BAUDRILLARD για την εξαφανιση του αλλου ,την πορνογραφια κ.α

JEAN BAUDRILLARD: για την εξαφάνιση του Άλλου, την πορνογραφία και άλλα. Σελ 56 ...Ενώ το κομματιαστό αντικείμενο είναι ταυτόσημο με κάθε ένα από τα στοιχειακά μέρη του, το κομματιαστό υποκείμενο δεν ονειρεύεται παρά να μοιάσει με αυτό το ίδιο μέσα σε κάθε ένα από τα κομμάτια του. Με άλλα λόγια, το όνειρό του αναπτύσσεται κάτω από κάθε αναπαράσταση, προς την κατεύθυνση του πιο μικρού μοριακού κομματιού του εαυτού του· ένας παράξενος Νάρκισσος που δεν ονειρεύεται πια την ιδανική του εικόνα, αλλά μια φόρμουλα με την οποία θα αναπαράγει γενετικά τον εαυτό του επ' άπειρον. Προηγουμένως κατατρυχόμασταν από τον φόβο μήπως μοιάσουμε στους άλλους, μήπως χάσουμε τον εαυτό μας μέσα στο πλήθος· ήμασταν φοβισμένοι από την ομοιομορφία και κατεχόμασταν από την έμμονη ιδέα της διαφοράς. - Χρειαζόμασταν μια λύση για να αποδεσμεύσουμε τους εαυτούς μας από την εξομοίωση με τους άλλους. - Σήμερα, αυτό που έχει σημασία είναι να μοιάσει κάποιος με τον εαυτό του, να βρίσκει τον εαυτό του , Σελ 57 πολλαπλασιασμένο μεν αλλά πιστό στην προσωπική του φόρμουλα – παντού ο ίδιος κατάλογος συμμετεχόντων, και να βρίσκεται σε όλες τις οθόνες ταυτόχρονα. - Η ομοιότητα δεν αφορά πλέον στους άλλους, αλλά μάλλον στο άτομο μες στην ασαφή ομοιότητα με τον εαυτό του· μια ομοιότητα που γεννιέται από την αναγωγή του ατόμου στα απλά στοιχεία του. - Η διαφορά, συνακόλουθα, αποκτά μια νέα σημασία. Δεν είναι πλέον η διαφορά ανάμεσα στο ένα υποκείμενο και στο άλλο, αλλά μια εσωτερική, άπειρη διαφοροποίηση του ίδιου του υποκειμένου. - Η μοίρα στις μέρες μας ανήκει στην τάξη ενός ιλίγγου εσωτερικού, μιας έκκρηξης μες στο ταυτόσημο, της «ναρκισσιστικής» πιστότητας στο ίδιο μας το «σημείο», στην ίδια μας τη φόρμουλα. - Ο άνθρωπος είναι αποξενωμένος από τον εαυτό του, από τους πολλαπλούς μορφικά «εγώ»... κλώνους" του.... Από τη στιγμή που κάθε άτομο περιέχεται και συνοψίζεται μέσα σε ένα δυνάμει υπερ-υπάρχον σημείο, οι άλλοι έχουν κατ' ουσίαν πάψει πια να υπάρχουν. Είναι δύσκολο να το Σελ 58 φανταστούμε, και ανώφελο εξ άλλου, όπως ακριβώς είναι δύσκολο και ανώφελο να φανταστεί κάποιος έναν χώρο που μπορεί να τον διασχίσει μέσα σε μια στιγμή. Το να φανταστείς τις χώρες της Αυστραλίας και ό,τι παρεμβάλλεται ανάμεσα σε σένα και σε αυτές είναι μάταιο από τη στιγμή που το αεροπλάνο σε πηγαίνει απ' ευθείας εκεί μέσα σε είκοσι ώρες. Το να φανταστείς τους άλλους και ό,τι σε φέρνει πιο κοντά τους είναι άσκοπο από τη στιγμή που η «επικοινωνία» μπορεί να κάνει την παρουσία τους άμεση. Το να φαντάζεσαι τον χρόνο, τη διάρκειά του και την περιπλοκότητά του, είναι άσκοπο από τη στιγμή που κάθε σχέδιο επιδέχεται την άμεση εκτέλεσή του. Για έναν πρωτόγονο ή έναν χωρικό ήταν αδύνατο να φαντάζεται κάτι που θα μπορούσε να υπάρχει πέρα από τον χώρο της ιδιαίτερης πατρίδας του, επειδή ποτέ δεν είχαν ούτε καν ένα προαίσθημα πως κάτι άλλο θα μπορούσε να υπάρξει – ο ορίζοντας ήταν διανοητικά αδιάβατος. Αν η φαντασία είναι σήμερα αδύνατη, αυτό συμβαίνει για τον αντίστροφο λόνο: επειδή όλοι οι ορίζοντες έχουν ήδη διασχισθεί, επειδή