Αφιερωμένο στον Στρως Λα Κάντ , τον Μαρτυρα της Επιθυμιας Καποιες φορές που η ζωή φερνει τα πανω κατω και νιωθεις πως η Κολαση δεν εχεις πλεον Πάτο σου ερχεται στα ξαφνικά να κάνεις ενα Σάλτο ..

Αφιερωμένο στον Στρως Λα Κάντ , τον Μαρτυρα της Επιθυμιας
——————————————
Καποιες φορές που η ζωή φερνει τα πανω κατω
και νιωθεις πως η Κολαση δεν εχεις πλεον Πάτο
σου ερχεται στα ξαφνικά να κάνεις ενα Σάλτο ..
…………………………………………………………………….
σαν ακροβάτις στο κενό , στο Τσιρκο της Μαδρίτης
σαν την βουτια που εκανε στα βάθη ενας Δύτης
σαν αετός π’αυτοκτονει σαν χανει το φτερό του
σα το μωρο που τελειωσε γάλα στο μπιμπερό του

Σαν την Γυνή που πνιγεται απ’ το πολύ το πάθος
Σαν την αγχόνη το πρωί που φερνει ενα Λάθος
Σαν το μηδεν που μέσα σου τα βρισκει ολα μαυρα
Σαν το συκωτι που ,εντος,σου τρωει μια σαυρα…

Καποιες φορές , αναποδα ποθεις να πιασεις Πάτο
κι απ ‘τα Ψηλά που βρισκεσαι κανεις Μορταλε Σάλτο

———————————————————–

σαν ενα Τσιρκο η Ζωή κι ο Γύρος του Θανάτου
- και μουρθε ετσι εξαφνα η πεθυμια ΠΡΟΠΑΠΟΥ

Αναμεσα στην Ηδονή και στην επιθυμια................

Αναμεσα στην Ηδονή και στην επιθυμια
και στις χαρές του ερωτα , στου Νόμου Τιμωρια

Υψώνεται θεορατη πάντα μια Καρμανιόλα
Και σου θυμιζει μέσα σου ,το ποιος τα πέρνει ολα….

Αν θες να ζεις αιωνια ,εν πληρη ευδαιμονία
την Ηδονή συνέδεσε με την Παρανομία
Ζησε την ωρα εντονα με Φόβο μη σε πιάσουν
σε χωσουν μες την Φυλακή ,κι εκει να σε Βιασουν

Ο Τρομος και η Ηδονή ειν’διδυμα αδελφια
η Γκαβλα με τον Θανατο ειναι πρωτο Ξαδελφια
………………………………………………
Την να την κανεις την χαρά χωρις να τρεχει αίμα;
ανεκαθεν συνεδεαν τη βία μετο σπέρμα

ο Νόμος ειναι ανακαθεν αυτο π’επιθυμουμε
την τιμωρια πουρχεται ψαχνουμε για να βρουμε

κι αυτο που ολο ψαχνουμε και φερνει οργασμό
ειναι ενα Στομα Δικαστή:”Για Βγαλτε τον Σκασμό”

IN.GR Το κόμμα του Σαρκοζί αρνείται κατηγορίες για υποκλοπή στο τηλέφωνο του Στρος-Καν

«Στόχος η πολιτική του καταστροφή»

Το κόμμα του Σαρκοζί αρνείται κατηγορίες για υποκλοπή στο τηλέφωνο του Στρος-Καν

Τις κατηγορίες για υποκλοπή στο τηλέφωνο του Ντομινίκ Στρος-Καν αρνήθηκε το κόμμα του Νικολά Σαρκοζί, UMP, μετά από δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν στον Τύπο και εγείρουν ερωτηματικά για το εάν υπεκλάπησαν συνομιλίες του Στρος Καν από πολιτικούς του αντιπάλους. Ένας από τους συνηγόρους του Στρος-Καν ανέφερε ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο «σκόπιμης ενέργειας με στόχο την πολιτική του καταστροφή». «Πρόκειται για φανερή χειραγώγηση και δεν θα μας κοροϊδέψουν» είπε ο γγ του UMP.

Oι ηττημένες της υπόθεσης "Ντομινίκ Στρος Καν" ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ* ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΓΗ :Ας μη χαιρόμαστε λοιπόν για την ήττα του DSK, όπως δεν χαιρόμαστε για τον διασυρμό του Τσάπλιν ή τη δίωξη του Πολάνσκι. Προς το παρόν ο εξευτελισμός του Στρος Καν, που παίζεται με όρους εκθήλυνσης του αντιπάλου, όπως και ο εξευτελισμός της Γαλλίας, είναι κυρίως ήττα των γυναικών και εξευτελισμός των θυμάτων.

Oι ηττημένες της υπόθεσης "Ντομινίκ Στρος Καν"

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/05/2011

ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ*

Είναι λοιπόν η Πολιτεία της Νέας Υόρκης ο επί γης παράδεισος για τις γυναίκες. Ένας κατά δύναμιν παράδεισος, όπου μία από τις πιο διεφθαρμένες αστυνομίες του κόσμου παρατάει ημιτελή τη δίωξη οποιουδήποτε άλλου εγκλήματος προκειμένου να αποδώσει δικαιοσύνη σε μία Αφρικανή μετανάστρια που βιάστηκε ημιτελώς στον χώρο της εργασίας της. Ένας κατά το μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού παράδεισος, όπου αεροδρόμια κλείνουν, αεροπλάνα δεν απογειώνονται, λεκάνες τουαλέτας και μοκέτες ξηλώνονται, και όλη η διαστημική τεχνολογία της ιατροδικαστικής τίθεται στην υπηρεσία της διαλεύκανσης της αδικίας που υπέστη μία και μόνη γυναίκα. Ένας φεμινιστικός παράδεισος, του οποίου όλες οι κρατικές υπηρεσίες βρίσκονται στην υπηρεσία των γυναικών: αστυνομία, εισαγγελία, δικαστήρια, Τύπος, όλοι οι κρατικοί μηχανισμοί καταστολής και αναπαραγωγής των πατριαρχικών δομών των δυτικών κοινωνιών έχουν ως μοναδική αποστολή τους, εκεί στη μακάρια Νέα Υόρκη, την ανατροπή των σεξιστικών υποδειγμάτων που διέπλασαν επί αιώνες την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ένας φεμινιστικός, ου μην αλλά και σοσιαλιστικός παράδεισος, όπου η φτωχή και κατατρεγμένη Αφρικανή μετανάστρια μπορεί να βρει το δίκιο της και όπου ο λευκός, πλούσιος, σοσιαλιστής και Γάλλος άντρας θα βρει τον διάολό του. Αυτή άλλωστε δεν είναι η χώρα όπου κάθε φτωχός αλλά επιμελής μαθητής μπορεί να γίνει πρόεδρος; Αυτή δεν είναι η χώρα όπου ο φτωχός πλην εργατικός μετανάστης μπορεί να γίνει πλούσιος; Αυτή δεν είναι η χώρα των παραμυθιών που, με την αρωγή του Χόλιγουντ, μετέτρεψε τα παραμύθια σε ιδεολογία;

Κι έτσι αυτή η χώρα στην οποία πεθαίνουν περισσότερες γυναίκες στη γέννα απ’ ό,τι στην Ακτή του Ελεφαντοστού, στην οποία ο κύκλος εργασιών της πορνογραφίας ξεπερνά δύο φορές το ΑΕΠ της, στην οποία σκοτώνονται ετησίως 3.000 γυναίκες από “οικιακά” ανεξιχνίαστα ατυχήματα, στην οποία βιάζονται ανά δευτερόλεπτο περισσότερες γυναίκες απ’ ό,τι οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη, στην οποία το δικαίωμα στην έκτρωση όχι απλώς καταστρατηγείται αναφανδόν αλλά αποτελεί και το σημαντικότερο επιχείρημα για τη μη εκλογή οποιουδήποτε προοδευτικού υποψηφίου, η χώρα στην οποία ακόμα δεν έχει κατοχυρωθεί συνταγματικά η ισότητα των γυναικών, αυτή ακριβώς η χώρα αναγορεύεται από τις απανταχού φεμινίστριες στη χώρα της νίκης μας επί του λευκού σαγηνευτή.

