλι ως διευθυντής του τρελοκομείου με τα λόγια: «Τον καημένο, τρελάθηκε. Αλλά εγώ θα τον κάνω καλά.»

Καλλιτεχνικό στιλ και επιρροή

Η σκηνοθεσία του έργου είχε αρχικά προταθεί στον Φριτς Λανγκ, ο οποίος αρνήθηκε λόγω υπερβολικού φόρτου. Το έργο είχε την πρεμιέρα του στις 27 Φεβρουαρίου του 1920 και έκανε αμέσως ιδιαίτερη επιτυχία. Τα σκηνικά και γενικά το εξπρεσιονιστικό στιλ του έργου ήταν πρωτόγνωρα στο κοινό. Τα κτίρια και οι πόρτες είναι παράξενα, αλλόκοτα και στραβά σαν από εφιάλτη. Το φως άλλοτε φυσικό μα έντονο, άλλοτε ως ζωγραφισμένο με έντονες φωτοσκιάσεις επιδεινώνει την κατάσταση. Το σενάριο και η πλοκή είναι επίσης εξωπραγματικά και μέσα στην μόδα στην Γερμανία της διαταραγμένης μεσοπολεμικής εποχής, όπου κυκλοφορούσαν πάμπολλες θεωρίες παγκόσμιων συνωμοσιών.
Οι κριτικοί της εποχής του ερμήνευσαν το βαθύτερο νόημα του έργου ως αντίδραση ενάντια στην εξουσία της ηττημένης Γερμανικής αυτοκρατορίας.
Το έργο έγινε αμέσως παράδειγμα της εξπρεσιονιστικής και σουρεαλιστικής τέχνης, βρήκε όμως την ίδια μοίρα με άλλα καλλιτεχνήματα, αφού με την άνοδο των Ναζί κατηγορήθηκε ως εκφυλισμένη τέχνη και απαγορεύτηκε το 1933, ενώ συμπεριλήφθηκε το 1937 στην "Έκθεση Εκφυλισμένης Τέχνης".
Σήμερα έχει αποκατασταθεί και θεωρείται ως έργο ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου, και συνεχίζει να εμπνέει ακόμα και σύγχρονους σκηνοθέτες και σεναριογράφους.

Βιβλιογραφία

• Regine-Mihal Friedman: Das Cabinet des Dr. Caligari In: Michael Omasta, Brigitte Mayr, Christian Cargnelli (Hrsg.): Carl Mayer, Scenar[t]ist. Ein Script von ihm war schon ein Film - „A script by Carl Mayer was already a film“ Synema, Wien 2003 ISBN 3-901644-10-5
• Ilona Brennicke & Joe Hembus: Klassiker des deutschen Stummfilms. 1910 - 1930 Citadel-Filmbücher. Goldmann, München 1983 ISBN 3-442-10212-X
• Hans Günther Pflaum: Verlust des Willens. R. W.s "Dr. Caligari" 1920 in: Peter Buchka, Hg.: Deutsche Augenblicke. Eine Bilderfolge zu einer Typologie des Films (Reihe: "Off-Texte" 1, Münchener Filmmuseum) Belleville, München 1996 ISBN 3923646496 (zuerst: SZ 1995) S. 28f. (S. 29: Szenenbild)
• Rudolf Kurtz: Expressionismus und Film GVA-Verieb, 2007 ISBN 3034008740 Erstaufl. 1926.- 2. Aufl. 1965 bei Hans Rohr, Zürich
• Thomas Elsaesser: Weimar Cinema and After: Germany's Historical Imaginary. Routledge 2000.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Τα Κοινά έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Το Εργαστήριο του Δρ. Καλιγκάρι

• Das Cabinet des Dr. Caligari στο imdb.com (αγγλικά)
• Das Cabinet des Dr. Caligari στο filmportal.de (Κριτικές, φωτογραφικό υλικό, πλακάτ κ.α.) (γερμανικά)
• Zeitgenössische Kritiken bei filmhistoriker.de(γερμανικά)
• Das Cabinet des Dr. Caligari στο 35millimeter.de (γερμανικά)
• Das Cabinet des Dr. Caligari στο archive.org (γερμανικά)

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Das Cabinet des Dr. Caligari της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

Κατηγορίες:

• Ταινίες του 1920
• Γερμανικές ταινίες
• Εξπρεσιονισμός
• Βωβές ταινίες

Run Lola Run 1998

Οι Ζωές των Άλλων (Das Leben der Anderen)

Οι Ζωές των Άλλων


Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Das Leben der Anderen

Σκηνοθέτης Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ

Παραγωγός Μαξ Βίντεμαν, Κίριν Μπεργκ, Ντιρκ Χαμ

Σενάριο Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ

Πρωταγωνιστούν Ούλριχ Μύχε

Σεμπάστιαν Κοχ

Μαρτίνα Γκέντεκ

Πρώτη προβολή 14 Δεκ. 2006 (Ελλάδα)

Μουσική Γκάμπριελ Γιάρεντ, Στέφαν Μούτσα

Διάρκεια 137 λεπτά

Γλώσσα Γερμανικά

Σελίδα IMDb

Σελίδα Cine.gr



Οι Ζωές των Άλλων (Γερμ. Das Leben der Anderen) αποτελεί γερμανική κινηματογραφική ταινία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ (Florian Henckel von Donnersmarck).



Η ταινία βραβεύτηκε το 2006 με το Βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας, ενώ σημείωσε ρεκόρ υποψηφιοτήτων στα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου..


[Πλοκή

Το σενάριο της ταινίας εκτυλίσσεται στο Ανατολικό Βερολίνο του 1984. Οι κάτοικοι της πόλης επιτηρούνται από 100.000 υπαλλήλους και 200.000 κατασκόπους της Στάζι, της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται ο κεντρικός ήρωας Γκερντ Βίσλερ τον οποίο υποδύεται ο Ούλριχ Μούε. Είναι συστηματικός και αφοσιωμένος στην υπηρεσία του, και ταυτόχρονα μοναχικός, αγέλαστος, και αδίστακτος. Η ζωή ενός αναγνωρισμένου θεατρικού συγγραφέα, του Γκεόργκ Ντρέιμαν (ο ηθοποιός Σεμπάστιαν Κοχ) ο οποίος αποκαλύπτει στη Δύση στοιχεία για το ανελεύθερο καθεστώς, γοητεύει τον πράκτορα που ήταν υπεύθυνος για την παρακολούθησή του. Αυτή η στάση του συγγραφέα σε συνδυασμό με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατεί τον ωθεί ώστε να καλύψει τη δράση του συγγραφέα με προσωπικό του κόστος.


ο Ζίζεκ για το “οι ζωές των άλλων”
Οι ζωές των άλλων
18 Μαΐου 2007 ,
από τον Σλάβοϊ Ζίζεκ
πηγη
http://allotriosi.wordpress.com/2009/01/02/zizeklives/



Με το περιορισμό του δράματος σε ένα απλό προσωπικό καπρίτσιο, το “οι Ζωές των άλλων” αποτυγχάνει να συλλάβει τον πραγματικό τρόμο της ΛΔΓ



To “Οι ζωές των άλλων” του Florian Henckel von Donnersmarck – η βραβευμένη με Όσκαρ ταινία αυτής της χρόνιας για τη ζωή την περίοδο της Στάζι , την ανατολικογερμανική μυστική αστυνομία – έχει επευφημητικά συγκριθεί αρκετές φορές με την κωμωδία του 2003 “Good Bye, Lenin!” του Ulrich Becker. Ο ισχυρισμός είναι ότι παρέχει την διορθωτική ματιά στην συναισθηματική Ostalgie (νοσταλγία για την ανατολή) του Good Bye, Lenin!, απεικονίζοντας το πως ο τρόμος της Στάζι εισχώρησε σε κάθε πόρο των προσωπικών ζωών των ανατολικογερμανών. Αλλά είναι πράγματι έτσι ;



