Η σκατoλογική καταγωγή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας /Tάξεις και Ηθική

Η σκατoλογική καταγωγή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας

Richard W. Bulliet Κυνηγοί, βοσκοί και χάμπουργκερ. Το παρελθόν και το μέλλον των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων και ζώων/αναδημοσιευση απο το ΒΗΜΑ

Richard W. BullietΚυνηγοί, βοσκοί και χάμπουργκερ. Το παρελθόν και το μέλλον των σχέσεωνμεταξύ ανθρώπων και ζώων

Μετάφραση Νίκος Κούρκουλος,
Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2012, σελ. 400
τιμή 21,30 ευρώ



«Το Αουσβιτς ξεκινά κάθε φορά που κάποιος κοιτάζει ένα σφαγείο και σκέφτεται: Είναι μόνο ζώα» είπε κάποτε ο κορυφαίος της Σχολής της Φραγκφούρτης Τέοντορ Αντόρνο. Δεν ήταν βέβαια ο πρώτος που υποστήριξε ότι η ανθρώπινη σκληρότητα ξεκινά από την ασέβεια και την αναλγησία μας απέναντι στα λεγόμενα μη λογικά όντα με τα οποία μοιραζόμαστε τον πλανήτη, σκληρότητα που μας καθιστά ικανούς για τα χειρότερα εγκλήματα.

Από την εποχή του Πυθαγόρα ακόμη έχει καταγγελθεί η θανάτωση των ζώων από τον άνθρωπο. Στους νεότερους χρόνους την έχουν καταδικάσει μεγάλες προσωπικότητες: από τον Τολστόι και τον Γκάντι ως τον Αϊνστάιν, για να φθάσουμε πιο πρόσφατα στη ρήση του Πολ Μακ Κάρτνεϊ, ότι «αν τα σφαγεία είχαν γυάλινους τοίχους και μπορούσαμε να δούμε μέσα, όλοι θα γίνονταν χορτοφάγοι».

Το δοκίμιο Κυνηγοί, βοσκοί και χάμπουργκερ (δυστυχώς δεν μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά το παρηχητικό και παιγνιώδες του τίτλου στο πρωτότυπο: Hunters, Herders, and Hamburgers) του Ρίτσαρντ Γ. Μπούλιετ, καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, δεν είναι ένα ακόμη ας πούμε μανιφέστο υπέρ της χορτοφαγίας. Πρόκειται για εκτενή, διαφωτιστική και άλλο τόσο ερεθιστική μελέτη όσον αφορά τη σχέση μας με τα ζώα, το πώς αναπτύχθηκε αυτή και πώς καταλήξαμε στη σημερινή εποχή να υποβαθμίσουμε σε τέτοιον βαθμό τις αγέλες των ζώων ώστε να τις μετατρέψουμε σε βιομηχανικά εμπορεύματα.

Σεξ και αίμα

Το βιβλίο αρχίζει με μια προκλητική φράση: «Ας ξεκινήσουμε με σεξ και αίμα». Δεν πρόκειται για απλό συγγραφικό εύρημα, μολονότι θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν είναι λίγοι οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι στις ΗΠΑ που γράφουν προσπαθώντας να έλξουν την προσοχή του μέσου αναγνώστη, ώστε να ασχοληθεί ακόμη και με τα πλέον δύσκολα ή δύσβατα θέματα. Αλλά τι ρόλο παίζουν εδώ το σεξ και το αίμα;

Το σκεπτικό του Μπούλιετ είναι καθαρό: η αυξανόμενη γοητεία που ασκούν το σεξ και το αίμα μέσω της εικονικής πραγματικότητας και η παράλογη βία την οποία συναντούμε τόσο συχνά στις μεταβιομηχανικές κοινωνίες οφείλονται στην κατάργηση της άμεσης σχέσης που είχαμε ως πριν από περίπου μισό αιώνα με τα ζώα. Και η σχέση αυτή μέσα στους αιώνες αναπτύσσεται σε τέσσερις περιόδους: του διαχωρισμού, του προοικοσιτισμού, του οικοσιτισμού και του μεταοικοσιτισμού. Οι δύο τελευταίες είναι οι βασικότερες, και πάνω σε αυτές αναπτύσσει το γοητευτικό σκεπτικό του ο συγγραφέας.