Όταν όμως ξυπνήσουμε από το δικαιολογημένα εκδικητικό μας όνειρο, μέσα στο οποίο η δικαιολογημένη μας αγανάκτηση νομίζει πως βρήκε τη δικαιολογημένη της εκπλήρωση, ίσως θα διαπιστώσουμε πως ο δικαιολογημένος εφιαλτικός διασυρμός του Στρος Καν είναι και δικός μας.

Τίποτα δεν κέρδισαν από την ήττα του Ντομινίκ Στρος Καν ούτε οι γυναίκες ούτε η φεμινιστική αγωνία για έναν κόσμο ερωτικής αξιοπρέπειας και ακεραιότητας. Αντίθετα, ο λόγος του νικητή, δηλαδή ο επίσημος λόγος των ΗΠΑ, όπως αρθρώνεται από εισαγγελείς, δικαστές και δημοσιογράφους ανεξαρτήτως φύλου, ορθώνεται αμείλικτα πατριαρχικός και, κατά αναπόφευκτη συνέπεια, ταξικός. Μέσα στη λογική αυτού του λόγου, οι φτωχοί και οι γυναίκες δεν νικούν, γιατί νικητής είναι μόνον αυτός που έχει δικαίωμα, στο συντακτικό του λόγου και στο συντακτικό των ιδεολογιών, να δρα αυτόνομα, να είναι υποκείμενο. Οικειοποιούμενος τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες του μόνου αυτόνομου υποκειμένου, δηλαδή του άντρα, ο πατριαρχικός λόγος του καπιταλισμού υιοθετεί την ιπποτική συμπεριφορά του προστάτη απέναντι στη γυναίκα παραδουλεύτρα και στέλνει στο πυρ το εξώτερον τον αποστάτη της αντρικής τιμής. Ακόμα χειρότερα: στον δημόσιο λόγο οι ΗΠΑ ως σύνολο έχουν οικειοποιηθεί τα θετικά χαρακτηριστικά του άντρα, την ευθύτητα, την τιμιότητα, την εγκράτεια, την πίστη, την προστασία των αδύναμων, την τήρηση των νόμων, τον σεβασμό των θεσμών και των αρχών, τη γενναιότητα. Κι απέναντι σ’ αυτές τις “αρρενωποιημένες” Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία, και μαζί της η Ευρώπη, παρουσιάζονται εκθηλυσμένες: μαλθακές, ανεκτικές, αχαλιναγώγητες, λαίμαργες, έκφυλες, οκνηρές, διεφθαρμένες, ψεύτρες, ανεύθυνες.

Ακούραστοι οι Αμερικάνοι αρθρογράφοι επαναλαμβάνουν τι απάντησε ο Μιτεράν όταν ρωτήθηκε για την εξώγαμη κόρη του. Το υπέροχα γαλλικό και βαθιά αριστερό "et alors?" (“και λοιπόν;”) του μακαριστού Προέδρου θεωρείται τώρα ως απόλυτη επιτομή της γαλλικής ανηθικότητας, της ίδιας αυτής ανηθικότητας που προπαγάνδισε το γαλλικό μυθιστόρημα και θεσμοθέτησαν οι γαλλικές επαναστάσεις.

Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί των ΗΠΑ είχαν εφεύρει τη σεξουαλική παρενόχληση ως μέσον για την πολιτική εξουδετέρωση των εχθρών τους πολύ πριν οι γενναίες Αμερικάνες φεμινίστριες αδελφές μας θέσουν το θέμα σε ένα τελείως άλλο επίπεδο, που εμείς εδώ δεν έχουμε καν αρχίσει να συζητάμε. Ας μη χαιρόμαστε λοιπόν για την ήττα του DSK, όπως δεν χαιρόμαστε για τον διασυρμό του Τσάπλιν ή τη δίωξη του Πολάνσκι. Προς το παρόν ο εξευτελισμός του Στρος Καν, που παίζεται με όρους εκθήλυνσης του αντιπάλου, όπως και ο εξευτελισμός της Γαλλίας, είναι κυρίως ήττα των γυναικών και εξευτελισμός των θυμάτων.

* Η Έλενα Πατρικίου είναι ιστορικός

Ντομινίκ Στρος-Καν: Ανάμεσα στον Έρωτα και το Θάνατο Μετά την ανακάλυψη του ασυνείδητου, ενός τόπου όπου η αλήθεια μιλάει έστω και για να πει ψέμματα, ο Φρόυντ οδηγήθηκε στην απομόνωση εκείνου που ονομάζει «αυτό», όπου βασιλεύει η σιωπή των παρορμήσεων Του Ζακ-Αλέν Μιλέρ( αναδημοσιευση απο το∞ Α π ε ι ρ 8 )

αρχικη πηγη
http://www.centrerepsy.gr/Default.aspx?AspxAutoDetectCookieSupport=1&cult=el-GR

Ντομινίκ Στρος-Καν: Ανάμεσα στον Έρωτα και το Θάνατο
Μετά την ανακάλυψη του ασυνείδητου, ενός τόπου όπου η αλήθεια μιλάει έστω και για να πει ψέμματα, ο Φρόυντ οδηγήθηκε στην απομόνωση εκείνου που ονομάζει «αυτό», όπου βασιλεύει η σιωπή των παρορμήσεων


Του Ζακ-Αλέν Μιλέρ

«Τι σας ενέπνευσε η υπόθεση του Ντομινίκ Στρος-Καν;», με ρωτά η Point.


