και τωρα τι θα γένουμε χωρις τον Τσιπρα ;

https://youtu.be/tR1gzZml4ow

A Good Samaritan in Greece

H έννοια της αξιοπρέπειας ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ.. βΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΈΣ

1. H έννοια της αξιοπρέπειας       ΑΦΙΕΡΩΜΑ/ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ «Υπάρχει µια βαθιά αµφισηµία σχετικά µε το νόηµα που ο Κονδύλης αποδίδει στην «ισχύ» αξιών όπως ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια (…) Η «ισχύς» των αξιών, όπως και των κοσµοεικόνων, είναι ζήτηµα δύναµης εκείνων που θα επιβάλλουν τη δική τους εκδοχή γύρω από τις αξίες αυτές ή άλλες (…) Οπότε ως δίκαιη ενδέχεται να κριθεί ακόµη και η σταθερή πολιτική περιφρόνηση της αξιοπρέπειας των εξουσιαζοµένων, εάν αυτό συµφέρει στην αξίωση κυριαρχίας των κρατούντων! Από λόγους του Λόγου (Vernunft), λοιπόν, επιλέγουµε να µη συνταχθούµε µε τον Π. Κονδύλη Του Κώστα Σταμάτη* Το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη, «Περί Αξιοπρέπειας» (εκδ. Ινδικτος, 2002), εκδόθηκε μετά τον θάνατο του ευφυούς στοχαστή. Το δοκίμιο φέρει όλα τα πάγια γνωρίσματα της σκέψης του. Προβαίνει σε ενδελεχή κατόπτευση της έννοιας της αξιοπρέπειας (dignitas) στην ιστορία των ιδεών, ήδη από την Αρχαία Ρώμη μέχρι τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και την εποχή μας. Παρακολουθεί προσεκτικά τις ιστορικο-κοινωνικές διακυμάνσεις της έννοιας, όπως αυτές διαπλέκονται με αλληλοσυγκρουόμενες αξιώσεις ισχύος, κάνοντας οξυδερκείς συσχετίσεις με τις μεταβαλλόμενες συγκυρίες εκφοράς τους. Συγχρόνως, όμως, σ’ αυτό το γοητευτικό οδοιπορικό ξεδιπλώνεται και ο αποφασιοκρατικός νατουραλισμός του συγγραφέα, με επίκεντρο τη σημασία της αξιοπρέπειας. Το πόρισμά του είναι εξαιρετικά εύγλωττο, αλλά και αναμενόμενο για όποιον έχει εξοικειωθεί κάπως με τη σκέψη του Κονδύλη. Το βιβλίο κλείνει ως εξής: «Παρά ταύτα η καθολική αναγνώριση της αξιοπρέπειας του ανθρώπου δεν κατάφερε να αποκτήσει σημαντική πρακτική δεσμευτικότητα. Δεν διίστανται μόνον οι απόψεις σχετικά με το περιεχόμενό της […], αλλά την επικαλούνται, στον ίδιο βαθμό, κοινωνικοπολιτικά συστήματα που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση μεταξύ τους. Λόγω αυτής της πολλαπλής και αντιφατικής φιλοσοφικής και πολιτικής χρήσης της, η έκφραση “ανθρώπινη αξιοπρέπεια” έχει γίνει ένας κενός τόπος μεταξύ πολλών άλλων» (σ. 82). Λίγες σελίδες νωρίτερα, μεταξύ άλλων, είχε υπομνησθεί η καταφορά του Νίτσε εναντίον της «αξιοπρέπειας του ανθρώπου». Εκφράσεις όπως αυτή εξελήφθησαν από τον Νίτσε ως καθησυχαστική ψευδαίσθηση του αστικού πολιτισμού. Αυτός ο πολιτισμός, όμως, σύμφωνα με το ερμηνευτικό σχόλιο του Κονδύλη, «ιδεολογικά στηρίζεται σε μια αισιόδοξη θεώρηση της ζωής, ενώ δεν θέλει να αντιληφθεί ότι χρειάζεται μια κατάσταση δουλείας, για να μπορέσει να υπάρξει μακροπρόθεσμα» (σ. 77). Θα ήταν ίσως βεβιασμένο να ταυτισθεί η συγκεκριμένη οπτική γωνία του Νίτσε με εκείνη του Κονδύλη, μολονότι τις συνδέει αναμφίβολα μια έκδηλη εκλεκτική συγγένεια. Ο Κονδύλης ομιλεί εδώ –όπως πάντα, άλλωστε– ως εξωτερικός παρατηρητής της ιστορίας των ιδεών και του κοινωνικού κόσμου. Δεν λαμβάνει θέση επί του περιεχομένου των ιδεών και των επιχειρημάτων που ανταλλάσσουν διαφορετικές εμπλεκόμενες θεωρήσεις, παρότι φροντίζει να τις εκθέτει με επιμέλεια. Ωστόσο, από εδώ ξεπηδά μια σειρά ζωηρών ενστάσεων ως προς τη φιλοσοφική διόπτρα μέσα από την οποία ο Κονδύλης προσεγγίζει οτιδήποτε. Η αποτίμηση των αλληλοσυγκρουόμενων θέσεων δεν γίνεται από αυτόν με κριτήρια εσωτερικά στο οικείο πεδίο. Λόγου χάριν, η εξέταση της «αξιοπρέπειας» από τον συγγραφέα δεν διενεργείται στο ηθικοπρακτικό πεδίο και μάλιστα με πρόθεση εποικοδομητική ως προς τη δικαιολόγηση της όποιας αξίας