εκ των προτέρων έχεις έρθει αντι 59 μέτωπος με όλα τα «αλλού», και ό,τι πια σου απομένει είναι να εκστασιαστείς (με την κυριολεκτική σημασία της λέξης) με - ή να αποσυρθείς από – αυτή την απάνθρωπη παρέ κταση. Αυτή η απόσυρση, που την γνωρίζουμε καλά, είναι εκείνη του υποκειμένου για το οποίο ο σεξουαλικός και κοινωνικός ορίζοντας των άλλων έχει εξαφανιστεί, και του οποίου ο δια-νοητικός ορίζοντας έχει συρρικνωθεί στον χειρισμό των εικόνων του και των οθονών του. Έχει αυτός οτιδήποτε του χρειάζεται. Γιατί θα έπρεπε να ανησυχεί για το σεξ και την επιθυμία; Σ' αυτό ακριβώς το δίκτυο οφείλε-ται το χάσιμο της στοργής κάποιου για τον εαυτό του και για τους άλλους, και αυτό συμβαίνει ταυτόχρονα με την ερημώδη μορφή του χώρου που δημιουργήθηκε από την ταχύτητα, με την ερημώδη μορφή του κοινωνικού που δημιουργήθηκε από την επικοινωνία και την πληροφόρηση 13. Υπάρχει ένας κομματιαστός απο-πολλα-πλασιασμός του σώματος (του σεξ, του αντι-κειμένου, της επιθυμίας): κοιταγμένα από πολύ μικρή απόσταση, όλα τα σώματα, όλα τα 60 πρόσωπα μοιάζουν ίδια. Το κοντινό πλάνο ενός προσώπου είναι τόσο άσεμνο όσο ένα γεννητικό όργανο ιδωμένο από πολύ κοντά. Είναι ένα γεννητικό όργανο. Κάθε εικόνα, κάθε μορφή, κάθε μέρος του σώματος ιδωμένο από κοντά είναι ένα σεξουαλικό όργανο. Ο συμφυρμός της λεπτομέρειας, η μεγέθυνση και διόγκωση με το ζουμάρισμα: αυτό είναι που παίρνει αξία σεξουαλική. Η υπερβολή της κάθε λεπτομέρειας μας γοητεύει, παράλληλα με την υποδιαίρεση, τη σειραϊκή αναπαραγωγή της ίδιας λεπτομέρειας . Το άκρο αντίθετο της αποπλάνησης είναι ο ακραίος συμφυρμός της πορνογραφίας, η οποία αποσυνθέτει τα σώματα στα πιο μικρά στοιχεία τους, τις χειρονομίες στις πιο ελάχιστες κινήσεις τους. Η επιθυμία μας επιδιώκει αυτές τις νέες κινητικές, αριθμητικές, κομματιαστές, τεχνητές και συνθετικές εικόνες, επειδή αυτές διαθέτουν τον μικρότερο προσδιορισμό. Θα μπρούσε κάποιος σχεδόν να πει πως αυτές είναι ασεξουαλικές, όπως οι εικόνες του πορνό, μέσω μιας τεχνικής υπερβολής της καλής θέλησης. Παρ' όλα αυτά, δεν αναζητούμε πια μέσα σ' αυτές τις εικόνες ούτε τη σαφήνεια του 61 περιγράμματος ούτε τον πλούτο της φαντασίας· αναζητούμε τον ίλιγγο της επιφανειακότητάς τους, την επινόηση της λεπτομέρειας, την οικειότητα της τεχνικής τους. Αυτό που πραγματικά επιθυμούμε είναι η τεχνική τους επινοητικότητα –δηλαδή η τεχνική τους προσποίηση και πλαστότητα-, και τίποτε περισσότεpo. Το ίδιο ισχύει και για το σεξ. Εξαίρουμε τη λεπτομέρεια της σεξουαλικής δραστηριότητας με τον ίδιο τρόπο που πάνω σε μιαν οθόνη ή κάτω από ένα μικροσκόπιο εξαίρουμε μια χημική δράση ή μια βιολογική λειτουργία. Αναζητούμε μιαν αναγωγή σε επιμέρους αντι κείμενα και την ικανοποίηση της επιθυμίας στην τεχνική εκζήτηση και επιτήδευση του σώματος. Το σώμα, έτσι όπως το άλλαξε η σεξουαλική απελευθέρωση, έχει υποβιβαστεί σε μια κατανομή επιφανειών, σε έναν πολλαπλασιασμό πολλαπλών αντικειμένων όπου έχουν χαθεί το πεπερασμένο του, η επιθυμητή του αναπαράσταση, η αποπλάνησή του. Είναι ένα σώμα μεταστατικό, ένα κομματιαστό σώμα που δεν μπορεί να ελπίζει πια σε καμιά ανάσταση. ( 1987 ) 1991 ```