Την επιθυμία να βελτιώσω τη φροϋδική παιδεία του γαλλικού λαού. Σήμερα στη Γαλλία, το ασυνείδητο γίνεται πράγματι αντιληπτό ως ένα λαϊκό αίσθημα που έχει ήδη αποκτήσει ευρεία αποδοχή. Πιστεύουμε πολύ στο ασυνείδητο. Αλλά το γεγονός (σ.τ.μ.: η σύλληψη του Ντομινίκ Στρος-Καν) μας αναγκάζει να διευρύνουμε και να κάνουμε πληρέστερη την έννοιά του.
Αν το ασυνείδητο εισήλθε στον καθημερινό διάλογο, αυτό δεν έγινε παρά μόνο μέσω μιας ιδιαίτερης οδού, αυτή της ολίσθησης (lapsus). Το σύνηθες είναι να απαιτούμε από τα ΜΜΕ να εντοπίζουν, να συγκεντρώνουν και να αναπαράγουν τις ολισθήσεις των δημοσίων προσώπων οι οποίες δεν αντιμετωπίζονται ως λάθη αλλά αποκτούν νόημα, ακόμα και αξία ως προς την αποκάλυψη της αλήθειας πολύ μεγαλύτερη από εκείνη των «σύντομων προεπεξεργασμένων δηλώσεων».
Ποιάς αλήθειας; Αυτό είναι κάτι που παραμένει ασαφές, αλλά το γεγονός δεν παύει να είναι μια αποκάλυψη. Χρησιμοποιούμε την ολίσθηση προκειμένου να καταλήξουμε σε μια απροσδόκητη, ανάρμοστη και ακούσια αποκάλυψη μιας μυστικής σκέψης  που αγγίζει το θέμα στην καρδιά του. Υποθέτουμε ότι το υποκείμενο δεν είναι κύριος της γλώσσας που χρησιμοποιεί και εκφράζεται πάντα με δεδομένο τον κίνδυνο.
Ποιός είναι ο κίνδυνος; Η προδοσία του εαυτού. Η αυτο-υπονόμευση του υποκειμένου το οποίο δεν θέλει το καλό του. Είμαστε υποχρεωμένοι να συνειδητοποιήσουμε ότι το υποκείμενο είναι διχασμένο: ενώ μιλά για τη χρηματοπιστωτική κρίση, το μήνυμά του για τον πληθωρισμό γίνεται παρασιτικό πάνω σε ένα άλλο θέμα που εισχωρεί στο πλαίσιο του πρώτου και τον κάνει να χρησιμοποιήσει τη λέξη «πεολειχία», αντί για τη λέξη «πληθωρισμός».
Μια ολίσθηση σε κάνει να γελάς, δεν είναι κάτι σοβαρό... η χρησιμότητά της ως προς την αποκάλυψη της αλήθειας είναι παροδική: αποκαθηλώνει το υποκείμενο, το απομακρύνει από τη δημόσια εικόνα του, το γελοιοποιεί, αλλά ταυτόχρονα εξατμίζεται. Σκεφτείτε τώρα ότι η λέξη «πεολειχία», που ανήκει σε μια άλλη συζήτηση, δεν εκφράζεται στο πεδίο του λόγου με τη μορφή της ολίσθησης. Ας υποθέσουμε ότι εμπεριέχει μια εγγενή δύναμη η οποία μεταπηδά και εκφράζεται μέσω του σώματος. Το υποκείμενο αναγκάζεται, λοιπόν, να υπακούσει σε μια εντολή τόσο απλή όσο και αναπόδραστη, σε ένα αίτημα που πρέπει να ικανοποιηθεί άμεσα. Η επιτακτική ανάγκη της απόλαυσης επιβάλλεται άνευ διαμεσολάβησης: η μετουσίωσή της σε δράση ενεργοποιείται. Και τότε...το γέλιο παγώνει.
Το φαινόμενο αυτό δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Οι φυλακές είναι γεμάτες από δυστυχισμένους πάνω στους οποίους η άνευ όρων απαίτηση δεν ρυθμίστηκε, δεν δαμάστηκε, δεν ανακόπηκε, δεν διοχετεύτηκε μέσω μετατοπίσεων, ρητορικών σχημάτων, μεταφορών, μετωνυμιών. Όλο αυτό το σύστημα των εγκλεισμών και των εμποδίων που συνθέτει την αρχιτεκτονική μιας νεύρωσης.
Λέω «δυστυχισμένοι» γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι τέρατα. Απλά, το λιμπιντικό καταφύγιο του συμπτώματός τους είναι απογυμνωμένο. Και αν πάνε στη φυλακή, είναι γιατί η σύγχρονη κοινωνία είναι λιγότερο ανεκτική απέναντι στην παρόρμηση απ΄ότι ήταν παλιότερα. Υπάρχει, βέβαια, απελευθέρωση των ηθών είναι όμως αυστηρά οριοθετημένη: ισότητα ευκαιριών, προστασία των παιδιών, προώθηση των δικαιωμάτων των γυναικών, ατομικά δικαιώματα, υπαγωγή σε νομική προστασία όλων των πλευρών της ανθρώπινης ζωής. Αποτέλεσμα: όταν μια νοικοκυρά καλεί την αστυνομία για να καταγγείλει ότι ο άντρας της την κακοποιεί, δε γελάμε πλέον εις βάρος της. Ποιός μπορεί να πει ότι αυτό είναι κακό; Από την άλλη πλευρά η σκιά, η νύχτα δεν υπάρχουν πλέον. Μόνο η μέρα μπορεί να υπάρχει. Είναι ένα μεγάλο, ανοιχτό αυτί που είναι δικό μας και ταυτόχρονα μας καταδιώκει. Αυτός είναι ο θάνατος της επιθυμίας.
Ας επιστρέψουμε τώρα στην παρόρμηση. Λέγεται ότι είναι απαρχαιωμένη γιατί δεν ακολουθεί τη σύγχρονη εποχή: δεν υπακούει στο λόγο, δεν οργανώνεται, δε γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Μετουσιώνεται σε πράξη όταν επιδρά στο υποκείμενο, μέχρι να το κατακτήσει, να το κάνει μαριονέτα του. Ακόμα κι αν συναντήσουμε εδώ μια κατάσταση ρήξης, το φαινόμενο εξελίσσεται πέρα από την ολίσθηση. Αυτές οι ξαφνικές αλλά περιοδικές λιμπιντικές εκρήξεις θα μπορούσαν να περιγραφούν με τον όρο raptus.
Η ολίσθηση (lapsus) παράγεται στο πεδίο της αλήθειας. Η διαρραφή (raptus) στο πεδίο του πραγματικού. Ίσως η ολίσθηση να είναι μια εκτεταμένη μορφή του. Αυτή είναι η έννοια του αφορισμού του Λακάν που καθιστά την αλήθεια τη “μικρή αδερφή” της απόλαυσης. Στο lapsus προδίδουμε, στο raptus αυτοκαταστρεφόμαστε. Η αυτοκτονία – σωματική ή ηθική- είναι πάντα στον ορίζοντα όπου ο Έρωτας και ο Θάνατος έρχονται σε σύζευξη.
Μετά την ανακάλυψη του ασυνείδητου, ενός τόπου όπου η αλήθεια μιλάει έστω και για να πει ψέμματα, ο Φρόυντ οδηγήθηκε στην απομόνωση εκείνου που ονομάζει «αυτό», όπου βασιλεύει η σιωπή των παρορμήσεων. Μέσα από την εικόνα του Ντομινίκ Στρος-Καν με χειροπέδες, η κοινή γνώμη έρχεται να δώσει στο φροϋδικό «αυτό» το σύμβολό του και το μάρτυρά του.
Το ότι ο βασικός εκφραστής της οικονομικής ελίτ στην παγκόσμια διάστασή της φάνηκε να είναι ο ίδιος σκλάβος μιας τυρανικής παρόρμησης αποτελεί μια μεγαλειώδη αντίφαση, ποιητική, ρομαντική, αντάξια ενός έργου του Βικτώρ Ουγκό. Αυτό ήταν εξ’ άλλου, μέχρι την τελευταία του αναπαράσταση μέσω του σεξουαλικού καταναγκασμού, το γεγονός που δεν είχε καμια αντίρρηση να θάψει στο Πάνθεον. Αυτός ο καταναγκασμός ενέπνευσε στο Μπαλζάκ το χαρακτήρα του στρατηγού Ιλό στην «εξαδέλφη Μπέτι». Το συμβάν- σε πραγματικό χρόνο- που μας κρατάει με κομμένη την ανάσα, είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό, γιατί συνδέει τα μυστικά της «κλειδαρότρυπας» με το παγκόσμιο προσκήνιο.
Αυτό το σύνολο «αντρών και γυναικών» δεν αποτελεί μια ενιαία κατηγορία. Δεν είναι ομοιογενής. Περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, δύο αντίθετα ιδανικά. Ο γόης που συναντάται στα όνειρα του γυναικείου υποκειμένου στη «Μαντάμ Μποβαρί», είναι ένας χαρισματικός ομιλητής, ένας καζανόβας. Προσέξτε στα Απομνημονεύματα του Ρολάν Ντιμά το Φρανσουά Μιτεράν να υφαίνει ακούραστα το δίχτυ,  με αυτή τη βελούδινη φωνή του, γύρω από κάθε θήραμα. Η κατάκτηση είναι πάνω απ’ όλα ένα «ναι», μια συναίνεση, μια εξομολόγηση. Έπειτα, υπάρχουν εκείνοι των οποίων η απόλαυση έγκειται στο να προκαλέσουν στον άλλο ένα διχασμό (ο οποίος δεν έρχεται χωρίς άγχος και πανικό) ανάμεσα σ’ ένα σώμα που παραδίδεται και σε μια «ψυχή» που αρνείται. Είναι μια πραγματικά σκληρή αλλά επεξεργασμένη διαδικασία η οποία αποκρύπτει την εικόνα του «κτήνους του σεξ». Όλες οι μεταβάσεις όλων των αποχρώσεων συναντώνται στην πράξη. Γι΄αυτό και η επιθυμία μας για λεπτομέρειες είναι ακόρεστη.
Όσον αφορά τη σχέση του άνδρα με τις γυναίκες και τη σύζυγό του, είναι συχνά από τις ισχυρότερες. Βασίζεται στην εξής λογική: για τον άντρα, η αναγνώρισή του ως τέτοιου έγκειται στο να υπάρχει «τουλάχιστον μία» γυναίκα που θα πάρει τη θέση της μητέρας, ενώ ταυτόχρονα ενώ ταυτόχρονα αυτή θα εγγυάται τον ανδρισμό του συντρόφου της. Η γυναίκα μπορεί να βιώνει αυτή την κατάσταση ως πόνο αλλά και ως εφησυχασμό ή συνενοχή. Γενικά παρατηρούμε σ΄εκείνη μια απαρέγκλιτη αφοσίωση η οποία παραμένει ακόμα και μετά τον ενδεχόμενο χωρισμό.
Στην αποκάλυψη γεγονότος, τα ΜΜΕ μετανιώνουν που έκρυψαν για τόσο καιρό, όπως ο γιος του Νώε, τη γύμνια ενός μεθύστακα πατέρα. Εντούτοις, η Γένεση λέει κάτι άλλο: ότι η αμαρτία ήταν του Χαμ και των αδερφών του που κοίταξαν με περιέργεια το γεννητικό όργανο που δε θα έπρεπε να έχουν δει. Στην εποχή μας, η αιδώς είναι μια παρωχημένη αρετή την ώρα που η ηδονοβλεψία θριαμβεύει και παγκοσμιοποιείται. Και είναι μια ηδονοβλεψία πουριτανική που παρελαύνει πάνω στο δικαίωμά της. Ξανακλείστε τα μάτια, η προηγούμενη κατάσταση δεν ήταν ιδανική, αλλά μήπως αυτή είναι καλύτερη;