της. Γίνεται κάτω από εντελώς διαφορετικό πρίσμα, εξωτερικό ως προς το συζητούμενο ζήτημα, ως κριτική ιδεολογιών. Ο Κονδύλης εστιάζει εσκεμμένως στο θέμα ποιες είναι οι χρήσεις που οι άνθρωποι κάνουν γύρω από την ιδέα αυτή και τι επικαλούνται προς τούτο. Τον ενδιαφέρει πώς λειτουργούν αυτές σε αναφορά με αντιτιθέμενες σκοπιές που ενεργοποιεί η θέληση ατόμων και κοινωνικών ομάδων. Για τον Κονδύλη η «αξιοπρέπεια του ανθρώπου» είναι ακόμη μια αξία, που είναι αδύνατον να δικαιολογηθεί αντικειμενικά. Ποιο είναι το νόημά της είναι καθαρώς θέμα υποκειμενικής βούλησης (απόφασης). Οπότε είναι ανέφικτο αυτή να προσκτήσει καθολική δεσμευτικότητα. Διότι, κατά τον Κονδύλη, οι διαμάχες περί της «αξιοπρέπειας» σε τελική ανάλυση υποδηλώνουν ασυμφιλίωτες εκλογικεύσεις («κοσμοεικόνες»), διαμεσολαβημένες από προθέσεις κατίσχυσης έναντι αντίπαλων θεωρήσεων. Η αντίρρηση σ’ αυτό είναι ότι η διεκδίκηση αξιοπρέπειας για τα μέλη του ανθρώπινου γένους εν όλω καταντά έτσι εξίσου αδιάφορη με τη συστηματική καταπάτησή της. Εάν δεν υπάρχει κάποια δεσμευτική δίοδος, ώστε να ξεχωρίζουμε ηθικοπολιτικά το αξιοπρεπές από το αναξιοπρεπές, τότε αυτό που βαραίνει είναι το εκάστοτε ισχυρότερο συμφέρον περί αυτών. Εάν η δουλεία ή η εκμετάλλευση εμπεδώνεται από κάποια ιθύνουσα τάξη, ουδέν το εξ αντικειμένου αναξιοπρεπές εμφιλοχωρεί στην κατάσταση αυτή. Το μόνο που απομένει στους κυριαρχουμένους είναι να αντιτάξουν εν καιρώ δύναμη αντενεργό απέναντι στους καταπιεστές τους. Ωστόσο, η φιλοσοφική στάση του Κονδύλη δεν είναι απλώς σχετικιστική. Προδίδει έναν πραξεολογικό μηδενισμό τόσο ως προς τη γνώση του κόσμου όσο και ως προς τη δράση μέσα σ’ αυτόν. Τι είναι αληθές ή αναληθές, ηθικά ορθό ή ανήθικο, δεν μπορεί να απαντηθεί με ασφάλεια ή έστω με εύλογο τρόπο. Θεωρείται ότι η γνωστική αλήθεια και η ηθική ορθότητα αποτελούν επινοήσεις των ανθρώπων λίγο-πολύ σύμμορφες με τη ζωική ενέργεια για αυτοσυντήρηση και για επιβολή επί των άλλων. Ο γνωσιοθεωρητικός σκεπτικισμός συμπλέει συνεπώς με ηθικοπρακτικό μηδενισμό. Αλλά, εάν η ηθική πράξη και η πολιτική δράση είναι ανεπίδεκτες ορθολογικής δικαιολόγησης, τότε η ηθική συμπεριφορά και η πολιτική πραγματικότητα καταντούν ανεπίδεκτες οποιουδήποτε εξορθολογισμού. Υπάρχει μια βαθιά αμφισημία σχετικά με το νόημα που ο Κονδύλης αποδίδει στην «ισχύ» αξιών όπως ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια. Το νόημα της ισχύος τους δεν συνίσταται σε εγκυρότητα (Geltung) διυποκειμενικά δεσμευτική βάσει καθολικεύσιμων αρχών του πράττειν. Αναφέρεται σε κάτι αλλότριο προς αυτή. Δηλαδή στη δυνατότητα επιμέρους ισχυρισμοί των ανθρώπων ως προς τις παραπάνω αξίες να επικρατήσουν έναντι των άλλων (Macht), όσων εχθρεύονται. Με άλλα λόγια, η ισχύς τέτοιων αξιών δεν μπορεί να αφορά τη δυνατότητά τους να γίνονται αποδεκτές μετά λόγου γνώσεως. Για τον ανορθολογισμό του Κονδύλη παρόμοια εγκυρότητα ανθρωπολογικά είναι παντελώς αδύνατον να στοιχειοθετηθεί ορθολογικά. Η «ισχύς» των αξιών, όπως και των κοσμοεικόνων, είναι ζήτημα δύναμης εκείνων που θα επιβάλλουν τη δική τους εκδοχή γύρω από τις αξίες αυτές ή άλλες. Ποια είναι η πολιτική απόληξη αυτής της «περιγραφικής θεωρίας της απόφασης»; Σε έναν κόσμο που –υποτίθεται ότι– μετεωρίζεται αενάως ανάμεσα σε πλάνη και εξαπάτηση, το δίκαιο δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο από το του κρείττονος συμφέρον ή έστω υπολογιστικός συμβιβασμός. Οπότε ως δίκαιη ενδέχεται να κριθεί ακόμη και η σταθερή πολιτική περιφρόνηση της αξιοπρέπειας των εξουσιαζομένων, εάν αυτό συμφέρει στην αξίωση κυριαρχίας των κρατούντων! Από λόγους του Λόγου (Vernunft), λοιπόν, επιλέγουμε να μη συνταχθούμε με τον Π. Κονδύλη. ……………………………………………. *Καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του ΑΠΘ