Φαντασιώσεις  με τέσσερα πόδια

Οπως εξηγεί στο πρώτο κεφάλαιο ο Ρίτσαρντ Γ. Μπούλιετ, «ο οικοσιτισμός αναφέρεται στα κοινωνικά, οικονομικά και πνευματικά γνωρίσματα των κοινοτήτων» που τα μέλη τους θεωρούν ότι η καθημερινή επαφή με τα ζώα συνιστά αναγκαία συνθήκη ζωής. Αυτό σήμερα ισχύει - ακόμη - μόνο για τον Τρίτο Κόσμο, γιατί ο Πρώτος έχει περάσει στον μεταοικοσιτισμό, στον οποίο διακρίνει δύο βασικά γνωρίσματα. Το πρώτο, ότι έχουμε απομακρυνθεί σωματικά και ψυχικά από τα ζώα που παράγουν την τροφή, τα δέρματα και τα υφάσματα τα οποία χρησιμοποιούμε και το δεύτερο, ότι οι σχέσεις μας με τα ζώα συντροφιάς είναι πολύ στενότερες πλέον και συχνά αναφερόμαστε σε αυτά σαν να είναι άνθρωποι.

Επομένως είναι αναπόφευκτο οι προνομιούχες («μορφωμένες» και θεωρητικά εκλεπτυσμένες) τάξεις στον Πρώτο Κόσμο ιδιαίτερα να πιστεύουν πως η κακομεταχείριση των ζώων αποτελεί γνώρισμα των κατώτερων τάξεων, αφού στη δική τους δεν ανήκουν άτομα που ασκούν «τελευταίας κατηγορίας» επαγγέλματα, όπως οι χασάπηδες και οι ζωέμποροι. Ωστόσο αγνοούν ή δεν θέλουν να ασχολούνται με τα πειράματα στα οποία υποβάλλουν τα ζώα οι εταιρείες καλλυντικών και οι φαρμακευτικές αντίστοιχες. Ούτε και με τον τρόπο με τον οποίο θανατώνονται τα ζώα. Αλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ως πριν από κάμποσα χρόνια προηγμένες κοινωνίες θεωρούνταν όσες κατείχαν τις πρώτες θέσεις στην κατά κεφαλήν κατανάλωση κρέατος.

Ζώα και πολιτισμός

Ερευνώντας τη σχέση μας με τα ζώα ο Μπούλιετ διατρέχει τον παγκόσμιο πολιτισμό καλύπτοντας ένα τεράστιο φάσμα. Αν γνωρίζουμε, πιστεύει, το πώς διαμορφώθηκε μέσα στον χρόνο η σχέση αυτή, μπορούμε να κατανοήσουμε σε βάθος για ποιον λόγο έχουμε αποστασιοποιηθεί από την τροφή και αποξενωθεί από την πίστη των προγόνων μας - και σε μεγάλο βαθμό από τους τόπους στους οποίους ζούμε.

Μπορεί να αναπτύσσουμε στενούς δεσμούς με τα ζώα συντροφιάς που κρατάμε στα σπίτια μας, αλλά ταυτοχρόνως δεν σκεφτόμαστε, παρά πολύ σπάνια, ότι τα υπόλοιπα ζώα έχουν μεταβληθεί σε πρώτη ύλη. Επιπλέον, δεν έχουμε εμπειρίες από πρώτο χέρι όσον αφορά τη θανάτωσή τους. Ολες μας σχεδόν οι γνώσεις προέρχονται από την εικονική πραγματικότητα, γι' αυτό και ο συγγραφέας λέει πως «υπάρχει μια συμπληρωματική σχέση ανάμεσα στην πράξη και τη φαντασίωση».

Σεξ και βία

Θα αναρωτηθεί κανείς: Πώς συνδέονται αυτά με το σεξ και τη βία; Το διαβάζουμε στις πρώτες σελίδες: Οταν οι άνθρωποι μεγάλωναν μαζί με τα ζώα, δεν είχαν καμία ανάγκη να μάθουν τι είναι και πώς τελείται η σεξουαλική πράξη. Το ζευγάρωμα των ζώων στη φύση ή στο αγρόκτημα αποτελούσε μέρος της καθημερινής ζωής, το ίδιο και η θανάτωσή τους. Επομένως η βία της σφαγής δεν ήταν τότε μια φαντασίωση, όπως σήμερα που επηρεάζει πολύ βαθύτερα τον ψυχισμό μας από όσο πιστεύουμε.