Μετάφραση: Έλενα Παπαδοπούλου
Πηγή: Le Point, τ. 2018, 19 Μαΐου 2011, σελ. 48

Επιστρέφει το φαβορί;

Το τέλος του «εφιάλτη» του Ντομινίκ Στρος-Καν αναμένουν οι Γάλλοι Σοσιαλιστές

Η Μαρτίν Ομπρί «πολιορκείται» από τους δημοσιογράφους στη Λίλη μετά τις τροπή στην υπόθεση Στρος-Καν   (Φωτογραφία:  Reuters ) 

 σημειωση τηε Σπηλιάς 

Θυμιζουμε πως η Σπηλια   δεν επεσε στην μλκ και την εμπαθεια που επεδειξαν ορισμένα Μπλογκς  της ..''αρσιτεράς ''(ο Θεός να την κανει''.που εξαρχής εμφανιστηκαν βεβαιοι οτι ο ΣΤΡΟΣ ΛΑ ΚΑΝΤ ηταν ..ενοχος ''' διοτι ηταν .-ΛΕΕΙ-.απληστος  και κακός και 120 μερες των Σοδομων και αλλες απιστευτες μλι και φαντασιωσεις  των εντελώς καρατετοιων και ΑΣΧΕΤΩΝ .

Για ολους αυτους τους ΚΟΜΠΕΞΙΚΟΥΣΛΕΩ ΕΝΑ 

ΜΠΡΑΒΟ

---

O Ντομινίκ Στρος Καν θα εμφανιστεί εκ νέου σήμερα, Παρασκευή, στο δικαστήριο Υπό αμφισβήτηση η καταγγελία της καμαριέρας εναντίον του Στρος Καν

Υπό αμφισβήτηση η καταγγελία της καμαριέρας εναντίον του Στρος Καν

ενα σημαντικο κειμενο του ΠΡΟΠΑΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΝ ΣΡΩς ΛΑΚΑΝΤ ,ΤΗΝ ΧΑΙΡΕΚΑΚΙΑ κ.α ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ .. αναδημοσιευση απο τον ΠΑΠΟΥΛΗ :Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΥΡΙΤΑΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΧΗ ΚΑΙ «Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ» (ΣΕ ΝΕΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΥΡΙΤΑΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΧΗ ΚΑΙ «Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ» (ΣΕ ΝΕΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗ)

Posted on 05/21/2011 by papoylis

Σημείωση Evil Witch: πρόκειται για κείμενο του Προπάπου  aka Προπάτορα που δημοσιεύεται εδώ. Οι απόψεις εκφράζουν το συγγραφέα. Σύνταξη και ορθογραφία διατηρούνται με βάση το πρωτότυπο. Διαβάστε το σημαντικό αυτό κείμενο….

 Γράφει  ο Propator :