ΠΗΓΗ :http://www.protoporia.gr/peri-axioprepeias-pr-113735.html?osCsid=m3kmefj9rtidefr0g5cmo7vth2

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΣΠΑΡΗΣ 26/11/2009

Ο λόγος περί της ιστορίας μιας έννοιας με κεντρική σημασία για το Δυτικό Πολιτισμό. Η dignitas από τους ρωμαϊκούς έως τους νεότερους χρόνους. Οι δυνάμεις που όρισαν τις μεταλλάξεις του νοήματός της στο πέρασμα των αιώνων και οι πολιτικοκοινωνικοί σκοποί που εξυπηρετήθηκαν από αυτές τις μεταλλάξεις ή ακόμα και από την σκόπιμη παραγνώρισή της. Η ιστορική διαδρομή μιας έννοιας που χρησιμοποιήθηκε από τους εκάστοτε φορείς της ισχύος, (την Εκκλησία, την αριστοκρατία, τον Ηγεμόνα, τις ιθύνουσες ή επαναστατικές τάξεις και τη διανόηση), προς εξυπηρέτηση της αξίωσης ισχύος που προέβαλλαν, ανεξάρτητα με την προοδευτικότητα ή το συντηρητισμό των συμπαραδηλώσεών της. Η dignitas οσάκις εμφανίσθηκε ως εσωτερικευμένη αξία, στηρίχθηκε σε μια παλιά τάση της φιλοσοφίας, τη δυαρχική ανθρωπολογία του Λόγου, η οποία χαρακτήρισε τη δυτική σκέψη επί είκοσι τρεις τουλάχιστον αιώνες. Ειδικά το 18ο αιώνα, η πίστη στην ανθρωπολογία του Λόγου και στην ανωτερότητά του έναντι των αισθητών, στήριξε την εκκοσμίκευση της αξιοπρέπειας, ως ηθικής βασισμένης αποκλειστικά στον Άνθρωπο, και την οριστική απαλλαγή του Δικαίου από το Θεό. Ο Διαφωτισμός έφερε την επανάσταση με την ανάδειξη του Εγώ, αλλά δεν άργησε να το υποτάξει στην αναγκαιότητα της κοινωνικής συμβίωσης, μέσω της ηθικής και στην υπέρτερη αρχή της κοινωνικής προόδου, μέσω του Κράτους. Η αξιοπρέπεια ως ηθική του Διαφωτισμού, δεν ήταν παρά μια νέα πίστη, που αντικατέστησε την πίστη στο Θεό. Η επίθεση του πνεύματος στο Εγώ, στην ανθρώπινη βούληση, στον κόσμο των αισθητών και των ορμών, συνεχίστηκε και κατά το 19ο αιώνα, μέχρι το Νίτσε, στηριγμένη στη δειλία μεγάλων διανοητών, που παρ’ ότι είδαν την αντίφαση και τον εσωτερικό πόλεμο που δημιουργούσε στον Άνθρωπο η δυαρχική ανθρωπολογία του Λόγου, παρ’ ότι σκόνταψαν στην προσπάθειά τους να επιβάλλουν την κυριαρχία του Λόγου επί της Τέχνης, ορρώδησαν ενώπιον της κατακραυγής της κοινωνίας και άρχισαν και πάλι να δοξολογούν μια πίστη που αναγόταν στον Πλάτωνα και στην αναβίβαση του «Ανθρώπου - δεινού» του Αισχύλου, σε θέση ενατένισης, ήτοι σε θέση θεού. Με το Νίτσε, η "αξιοπρέπεια του Ανθρώπου" κατέπεσε, ως η απόλυτη υποκρισία των ισχυρών και το απόλυτο complex των μνησίκακων αδυνάτων. Επρόκειτο απλά για το νέο δόγμα, που αντικατέστησε τον αποκαθηλωμένο από την αστική τάξη Θεό, εν τέλει για ένα σύνθημα κενό περιεχομένου. Μετά το ναζισμό, η έννοια της αξιοπρέπειας του Ανθρώπου μεταβλήθηκε σε έναν κενό τόπο που χρησιμοποιείται από τους πάντες κατά το δοκούν, αλλά δε δεσμεύει κανέναν. Επί δύο ολόκληρες χιλιετίες, η έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα από τις ποικίλες μεταλλάξεις της, υπήρξε για το Δυτικό Άνθρωπο, ένας δυνάστης και παράλληλα, ένας ελευθερωτής. Δυνάστης, στο βαθμό που χρησιμοποιήθηκε από τις εκάστοτε ιθύνουσες τάξεις για τη νομιμοποίησή τους και την προβολή της αξίωσης ισχύος τους. Ελευθερωτής, οσάκις εξίσου καλά χρησιμοποιήθηκε από τις νέες και εύρωστες κοινωνικές δυνάμεις κάθε εποχής, ως προμετωπίδα της πολεμικής που ασκούσαν στην εκάστοτε καθεστηκυία τάξη και κυρίαρχη ιδεολογία, προωθώντας εξ’ ορισμού τον Άνθρωπο στο επίκεντρο της διαβούλευσης. Το χρήσιμο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί, είναι ότι το περιεχόμενο των εννοιών μεταλλάσσεται στον ρου της Ιστορίας, με γνώμονα κάθε φορά την εξυπηρέτηση των αναγκών των διαφόρων κοινωνικών δυνάμεων, για προβολή της αξίωσης ισχύος τους έναντι των αντιπάλων τους, στη μάχη τους για κυριαρχία. Οι δυνάμεις αυτές είναι είτε άρχουσες, είτε υποψήφιες για την κατάκτηση της αρχής και από αυτό εξαρτάται κάθε φορά η «συντηρητική» ή «προοδευτική» φύση της χρήσης των εννοιών. Σε κάθε περίπτωση, η ιδεολογία αποτελεί απλώς ένα όπλο κι αν το δει κανείς ως τέτοιο, οφείλει να το αντιμετωπίσει ουδέτερα και νηφάλια, αποφεύγοντας έτσι τον κίνδυνο να αυτοτραυματισθεί ή ακόμα και να χάσει τη ζωή του.   Βασίλης Μπογιατζής, Η ελληνική περίπτωση, "Εφημερίδα των Συντακτών", 27.4.2013 Μιχάλης Παπανικολάου, Ένας προφήτης χωρίς αυταπάτες, "Εφημερίδα των Συντακτών", 27.4.2013

παλια αναρτηση :Τι να κάνουμε; Σημειώσεις απογοήτευσης για την έρημη χώρα .. Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Τι να κάνουμε; Σημειώσεις απογοήτευσης για την έρημη χώρα ..

Σ’ αυτή την έρημη χώρα που ξεκολλά σαν την Πέτρινη σχεδία του Σαραμάγκου η σαν την τελική σκηνή του Underground του Κουστουριτσα ..στην no man’s Land επιπεδοχωρα , στην Νεοδημοκρατική Μεταδημοκρατια , στη χώρα που κρύβει το κεφάλι της στα σκυλάδικα , σαν την στρουθοκάμηλο που τρέμει το επερχόμενο τέλος

Και που βουλιάζει μες τη κινούμενη άμμο του παρόντος και απωθεί και παρελθόν και μέλλον που βαδίζει σημειωτόν απάνω στο κενό και δεν τολμά να δει το βάραθρο από κάτω ,

Στην χώρα που απώθησε το προπέρσινο τραύμα με τις Φωτιές και ξαναψήφισε τους Ίδιους, αρκούμενη στα καθρεφτακια και τις χάντρες και στα τριχιλιαρα

Και που κατάπιε τα πιο απίστευτα σκάνδαλα , σαν παγωμένη από μια πληγή που δεν πονά τώρα γιατί ο πραγματικός πόνος θα έρθει αργότερα

Και που κοιτούσε αμίλητη την εξέγερση του Δεκέμβρη, με μια εσωτερικευμένη οργή και τρόμο μαζί , και μια μνησικακία και φθόνο για τον ίδιο της τον εαυτό,σαν μια σκιά που έχει χάσει το σώμα της και μένει εγκλωβισμένη στον τοίχο..................Tί να κανουμε;....

μια ΑΘΕΗ θρησκευτικοτητα

Ηθικά οι άθεοι που αισθάνονται και δείχνουν έμπρακτα την αγάπη βρίσκονται ένα σκαλί πιο πάνω από πιστούς . Γιατί;
Γιατί πολύ απλά το κάνουν χωρίς να περιμένουν μια μεταφυσική δικαίωση και ανταμοιβή .
Η αγάπη εμπεριέχει την ανταμοιβή της ..στη υπέρβαση του εγωισμού στο άνοιγμα των οριζόντων .. στην θέαση του  κόσμου

και αυτό ίσως είναι μια ΆΘΕΗ θρησκευτικότητα

http://nosferatos.blogspot.com/2009/07/blog-post_16.html

«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές» (Διονύσιος Σολωμός)

«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι αληθές» (Διονύσιος Σολωμός)

tovima.gr - Επιστολή του ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη στον Αντ. Σαμαρά για τη Χρυσή Αυγή www.tovima.gr Επιστολή στον πρωθυπουργό έστειλε ο έλληνας ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης

tovima.gr - Επιστολή του ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη στον Αντ. Σαμαρά για τη Χρυσή Αυγή

www.tovima.grΕπιστολή στον πρωθυπουργό έστειλε ο έλληνας ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης

μια απάντηση στο ΜΗ ΜΑΔΑΣ ΤΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ σε σχεση με την αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού κόσμου απο την συγκυβέρνηση

ΑΠΟ ΣΧΌΛΙΟ που εκανα σε αυτη την ανάρτηση 
 http://mhmadas.blogspot.gr/2013/05/blog-post_10.html

Μιας που σε αυτό το ποστ  γίνεται λόγος για ...Σοβιέτ θέλω να θυμίσω πως το μόνο κόμμα  που στην Ελλάδα υποστηρίζει ανοιχτά τον άλλοτε Σοβιετικό κομμουνισμό το ΚΚΕ  ψήφισε μέσω του ΠΑΜΕ στην ΌΛΜΕ  κατά της απεργίας των εκπαιδευτικών.