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ...

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

 

Η σεξουαλικότητα από αθέατη και απωθημένη είχε αντιμετωπισθεί ως ελιξίριο της Ζωής, ως το μαγικό φίλτρο του Αστεριξ , τις τελευταίες δεκαετίες . 

Στην Ελλάδα , πρώτα για άνδρες ( σχηματικά στη δεκαετία του ' 70 εποχή άνθισής του τουρισμού αλλά και του " Greek camaki " ) και , απο τη δεκαετία του '80 και για τις Γυναίκες . Η ανακάλυψη της σεξουαλικότητας και του οργασμού ως κάτι το αποφασιστικό για την "ποιότητα της ζωής " συνέδεσε με την ανακάλυψη του εαυτού και την κοινωνία της Αυτοεκφρασης που συνόδευσε την Κοινωνία της Αφθονίας και της Απόλαυσης " Εδώ και τώρα «της δεκαετίας του ΠΑΣΟΚ του 80.. Επιτέλους , μετά από χρόνια στερήσεων στη Χώρα μας ήρθε η ώρα του Δικαιώματος στην απόλαυσή : ο" οργασμούς της Αγελάδας".

...κατά τη δεκαετία του ' 90 η Ελλάδα βρέθηκε στη πλευρά των Νικητών του ψυχρού Πολέμου : η ιδεολογία των Δικαιωμάτων και της επιβεβλημένης  απόλαυσής (όρος του Γιάννη Σταυρακακη ) ήρθε να συμπληρώσει την λατρεία πια της Σεξουαλικότητας ως κύριας ιδιότητας του εαυτου και της ταυτότητας σου . Για να ανακαλύψεις την ταυτότητα σου έπρεπε να ανακαλύψεις την σεξουαλικότητα σου η οποία βέβαια αντιμετωπιζόταν ως Ουσία , η ουσία του εαυτού . Ίσως υπάρχει και κάποια σχέση με τον Ατομοκεκτρισμο των ' 90 και την ιδεολογία του " Υπεύθυνου πολίτη " που συνεκτιμά σενάρια πολιτικών επιλογών και " δεν βάζει όλα τα αυγά σε ένα καλάθι " και που αντικατέστησε το μοντέλο του " Ενεργού" συμμετοχικού πολίτη των περασμένων δεκαετιών. 

 

Η δεκαετία του 2000 σημαδεύτηκε από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και τον " πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" .Το κλίμα εκείνο συνέβαλε στην διαμόρφωση μιας Ιδεολογίας Παροντισμού : " Η Δύση έφτασε τάχα μου στη κορυφή του πολιτισμού , στην πλήρη απελευθέρωση των επιθυμιών και του γυμνού σώματος στην Ελευθερία , την πολυπολιτισμικό ήτα " Όμως την ζηλεύουν και την Φθονούν : Το Κακό έχει όνομα , το Ισλάμ , του οποίου η υπανάπτυξη δεν προέρχεται από την εκμετάλλευση της Δύσης αλλά από μέσα, τον μισαλλόδοξο πολιτισμό του.. Η Επίθεση στο Ιράκ και η Σταυροφορία κατά του... Κακού Σανταμ που την συνόδευε επέτεινε και την πολιτικοποίηση της Δυτικής Σεξουαλικοτητας: Η Δύση προπαγάνδιζε πια, όχι γενικά τις ελευθερίες της αλλά ιδίως το δικαίωμά των γυναικών να δείχνουν το πρόσωπο τους και το γυμνό τους σώμα στη θάλασσα και στις οθόνες σε αντίθεση με το Οπισθοδρομικό και μισογυνικο Ισλάμ. Φυσικά και η Χώρα μας βρήκε τη θέση της σ αυτόν τον Ναρκισσισμό της Δύσης ,: Οι κοινωνικοί αγώνες ενός αιώνα τουλάχιστον των γυναικών στη Δύση , οι Σουφραζέτες , η μαντήλα και το τσεμπερι , η απαγόρευση της Έκτρωσης , το ταμπού της γυναικείας παρθενιάς , η Ιστορικότητα στην εξέλιξη της Σεξουαλικότητας στη Δύση ξεχάστηκαν. Η Παροντική αντιμετώπιση της σεξουαλικότητας θεωρήθηκε ως κάτι Πάγιο και εξαρχής , πολιτιστικό δεδομένο, εν υπαρκτό στην φύση της Δύσης......... ............. 