Διαβασα με κομμενη την ανασα το γεματο πλοκη, σασπενς και μπριο φωτοροματζο κρατωντας την κοιλια μου από τα γελια.
Παντως για να ειμαι ειλικρινης δεν είναι από τα γελια και κυριως δεν κραταω ακριβως την κοιλια μου αλλα ….τελοσπαντων!
Αντιλαμβανομαι βεβαιως και σεβομαι την προσπαθεια ολων -και του καθενος ξεχωριστα- να αμυνθουμε στην καταθλιψη που μας χτυπαει την πορτα αλλα ταυτοχρονα κάθε φορα που βλεπω γελαστα προσωπα γυρω μου προσπαθω να βρω τι ακριβως είναι αυτό με το οποιο γελανε οι ανθρωποι (γιατι χαιρεται ο κοσμος και χαμογελα πατερα?): Ποιο είναι δηλαδη το …point, που λενε οι Αγγλοσαξονες οι οποιοι αρεσκονται να εστιαζουν με ακρίβεια στο θεμα!
Και το κανω αυτό (όχι για λογους πολιτικης ή οποιασδηποτε αλλης ορθοτητας αλλα) σαν μια ελαχιστη προσπαθεια επαληθευσης ότι αντι για καταθλιψη δεν εχουμε παθει τελικα κατι πολύ χεροτερο: Δεν εχουμε περιπεσει στην παρανοια.
Στην συγκεκριμενη περιπτωση εχουμε ένα φωτο-γραφικο αναγνωσμα σε συνεχειες κατά το οποιο:
Ο Στρος Καν είναι ενας σεξομανης βιαστης αθωων εργαζομενων και μαθητης του Γκουσγκουνη. Όμως -κατά συμπτωση- ο ιδιος είναι ταυτοχρονα και επικεφαλης ενός μισητου οργανισμου/εργαλειου της κεφαλαιοκρατιας, ο οποιος επισης βιαζει τους φτωχους λαους παρα τη θεληση τους και τους πινει το αιμα!
Οι συμβολισμοι και οι αντιστοιχιες που προβαλονται είναι εντυπωσιακοι και τέτοιοι ώστε μπορουν να ενεργοποιησουν το μισος που εχει ενσταλαξει στην ψυχη του κάθε πικραμενου από την …«αδικια της ζωης», της …«βρωμικης πολιτικης» και κάθε «σκοτεινης δυναμης» που επιβουλευεται τον βιο των …«απλων και αθωων ανθρωπων»!
Όταν μαλιστα –όπως στην περιπτωση του Στρος Καν – το τερας της αποκαλυψης πιανεται στη φακα της ηθικης και μετα οδηγειται σιδηροδεσμιο υπο την δημοσια χλευη και τον εξευτελισμο των ΜΜΕ … τοτε στον εσωτερικο κοσμο των «απλων και αθωων ανθρωπων» το μισος, που προαναφεραμε, βρισκει τη διεξοδο του μετατρεπομενο σε μια αγρια χαρα που στην ψυχολογια είναι γνωστη και ταυτοποιημενη με την κωδικη ονομασια χαιρεκακία!
Προκειται για τη χαρα την οποια τροφοδοτει η κακια, δηλαδη η συσωρευση και η εγκατασταση στο εσωτερικο του ατομου μιας σειρας από παρατεταμενα δυσαρεστα συναισθηματα η δημιουργια ενός κακοφορμισμενου «Εγω».
Είναι γεγονος ότι με τη βοηθεια διαφορων κοινωνικων και ανθρωπιστικων επιστημων -και κυριως της ψυχολογιας- οι ανθρωποι μπορεσαν να αντιληφθουν ότι η χαιρεκακια δεν είναι μια ψυχικη κατασταση για την οποια το υποκειμενο μπορει να επαίρεται, γιαυτο όχι μονο δεν ομολογειται αλλα οι περισσοτεροι (με εξαιρεση ισως τους κυνικους και τους σαλούς) προσπαθουν να την συγκαλυπτουν με διαφορους τροπους και προσχηματα.
Υπαρχει οστόσο καταγεγραμμενη και μια ρηση η οποια εχει ευρυτατη χρήση και η οποια αφορα στο πρωτο συνθετικο της λεξης χαιρεκακια, την χαρα: «Θελει η πουτανα να κρυφτει και η χαρα δεν την αφηνει»!
Ετσι εξηγουνται ολοι αυτοι οι ξεφρενοι πανηγυρισμοι και οι εκδηλωσεις ικανοποιησης από την διαπομπευση ενός ανθρωπου.
Πολλοι προσπαθησαν να συγκαλυψουν τη χαιρεκακια τους κατω από το επιχειρημα της «ισονομιας» με την οποια αντιμετωπιστηκε το «θηριο» του ΔΝΤ.
Κατ΄αρχην δυο λογια σε ότι αφορα την …ισοτητα (και τη δικαιοσυνη):
Ισοτητα (και δικαοσυνη) δεν είναι να αντιμετωπιζονται δυο διαφορετικα προσωπα ως ισα και ομοια. Ισοτητα (και δικαιοσυνη) ειναι να αντιμετωπιζονται δυο διαφορετικα προσωπα ως διαφορετικα!
Τελεια και παυλα.
Η προφυλακιση δεν αποτελει μερος της τιμωριας για καποιο διαπραχθεν αδικημα. Αυτό το οριζει η αποφαση του δικαστηριου μετα τη δικη. Ο μοναδικος λογος που επιβαλεται η προφυλακιση είναι η προληψη νεου παρομοιου αδικηματος και η αποτροπη της διαφυγης ώστε να εξασφαλιστει ότι θα δικαστει ο υποπτος.
Μεχρι τοτε για τον κατηγορουμενο ισχυει το τεκμηριο της αθωοτητας.
Επισης ο εξευτελισμος και η διαπομπευση δεν αποτελουν, σε καμια περιπτωση, μερος της ποινης.
Ο Στρος Καν δεν επροκειτο να διαφυγει για πολλους και γνωστους σε ολους λογους, συνεπως αυτό που συνεβη δεν αφορα την αποδοση δικαιοσυνης αλλα εξυπηρετει αλλους σκοπους.
Αυτό που συνεβη με τον Στρος Καν δεν είναι κατι που αφορα μονο τον ιδιο αλλα και τον τελευταιο πολιτη του δυτικου κοσμου τουλαχιστον (δεδομενου ότι στον «τριτο κοσμο» και στις χωρες του παλαι ποτε σοσιαλισμου αυτά αποτελουσαν και –σε μεγαλο βαθμο- εξακολουθουν και σημερα να αποτελουνε …«ψιλα γραμματα» για τις εξουσιες).
Είναι εντελως προφανες πως ότι όλα αυτά που διαδραματιστηκαν τις προηγουμενες μερες δεν εχεουν απολυτως καμια σχεση με «ισοτητα ολων εναντι του νομου» αλλα με αίτια που η χαρα(+ κακια) δεν επιτρεπει σε πολλους να κατανοησουν.
Ενοειται παρομοια συναισθηματα είναι κακοι συμβουλοι της πολιτικης σκεψης.
Υπαρχει ένα σημαντικο κοματι της κοινωνιας των ΗΠΑ που είναι γνωστο ως θρησκευτικη δεξια. Μπορει η περιοδος του Μακαρθισμου να περασε επισημως, όμως αυτές οι κοινωνικες και πολιτικες δυναμεις της αμερικανικης κοινωνιας που τον γεννησαν είναι παντα εκει και συχνα δειχνουν το προσωπο τους: Χθες εκδηλωθηκαν με την αποπειρα εισαγωγης του Ιntelligent Design στην διδακτεα υλη των σχολειων και σημερα με τη μορφη του πουριτανισμου.
Αυτό ακριβως σημαινει η διαπομπευση ενός ανθρωπου: Επιδειξη δυναμης της αμερικανικης θρησκευτικης δεξιας, επιθεση του πουριτανισμου.
Και όταν η ηθικη …επιχειρει στην Αμερικη ή μολυνση επιρεαζει και την Ευρωπη: Ετσι είναι ιδιετερα φρικιαστικες καποιες αποψεις που αρχισαν να κυοφορουνται στο πλαισιο ενός προβληματισμου της Γαλλικης δημοσιογραφιας σε ότι αφορα το ερωτημα “Γιατι οι Γαλλοι δημοσιογραφοι δεν ειχαν κρεμασει εδώ και καιρο στα μανταλακια τον Στρος Καν αλλα του παρειχαν ασυλο σε ότι αφορα την προσωπικη του ζωη».
Εκεινο δε που με εκανε να ανατριχιασω σύγκορμος είναι η διαπιστωση η οποια μαλιστα εκτοξευτηκε από την πλευρα του λεγομενου «προοδευτικου» στρατοπεδου ότι: Ο σεβασμος της προσωπικης ζωης στη Γαλλια …«είναι μια παραδοση που εχει τις ριζες της στη φεουδαρχια, όταν οι παντες σιωπουσαν προκειμενου να μην θιγει ο αφεντης»!
Και ολα αυτά δυο+ αιωνες μετα την γαλλικη επανασταση.
Όμως –για να ειμαστε δικαιοι- δεν είναι μονο ο πουριτανισμος της Αμερικανικης
θρησκευτικης δεξιας, είναι και ο αχορταγος μινώταυρος της συχρονης ενημερωσης (ΜΜΕ) που συχνα ζηταει επώνυμο φιλετο γιατι είναι πολύ πιο νοστιμο και θρεπτικο από τις σαρκες της πλεμπας.
Από την άλλη παλι η πλεμπα ηταν ανεκαθεν -και εξακολουθει να είναι και σημερα- ακαταπονητος καταναλωτης παρομοιων θεαματων και σε ολες τις στιγμες της ανθρωπινης ιστοριας εχει απαθανατιστει να αλλαλαζει από ενθουσιασμο καθως απολαμβανε την πτωση καποιου εξεχοντος ατομου.
Μαλιστα απ΄οσο πιο ψηλα γκρεμιζεται καποιος τοσο πιο εντυπωσιακο είναι το θεαμα και πιο μεγαλος ο ενθουσιασμος που προκαλει.
Σχετικα με την προσφατη «υποθεση Στρος Καν» εχουν προταθει διαφορες θεωριες της κλειδαροτρυπας ή εκδοχες περι σεξουαλικοποιημενων ιδεοψυχαναγκαστικων συμπεριφορων καθως και συνομωσιολογικες προσεγγισεις περι «στησιματος» της υποθεσης από την πλευρα του πολιτικου ανταγωνισμου στις οποιες αρνουμαι να εντρυφισω.
Υπαρχουν επισης αποψεις που όχι απλως διεμβολιζουν τις ανωτερω θεωριες αλλα υπερβαινουν και την ιδια τη χαρα (αυτή που …δεν αφηνει την πουτανα να κρυφτει) και οι οποιες εχουν διατυπωθει με τη φραση: «Ένα καθηκι λιγοτερο»
Κατι τετοιες πατησα κατά λαθος περιφερομενος («οποιος νυχτα περπατει…») στα σχολια του συγκεκριμενου ποστ:
ο Σοντομίκ και ο πετί Νικολά « Кроткая
Επομενως στο αγωνιωδες ερωτημα «Γιατι χαιρεται ο κοσμος και χαμογελα πατερα» η μονη απαντηση την οποια εγω μπορω να δωσω είναι ότι υπαρχει πολύ πίκρα συσωρευμενη στις ψυχες πολλων ανθρωπων, τοση που πολλες φορες τυφλωνει με αποτελεσμα να μην μπορει καποιος να διακρινει την πολιτικη πλευρα των πραγματων.
Η συσωρευμενη αυτή πικρα πιεζει να βγει και όταν –με αφορμη καποιο γεγονος- εκτονωνεται δημιουργει στο υποκειμενο μια προσκαιρη ανακουφιση, γνωστη ως χαιρεκακια!
ΥΓ 1
Παει πολυς καιρος που παρακολουθω σιωπηλος συνεχεις αναρτησεις που αγγιζουν τα ορια του hate post. Ειμαι σε θεση να κατανοησω τον θυμο ή και –μερικες φορες- ακομα και το μισος σαν ένα ανθρωπινο συναισθημα, αυτό δλδ που ονομαζουμε …ανθρωπινη αδυναμια. Όμως μου είναι αδυνατο να το αφησω να καταστει κυριαρχο συναισθημα αλωνιζοντας ελευθερα μεσα μου και κυριως να το υποθαλπτω ντυνοντας το με την προβια του ιδεολογηματος.
ΥΓ 2
Το ποστ αυτό (που ξεκινησε σαν σχολιο αλλά αυτονομηθηκε) πιθανοτατα δεν θα γραφοταν αν ο Παπουλης δεν με καλουσε να θαυμασω τα …κατορθωματα του στο φωτο-γραφικο του εγχειρημα.