ΥΠΈΡ Της Απεργίας   ψήφισαν  οι παρατάξεις του Σύριζα  2 έδρες- μια οι Παρεμβάσεις-που πρόσκεινται στην Ανταρσία .. και   οι Παρατάξεις ΠΟΥ ΕΚΦΡΆΖΟΥΝ ΤΑ ΔΥΟ ΚΌΜΜΑΤΑ Της  Συγκυβέρνησης : η ΔΑΚΕ  3 έδρες και η ΠΑΣΚΕ  3 έδρες .. Η ΔΗΜΑΡ δεν έχει ..έδρες

έτσι οδηγουμεθα στο οξύμωρο να εγκαλείται το   ανώτατο συνδ όργανο των εκπαιδευτικών  - η ΟλΜΕ για ... Σοβιετισμό

επειδή πρότεινε  απεργία μέσα στις εξετάσεις ενω την απεργία  την πρότεινε  η Συγκυβερνηση  μέσω κυρίως των ..κυβερνητικών παρατάξεων ( οι οποίες βέβαια γνώριζαν πάρα πολύ καλά ότι σπανίως τα μέλη και οι ψηφοφόροι τους κάνουν απεργία  εν γένει - και φυσικά υπολόγιζαν στην επιστράτευση - η οποία  -όπως έγινε δηλαδή ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΆ  - αποτελεί παγκόσμια  Πρωτοτυπία -τουλάχιστον σε δημοκρατίες - όχι μόνο πριν κηρυχθεί η όποια απεργία  παράνομη και καταχρηστική αλλά ..ΠΡΙΝ καν  ...κηρυχθεί ως  απεργία )

Και τι θα μείνει  από αυτήν την ιστορία;

Το τέλος του  συνδικαλισμού  σοβιετικού τύπου όπως λέγει ο Λεό;

Παράδοξο μιας και το σοβιετικού τύπου ΠΑΜΕ ήταν το μόνο που είπε όχι στην απεργία μέσα στις εξετάσεις ..

ΜΆΛΛΟΝ  εκείνο που θα επιβιώσει και   θα διευρυνθεί θα είναι  ο συνδικαλισμός  ρουσφετολογικού - κυβερνητικού τύπου - του τύπου : Μη περιμένετε να σας Κυνηγήσουν  για να κρυφτειτε

που θα ταιριάζει και με το "Αποφασίζομεν και διατασσωμεν"   των ..προληπτικών επιστρατεύσεων που αποφασίζει η  Συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων,  εκμεταλλευόμενη  των αποφάσεων -προτάσεων για απεργία που επέβαλλαν στον κλάδο των εκπαιδευτικών  μέσω των δυο Κυβερνητικών  παρατάξεων  αλλά και της αιφνιδιαστικής  απόφασης παγίδας  για το  διδακτικό ωράριο παραμονές Πάσχα ..

Μπορεί οι κύριοι που οργάνωσαν αυτές τις ασκήσεις  επί χάρτου και τις έφτασαν  μεχρι εδώ - ακολουθώντας ανάποδα την  συνταγή του Κλάουζεβιτς -πολιτική ειναι η συνέχιση του Πολέμου με άλλα μέσα-να νιώθουν  .δικαιωμένοι και να συγχαιρουν αλλήλους εν  είδει  Γιαπηδων που κανανε επιτυχημένες κινήσεις στο Χρηματιστήριο  - και οι εκπαιδευτικοί να νιώθουν  προδομένοι , ταπεινωμένοι και εξοντωμένοι μιας και χρησιμοποιήθηκαν επίτηδες ως σάκος του Μποξ για κάθε   τύπου απωθημένο και για κάθε ΠΑΠΑΓΑΛΆΚΙ.. όμως τις συνέπειες μιας  - άλλης μιας - βαθιάς πληγής   στο σώμα της ελληνικής Παιδείας θα τις δούμε   στο άμεσο μέλλον .

ανεξάρτητα από το αν πραγματοποιηθεί η όχι η απεργία των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας , εκείνο που έχω να πω είναι ότι οι εκπαιδευτικοί Μέσης Παιδείας- ο πιο αξιοπρεπής και μορφωμένος κλάδος Δ. Υ , υφισταται μια απίστευτα Κακεντρεχή και μικροπρεπή επίθεση ....

ανεξάρτητα από το αν πραγματοποιηθεί η όχι η απεργία των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας , εκείνο που  έχω να πω είναι ότι
οι εκπαιδευτικοί Μέσης Παιδείας- ο πιο  αξιοπρεπής και  μορφωμένος  κλάδος   Δ. Υ , υφισταται μια απίστευτα  Κακεντρεχή και μικροπρεπή επίθεση  τόσο από   τα τρία κόμματα της Συγκυβέρνησης  όσο και από τα ξεδιαντροπα ΜΜΕ  που βρήκαν  ευκαιρία - σαν τα κοράκια  - να ορμήσουν στον αποδιοπομπαίο τράγο- ενώ συνήθως  γλύφουν τους  εκαστοτε  ισχυρούς ..  Κι από κοντά  οι λογής - λογής χαιρέκακοι ,αριβίστες και καριερίστες που βρήκαν ευκαιρία να ξεσπαθώσουν  - λές και αυτοί έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους πραγματικά η μπορούν να φανταστούν τι σημαίνει να κάνεις  μάθημα σε  τάξη ελληνικού  Γυμνασιου ή Λυκείου σήμερα .Και όλα αυτά σε μια εποχή  που  η κοινωνία και τα παιδιά μας χρειάζονται - όσο ποτέ   τους εκπαιδευτικούς ..

ΗΘΙΚΌΝ ΔΊΔΑΓΜΑ : και μη γελάς με ηλίθια αστεία

ΗΘΙΚΌΝ   ΔΊΔΑΓΜΑ : και μη γελάς  με ηλίθια αστεία

 Χιλιάδες φορές έχουμε ακούσει τα ηλιθια ρατσιστικά  πειράγματα  του τυπου  ''εισαι έγκυος;''''κυοφορεις;'' εις βάρος των ευσώμων ..Δεν υπάρχει κακεντρεχής  στην Ελλάδα που να μην έκανε αυτό το Ηλίθιο ρατσιστικό αστείο εις βάρος παχύσαρκου ..