Η συμπεριφορά απέναντι στα ζώα παρουσιάζει βέβαια διαφορές όχι μόνο μέσα στον χρόνο αλλά και κατά τόπους. Τα κατοικίδια που αγαπούν οι Ιάπωνες, λ.χ., δεν είναι οι σκύλοι ή οι γάτες αλλά τα χρυσόψαρα. Και στην Ινδία η αγελάδα είναι ιερή, όμως ο σκύλος θεωρείται «παρίας» ανάμεσα σε όλα τα ζώα.

Από το εξαίρετο αυτό βιβλίο δεν λείπουν και οι σοκαριστικές παρατηρήσεις. Ελάχιστοι ενδεχομένως γνωρίζουν το πώς εμπνεύστηκε ο Χένρι Φορντ το μοντέλο του για τη γραμμή συναρμολόγησης των αυτοκινήτων: «Από τις γραμμές τεμαχισμού των σφαγείων, όπου τα πτώματα των ζώων, κρεμασμένα σε γάντζους, κινούνταν με αυτόματο τρόπο από τον έναν στον άλλον σταθμό εργασίας» διαβάζουμε.

Ο Μπούλιετ κινείται με μεγάλη ευχέρεια από τον έναν πολιτισμό στον άλλον, από τη μαζική στην υψηλή κουλτούρα και από εκεί στις πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις των λαών συνδυάζοντας όλα αυτά με οικονομικά και ιστορικά στοιχεία. Με ευφυΐα και αφοπλιστική πειθώ μεταβαίνει από τις πάμπες της Αργεντινής και της Ουρουγουάης στις φάρμες της Αυστραλίας, και από το Χόλιγουντ στα κλασικά έργα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το όγδοο και εκτενέστερο κεφάλαιο, το οποίο αναφέρεται στην πολιτισμική ιστορία του γαϊδάρου. Για ποιον λόγο, ενώ η συμβολική σημασία του γαϊδάρου έχει αγαθό περιεχόμενο τόσο στον χριστιανισμό όσο και στο Ισλάμ, αποκαλούμε γάιδαρο τον αχάριστο και κακότροπο άνθρωπο; Τι συνέβη και εξαφανίστηκε η θρησκευτική σημασία του, η οποία ανάγεται στην προχριστιανική εποχή, στον αιγυπτιακό πολιτισμό λ.χ., όπου ενώ το αγαθό αυτό τετράποδο το χρησιμοποιούσαν ως υποζύγιο ταυτοχρόνως το θεωρούσαν και ιερό ζώο;

Γιατί ο γάιδαρος θεωρείται σύμβολο της μωρίας; Και γιατί περιοριζόμαστε στο στερεότυπο ότι είναι ένα πεισματάρικο και κακότροπο ζώο ξεχνώντας ότι ανήκει στα ευφυέστερα πάνω στον πλανήτη; Ο Μπούλιετ μάς το λέει καθαρά: το ευφυέστερο πρόβατο είναι πολύ πιο κουτό και από τον πιο κουτό γάιδαρο. Και συμπεραίνει ότι ο γάιδαρος έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως συμβολικό ζώο παρά ως υποζύγιο. Δεν θα πρέπει λοιπόν να θεωρούμε τυχαίο το ότι στη Βίβλο είναι το μόνο ζώο, εκτός από το φίδι, που παρουσιάζεται να μιλάει.

Το εκτενές παράδειγμα του γαϊδάρου με τις ποικίλες συνδηλώσεις του είναι χαρακτηριστικό τού πώς η παρακμή των συγκινησιακών αισθημάτων, η οποία υπήρξε αποτέλεσμα της εξημέρωσης, είχε ως αποτέλεσμα τα οικόσιτα ζώα να μεταβληθούν σε απλά αντικείμενα ή, όπως τα χαρακτήρισε τον 17ο αιώνα ο Ντεκάρτ, «οργανικά αυτόματα». Ο Θορό όμως, δύο αιώνες αργότερα, δεν είχε την ίδια γνώμη. Υποστήριζε πως η σταδιακή πρόοδος του ανθρώπινου γένους θα έχει ως αποτέλεσμα να σταματήσουμε να τρώμε τα ζώα, όπως οι πρωτόγονοι έπαυσαν να τρώνε ο ένας τον άλλο μόλις ήρθαν σε επαφή με τις πολιτισμένες κοινωνίες.