ΠΡΙΝ ΓΕΛΑΣΕΤΕ ΚΑΙ ΑΗΔΙΑΣΑΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ..''ΛΟΓIΚΉ'' ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΝΕΑς ΥΟΡΚΗΣ ..

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. Χθες ο δήµαρχος της ΝέαςΥόρκης Μάικλ Μπλούµπεργκ αντέδρασε στιςκατηγορίες που διατυπώνονταιστη Γαλλία για εξευτελισµό του Στρος-Καν που εµφανίσθηκε µε χειροπέδες µπροστά στα ΜΜΕ. «Είναι πράγµατι εξευτελιστικό αλλά εάν δεν είσαι έτοιµος να πληρώσεις το τίµηµα, µην κάνεις το έγκληµα», δήλωσε υποστηρίζοντας την απόφαση της δικαστού του Μανχάταν για την προφυλάκιση.''
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4631539σκεφτειτε ..μηπως ''σκεφτεστε ''με τον ιδιο τροπο

Στο µυαλό του Στρος-ΚανΔύο ψυχαναλυτικές ερµηνείες και µια πολιτική αποδόµηση του σκανδάλου ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

Στο µυαλό του Στρος-Καν

Δύο ψυχαναλυτικές ερµηνείες και µια πολιτική αποδόµηση του σκανδάλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 19 Μαΐου 2011

Η εκδοχή µιας ασυνείδητης αυτοχειρίας

Σχόλιο του γάλλου ψυχαναλυτή Σερζ Εφέζ στην εφηµερίδα «Le Monde»:

∆ολοφονία ήαυτοκτονία; Το µέλλον θα µας πει αν ο Ντοµινίκ Στρος-Καν είναι θύµα µιας άθλιας µηχανορραφίας, συµβολική δολοφονία ενός ανθρώπου στο απόγειο της δόξας του, ή αν σκηνοθέτησε, µπροστά στα εµβρόντητα βλέµµατά µας, το θέαµα της αυτοκαταστροφής του. Σε αυτή τη δεύτερη υπόθεση, ας υπενθυµίσουµε πως το πρώτο θύµα είναι η γυναίκα που υπέστη την επίθεση και πως χιλιάδες γυναίκες πέφτουν καθηµερινά θύµατα βιασµού από συνηθισµένους ανθρώπους. Επειδή όµως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι συνηθισµένος, είναι δύσκολο να φανταστούµε πως δεν θέλησε «κάπου» αυτή την πτώση που σηµατοδοτεί την άρνηση µιας προδιαγεγραµµένης µοίρας. Το επεισόδιο µε την Porsche ήχησε σαν ένα πρώτο, διστακτικό, δοκιµαστικό χτύπηµα. Κατόπιν ολόκληρος ο κόσµος παρακολούθησε το πέρασµα σε µια πράξη που για µας τους ψυχαναλυτές δεν είναι ποτέ εντελώς παράλογη. Αυτές οι πράξεις, οι χειρονοµίες, οι λεκτικές παρεκτροπές µοιάζουν να ξεπηδούν από τον πυθµένα του εαυτού µας και περισσότερο µας «κάνουν» παρά τις κάνουµε. Περνάς µε λαµπρή επιτυχία µια σειρά εξετάσεων ή συνεντεύξεων για δουλειά και δεν ξυπνάς εγκαίρως για την τελευταία δοκιµασία, νιώθεις λατρεία για τον αγαπηµένο σου και τον προδίδεις στο απόγειο της σχέσης, διαπράττεις παράβαση µπροστά σε αστυνοµικούς, δίνεις µια κουτουλιά λίγα δευτερόλεπτα πριν τελειώσει το µατς… ∆ιαισθανόµαστε πως αυτές οι πράξεις έχουν µια βαθιά, κρυµµένη, µυστηριώδη σηµασία που µας ξεπερνάει. Ολες αυτές οι αυτοκαταστροφικές συµπεριφορές που µας είναι σήµερα οικείες στηρίζονται σε αυτή τη δυαδικότητα, από τη µία η θέληση να χτίσουµε, να δηµιουργήσουµε και από την άλλη ο ναρκισσισµός του θανάτου. Ερωτας και θάνατος: η αγάπη, η εκτίµηση, η εµπιστοσύνη δέχονται πόλεµο από όλες τις πλευρές.

Προκάλεσε τη µοίρα του
Η Μπάρµπαρα Σπινέλι γράφει στη «Repubblica»:

Ιδού τι θα µπορούσε να διαβάσει κανείς στο πρόσωπο του Ντοµινίκ Στρος - Καν την ώρα που βρίσκεται στο δικαστήριο και µαθαίνει ότι θα φυλακιστεί, ότι καµία εγγύηση δεν θα τον σώσει από εκεί, ότι σε εκείνη την αίθουσα δεν τελειώνει µόνο µια µεγάλη πολιτική περιπέτεια, αλλά και µια ελεύθερη ζωή, µια ευγενής πολιτική υπόληψη. Είναι αξύριστος, το βλέµµα του είναι χαµένο, το στόµα του σαν κάποιου που αντιλαµβάνεται ότι µόλις ήπιε δηλητήριο, έχει τα αδρά χαρακτηριστικά εκπεσόντος που χτυπήθηκε από µια ανήκουστη Νέµεση. Κι όµως, αυτό το πρόσωπο δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζει, που δεν έχει συνείδηση του εαυτού του και της χώρας όπου εργάζεται, που τον κατέλαβε εξαπίνης το µέγεθος του εγκλήµατος. Ο Στρος - Καν ήξερε πώς είναι ο κόσµος, γνώριζε την Αµερική και µια δικαιοσύνη που δεν απονέµει ατιµωρησία στους ισχυρούς αλλά αντίθετα µετατρέπει σε θέαµα την ισότητα όλων ενώπιον του νόµου.