καμιά φορά  όμως γυρνάει  και Μπούμερανγκ.( ιδίως αν ο ..παχύσαρκος  είναι απείρως εξυπνότερος του κακεντρεχούς  ). Γιαυτο ..ΜΗ ΓΕΛΆΣ ΜΕ ΗΛΊΘΙΑ ΑΣΤΕΊΑ

δυο λογάκια για το συνέδριο εκκλησίας και αριστεράς

δυο λογάκια για το συνέδριο εκκλησίας και αριστεράς
-----------------------------------------

 λοιπόν - πήγα για λίγο .. και δεν παρατήρησα  καμία  υποχώρηση  από τις θέσεις  της Αριστεράς  στους  λίγους βουλευτές  και Πανεπιστημιακούς της Αριστεράς που  παρακολούθησα ,,..

 Η αίσθηση μου όμως : Το συνέδριο δεν  αφορά καθόλου μα καθόλου  αυτό που θα λέγαμε ..Θεολογία της ..απελευθέρωσης η .. την  -όντως υπάρχουσα -  αριστερή χριστιανοσύνη   η κάτι τέτοιο -

 Όχι ... Από μεριάς εκκλησία,ς εκείνο που άκουγες σχεδόν Μονότονα ήταν μια απολογητική : για το πόσο μικρο είναι το ποσό  της μισθοδοσίας των ιερέων για το πόσο βαριά ...φορολογείται η εκκλησία,γι το οτι οι καημένοι οι εφημέριοι "δίνουν δουλεια σε ..μαστορους  μεσω της ...ανοικοδόμησης των ναών.."τέτοια ... άσε που τοντονο ..και σε πλήθος και σε πάθος  τον έδινε (τουλάχιστον χθες  )το ..εκκλησιαστικό κομμάτι .. Η αίθουσα τελετών  της παλιάς Φιλοσοφικής είχε πλημμυρίσει παπαδιλα...

τωρα τελειωσε το συνεδριο... λιγο πριν τις ..10 ... κατανυκτική ..εμπειρια

αλέξη κάτσε φρόνιμα

-«αλέξη  κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης,για ν΄ αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδεςχωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν

«Κι εμείς είμαστε νοικοκυραίοι» σημείωσε τονίζοντας ότι το ΣΥΡΙΖΑ απασχολούν ιδιαιτέρως τα προβλήματα που απασχολούν τη μεσαία τάξη. 

Οι περιπέτειες της «αξιοπρέπειας» ως πολιτειακής αρετής ου Μιχάλη Μπαρτσίδη και της Φωτεινής Τσιμπιρίδου /ΕΝΘΕΜΑΤΑ

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

22 Δεκεμβρίου 2012

Οι περιπέτειες της «αξιοπρέπειας» ως πολιτειακής αρετής

Από τα παγκόσμια κινήματα στους «Αγανακτισμένους»

του Μιχάλη Μπαρτσίδη  και της Φωτεινής Τσιμπιρίδου

Indignados, Μαδρίτη 2011

Η «αξιοπρέπεια» ως βασικό συστατικό μιας προσδοκώμενης αρετής πολιτειότητας [civic virtue]  τείνει να κυριαρχήσει στον δημόσιο λόγο των κοινωνικών κινημάτων από τη δεκαετία του 1990 και μετά, με παγκοσμιοτοπικούς όρους. Στο πλαίσιο αυτό, μπορούμε να αναφέρουμε τις δημόσιες πολιτικές περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διατυπώνουν τα κινήματα σε περιοχές με δημοκρατικό έλλειμμα (χώρες της Μέσης Ανατολής), τα μοντέλα αντίστασης που εμπνέονται από τους Ζαπατίστας και τα κινήματα εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης. Η παρουσία της «αξιοπρέπειας» γίνεται καθοριστική τα τελευταία τρία χρόνια στα κοινωνικά κινήματα των πλατειών (Indignados στην Ισπανία, ελληνικές πλατείες), όπως και στα κινήματα της «Αραβικής Άνοιξης». Καθώς η έννοια της αξιοπρέπειας συνεχίζει να αποτελεί κεντρικό διακύβευμα έως και στο παγκόσμιο κίνημα του Οccupy Wall Street, στον ελληνικό δημόσιο χώρο και στη συγκυρία της ελληνικής κρίσης ο όρος χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως, όχι μόνο από τους ακτιβιστές αλλά και από παράγοντες της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Τόσο ο παγκοσμιοτοπικός της χαρακτήρας ως βασική αρετή για τον επαναπροσδιορισμό μιας νέας πολιτειότητας όσο και η ελληνική εκδοχή μιας διευρυμένης χρήσης του όρου μας προέτρεψαν να εξετάσουμε το ζήτημα διττά: αφενός αναζητώντας τη φιλοσοφική γενεαλογία του όρου ιστορικά, αφετέρου διερευνώντας τις πρακτικές του χρήσεις σε διαφορετικά τοπικά παραδείγματα. Σχολιάζουμε τις εθνογραφικές παρατηρήσεις, συνδυάζοντας τη φιλοσοφική οπτική της σπινοζικής έννοιας της διατομικότητας[1] με αναλυτικά εργαλεία της μετααποικιακής κριτικής.

Η γενεαλογία της χαμένης αξιοπρέπειας

Η γενεαλογία του όρου από τη ρωμαϊκή περίοδο και τον Μεσαίωνα δείχνει τη δυναμική των μετασχηματισμών της έννοιας, παρέχοντας δυνατότητες επανενεργοποίησης εκείνων των σημασιών, κυρίως ως πολιτική αρετή εναντίον της διαφθοράς, ως «ανάκτηση» από την «πτώση». Στη νεωτερική εποχή, η «αξιοπρέπεια» αποκτά καθολική και εξισωτική σημασία καθώς γίνεται λόγος για την εγγενή «αξιοπρέπεια του ανθρώπου» ή του πολίτη (Καντ, Διακήρυξη του 1789). Επίσης, συνάπτεται με την αξιοπρέπεια (της αυθεντικότητας) του εαυτού και της ταυτότητας, παράγοντας την προσωπική αξιοπρέπεια. Παραδείγματα από τη σύγχρονη νομολογία δείχνουν ότι η αξιοπρέπεια εμφανίζεται πάντοτε με ορισμένο αίτημα προστασίας και σχετίζεται με διακρίσεις αναπηρίας, φύλου, φυλής, θρησκείας, σεξουαλικής προτίμησης, ηλικίας, δυσβάστακτων δυσκολιών και προσφάτως βιοηθικής. Σήμερα, που τα  συνταγματικώς κατοχυρωμένα συλλογικά δικαιώματα παραχωρούν τη θέση τους στις πολιτικές περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αξιοπρέπεια νοηματοδοτείται ως «νέα προστασία της ισότητας».[2]

Πολύ συνοπτικά, θα συγκρατούσαμε, λοιπόν, την καθολικότητα της έννοιας, τον διαμεσολαβητικό της ρόλο μεταξύ ισότητας-ελευθερίας και, τέλος, τη χαρακτηριστική (θεολογικής προέλευσης) τροπικότητα της ανάκτησης. Τα γνωρίσματα αυτά συμπυκνώνονται στο σχήμα της προσωπικής αξιοπρέπειας, που λειτουργεί θεραπευτικά, ως έξοδος από την κατάσταση μειονότητας-μειονεξίας.