Η δυσοίωνη πρόκληση του μέλλοντος
Ο συγγραφέας δεν είναι και πολύ αισιόδοξος όσον αφορά το μέλλον. Για να επιστρέψουμε στην προοικοσιτική εποχή, υποστηρίζει, θα χρειαστεί μεγάλο ποσοστό ευφυΐας, που από μόνο του δεν αρκεί, αφού τα υποβαθμισμένα κτήνη, τα οποία έχουν μεταβληθεί σε εμπορεύματα, αποτελούν πηγή τεράστιων κερδών για τις κρεατοβιομηχανίες και τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Η επιστροφή, έστω και σε άλλα πλαίσια, στην προοικοσιτική εποχή μπορεί να εκφράζει ένα είδος συναισθηματικής και πολιτισμικής νοσταλγίας, αλλά βρισκόμαστε μακριά ακόμη από το ενδεχόμενο να γίνει πραγματικότητα, δεδομένου ότι, παρά τα «σήματα κινδύνου» που εκπέμπονται, ο άνθρωπος δεν έχει πάψει να καταστρέφει τον πλανήτη. Η αύξηση ωστόσο των οργισμένων μεταοικιστικών ακτιβιστών, όπως τους αποκαλεί ο συγγραφέας, μπορεί να οδηγήσει σε κάποια αποτελέσματα.

Αυτό όμως από μόνο του δεν αρκεί. Ο Μπούλιετ πάει πολύ πιο μακριά: «Το ζήτημα», γράφει, «είναι πώς οι πραγματικοί άνθρωποι του 21ου αιώνα θα λύσουν το πρόβλημα της διατροφής στον σχεδιασμό και πιθανώς στην πραγματοποίηση του εποικισμού άλλων τμημάτων του ηλιακού συστήματος». Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα αποτραπεί το ενδεχόμενο της ολικής εξαφάνισης της σχέσης τους με τα ζώα: «Ας ελπίσουμε ότι η αντίδρασή τους σε αυτή την κατάσταση δεν θα είναι να φάνε ο ένας τον άλλο».

Volksgeist is a German loanword for a unique "spirit" possessed collectively by each people or nation. The idea has its origins in the Romantic era and was proposed by Johann Gottfried Herder.

 απο την ςΙΚΙ

Volksgeist is a German loanword for a unique "spirit" possessed collectively by each people or nation. The idea has its origins in the Romantic era and was proposed by Johann Gottfried Herder.

ΠΗΓΗ:

Volksgeist - Wikipedia, the free encyclopedia

βλ επισης:

Volksgeist - Encyclopedia

Volksgeist `Volksgeist` is a German loanword for a unique "spirit" possessed collectively by each people or nation. The idea has its origins in the Romantic era and was proposed by Johann Gottfried Herder. See also: Found on http://en.wikipedia.org/wiki/Volksgeist ...

Assorted References

• philosophy of law  (in  philosophy of law: Historical positivism; ...for a universal human code with the singularity of the law of particular peoples resulting from their unique sociocultural experiences. For Savigny, law rests on the Volksgeist, or innate popular consciousness; law par excellence is customary law. He recognized, of course, that the details of a developed legal system do not spring from simple group...
  in  philosophy of law: Revival of natural-law theories )...in the facts of social life” are by virtue of their ambiguity susceptible to misappropriation by absolutist governments. The same may be said of Savigny’s Volksgeist notion, as witness its affinity to the racialism of Nazi law. Thus, while the 20th-century revival of natural law was in part a revulsion from totalitarianism, it was also...
  