Γνώριζε πολύ καλά, όπως όλοι όσοι βρίσκονται στην κορυφή της εξουσίας και δεν είναι ανόητοι, ότι κάθε του κίνηση εδώ και χρόνια την παρακολουθούσε ένα βλέµµα όχι µόνο περίεργο αλλά και αδηφάγο και συχνά εκδικητικό. Ηξερε πολύ καλά ποιοι ήταν οι αντίπαλοί του. Και είχε πολλούς τόσο στη Γαλλία όσο και αλλού, από τότε που ήταν διευθυντής του ∆ιεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου και είχε αρχίσει να προσεγγίζει µε τον τρόπο του, κόντρα στο ρεύµα, µια οικονοµική κρίση που είχε καταρρίψει κάθε βεβαιότητα και πάνω απ’ όλα την ίδια την ιδεολογία του Ταµείου. Ο Ντοστογιέφσκι µάς έχει προσφέρει το πλέον κατάλληλο πορτρέτο αυτού που έγινε ο DSK αυτές τις ώρες: του ισχυρού που έχει πέσει στο έδαφος, ενός ανθρώπου που προκάλεσε τη µοίρα κι εκ των πραγµάτων αυτόχειρα. Πιο συγκεκριµένα: ενός τζογαδόρου που δεν τζογάρει στην τύχη αλλά ψυχαναγκαστικά. Η πολιτική είναι γεµάτη από τέτοιους δαιµονισµένους – η ιατρική µιλάει για εξάρτηση χωρίς ουσίες. Ο Ντοστογιέφσκι διηγείται αυτήν την ιδιαίτερη εξάρτηση: ο παίκτης του προσποιείται ότι µοναδικός του σκοπός είναι το κέρδος (ή το σεξ) αλλά το σκοτεινό αντικείµενο του πόθου του είναι άλλο. Είναι το «ακραίο πάθος για κίνδυνο, η λαχτάρα να καταπλήξει τα πλήθη διακινδυνεύοντας χωρίς όρια». Βυθισµένος στην ταπείνωση, ο διευθυντής του ∆ιεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου είχε το πρόσωπο του Αλεξέι Ιβάνοβιτς: «Αισθάνοµαι σαν να είµαι φτιαγµένος από ξύλο, σαν να έχω βουλιάξει στον βάλτο».

Ο Στρος - Καν δεν είναι ένας ήρωας αλλά ένας παίκτης των καιρών µας.

Η συµπεριφορά του θυµίζει τζογαδόρο που δεν τζογάρει στην τύχη αλλά ψυχαναγκαστικά

Είναι δυνατόν να τα πέταξε όλα σε µια στιγµή;

Σχόλιο του Ανατόλ Καλέτσκι στους «Times» Ολος ο πλανήτης µοιάζει να τον έχει καταδικάσει πριν δικαστεί και κριθεί ένοχος. Στην περίπτωση του Ντοµινίκ Στρος-Καν, όµως, εξακολουθεί να υπάρχει το τεκµήριο της αθωότητας. Πόσω µάλλον που είναι δύσκολο να εξηγηθεί πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που θέλει να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας να πετάει τα πάντα στα σκουπίδια για µια στιγµή σαδιστικής σεξουαλικής ικανοποίησης. Ενας άνθρωπος, µάλιστα, που µόλις πριν από µερικές εβδοµάδες προέβλεπε ότι µπορεί κάποιος να έδινε µισό εκατοµµύριο ευρώ σε µια γυναίκα για να τον παγιδεύσει.

Είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ένας άνθρωπος βγήκε γυµνός από το µπάνιο, προσπάθησε να βιάσει µια καµαριέρα, στη συνέχεια πήγε σε ένα εστιατόριο του Μανχάταν και έφαγε µε την κόρη του, έπειτα πήρε ένα ταξί για το αεροδρόµιο και στον δρόµο τηλεφώνησε στο ξενοδοχείο και ζήτησε να του στείλουν το κινητό του γιατί το είχε ξεχάσει.

Ολα αυτά µπορεί πράγµατι να συνέβησαν. Μπορεί όµως να αποτελούν και κατασκεύασµα.

Ή µπορεί να είναι εν µέρει αλήθεια. Στην περίπτωση αυτή, οι πολιτικές επιπτώσεις θα είναι τεράστιες. Γιατί ο γαλλικός λαός θα έχει στερηθεί την ευκαιρία να ψηφίσει έναν πολιτικό που ήθελε για πρόεδρο. Η Μαρίν Λεπέν µπορεί να έχει βγει δεύτερη στις εκλογές. Και οι αντιδηµοκρατικές δυνάµεις σε όλο τον κόσµο θα έχουν λάβει ένα σπουδαίο δώρο. Ας θυµηθούµε πώς το Ρεπουµπλικανικό Κόµµα προσπάθησε να ανατρέψει τη θέληση των αµερικανών ψηφοφόρων µε την παραποµπή σε δίκη του προέδρου Κλίντον. Ευτυχώς απέτυχαν.

Ας φανταστούµε όµως ότι η Μόνικα Λιουίνσκι ήταν µια ρεπουµπλικανή εξτρεµίστρια που παρέσυρε τον Κλίντον σε συναινετικό σεξ και στη συνέχεια τον κατηγόρησε ότι τη βίασε.

Μπορεί να συνέβη κάτι παρόµοιο στο «Sofitel» της Νέας Υόρκης;

Κανένας δεν ξέρει.

Εμενα ολη αυτή η ιστορια με τον Στρος Καν μου θυμιζει εκεινες τις ιστοριες επιστημονικής φαντασιας -θριλερ που παει καποιος που εχει ενα κουσουρι - πχ θελει να κοψει το τσιγαρο =- σε μια μυστηρια εταιρεια που υποσχεται οτι θα στο ΚΟΨΕΙ ....

Εμενα ολη αυτή η ιστορια με τον Στρος Καν  μου θυμιζει εκεινες τις ιστοριες επιστημονικής φαντασιας -θριλερ που παει καποιος που εχει ενα κουσουρι - πχ θελει να κοψει το τσιγαρο =- σε μια μυστηρια εταιρεια  που υποσχεται οτι θα στο ΚΟΨΕΙ  σε τρες βδομαδες  οπωσδηποτε  και υπογραφει ενα συμβολαιο  που λεει οτι απαλασσει  την εταιρεια απο καθε ευθυνη για οτι τρομακτικο  του συμβει και  αρχιζουν να του συμβαινουν απιστευτα πραματα και αυτος εκλπιπαρει ''Οχι .. Φτανει '' κι εκεινοι του  κουναν στη μουρη το συμβολαιο κλπ

Επίσης θαθελα πολύ να δώ το εξής : Αν -λεμε τωρα- ο Στρως ΚΑΝ ΤΗΝ ΓΛΥΤΩΣΕΙ -λεμε - και δεν κατσει 75 χρόνια  φυλακή .. -και γυρισει στη Γυναικουλα του , κλαιγοντας

θα το ΞΑΝΑΚΑΝΕΙ;  ΘΑ  ΞΑΝΑΚΆΝΕΙ ΜΠΕΡΜΠΑΝΤΙΕς και ΜΟΥΡΝΤΑΡΙΕΣ  ; Ε;

 εν τω μεταξύ  και ενω συμβαινουν ολα αυτά

βλέπω  .κι αυτο:

Δικαίωση για 36χρονη Βραζιλιάνα: Δικαστήριο της επέτρεψε να αυνανίζεται εν ώρα εργασίας

Ειναι ενδιαφερον το ποσο ευκολο εχουν ΒΑΦΤΙΣΤΕΙ - μεσω της ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΉΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΜΜ Ε /Ως ''Θεωρίες συνωμοσίας.'' ΑΚΡΙΒΏς Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗς ΚΟΙΝΉς λΟΓΙΚΉΣ.. δειτε π.χ ΠΙΤΣΙΡΙΚΟ...και που να δειτε και κατι ..αλλα

Το παραθετω ως δηγμα εξωφρενικής αντιστροφής  ττης αισθησης  αληθειας :

Θεωρίες συνωμοσίας

Με αφορμή τη σύλληψη του Στρος Καν –με τις κατηγορίες του βιασμού, της σεξουαλικής κακοποίησης και της παράνομης κράτησης -, φούντωσαν πάλι οι θεωρίες συνωμοσίες. Σε αυτήν την περίπτωση, μάλλον δεν πρόκειται για εβραϊκή συνωμοσία, αφού ο Στρος Καν είναι Εβραίος.




Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν μεγάλη πέραση. Βέβαια, δεν είναι δημοφιλείς μόνο στη χώρα μας – είναι δημοφιλείς σε όλο τον πλανήτη.

Σύμφωνα με τις θεωρίες συνωμοσίας, ο Στρος Καν έπεσε θύμα των εχθρών του. Οι εχθροί του του έστειλαν την καμαριέρα για να του κάνει τα γλυκά μάτια, αυτός να τσιμπήσει το δόλωμα, να την κουτουπώσει και μετά αυτή να τον καταγγείλει για βιασμό.