Karama, Indignados και «Αγανακτισμένοι»

Η αξιοπρέπεια εισήχθη στην κινηματική δράση της Μέσης Ανατολής με τις πολιτικές ανθρωπίνων δικαιωμάτων που, από το 1990 και μετά, αποσκοπούσαν στην ενδυνάμωση των γυναικών και των μειονοτήτων μέσω θετικών διακρίσεων.[3] Οι πρακτικές αυτές δείχνουν πώς τοπικά οι κοινωνίες προσαρμόζουν επιλεκτικά την κάθε ηγεμονική πολιτική στις δικές τους προτεραιότητες, παραλλάσσοντας συχνά το αρχικό νόημα των όρων. Οι εθνογραφικές παρατηρήσεις από τις περιοχές της Αιγύπτου και της Τυνησίας δείχνουν την καθημερινή «βαρεμάρα και απελπισία»[4] των εκατομμυρίων νέων που, άνεργοι, στοιβάζονται στις μεγα-πόλεις της Αιγύπτου και της Τυνησίας. Οι τελευταίοι μπαινοβγαίνουν στα σαλαφικά φονταμενταλιστικά σχήματα και στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, κυρίως από τη δεκαετία του 1980 και μετά, όταν άρχισαν να εφαρμόζονται οι καταστροφικές επιταγές της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας. Από αυτή τη δεξαμενή των νέων ανέργων ξεκινούν όμως και οι εξεγέρσεις που χρησιμοποιούν ευρέως την έννοια του Karama, που στα αραβικά, ανάλογα με το περιεχόμενο και τη χρονική στιγμή, μπορεί να σημαίνει «τιμή», «αξιοπρέπεια», «αξιοπιστία». Η «αξιοπρέπεια» κινητοποιεί συναισθήματα και ηθική, χρησιμοποιείται για να εμπνεύσει μια νέα αρετή πολιτειότητας έναντι ενός χρεοκοπημένου Λόγου, ο οποίος νοεί την πολιτική αποκλειστικά ως ορθολογική επικοινωνία.

Με αφορμή την ελληνική κρίση αναζητήσαμε την χρήση της έννοιας της «αξιοπρέπειας» στους λόγους και πρακτικές του δημόσιου χώρου: πλατείες, κεντρική πολιτική σκηνή, τηλεόραση και νέα κοινωνικά διαδικτυακά μέσα.

Η αξιοπρέπεια φαίνεται να εισάγεται από τους Indignados της Puerta del Sol την άνοιξη του 2011. Αναδεικνύεται σε κεντρικό ζητούμενο από το πρώτο ψήφισμα της λαϊκής συνέλευσης στο Σύνταγμα και χρησιμοποιείται ακολούθως στις πλατείες 32 ελληνικών πόλεων. Νοηματοδοτείται ως «ανάκτηση», ως αποκατάσταση χαμένων κοινωνικών δικαιωμάτων σχετικών με το επίπεδο διαβίωσης, την εργασία-ανεργία και δευτερευόντως με τη διαφθορά των πολιτικών, την ανυπαρξία του κράτους κ.ά. Αργότερα μέσα στην ίδια χρονιά κάνει συστηματικά την εμφάνισή της στον δημόσιο χώρο ο όρος «εθνική αξιοπρέπεια», η οποία αρχικά έχει δύο όψεις. Η μια σχετίζεται με την ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας της χώρας μας έναντι των ξένων-δανειστών και εκφράζεται από συστημικούς πολιτικούς φορείς που συγκροτούν το αφήγημα «μαζί τα φάγαμε» (βλ. Πάγκαλος, Κύρτσος κλπ). Σε άλλο μήκος κύματος, η «εθνική αξιοπρέπεια» προτείνεται από τους δεξιούς αντιμνημονιακούς (πατριώτες) ως αντίδοτο στη αρνητική προπαγάνδα των ευρωπαίων δανειστών (Ανεξάρτητοι Έλληνες, διάφοροι διανοούμενοι). Τελικά, ένα τρίτο είδος κοινωνικής, πατριωτικής και προσωπικής συγχρόνως αξιοπρέπειας κάνει δυναμικά την εμφάνισή του στον ρόλο της Αριστεράς, λίγο πριν τις εκλογές του 2012 και είναι ανιχνεύσιμος στον λόγο του Αλ. Τσίπρα:  «Μνημόνιο ή αξιοπρέπεια το δίλημμα των εκλογών». «Να ζήσουμε με αξιοπρέπεια στη πατρίδα μας, να έχουμε δικαίωμα στην ελπίδα», αλλά και για «την αξιοπρέπεια της κοινωνίας». Η αξιοπρέπεια αναβαθμίζεται σε τροπικότητα της νέας πολιτικής ηθικής που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την πρώτη εκλογική επιτυχία: «Πήραμε με αξιοπρέπεια την απόφαση να μην προδώσουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες σας».

Εν τω μεταξύ, το Occupy Athens θέτει το ολιστικό αίτημα μιας ανθρώπινης αξιοπρέπειας, πέρα από τη χυδαία ανάπτυξη του καταναλωτισμού και υπέρ του σεβασμού τη φύσης.

Τόσο η παγκοσμιοτοπική εμφάνιση όσο και η ποικιλία σημασιών και χρήσεων της έννοιας αποτελούν ήδη ισχυρό επιχείρημα εναντίον της μεταγενέστερης θεωρίας «των δυο άκρων». Ωστόσο, παραμένει ισχυρή η υποψία ότι εξαρχής, όπως πάντοτε στην ιστορία, εγγράφονται στο φαινόμενο δυο τάσεις: της χειραφέτησης αλλά και της καθυπόταξης. Κατά συνέπεια, τίθεται σήμερα το ερώτημα πώς άραγε εγγράφεται σε όλα αυτά η Χρυσή Αυγή; Μιμείται, ιδιοποιείται, αιχμαλωτίζει ή υπεξαιρεί την αξιοπρέπεια της κινηματικής δράσης;

 Διαχείριση των παθών, Χρυσή Αυγή-«σημείο μηδέν» και έξοδος της κοσμοπολιτικής

Η απάντηση στο καίριο ερώτημα που αποτελεί τον πυρήνα της σημερινής ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης πρέπει να αναζητηθεί σε μια ειδική λειτουργία της πολιτικής στιγμής: τις πλατείες. Πρόκειται για την ταυτόχρονη ενδυνάμωση των ατόμων και του πολιτικού σώματος μέσω της βιωματικής διαχείρισης των παθών με έλλογο τρόπο από το ίδιο το πλήθος, διεκδικώντας προσωπική αξιοπρέπεια σε μια νέα καθολικότητα. Με άλλα λόγια, μέσω μιας ικανότητας αυτο-διακυβέρνησης που πήρε τη συμβολική και μόνο ονομασία «άμεση δημοκρατία», επιτελείται έκρηξη της πολιτικής επικοινωνίας και ενίσχυση της δύναμης των μαζών-πλήθους.