• theories of Savigny  (in  Friedrich Karl von Savigny (German jurist and historian): Legal philosophy.) ...Romantic movement, which took the form in Germany of a movement harking back to the simplest tribal origins of the German people, to their folk songs and tales and to their distinctive ethos, or Volksgeist (“national spirit”). To the Romantics, the national spirit thus became the ultimate datum to be explored in its various manifestations. From this point of view law is not...
  

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ. Η έννοια του φυσικού δικαίου στη φιλοσοφία του Σπινόζα (βιβλιο του Ακη Γαβριηλιδη)

Open publication - Free publishing

http://nomadicuniversality.wordpress.com/2011/09/28/%ce%b7-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf/

http://issuu.com/akisgavriilidis/docs/spinoza/5

περι ελευθεριας της βουλησεως και αλλαι ιστοριαι (σχολιανά που εκανα αλλου (γι αλλου)

1. νοσφερατος says:

   09/11/2011 στις 7:25 μμ

   ..... κατ αρχηνη ελευθερια . Ειναι κενή περιεχομενου εννοια.
   Ποτε δεν υπάρχει σκέτη. Παντα βρισκεται σε συναφειαμε κατι αλλο.
   Υπαρχει η ελευθερια ΑΠΟ. Δηλαδή φευγω απο κατι που με κρατ΄δεσμιο (απο την τουρκοκρατια, απο τους γονεις κλπ)
   Μετα η ελευθερια ΝΑ (κανω κατι ) :συνδεεται με την δυνατοτητα,ικανοτητα κλπ (η ελευθερια μετακινσης:
   για ενα αστεγο σημανει πρακτικά την ελευθερια του να κοιμαται κατω απο γεφυρες)
   Δευτερον η εννοια της Βουλησης. η βουληση συχβά συγχεεται με την επιθυμια.
   Ομως η βουληση(το θελω ) ερχεται συχνά σε πληρη συγκρουση με το ΕΠΙΘΥΜΩ.
   παραδειγμα : ΘΕΛΩ να αδυνατισω ( βουληση)
   ΕΠΙΘΥΜΏ . να φαω σουβλάκι.
   θελω να ειμαι ηρεμος ευγενικός κλπ .. Αλλά επιθυμώ να ΤΟΝ πλακώσω στο ξυλο κλπ.
   τωρα: αν δχτουμε οτι η βουληση ετεροκαθορζεται παραβλέπομε κατι θεμειωδες : οτι η ιδια η Βουληση ειναι Αιτημα( ελευθεριας ) και οχι κατι δεδομενο ..
   Η ελευθερια της βουλησηης δεν ειναι παρα το αιτημα( η ελπίδα ) να μπορω να βουλομαι ελευθερα δηλαδή να Γίνω Ελευθερος.(.
   και επειδή ως αιτημα ποτε δεν ολοκληρωνεται αλ΄λα …παραμένει εν κινησει ..η ελευθερια της βουλησης δεν Ειναι ..αλλά Υπαρχει .. ως ελπιδα , ως η διαλεκτική της ελπιδας ελευθεριας.
   .
2. νοσφερατος says:

   09/11/2011 στις 7:51 μμ

   τωρα Τριτον . Σε επιπεδο ατομικής καθημερινης συμπεριφοράς . Ωραιο το παραδειγμα της Βασιλακου με τον γειτονα που σε ενοχλει κλπ .
   εδω να θυμισω     οτι παντα εχουμε πολλές επιλογες. Παντα δηλαδή εχουμε μια ελευθερία ενν δυναμει .. Συνηθως ομως -ειτε λόγω παιδειας – (η ελλειψης της) ειτε λόγω ..ψυχικου βρασμου(η εγκλωβισμου σε ψυχαναγκασμους ,εμμονες),ειτε ΄λόγω ..ντι εν ει ,κλπ ) Νομιζουμε οτι εχουμε μόνο δυο:
   :Δραση -αντιδραση.
   Στο συγκεκριμμενο π.χ αν ο γειτονας με ενοχλει – η αν καποιος με προσβαλει ..αντιδρω :
   Ειτε τον προσβαλλω ,χτυπώ , ειτε υποχωρώ κλπ ..
   Ομως αυτες οι ..αντιδρασεις ειναι κατακορυφες , ενστικτωδεις και φυσικά δεν χαρακτηριζονται απο ..ελεθερια της βυλησης.
   ελευθερια της βουλησης στο συγκεκριμμένο παραδειγμα του γειτονα συνισταται η Δυνατοτητα που εχω :
   α.Να μη σκεφτω μονο με ΕΙΤΕ -ΕΙΤΕ (ΕΙΤΕ ΔΕΡΝΩ ΕΙΤΕ ΥΠΟΧΩΡΩ )αλλά και με την Λογική του ΚΑΙ … (και αντιδρω με χιλιους τροπους στην προκληση ΚΑΙ υποχωρώ δινοντας στον αλλον την δυνατοτητα να ..διατηρησει την ..αξιοπρεπεια του ΚΑΙ να προχωρησω σε μια τριτη δημιουργική συνθεση λύση (παιδαγωγική ) και απειρα αλλα.
   β) Να μην εμπλακώ πληρως συναισθηματιά στην συγκεκριμένη διαμαχη να θυμαμαι δηλαδή οτι αυτη ειναι μονο μια απο απειρες παρομοιες ροκλησεις που αντιμετωπιζουμε καθημρινά και οτι μπορει να κερδισω η χασω την συγκεκριμμένη μαχη αλλά υπάρχουν αλλες απειρες πολαπλές προκλήσεις…
3. 