Όπως πολλές άλλες ταινίες που απεικονίζουν την βαναυσότητα των κομμουνιστικών καθεστώτων, το “οι ζωές των άλλων” , αποτυγχάνει να συλλάβει τον πραγματικό τους τρόμο. Πως ; Πρώτον, ο πυρήνας της υπόθεσης είναι ένας διεφθαρμένος υπουργός πολιτισμού, που θέλει να απαλλαχτεί από τον κορυφαίο θεατρικό συγγραφέα της ΛΔΓ,τον Georg Dreyman, έτσι ώστε να επιδιώξει ανεμπόδιστα μια σχέση με την σύντροφο του Dreyman, την ηθοποιό Christa-Maria. Με αυτό τον τρόπο, ο τρόμος που έχει χαραχτεί σε αυτή καθεαυτή την δομή του ανατολικογερμανικού συστήματος υποβιβάζεται σε ένα απλό προσωπικό καπρίτσιο. Αυτό που χάνεται είναι ότι το σύστημα δεν θα ήταν ούτε στο ελάχιστο λιγότερο τρομερό αν έλειπε η προσωπική διαφθορά του υπουργού, ακόμα και αν διευθύνονταν από αφοσιωμένους “έντιμους” γραφειοκράτες.

Εξίσου προβληματική είναι η απόδοση του πορτρέτου του Dreyman στο έργο. Εξιδανικεύεται από την αντίθετη πλευρά – ένας μεγάλος συγγραφέας , εξίσου ειλικρινής και πραγματικά αφοσιωμένος στο κομμουνιστικό σύστημα, συνδεόμενος ο ίδιος προσωπικά με τα κορυφαία πρόσωπα του καθεστώτος. (Μαθαίνουμε ότι η Margot Honnecker, η σύζυγος του ηγέτη του κόμματος, του έδωσε ένα βιβλίο του Solzhenitsyn το οποίο είναι αυστηρά απαγορευμένο για τους κοινούς θνητούς). Δεν μπορεί κάποιος παρά να ανακαλέσει μια έξυπνη “φόρμουλα” ζωής σε ένα σκληρό κομμουνιστικό καθεστώς : Από τα τρία χαρακτηριστικά – προσωπική ειλικρίνεια, πραγματική υποστήριξη του καθεστώτος και εξυπνάδα – ήταν δυνατό να συνδυάσεις μόνο τα δύο, ποτέ και τα τρία. Αν κάποιος ήταν ειλικρινής και υποστηρικτής , τότε δεν ήταν και πολύ έξυπνος . Αν κάποιος ήταν έξυπνος και υποστηρικτής τότε δεν ήταν ειλικρινής, Αν κάποιος ήταν ειλικρινής και έξυπνος, τότε δεν ήταν υποστηρικτής. Το πρόβλημα με τον Dreyman είναι ότι συνδυάζει και τα τρία χαρακτηριστικά.

Ας κάνω μερικές προφανείς ερωτήσεις : Αν ήταν τόσο ειλικρινής και ισχυρός συγγραφέας , πως και δεν είχε προβλήματα με το καθεστώς πολύ νωρίτερα ; Γιατί δεν θεωρούνταν το λιγότερο, έστω προβληματικός από το καθεστώς , με τις υπερβολές του να υπομένονται λόγω της διεθνούς φήμης του, όπως ήταν η περίπτωση με διάσημους συγγραφείς της ΛΔΓ όπως οι Bertolt Brecht, Heiner Muller και Christa Wolf; Η ταινία λαμβάνει χώρα το 1984 – τότε που ήταν αυτός το 1976 όταν η ΛΔΓ δεν άφηνε τον Wolf Biermann να γυρίσει πίσω μετά από τη περιοδεία του στη Δ.Γερμανία , κάτι που ώθησε όλους τους μεγάλους ανατολικογερμανούς συγγραφείς να υπογράψουν ένα υπόμνημα διαμαρτυρίας για αυτό το μέτρο.

Αντίστοιχα, κατά την διάρκεια μιας δεξίωσης στην αρχή του έργου, ένας αντιπολιτευόμενος του καθεστώτος αντιμετωπίζει ευθέως τον υπουργό πολιτισμού, χωρίς συνέπειες, αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν , όπως υπονοεί το έργο, ήταν το καθεστώς πραγματικά τόσο τρομερό ; Τέλος, υπάρχει μια περίεργη νότα στην ιστορία που κατάφωρα αντιφάσκει την ιστορική πραγματικότητα. Σε όλες τις γνωστές υποθέσεις ενός παντρεμένου ζευγαριού όπου το ένα μέλος προδίδει το άλλο , ήταν πάντα ο άντρας που ήταν ο πληροφοριοδότης – στο “Ζωές”, είναι η γυναίκα, η Christa-Maria, που λυγίζει και προδίδει το σύζυγο.

