ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ

απο την ελευθερια στην αναγκαιοτητα απο την Υπάρξη στο θαύμα (παλιο μου σχολιο)

10/11/2011 στις 12:08 πμ

φαντάσου μια πέτρα που την πετάμε ψηλά. και φυσικά….. κάποτε θα πέσει
1.η
στην πρώτη περίπτωση …Η ..πέτρα αποκτά ξαφνικά συνείδηση: -Πω Πω .! Είμαι ..Ελεύθερη.. !
Εγώ Αποφασίζω.!έχω την ελεύθερη βούληση να πετάξω. Και.πέφτει.
2η. Γνωρίζω την ..αναγκαιότητα. Υποτάσσω τα πάθη μου στη λογική. Γνωρίζω τις κινητήριες δυνάμεις της..ιστορίας . Κάποιο χέρι με πέταξε.Όπου να ναι πέφτω . Είμαι ..........ελεύθερη!
—————————————–
πες μου τώρα ποια σε ποια από τιςδυο περιπτώσεις η πέτρα είναι πιο ελεύθερη


φυσικά είναι ψευδοδιλημμα 

Και είναι ψευδοδίλημμα γιατί η πορεία της ..πέτρας είναι προδιαγραμμένη.

Η πέτρα θα πέσει και- αν είναι ..εύθραυστη- θα γίνει-ούτως η άλλως -χίλια κομμάτια.
και στην πρώτη περίπτωση (-που πιστεύει ότι έχει ..Ελευθερία βούλησης- ..και στη δεύτερη -που έχει γνώση της αναγκαιότητας και Ελευθερία χαρη σε αυτή τη γνώση- ”
η πραγματική ελεύθερα για την πέτρα θα ήταν να χρησιμοποιούσε την γνώση της ..αναγκαιότητας για να ..τροποποιήσει την ..αναγκαιότητα κανοντας την ..δυνατοτητα…ενδεχομενικοτητα.: να αλλάξει πορεία , να κάνει ..γκέλ η να ..αιωρείται.
Αυτό στην περίπτωση της πέτρας θα λεγόταν : Θαύμα.

Στην περίπτωση του Ανθρώπου θα Λεγόταν : Ύπαρξη.

το Φαντασμα της Κρισης

Τι ειναι φαντασμα;

Φαντασμα ειναι το πνευματικό οταν υλοποιειται, οταν αποκτα μια σχεδόν υλική μορφή

ως εκτοπλασμα..

Σημερα εκεινο που Απο-υλοποιειται ολο και περισσοτερο ειναι η Αξια

γινεται κατι σχεδόν μεταφυσικό - τι σχεδόν , σκετα μεταφυσικό,πλαστικό χρημα ,πιστωτικές χαρτες νουμερα που εξατμιζονται με την ιδια ευκολια με την οποια συσσωρευονται

Και εκεινο που υλοποιεται στην θεση της εξαυλουμενης αξιας -της εργασιας -

ειναι το Φαντασμα της Κρισης

''εσεις φταιτε ! πληρωστε !

και ο Ιωβ ρωτάει ..

Γιατί Κυριε; Δεν εκανα οτι επρεπε ;.Δεν ημουν πιστος στις εντολές του νεοφιλελευθερισμου; Δεν αγοραζα διαρκώς ολες αυτες τις μαλακιες που μου πουλουσες;; δεν δεχτηκα ολες τις νορμες σου; Δεν εγινα ευλιγιστος και ευελικτος οταν Εσύ μου το ζητησες; ''

Μονο που ο Ιωβ δεν ξερει οτι δεν απευθυνεται στον Αληθινό θεό , αλλά στο σκοτεινό Δημιουργό που δημιουργησε ολη αυτη την αυταπάτη , στο φαντασμα που πηρε τη θεση του θεου , τα Φαντασμα του Τουρμπο καπιταλισμου  της καταστροφής.

 

 

απο σχολιο που εκανα εδώ:

Το σωτήριον έτος

Διαβάστε ένα ωραίο βιβλίο, με τα "μάτια'' της ακοής σας !!!!

Διαβάστε ένα ωραίο βιβλίο, με τα "μάτια'' της ακοής σας !!!!

Αν κάποια στιγμή σας κουράσει το διάβασμα ενός βιβλίου, μπορείτε να κλείσετε τα μάτια σας και μια φωνή θα το διαβάζει για σας.

Το πρόγραμμα αυτό έχει σχεδιασθεί για τυφλούς, ώστε να μπορέσουν και αυτοί να απολαύσουν αριστουργήματα ξένης λογοτεχνίας, στα Ελληνικά.

Βεβαίως, το πρόγραμμα αυτό μπορεί να φανεί χρήσιμο και σε κάθε βιβλιόφιλο, που θα θέλει να απολαύσει ξεκούραστα ενδιαφέροντα έργα Ξένων Συγγραφέων !!!!

 

Μπορείτε να τα ακούσετε κάνοντας κλικ επάνω στον τίτλο του βιβλίου που θέλετε να ακούσετε. Εμφανίζεται ο σύνδεσμος (link) του κομματιού που θ' ακούσετε, τον πατάτε και . . . . καλή ακρόαση. . . . . . Η ακρόαση του βιβλίου γίνεται ανά Κεφάλαια / τμήματα των 40 λεπτών περίπου το καθένα. . . .