   νοσφερατος says:

   09/11/2011 στις 8:22 μμ

   τωρα .. ποιο ειναι το εδαφος πάνω στο οποιο χτιζεται η .ελευθερια της Βουλησης; ( η οποια θυμιζω οτι ειναι ενα διαρκές εν δυναμει. και ποτε ενα σκετο ειναι;)

   το εδαφος ειαι η γνωση οτ χτιζουμε πανω σε ενα κενό.
   ενα δακτυλίδι ειναι κατ αρχήν ενα μηδεν . Γυρω απο το μηδεν -που εμεις σχηματοποιουμε-δημιουργειται το δαχτυλίδι .
   Ο ανθρωπος ξεχωριζει απο τα υπολοιπα οντα γιατι εχει συνειδηση του μηδενός που το περιμένει. Την συνειδηση οτι θα πεθάνει. Ο θανατος δεν ειναι κατι που μας περιμένει στο ..τερμα. Δεν ειναι το τελος μιας ιστοριας. Ειναι κατι που καραδοκει διαρκώς αποκατω …. Ανα πάσα στιγμή.
   Τωρα-οπως ειπα και πιο πάνω- ο θανατος ειναι ..το Πραγματικό. Ποτε δεν α μπορεσουμε να το συμβολοποιησουμε. Το απωθουμε. Δεν το αντεχουμε . Ξερουμε οτι θα συμβει αλλά … το ασυνειδητο μας δεν το αντεχει . Στο ασυνειδητο ΔΕΝ υφισαται χρονος . Το ονειρο-η βασιλική Οδος του ασυνειδητου- ειναι μια αφηγηση με εικονες ..Ε !το μόνο που ΔΕΝ μπορουμε να ΑΦΓΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕς ειναι το..μηδεν. Δεν απεικονιζεται ..
   Εχνται ομως στιγμές που το μηδεν το νιωθουμε , το διαισθανομαστε..(εστω ως τρομο , ως δεος)
   αυτή η στιγμή του τρομου.ειναι και η πηγη της ..Ελευθεριας της Βουλησης. Ειναι η στιγμή που αντιλαμβανομαστε την πηγη της Υπαρξης μας:.
   Σημερα που ως …κοινωνια -Η ..εθνος η οτι τελος παντων ειμαστε -αντιλαμβανομαστε το ..μηδεν (των ηγετων μας και ημων των ιδιων ) ειμαστε – με εναν σχεδον πενθιμο τροπο ..ελευθεροι ( να βουλομεθα η και να μήν )

   
   

    νοσφερατος says:

   10/11/2011 στις 12:08 πμ

   Έτσι , όντως ελευθερία είναι η γνώση της; αναγκαιότητας. Με μια έννοια ελευθερία είναι η δυνατότητα υπερίσχυσης της λογικής απέναντι στα πάθη και τα συνεπαγόμενά τους.
   Και επίσης νοείται μόνο ..πακέτο με τη χαράκαι την ελπίδα, την προσδοκία δηλαδή ότι η δύναμη να αντιλαμβανόμαστε , να κατανούμε και να ορίζουμε τα γύρω μας είναι ..μπροστά μας.
   Εδώ θα διαφωνήσω σε κάποια σημεία με το Νοσφεράτο , στα περί θανάτου (για το λόγο που ανέφερα)
   ————————————-
   Σοφε φαντασου μια πετρα που την πεταμε ψηλά. και φυσικά….. καποτε θα πέσει
   1.η
   στην πρωτη περιπτωση …Η ..πετρα αποκτα ξαφνικα συνειδηση: -Πω Πω .! Ειμαι ..ΕλευθεΡη.. Εγω Αποφασιζω.!εχω την ελευθερη βουληση να πεταξω. Και.πεφτει.
   2η. Γνωριζω την ..αναγΚαιοτητα. Υποτασσω τα παθη μου στη λογική. Γνωριζω τις κινητηριες δυναμεις της..ιστοριας . Καποιο χερι με πεταξε.Οπου ναναι πεφτω . Ειμαι ελευθερη..
   —————————————–
   πες μου τωρα ποια σε ποια απο τιςδυο περιπτωσεις η πετρα ειναι πιο ελευθερη
   (φυσικά ειναι ψευδοδιλημμα )

   νοσφερατος says:

   10/11/2011 στις 12:38 πμ

   Και ειναι ψευδοδιλημμα γιατι η πορεια της ..πετρας ειναι προδιαγραμμένη. Η πετρα θα πεσει και- αν ειναι ..ευθραυστη- θα γινει-ουτως η αλλως -χιλια κομματια.
   και στην πρωτη περιπτωση (-που πιστευει οτι εχει ..ελευθερια βουλησης- ..και στη δευτερη -που εχει γνωση της αναγκαιοτητας και ελευθερια χαρη σε αυτη τη γνωση- ”
   η πραγματική ελευθερα για την πετρα θα ηταν να χρησιμοποιουσε την γνωση της ..αναγκαιοτητας για να ..τροποποιησει την ..αναγκαιοτητα κανντας την ..δυνατοτητα…ενδεχομενικοτητα.: να αλλάξει πορεια , να κανει ..γκέλ η να ..αιωρειται.
   Αυτο στην περιπτωση της πετρας θα λεγοταν : Θαυμα.
   Στν περιπτωση του Ανθρωπου θα Λεγοταν : Υπαρξη.

Houyhnhnm

Gulliver in discussion with Houyhnhnms (1856 lllustration by J.J. Grandville.)

Houyhnhnms are a race of intelligent horses described in the last part of Jonathan Swift's satirical Gulliver's Travels. The name is pronounced either

Ο μύθος της καθαρής φύσης ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟ ΚΕΙΜΕΝΟ του ιταλού συγγραφέα Κλάουντιο Μάγκρις είναι απόσπασμα άρθρου του που δημοσιεύθηκε στην «Corriere della Sera»./ΑΠΟ ΤΗΝ Κ. Ε. /ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Ο μύθος της καθαρής φύσης  

Έντυπη Έκδοση Επτά, Κυριακή 17 Απριλίου 2011

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ  ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟ ΚΕΙΜΕΝΟ του ιταλού συγγραφέα Κλάουντιο Μάγκρις είναι απόσπασμα άρθρου του που δημοσιεύθηκε στην «Corriere della Sera»./ΑΠΟ ΤΗΝ Κ. Ε. /ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

''Οπως λέει ένας μεγάλος ύμνος στη φύση, που έγραψε ο Γκέτε -ή μετέγραψε ένας μαθητής του- όλα είναι φύση, ακόμα και αυτό που στα μάτια μας φαίνεται να την αρνείται και είναι αντίθετα μια σκηνοθεσία της. Υπάρχει ο μύθος μιας αγνής και καθαρής φύσης, στο βαθμό που είναι ανέπαφη από κάθε ανθρώπινη επέμβαση, η οποία θα την έφθειρε. Ομως ούτε το πιο καθαρό και αγνό κρασί δεν υπάρχει στη φύση, χωρίς τη δράση αυτού που καλλιεργεί το αμπέλι και τρυγάει το σταφύλι. Ακόμα και οι φωλιές των πουλιών δεν υπάρχουν, χωρίς τη δραστηριότητα αυτών των τελευταίων που τις κατασκευάζουν. Εκείνος ο οποίος, όπως ο Γκέτε, έχει βαθιά συναίσθηση του ότι το ανθρώπινο είδος, όπως και τα άλλα είδη, ανήκει στη φύση, γνωρίζει ότι η παρόρμηση του ανθρώπου να κατασκευάσει μια σκηνή ή ένα σπίτι είναι εξίσου φυσική με εκείνη που ωθεί τους κάστορες να κατασκευάζουν τα φράγματά τους, που αντιτάσσονται στην εξίσου φυσική ορμή των υδάτων.