Δεν οφείλεται αυτή η περίεργη διαστρέβλωση στο συγκαλυμένο ομοφυλοφιλικό τόνο του έργου ; Ο ήρωας της ταινίας , ο Gerd Wiesle, ένας πράκτορας της Στάζι που το καθήκον του είναι να “φυτεύει” πομπούς και να παρακολουθεί ότι κάνει το ζευγάρι, έλκεται από τον Dreyman. Είναι αυτή η έλξη που σταδιακά τον ωθεί να βοηθήσει τον Dreyman. Μετά το die Wende – το σημείο καμπής όταν το Τείχος πέφτει – ο Dreyman ανακαλύπτει τι συνέβαινε αποκτώντας πρόσβαση στο προσωπικό του αρχείο. Ανταποδίδει την αγάπη του Wiesler , κρυφά ακολουθώντας τον Wiesler ο οποίος τώρα δουλεύει ως ένας ταπεινός ταχυδρόμος. Η κατάσταση έτσι αντιστρέφεται , το θύμα παρακολούθησης τώρα γίνεται ο παρατηρητής. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, ο Wiesler μπαίνει σε ένα βιβλιοπωλείο ( το περίφημο Karl-Marx-Buchhandlung , στην οδό Στάλιν , φυσικά) και αγοράζει το νέο βιβλίο του συγγραφέα. Το “Η Σονάτα για έναν έντιμο άντρα”, και ανακαλύπτει ότι είναι αφιερωμένο σε αυτόν (με το όνομα του κρυφού κώδικα του ως πράκτορας της Στάζι). Έτσι, υποκύπτοντας σε μια σκληρή ειρωνεία, το τέλος του “Ζωές των Άλλων” ανακαλεί το περίφημο τέλος του “Καζαμπλάνκα” : Με την “απαρχή μια υπέροχης φιλίας” μεταξύ του Dreyman και του Wiesler, τώρα που το εμπόδιο μιας γυναίκας έχει βολικά φύγει από τη μέση – μια πραγματική πράξη θυσίας εφάμιλλης του Χριστού εκ μέρους της. (Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί το όνομα της είναι Christa-Maria !).

Σε αντίθεση με αυτό το ειδύλλιο , η πολύ πιο επιφανειακή ανάδυση της ξέγνοιαστης νοσταλγικής κωμωδίας στο Good Bye Lenin! καλύπτει μια πολύ πιο στυγνή υποβόσκουσα πραγματικότητα (σηματοδοτημένη στην αρχή της ταινίας,με την βίαιη επιδρομή της Στάζι στο σπίτι της οικογένειας μετά την φυγή του συζύγου στη Δύση). Το δίδαγμα είναι λοιπόν πολύ πιο απεγνωσμένο από αυτό των “Ζωών” : Καμία ηρωική αντίσταση στο καθεστώς της ΛΔΓ δεν μπορεί να διατηρηθεί. Ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις ήταν να αποδράσεις στην παράνοια, να αποκοπείς από την πραγματικότητα.

Το “Good Bye Lenin!” είναι η ιστορία ενός γιου, που η μητέρα του, μια ειλικρινής υποστηρίκτρια της ΛΔΓ, έχει μια καρδιακή προσβολή την νύχτα των διαδηλώσεων που έφεραν την κατάρρευση του καθεστώτος το 1991. Επιβιώνει, αλλά ο γιατρός της προειδοποιεί το γιο ότι οποιαδήποτε τραυματική εμπειρία μπορεί να προκαλέσει το θάνατο της. Με την βοήθεια ενός φίλου, σκηνοθετεί για την μητέρα του, η οποία έχει περιορισθεί πλέον στο δωμάτιο της, την ομαλή συνέχιση της ΛΔΓ : Κάθε απόγευμα , εκπέμπουν τα βιντεοσκοπημένα ψεύτικα νέα της ΛΔΓ. Προς το τέλος της ταινίας, ο ήρωας αναφέρει ότι το παιχνίδι εκτροχιάστηκε – η σκηνοθετημένη φαντασία για την ετοιμοθάνατη μητέρα έγινε μια εναλλακτική ΛΔΓ, επανιδρυμένη όπως θα έπρεπε να ήταν.