Όπως έχουμε διδαχτεί από τις μετααποικιακές σπουδές και ειδικά από το μοντέλο αντίστασης του Γκάντι[5], η ενδυνάμωση συνίσταται στη μετατροπή, στον εσωτερικό μετασχηματισμό των μαζών ώστε να καθίστανται ικανές στην «αυτοκυβέρνηση», «ως εάν να δρουν υπό την καθοδήγηση του Λόγου» (Σπινόζα).  Από την άγνοια, τις φαντασιακές ταυτίσεις, την παθολογική επικοινωνία, τον φόβο και τη μοναξιά περνάμε στην ενεργοποίηση, τις ανταλλαγές και τη γνώση, στην αισιοδοξία, την ελπίδα και το άνοιγμα, στην έξοδο από την «κατάσταση ανωριμότητας-μειονεξίας-μειονοτικοποίησης» (devenir majoritaire), στην οποία λόγω νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας τείνουμε ως πλειοψηφία να περιέλθουμε οι περισσότεροι. Πρόκειται για μια κατεξοχήν διατομική (transindividuelle), διαδικασία πολλαπλασιασμού της δύναμης των ατόμων μεταξύ τους η οποία οδηγεί, αυτομάτως, στην έξοδο από την κατάσταση της αναξιοπρέπειας (indignity), της αδυναμίας και των περιοριστικών αλληλοαποκλεισμών. Αλλά συχνά ζούμε τη συνεχή αναστροφή μεταξύ των δυο τάσεων, από την εσωστρεφή καθυπόταξη στην εξωστρεφή χειραφέτηση και τούμπαλιν.

Μια απάντηση βρίσκεται, ίσως, στο σημείο μηδέν διαχείρισης του θυμού και σχετίζεται με τη Χρυσή Αυγή. Η εθνική περιχαράκωση βραχυκυκλώνει τη διατομική ροή των παθών.  Πέρα από το πολιτικό πεδίο, εκεί κάτω στην Κόλαση του Πραγματικού,[6] ο «στερημένος ιδιοτήτων», δικαιωμάτων και δύναμης το μόνο που βλέπει δίπλα του είναι ο διάβολος που του απλώνει το χέρι, στον οποίο εκχωρεί το φάντασμα της χαμένης δύναμης για να αποκτήσει, με τη σειρά του, τη δυνατότητα να μπορεί να ζει αν-αξιοπρεπώς. Πρόκειται για το «σημείο μηδέν», εκεί όπου η αναξιοπρέπεια μεταπλάθεται σε «μίσος για τον εαυτό», τα σώματα παύουν να συναισθάνονται, οι ιδέες φετιχοποιούνται επιτρέποντας νέες ιεραρχίες και βίαιες πράξεις ωμότητας που επιτελούνται με «μάτσο» μιλιταρισμό. Η Αριστερά θα κοιτάξει λίγο πιο πέρα από το πολιτικό πεδίο ή θα δακτυλοδείχνει τον «στερημένο δύναμης», εξωθώντας τον στο να «γίνεται ναζιστής»;

Η έξοδος από το σκοτεινό, η είσοδος στη δυναμική πολλαπλασιασμού της δύναμης δεν μπορεί να περιχαρακωθεί εθνικά, αναγκαία προσβλέπει υπερεθνικά. Αν ο εαυτός δεν ανοίξει στον κόσμο μένει καθηλωμένος στο αντικείμενο του μίσους του. Αυτό θεραπεύεται μόνο με ένταξη σε ένα ευρύτερο περιβάλλον, αποδομώντας τον λόγο εγχωρίων ελίτ και δανειστών περί αναξιοπρέπειας των Ελλήνων, δραπετεύοντας από το εθνικιστικό σύμπλεγμα περί «εκλεκτού» και συνάμα «απόκληρου» από την Ευρώπη Έλληνα.[7] Η χειραφέτηση των παθών δυναμώνει το πλήθος όταν τείνει εκτός εθνικών συνόρων στοχεύοντας στα νοήματα της κοσμοπολιτικής,[8] έναντι του κλασικού και εξαντλημένου κοσμοπολιτισμού, που χαρακτηρίζουν παγκοσμίως τη νέα κινηματική δράση και προσδοκούν σε επανεκκίνηση του πολιτικού με σεβασμό στην ανθρώπινη και κοινωνική αξιοπρέπεια.

Ο Μιχάλης Μπαρτσίδης διδάσκει φιλοσοφία στο ΑΠΘ και η Φωτεινή Τσιμπιρίδου πολιτική ανθρωπολογία  στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Το άρθρο αντλεί ιδέες από ένα κοινό ερευνητικό πρόγραμμα (χωρίς χρηματοδότηση)  του Μ. Μπαρτσίδη και της Φ. Τσιμπιρίδου που ξεκίνησε το 2010 στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, με αφορμή την «Αραβική Άνοιξη» και τα κινήματα των «Αγανακτισμένων». Παραλλήλως, αντλούμε ιδέες και υλικό από την συμμετοχή μας στο Κοινωνικό Εργαστήριο Θεσσαλονίκης: http://koinoniko-ergastirio.blogspot.gr/

---

[1] Βλ. Μιχάλης Μπαρτσίδης, «Για την έννοια της διατομικότητας, Μπαλιμπάρ και Σπινόζα», Θέσεις, τχ. 95 (2006), σ. 127-146.
[2] Reva B. Siegel, «Dignity and the Politics of Protection: Abortion Restrictions Under Casey/Carhart», Faculty Scholarship Series, 2008 και Martha Nussbaum, Frontiers of Justice, Καίμπριτζ, Μασ., Belknap Press, 2006.
[3] Χαρακτηριστικοί σύλλογοι για την ενδυνάμωση των γυναικών φέρουν την επωνυμία karama.
[4] S. Schielke «Boredom and despair in rural Egypt», Cont Islam, τ. 2, 2008, σ. 251-270.

[5] Etienne Balibar, «Lénine et Gandhi: une rencontre manquée?» στο Violence et civilité. Wellek Library Lectures et autres essais de philosophie politique, Παρίσι, Galilée, 2010, σ. 305-321.

[6] Κρατάμε τη θεολογική εικόνα, με επίγνωση του ότι μπορεί να κοστίσει.