 

 

Και , μετά

, ήρθε η δεκαετία της Κρίσης και το φυλλορροήματος των κεκτημένων... Αλλά και του πολέμου πια των ταυτοτήτων

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ .. Πέτρος Θεοδωρίδης

 

 

 

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: για την κοινωνία των πολιτών,το συμφερον ,την αναγκη (και τον Μαρξ)...Ενα σχεδιασμα θεωριας

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: για την κοινωνία των πολιτών,το συμφερον ,την αναγκη (και τον Μαρξ)...Ενα σχεδιασμα θεωριας

Ζούμε σε κοινωνίες όπου η διαφάνεια και το ''ρίξτε άπλετο φως ''σε όλες τις σχέσεις , επικρατεί.

Ζούμε σε κοινωνίες όπου η διαφάνεια και το ''ρίξτε άπλετο φως ''σε όλες τις σχέσεις , επικρατεί.. Όμως αυτή η διαφάνεια ισοπεδώνει κιόλας : καθώς τα πάντα γίνονται ορατά ( εν είδει Παν οπτικού του Μπενθαμ) τα πάντα γίνονται και συμβατά και επίπεδο για Μάτι που τα πάντα ορά δηλαδή το μάτι του Κοινού.. Όμως η ενδιαφέρουσα σκέψη , η Ψίχα της Γνώσης , η χαρά , ο έρωτας κρύβονταν ανέκαθεν στο μυστικό στους θάμνους και στο μισοσκόταδο και στη Νύχτα .. Ένας κόσμος λουσμένος σε άπλετο φως ,όπου δεν α υπάρχει χώρος για το μυστικό δεν είναι ένας κόσμος Εφιαλτικός ; ένας χώρος όπου δεν θα μπορείς να κρυφτείς δεν είναι ενας χώρος όπου δεν έχεις που να ξαποστάσεις ;

 

όλοι γινόμαστε φύλακες της φυλακής μας

Είναι ένα γενικό χαρακτηριστικό τής εποχής μας : Διαφάνεια, τίποτε να μη μείνει σκοτεινό και αδιευκρίνιστο και μυστικό..- να παγιωθούν οι ...αξίες : τα χαρακτηριστικά ένας Άκαμπτου Φιλελευθερισμού και μιας πολιτικής της ταυτότητας ..

Το πρώτο περιέγραψε ο Φίλιπ Ροθ στο ''Ανθρώπινό στίγμα'' ..

Ο ασφυχτικούς πολιτικός έλεγχός δεν έχει πια αριστερό η δεξιό στίγμα δεν είναι οριζόντιος ο άξονας αλλά κάθετος: καθώς δεν υφίσταται πλέον μέλλον καθώς το μέλλον έχει ρυθμιστεί και δεν διαννοούμαστε να μιλάμε πια για Πράξη απομένει η δράση: Μια υπερκινητικότητα χωρίς σκοπό σαν τα χαμστερακια που τρεχουν γύρω γύρω από τον τροχό..

Και μιλάμε και για έναν πολιτισμό που έχει απογίνει αποκλειστικά Οπτικός και Πορνογραφικός : Βλέπετε αλλά Μην αγγίζετε....εναν πολιτισμό της οθόνης και του κυβερνοσεξ -κάτι σαν τον καφέ χωρίς καφεΐνη,,

Πολιτισμός της οθόνης και του παν οπτικού:  όλοι γινόμαστε φύλακες της φυλακής μας 

Π.Θ