Εκεί βρίσκεται και το κύριο πολιτικό ερώτημα , πέρα από το μάλλον βαρετό θέμα της Ostalgie (που δεν είναι στην πραγματικότητα ένας καημός για την ΛΔΓ, αλλά η αναπαράσταση του πραγματικού που αποχωρίζεται από τον εαυτό του, η απόκτηση μιας απόστασης, η απο-τραυματοποίηση) : Ήταν αυτό το όνειρο μιας “εναλλακτικής ΛΔΓ” ενυπάρχον στη ΛΔΓ καθεαυτή ; Όταν ,στο τελευταίο πλαστό ρεπορτάζ, ο νέος ηγέτης της ΛΔΓ ( ο πρώτος αστροναύτης της ΛΔΓ) αποφασίζει να ανοίξει τα σύνορα, αφήνοντας τους δυτικογερμανούς να αποδράσουν από την καταναλωτική τρομοκρατία , την απέλπιδα βιοπάλη και τον ρατσισμό, είναι εμφανές ότι η ανάγκη για μια τέτοια ουτοπική φυγή είναι πραγματική.

Να το θέσω κάπως άγαρμπα, ενώ η Ostalgie, είναι ευρέως διαδεδομένη στη σημερινή Γερμανία χωρίς να προκαλεί προβλήματα ηθικής, κανείς (τουλάχιστον, μέχρι σήμερα) δεν μπορεί να φανταστεί να υιοθετήσει δημόσια μια ναζιστική νοσταλγία : ένα “Good Bye Hitler” αντί του “Good Bye Lenin” . Δεν είναι αυτό ενδεικτικό του γεγονότος ότι είμαστε ακόμα γνώστες της απελευθερωτικής δυνατότητας του κομμουνισμού, που, αν και διαστρεβλωμένος και τσακισμένος όπως ήταν , απουσίαζε από το φασισμό ; Τα ημι-μεταφυσικά “Θεοφάνεια” προς το τέλος της ταινίας (όταν η μητέρα, στην πρώτη της βόλτα έξω από το διαμέρισμα, βρίσκεται αντιμέτωπη ενώπιον ενός αγάλματος του Λένιν μετακινούμενο από ένα ελικόπτερο, όπου το τεντωμένο χέρι του φαίνεται να δείχνει απευθείας την ίδια) πρέπει λοιπόν να το πάρουμε πιο σοβαρά απ’ ότι μπορεί να φαντάζει.

Αυτό, φυσικά, με κανένα τρόπο δεν υπονοεί ότι το “Good Bye Lenin!” δεν έχει ελαττώματα. Το αδύνατο σημείο της ταινίας (όπως το ”η Ζωή είναι Υπέροχη” του Roberto Benigni) είναι ότι διατηρεί την ηθική της προστασίας μιας ψευδαίσθησης : Επηρεάζει δια μέσου μιας καρδιακής προσβολής υπό την μορφή ενός εκβιασμού έτσι ώστε να μας κάνει να αποδεχτούμε την ανάγκη της προστασίας της φαντασίας κάποιου ως ένα ύψιστο ηθικό καθήκον. Δεν υιοθετεί λοιπόν η ταινία τη θέση του Leo Strauss για την ανάγκη ενός “ειλικρινούς ψέματος” ; Είναι λοιπόν η απελευθερωτική δυνατότητα του κομμουνισμού μόνο ένα “ειλικρινές ψέμα” σκηνοθετημένο και διατηρημένο για τους αφελείς πιστούς, ένα ψέμα που αποτελεσματικά συγκαλύπτει την βάναυση κομμουνιστική εξουσία ; Εδώ , είναι η μητέρα, που είναι το “υποκείμενο που υποτίθεται ότι πιστεύει” : μέσω αυτής, και οι άλλοι διατηρούν την πίστη τους. (Η ειρωνεία είναι ότι είναι συνήθως η μητέρα που υποτίθεται φροντίζει και προστατεύει τα παιδιά από τη σκληρή πραγματικότητα).

Το δίδαγμα απ’ όλα αυτά ; Ακόμα περιμένουμε μια ταινία που θα παρέχει μια πλήρη περιγραφή του τρόμου της ΛΔΓ, μια ταινία που θα έκανε για την Στάζι ότι ο Varlam Shalamov, στο αξεπέραστο “Kolyma Tales” για το Γκούλαγκ.