[7] M. Herzfeld, Η aνθρωπολογία μέσα στο καθρέφτη. Κριτική εθνογραφία της Ελλάδας και της Ευρώπης, Αλεξάνδρεια, Aθήνα 1998.

[8] Cheah Pheng (επιμ.), Cosmopolitics: Thinking and Feeling beyond the Nation. Minneapolis, University of Minnesota Press, 1998.

Οι περιπέτειες της «αξιοπρέπειας» ως πολιτειακής αρετής

κοινωνικό εργαστήριο θεσσαλονίκης

Οι περιπέτειες της «αξιοπρέπειας» ως πολιτειακής αρετής

τιμή στους νεκρούς του Πολυτεχνείου

 
Μιχαήλ Μυρογιάννης, ετών 20, τον πυροβόλησε στο κεφάλι ο Ντερτιλής.
δείτε και 

«Για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου…» του Μιχάλη Μπάκα

www.aplotaria.gr

τουλάχιστον ας κρατησουμε την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ....

εν αρχή ην η Μοχθηρία .

εν αρχή ην η Μοχθηρία .. Τείνω όλο και πιο πολύ στο να πιστέψω ότι  οι ιδεολογίες είναι απλώς προφάσεις , ενδύματα για την πανάρχαιη Ωμότητα της μοχθηρίας του φθόνου  της καθαρής κακίας , του Μίσους ..

 εν  πασει περιπτώσει .. Ας προσέχουν μη καταπιούν τη χολή τους ...

ξέρετε πιο είναι το κακό με το Τραύμα;

ξέρετε πιο είναι το κακό με το Τραύμα; Το κακό είναι πως ποτέ δεν ξέρουμε - και ποτέ δεν θα μάθουμε - αν έχει μια πραγματική αίτια η είναι επινοημένο
..Ποιος είναι ο Λόγος που Ξύνουμε διαρκώς τό  τραυμα ενώ ..πονάμε ;,... Ε ο λόγος είναι η Ειδική Ηδονή που προκαλεί το ..ξύσιμο..όσοι ξύσανε και .απολέπισαν μια πληγή με καταλαβαίνουν

·         

• εκείνο που θελω  να πω είναι οτι και οι ..τυχόν απαντήσεις είναι μια εκ των υστέρων κατασκευή ,μια μεθερμηνεια .
•  Λέμε υπό το πρίσμα του παρόντος '' να αυτό μου συνέβη τότε γιατί...''
• ξεχνώντας η ενθυμούμενοι επιλεκτικά / ότι αυτό που μας συνέβη ήταν αποτελεσμα άλλων επιλογών η περιορισμών .. Έτσι οι απαντήσεις μας είναι προσωρινά Βουλώματα στις τρύπες του ΤΡΑΎΜΑΤΟΣ
•  ράμματα μέχρι να κλείσει - και κλείνει ίσως αλλά Δεν απαντιέται .. Τι απαντιέται άλλωστε;
•   καμιά φορά ξεγελιόμαστε και νομίζουμε πως είναι η καρδιά μοας που ανοίγει (για να αγκαλιάσει όλον τον κόσμο)
   
•  ενω
•  εκεινο που ανοίγει πάλι είναι το Τραύμα

Το όνομά μου είναι θάνατος, οι φίλοι με φωνάζουνε πουτάνα…(ενα συγκλονιστικό κειμενο δειτε το...)

 

Το όνομά μου είναι θάνατος, οι φίλοι με φωνάζουνε πουτάνα…

 

 

 

 

Απελάστε τον ρατσισμό, οχι τον Niko Ago

E-Lawyer

Απελάστε τον ρατσισμό, οχι τον Niko Ago

O Niko Ago δημοσιοποίησε ότι του κοινοποιήθηκε έγγραφο με το οποίο διατάσσεται να εγκαταλείψει την χώρα σε 30 μέρες (!), μολονότι ζει σε αυτήν εδώ και 20 χρόνια, εργάζεται ως δημοσιογράφος, μιλάει άπταιστα Ελληνικά, έχει δυο παιδιά που ζουν εδώ και φυσικά θεωρεί την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα του, χωρίς όμως να αποποιείται την ταυτότητα της εθνικής καταγωγής του. 

Ο Niko Ago ουδέποτε έκρυψε την ιδιότητα του μετανάστη, αντιθέτως γράφει και μιλάει πάντα  με παρρησία κι ευθύτητα για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή η υπαρκτή ευπαθής κοινωνική ομάδα. Γιατί εξακολουθεί να θεωρεί ότι βρίσκεται σε μια χώρα με δημοκρατικές ελευθερίες, την οποία πάντοτε ευχαριστεί δημοσίως για όσα του έχει προσφέρει. Ο ίδιος είναι εκλεγμένο μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Ένωσης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της ιστορικής ανθρωπιστικής μη κυβερνητικής οργάνωσης. Επομένως, θα έπρεπε να γίνει σεβαστή η ιδιότητά του, ως υπερασπιστής ανθρώπινων δικαιωμάτων, σύμφωνα με την σχετική Διακήρυξη του Ο.Η.Ε. 

Αλλά και λόγω της δημοσιογραφικής ιδιότητας του Niko Ago, εγείρονται ζητήματα σχετικά με την συμβατότητα της απόφασης αυτής προς το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης. Η συμπεριφορά του κράτους απέναντι σε αλλοδαπό δημοσιογράφο ελέγχεται ως προς τη συμβατότητά της με το άρθρο 19 του Διεθνούς Συμφώνου Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων, όπως σχολίασε η Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. το προηγούμενο καλοκαίρι σε έγγραφό της. Οι περιορισμοί στην μετακίνηση αλλοδαπών δημοσιογράφων πρέπει να γίνονται πάντα λαμβάνοντας υπόψη την συγκεκριμένη ιδιότητα και τις επιπτώσεις που θα έχει μια απέλαση  στο δικαίωμά τους για ελεύθερη άντληση και μετάδοση πληροφοριών. Ο Niko Ago επί χρόνια αρθρογραφεί για το μεταναστευτικό ζήτημα και τον ρατσισμό εναντίον μεταναστών και προφανώς αποτελεί μια καθόλου "ευχάριστη" φωνή για τις κρατικές αρχές, ακριβώς λόγω των τοποθετήσεών του. Το άρθρο του "Κατέβα κάτω, ρε!" ήρθε μάλιστα δεύτερο σε ψήφους στην κατηγορία "Άρθρο 2011" στα Ελληνικά Βραβεία Διαδικτύου. Εκτός από το γενικό blog του, έχει κι ένα δεύτερο, με προτάσεις για βιβλία, το Agobooks.

Τρεις κρίσιμες ιδιότητες λοιπόν: μετανάστης, δημοσιογράφος, υπερασπιστής ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επίσης: πατέρας, άνθρωπος της μελέτης και της έρευνας. 

Η απέλασή του είναι αντίθετη σε κάθε έννοια δικαίου.