Ο άνθρωπος δεν καταστρέφει τη «φύση», αλλά συχνά πραγματοποιεί ένα άλλο αμάρτημα, περισσότερο αυτοκαταστροφικό παρά καταστροφικό: απειλεί όχι τη φύση αλλά τον εαυτό του, το είδος του. Τα δηλητηριώδη μανιτάρια δεν είναι λιγότερο φυσικά από τα φαγώσιμα μανιτάρια. Τα εκτεταμένα πετρώματα πλουτωνίου δεν είναι λιγότερο φυσικά από τους ανθισμένους λόφους της Τοσκάνης. Τα αέρια που βγαίνουν από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων δεν είναι λιγότερο φυσικά από το άρωμα των λουλουδιών, επειδή αποτελούνται από χημικά στοιχεία που ανήκουν στη φύση. Απλούστατα, δηλητηριώδη μανιτάρια, παγωμένοι πλανήτες και τοξικά αέρια είναι στοιχεία ολέθρια για το δικό μας είδος, για το οποίο η «φύση» πιθανότατα δεν ενδιαφέρεται περισσότερο απ' όσο ενδιαφέρεται για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων.

Η λεγόμενη τεχνική δεν πρέπει επομένως να δαιμονοποιείται σαν ένα αμάρτημα ενάντια στη φύση. Αυτό που πρέπει να καταγγέλλεται είναι η υπερβολή της, η απώλεια του μέτρου της, η συχνά παράλογη και ανόητη κατάχρησή της. Οχι με τόνους υποκριτικής ή αποκαλυψιακής καταδίκης της εξαθλίωσης του ανθρώπου, αλλά με τη σαφήνεια του λόγου, ο οποίος δεν πρέπει να υποταχθεί στη φύση -της οποίας αποτελεί μέρος- αλλά πρέπει να αντιληφθεί τα όριά του, να επιδιώξει την πρόοδο χωρίς να αυταπατάται αλαζονικά ότι αυτή είναι απεριόριστη, αλλά αναμετρώμενος με όλα τα προβλήματα και τις καταστροφές που αυτή δημιουργεί, και να προσπαθήσει να κατανοήσει κάθε φορά πόσο αναγκαίο είναι να προχωρήσει και πόσο αναγκαίο είναι να σταματήσει ή και να κάνει μερικά βήματα προς τα πίσω, αν αυτό είναι δυνατό. Αυτό που μας λείπει είναι αυτή η προειδοποίηση για έναν πιθανό κίνδυνο. Ακόμα και όταν βλέπουμε τις εικόνες της ιαπωνικής τραγωδίας παραμένουμε ήρεμοι, ανόητα πεπεισμένοι ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να μας συμβεί κάτι παρόμοιο, όσα πελώρια σφάλματα και αν διαπράξουμε.

Με τον ίδιο τρόπο, όταν πεθαίνει κάποιος από καρκίνο ή από έμφραγμα, είμαστε κατά βάθος πεπεισμένοι ότι αυτό δεν θα μας συμβεί ποτέ. Αυτή η προστατευτική άγνοια του κινδύνου χαρακτηρίζει όχι μόνον τα άτομα αλλά και τους πολιτισμούς, τις κουλτούρες, τις κοινωνίες, που είναι βέβαιες ότι είναι αθάνατες. Ισως και οι πολιτισμοί έχουν τις ενδορφίνες τους, τα ναρκωτικά που τους προστατεύουν από το άγχος της γνώσης ότι αργά ή γρήγορα θα πεθάνουν. (...) Ο κίνδυνος φαίνεται να είναι παρών σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.''