πηγή:http://www.inthesetimes.com/article/3183/the_dreams_of_others

Wings of Desire (1987) - Win Wenders

The Testament of Dr. Mabuse -- Lang (1933)

Λευκή κορδέλα

Λευκή κορδέλα σε μαύρη εκπαίδευση

Η τελευταία βραβευμένη ταινία του σκηνοθέτη Μίχαελ Χάνεκε «επιστρέφει» στη Γερμανία των αρχών του 20ού αιώνα και αναζητεί το σπέρμα του ναζισμού

του ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

ΠΗΓΗ¨:ΤΟ ΒΗΜΑ

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artId=296865&dt=01/11/2009

«Πρέπει να σας δείρω και εγώ θαπονέσω περισσότερο », λέει στα παιδιά του ο πολύτεκνος πάστορας του μικρού γερμανικού χωριού όπου διαδραματίζεται η τελευταία ταινία του 68χρονου Μίχαελ Χάνεκε. Λίγο αργότερα η πόρτα κλείνει, ο φακός ακίνητος την παρακολουθεί και ο θεατής ακούει τις κραυγές πόνου από τις ξυλιές μέσα στο δωμάτιο. Τα αυστηρά, παγωμένα πλάνα της «Λευκής κορδέλας» έρχονται σε ταύτιση με το βλοσυρό, παντελώς αγέλαστο ύφος των προσώπων που απαρτίζουν το φιλμ, από το οποίο δεν λείπουν οι ξαφνικές εκρήξεις βίας, σωματικής μα κυρίως ψυχολογικής: Ενα ψαλίδι βυθισμένο στο σώμα ενός πουλιού, ένας γιατρός που εξευτελίζει με τον χειρότερο τρόπο τη γυναίκα που μεγαλώνει τα παιδιά του («γιατί δεν μπορείς επιτέλους να πεθάνεις! », λέει), ακόμη και η καταστροφή της γης του τοπικού βαρόνου από έναν φτωχό αγρότη με δρεπάνι είναι σκηνές που σφραγίζουν τη μνήμη.

Το σπέρμα του ναζισμού

Οι ιστορίες της «Λευκής κορδέλας»- χρησιμοποιούμε πληθυντικό διότι δεν είναι μία ιστορία αλλά πολλές- τοποθετούνται σε κάποιο ανώνυμο χωριό της Βόρειας Γερμανίας το 1913-1914. Από τον περασμένο Μάιο, όταν η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ των Καννών (όπου και απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα αλλά και το Οικουμενικό Βραβείο), η εποχή που πραγματεύεται ο Χάνεκε έδωσε την αφορμή στον διεθνή Τύπο να μιλήσει για την περίοδο που γεννιόταν ο ναζισμός στη Γερμανία. Τα ανήλικα παιδιά με τα φοβισμένα ή απορημένα πρόσωπα που κυριαρχούν στα περισσότερα πλάνα της ταινίας είναι το μέλλον της Γερμανίας, η γενιά που αργότερα θα γίνει υπεύθυνη για τις απίστευτες βαρβαρότητες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος.

Ο Χάνεκε, ο οποίος δεν μιλά εύκολα γιατις ταινίες του, παραδέχεται ότι δεν επέλεξε τυχαία την εποχή αλλά συμπληρώνει ότι ποτέ δεν θέλησε να περιοριστεί σε αυτό το «συγκεκριμένο μοντέλο φασισμού». Το πώς γεννιέται ο ολοκληρωτισμός είναι ερώτημα διαχρονικό και ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο αν η ταινία, για παράδειγμα, πραγματευόταν την κατάσταση στο σύγχρονο Ιράν. «Σε περιοχές όπου ο κόσμος υποφέρει η ιδεολογία γίνεται πολύ εύκολα αποδεκτή, επειδή οι άνθρωποι αναζητούν κάτι για να πιαστούν- ένα καλάμι που θα τους βγάλει από τη μιζέρια τους» δήλωσε πρόσφατα ο σκηνοθέτης στον «Οbserver». «Οταν η ιδεολογία μετατρέπεται σε φανατισμό, η ανάγκη για την απάντηση ερωτημάτων σταματά να υπάρχει. Οσο λιγότερο έξυπνος είμαι τόσο ευκολότερα θα ακολουθήσω κάποιον που θα μου δώσει απαντήσεις ».