Ή μπορεί να μην υπήρξε καμία σεξουαλική επαφή, ο Στρος Καν να μην συναντήθηκε ποτέ με την καμαριέρα, και οι εχθροί του να την έβαλαν να κάνει ψευδή καταγγελία σε βάρος του.

Ποιοι είναι, όμως, αυτοί οι εχθροί του Ντομινίκ Στρος Καν που του την έστησαν; Σύμφωνα με μια θεωρία συνωμοσίας, είναι ο Νικολά Σαρκοζί που θέλει να τον ξεφορτωθεί από αντίπαλο στις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία συνωμοσίας, πρόκειται για παγίδα των Αμερικανών που δεν θέλουν έναν Γάλλο μέσα στα πόδια τους, ενώ, παράλληλα, στέλνουν και ένα μήνυμα στους υπόλοιπους Ευρωπαίους πως το αφεντικό στο παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι είναι οι ΗΠΑ.

Μια τρίτη θεωρία συνωμοσίας θέλει τους Γερμανούς να κρύβονται πίσω από την υπόθεση Στρος Καν, αφού μένουν οι μόνοι παίκτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Υπάρχουν και άλλες θεωρίες συνωμοσίας για την υπόθεση Στρος Καν. Γιατί, όμως, είναι τόσο δημοφιλείς οι θεωρίες συνωμοσίας; Γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι αποκλείουν το ενδεχόμενο ο Ντομινίκ Στρος Καν να είναι ένοχος;

Κατά την ταπεινή μου γνώμη –και δεν είμαι ειδικός επί του θέματος- οι θεωρίες συνωμοσίας είναι πολύ δημοφιλείς σε όσους δεν θέλουν να έχουν καμία ευθύνη.

Είναι πολύ βολικό να πιστεύεις πως είσαι αδύναμος, αφού όλα είναι κανονισμένα από τους «μεγάλους». Τίποτα δεν είναι στο χέρι σου – όλα είναι στημένα.

Οι θεωρίες συνωμοσίας μας αθωώνουν όλους. Είμαστε όλοι αθώοι. Οι άλλοι, οι δυνατοί, τα έχουν κανονίσει όλα, οπότε εμείς είμαστε τα πιόνια στο παιχνίδι τους. Ό,τι και να κάνουμε είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.

Μιας και όλα είναι στημένα –στα πλαίσια της παγκόσμιας συνωμοσίας σε βάρος μας-, έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε τα πάντα για να υποστηρίξουμε το ατομικό μας συμφέρον. Άλλωστε –εκτός από την παγκόσμια συνωμοσία σε βάρος μας-, υπάρχουν και μικρότερες συνωμοσίες που κάνουν οι γύρω μας εναντίον μας. Και –να το επαναλάβω- εμείς είμαστε αθώοι. Όσα τυχόν απαράδεκτα και παράνομα κάνουμε είναι απόλυτα δικαιολογημένα από τις συνωμοσίες των άλλων σε βάρος μας.

Στα πλαίσια των θεωριών συνωμοσίας, η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα –ενός μαύρου ταπεινής καταγωγής- στην προεδρία των ΗΠΑ έχει ως σκοπό να μας ρίξει στάχτη στα μάτια. Από την άλλη, η εκλογή του Καραμανλή και του Παπανδρέου –που προέρχονται από πολιτικές δυναστείες- είναι κι αυτή μια συνωμοσία. Το γεγονός ότι εσύ τους έχεις ψηφίσει αποτελεί μια μικρή λεπτομέρεια.

Οι θεωρίες συνωμοσίας τυγχάνουν εξαιρετικής απήχησης και στα κυρίαρχα ΜΜΕ. Προφανώς, για να πειστούν όσο περισσότεροι πολίτες γίνεται πως είναι αδύναμοι και ανήμποροι να αλλάξουν τα πράγματα.

Παρακολούθησα αυτές τις ημέρες τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, και ειδικά τις αναφορές στην υπόθεση Στρος Καν.

Από τις αναφορές των πολιτικών και των δημοσιογράφων –που αντιμετώπισαν με έκπληξη αλλά και οργή την εικόνα του βλοσυρού Ντομινίκ Στρος Καν να μεταφέρεται από αστυνομικούς με χειροπέδες- ήταν ολοφάνερο πως έβλεπαν στην εικόνα του τους εαυτούς τους.

Αν οι «ισχυροί» -όπως ο Στρος Καν- αντιμετωπίζονται από την αστυνομία και τη δικαιοσύνη με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζονται οι κοινοί θνητοί, φοβούνται πως μπορεί να έρθει και η σειρά τους – αυτός είναι ο λόγος που επέδειξαν τόση συμπάθεια στον Στρος Καν και δεν αναφέρθηκαν καν στην Αφρικανή καμαριέρα.

Πραγματικά, πρώτη φορά στη ζωή μου είδα να υπάρχει καταγγελία για βιασμό και οι τηλεοπτικοί σχολιαστές να δείχνουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την κακή ψυχολογική κατάσταση αυτού που κατηγορείται για τον βιασμό, αγνοώντας παντελώς το φερόμενο ως θύμα του βιασμού. Μέχρι τώρα, εγώ ήξερα πως είναι το θύμα του βιασμού που βρίσκεται σε άθλια ψυχολογική κατάσταση.

Καινούργιο στοιχείο ήταν και η προσπάθεια να «εξηγηθεί» με λογικό τρόπο η συμπεριφορά του Στρος Καν – στην περίπτωση, βέβαια, που έχει διαπράξει αυτά για τα οποία κατηγορείται. Βέβαια, όταν οι τηλεδημοσιογράφοι αναφέρονται σε άλλους «ταπεινούς» κατηγορούμενους τους αντιμετωπίζουν ως γεννημένους εγκληματίες και δολοφόνους – λες και δεν είναι παιδιά της ίδιας κοινωνίας που γέννησε και όλους εμάς και σαν να μην υπάρχουν εξηγήσεις για τη συμπεριφορά τους.

Επίσης, ποτέ άλλοτε δεν είδα τέτοιο ενδιαφέρον και ευαισθησία για το τεκμήριο της αθωότητας από Έλληνες τηλεδημοσιογράφους. Οι τηλεδικαστές που εξευτελίζουν καθημερινά διάφορους συλληφθέντες και τους συγγενείς τους θυμήθηκαν –εξαιτίας της σύλληψης του Στρος Καν- πως κάποιος είναι αθώος μέχρι να αποδειχτεί η ενοχή του. Είδατε τι κάνει ο φόβος;

Η ηθική και οικονομική χρεοκοπία της χώρας μας δεν οφείλεται σε μια συνωμοσία σε βάρος μας – ούτε στον ανάδρομο Ερμή. Η χρεοκοπία της χώρας μας έχει ονόματα – έχει ονοματεπώνυμα.

Δεν ξέρω αν ο Ντομινίκ Στρος Καν είναι ένοχος για όσα κατηγορείται. Αυτό είναι υπόθεση της αμερικανικής δικαιοσύνης.

Δική μας υπόθεση και ευθύνη είναι να αποκτήσουμε πρώτα δικαιοσύνη και να οδηγηθούν επιτέλους κάποτε σε αυτή τη δικαιοσύνη αυτοί που ευθύνονται για τη χρεοκοπία της χώρας μας''

---------------

Δηλαδή - καταΠιτσιρικο - οσοι δεν χαφτουν  οσα τους σερβιρει η πιο ξετσιπωτη  και Γελοια προπαγάνδα των Αμερικανικων ΜΜΕ και των κολαουζων τους  εν Ευρωπη  ...και διατηρουν μια αναμνηση του τι συμβαινει στον Πραγματικο κοσμο ειναι ...συνομωσιολογοι... Δεν παμε καλααααααα!!!!!!!!!!
 ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΎ ΤΩΡΑ  ΜΑΘΑΙΝΩ ΟΤΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ -ΓΙΑ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΕΝΑΝ ..ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