Η «μαύρη εκπαίδευση»

Τα χρόνια που προηγούνται του ξεσπάσματος του Α Δ Παγκοσμίου Πολέμου είναι μια περίοδος που μπορεί να ερευνηθεί με προσοχή και μέσα από «τόνους βιβλίων» τα οποία ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του μελέτησαν εξονυχιστικά. Μεγάλη σημασία εδώ έχει η «μαύρη περίοδος εκπαίδευσης», όπως αποκαλείται στη Γερμανία. «Μαύρη εκπαίδευση» είναι μια έκφραση που άρχισε να χρησιμοποιείται τον 19ο αιώνα και επικράτησε πολλά χρόνια μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως το 1968: Δάσκαλοι και παιδαγωγοί ακολουθούσαν ένα συγκεκριμένο, συντηρητικό, αυστηρό σύστημα εκπαίδευσης του οποίου η ιδεολογία μπόλιασε τα παιδιά με τις ρίζες του τρόμου που αργότερα θα γινόταν μανιφέστο. Επίσης ο ρόλος της θρησκείας υπήρξε καίριος διότι τα παιδιά που έμελλε να γίνουν οι σημαιοφόροι της ναζιστικής Γερμανίας είχαν γαλουχηθεί σε ένα αυστηρό προτεσταντικό πλαίσιο.

Ωστόσο η «Λευκή κορδέλα» δεν εξηγεί το πώς ακριβώς υιοθετήθηκε η φιλοσοφία του ναζισμού διότι ο Μίχαελ Χάνεκε δεν δίνει ποτέ απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει. «Είναι μια από τις πηγές της θεμελιώδους σκέψης» είπε. «Κάποια στιγμή είχα σκεφτεί να ονομάσω την ταινία “Το δεξί χέρι του Θεού” που σημαίνει ότι αυτά τα παιδιά θεωρούν τους εαυτούς τους δεξί χέρι του Θεού επειδή γνωρίζουν τη διαφορά ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό και πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να δικάζουν τους άλλους. Αυτό ανέκαθεν ήταν η αρχή της τρομοκρατίας».

Διόλου τυχαία, η «Λευκή κορδέλα» τελειώνει με την ανακοίνωση της δολοφονίας του αρχιδούκα της ΑυστροουγγαρίαςΦραγκίσκου Φερδινάνδουστο Σαράγεβο, την τότε πρωτεύουσα της αυστροουγγρικής περιοχής Βοσνία- Ερζεγοβίνη. Ο Φερδινάνδος και η εγκυμονούσα σύζυγός τουΣοφία φον Τσότεκ δολοφονήθηκαν στις 28 Ιουνίου του 1914 από τον 19χρονοΓαβρίλο Πρίντσιπ , μέλος του απελευθερωτικού κινήματος «Νέα Βοσνία». Η δολοφονία του αρχιδούκα έδωσε τέλος στα χρόνια της βασιλείας του Οίκου των Αψβούργων στην Ευρώπη, αφού σήμανε το ξεκλήρισμα ενός από τους σημαντικότερους βασιλικούς οίκους στη Γηραιά Ηπειρο, με διάρκεια ηγεμονίας πάνω από έξι αιώνες. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η «δολοφονία του Σαράγεβο», όπως ονομάστηκε, θεωρείται η αφορμή του Α Δ Παγκοσμίου Πολέμου ο οποίος κηρύχθηκε δύο μήνες αργότερα.

Το ασπρόμαυρο φιλμ

Ο Μίχαελ Χάνεκε δυσκολεύεται να βλέπει ιστορικές ταινίες, ιδίως αυτές που μιλούν για τη σχετικά πρόσφατη Ιστορία, διότι οι εικόνες που έχει συγκεντρώσει στη μνήμη του, εικόνες που προέρχονται από ντοκουμέντα αυτών των περιόδων, είναι ασπρόμαυρες (ας σημειωθεί ότι ακόμη και οι ιστορικές σειρές που έχει σκηνοθετήσει για την τηλεόραση είναι ασπρόμαυρες). Δεν ήταν λοιπόν μόνο η αγάπη του για το ασπρόμαυρο φιλμ που τον ώθησε να γυρίσει ασπρόμαυρη τη «Λευκή κορδέλα». Η απόφασή του στηριζόταν σε συγκεκριμένο λόγο: στην πιστή απεικόνιση της μνήμης.

Η δημιουργία της «Λευκής κορδέλας» από τη στιγμή που γεννήθηκε η ιδέα της ως την παρουσίασή της εφέτος στις αίθουσες είχε διάρκεια περίπου δέκα χρόνων, κατά τα οποία ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του όργωσαν όλη τη Βόρεια Γερμανία για να εντοπίσουν τον ιδανικό χώρο γυρισμάτων αλλά και τα πρόσωπα. Επισκέφτηκαν σχολεία, εκκλησίες και άλλα διατηρητέα κτίρια από εκείνη την εποχή και κυρίως μελέτησαν πάρα πολλές φωτογραφίες. Υπάρχει πλούσιο υλικό από εκείνη την περίοδο και οι έρευνες που έγιναν υπήρξαν συγκεκριμένες, χωρίς όμως τίποτε να είναι βασισμένο σε προσωπικές εμπειρίες ή μαρτυρίες.

WIM WENDERS - UNTIL THE END OF THE WORLD -

 

Ο Έλληνας γείτονας (Katzelmacher): Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (1969, Γερμανία),

Ο Έλληνας γείτονας : Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (1969, Γερμανία),

(Katzelmacher)

ένας Έλληνας μετανάστης πηγαίνει  στη Γερμανία και προσπαθεί να ενταχθεί τόσο στις παρέες των Ελλήνων όσο και στις παρέες των Γερμανών. Ενας σκληρός και απάνθρωπος κόσμο σε μια ταινία γεμάτη ανθρωπιά.

Eco-Cinema Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες-αναδημοσιευση

Νεανική κοινωνικοπολιτική ταινία γερμανικής παραγωγής. Η υπόθεση αφορά 3 νεαρούς αντικαπιταλιστές ακτιβιστές με έναν ιδιόμορφο μη-βίαιο τρόπο δράσης: Να παραβιάζουν βίλες πλούσιων και να ανακατεύουν τα έπιπλα και όλα τα υπάρχοντα στο σπίτι, μετατρέποντάς τα σε αχούρια και αφήνοντας ένα σημείωμα που γραφει «Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες, Οι Εκπαιδευτές» προκαλώντας απλώς ψυχολογική αναστάτωση στους ιδιοκτήτες. Όταν αποφασίζουν να χτυπήσουν την βίλα ενός πλούσιου που έχει επιβαρύνει άδικα με τεράστιο χρέος την κοπέλα της παρέας, κάποιες λάθος κινήσεις τους τους αναγκάζουν να διαπράξουν απαγωγή του ιδιοκτήτη και μεταφορά του σε καταφύγιο ανάγκης ψηλά στα βουνά. Εκεί αναπτύσσονται πολύ ενδιαφέρουσες, συζητήσεις περί χάσματος πλούσιων και φτωχών, καταναλωτισμού, επανάστασης και ιδεολογίας, αλλά και σχέσεις μεταξύ τους, σε πολύ ανθρώπινη βάση, οι νέοι βοηθιούνται να ξεπεράσουν κάποιες εμμονές τους και προσωπικές αντιζηλίες, ο δε απαχθείς περνάει μια διαφορετική ζωή και εμπειρία που τον κάνει να βλέπει με άλλο μάτι τη ζωή. Όμως στο πολύσημο τέλος της ταινίας (οι περισσότερες εκδόσεις δεν το περιλαμβάνουν ολόκληρο, λείπει η τελική σκηνή που ανατρέπει πολλά και δημιουργεί ακόμα περισσότερα ερωτήματα) διαπιστώνουμε πως κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν καθόλου.

Δείτε το ορίτζιναλ τέλος της ταινίας που αναφέρεται σε μια ιδέα που είχαν για σαμποτάζ. Διαβάστε και τα σχόλια κάτω από το βίντεο για περισσότερη κατατόπιση.

Διαβάστε περισσότερα στο wikipedia και στο Internet Movie Database

Δείτε trailer στο youtube

Ακούστε το τραγούδι της ταινίας με σκηνές από την ταινία: Halleluyah του Jeff Buckley

πηγη 
Eco-Cinema Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες (Die Fetten Jahre s