 

 

 

 Ναζίμ Χικμέτ

Οι ρομαντικοί 
Το αίμα δεν μιλάει 
Το ερωτευμένο σύννεφο

 Ερνεστ Χέμινγουαίη 

Αποχαιρετισμός στα όπλα 
Για ποιόν χτυπά η καμπάνα (Α.Ο) 
Ο γέρος και η θάλασσα 
Ο ήλιος ανατέλει ξανά

 Στέφαν Τσβάϊχ (1881 - 1942)

Ενα επικίνδυνο επάγγελμα 
Οι μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας 
Το εικοσιτετράωρο μιας γυναίκας

 

 Λέων Τολστόι (1828 - 1910)

Αφέντης και δούλος 
Η σονάτα Κρόϊτσερ 
Οι κοζάκοι 
Πατήρ Σέργιος και άλλες νουβέλες 
Πόλεμος και ειρήνη (Α.Ο.)

Τζέιμς Τζόυς

Οδυσσέας 
Οι Δουβλινέζοι 
Το πορτραίτο του καλλιτέχνη

ΖΑΝ ΠΩΛ ΣΑΡΤΡ

Ο τοίχος

Μέρος 1 
Μέρος 2 
Μέρος 3 
Μέρος 4 
Μέρος 5 
Μέρος 6 
Μέρος 7 
Μέρος 8 

Σεπτέμβρης 
Το άγριο θυμάρι 
Το μοναχικό λιοντάρι 

Φωνές το καλοκαίρι 
Χειμερινό ηλιοστάσιο (Α.Ο.) 

Χιόνι τον Απρίλη (Α.Ο.) 

Φριδερίκος Νίτσε

Η γέννηση της φιλοσοφίας 
Ιδε ο άνθρωπος 
Πέραν του καλού και του κακού

 

Λέο Μπουσκάλια- Να ζεις ν' αγαπάς και να μαθαίνεις

Μέρος 1 
Μέρος 2 
Μέρος 3 
Μέρος 4 
Μέρος 5 
Μέρος 6 
Μέρος 7 
Μέρος 8 

 Ονορέ ντε Μπαλζάκ

Η γεροντοκόρη 
Μια σκοτεινή υπόθεση 
Μπάρμπα Γκοριό 
Ο εξάδελφος Πονς 
Ο συνταγματάρχης Σαμπέρ 
Οι χωριάτες 
Χαμένα όνειρα

                                   

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

Εκατό χρόνια μοναξιάς 
Η απίστευτη και θλιβερή ιστορία της αθώας Ερέντιρα και της άσπλαχνης γιαγιάς της 
Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας 
Ο συνταγματάρχης δεν περιμένει γράμμα από πουθενά 
Το φθινόπωρο του πατριάρχη 
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

 Τόμας Μαν

Δόκτορ Φάουστους 
Θάνατος στη βενετία και Τόνιο Κρέγκερ 
Ο Μάριο και ο μάγος και αφιέρωμα στον Τόμας Μαν 
Το μαγικό βουνό 
Τόνιο Κρέγκερ

Τζακ Λόντον

Γραφείο δολοφονιών ΕΠΕ 
Η κόρη του χιονιού 
Μάρτιν Ηντεν 
Ο γιος του ήλιου 
Ο θαλασσόλυκος 
Οι άνθρωποι της αβύσσου 

Μια υπόθεση για ένα εξισορροπητικό υλικό /Left Liberal Synthesis

Μια υπόθεση για ένα εξισορροπητικό υλικό

 

 

Δεν χρειάζεται η στατιστική για να συνοψίσουμε αυτό που αντιλαμβανόμαστε όλοι από το περίγυρο :η κοινωνική κατάσταση άγγιξε την ανθρωπιστική κρίση. Ωστόσο αυτή η κατάσταση έχει μερικές ιδιόμορφες αποτυπώσεις. Στις σφυγμομετρήσεις οι δυνάμεις της οργής και ανατροπής δεν σωρεύουν ένα σαφές υπέρτερο δυναμικό σε σχέση με τις δυνάμεις της τρέχουσας διαχείρισης. Ταυτόχρονα οι επιστρατεύσεις αντιμετωπίζονται από την κοινωνία με ένα παθητικό τρόπο, ενώ δεν διαφαίνονται προς το παρόν μεγάλες κινητοποιήσεις. Με ένα τρόπο η κρίση δεν μετασχηματίζεται με τους κλασσικούς μηχανισμούς σε ένταση, ενώ δεν διακρίνουμε μια γενικευμένη διάθεση υπομονής. Στο μηχανικό ισοζύγιο : κρίση μείον εκδηλώσεις της κρίσης υπάρχει μια άγνωστη ύλη , ένα μέγεθος που λειτουργεί ως ισορροπιστής.

Δεν έχω κανένα εμπειρικό τεχνικό δεδομένο παρά μόνο αυτό που αφουγκράζομαι και ζω τριγύρω. Το άγνωστο υλικό που ισορροπεί την κατάσταση είναι η μεγαλύτερη από όση φαίνεται, καταγράφεται και ταξινομείται , αλληλεγγύη. Πέραν των γνωστών τυπικών μορφών βοήθειας και υποστήριξης ( εκκλησία, ΜΚΟ, κόμματα , φορείς) έχει δημιουργηθεί ένα κύμα , ένα πνεύμα αλληλοβοήθειας που δρα στο micro πεδίο "κάτω" από το επίπεδο των φορέων. Δίκτυα με κόμβο την οικογένεια , την φιλία, την γετνίαση , το καφενείο, λειτουργούν και πολλαπλασιάζονται χωρίς να ανέρχονται στην επιφάνεια του εμπειρικά διαπιστεύσιμου. Η σιωπή είναι ουσιαστικό συστατικό του κύματος.Ίσως κανείς δεν θα μπορέσει να καταγράψει τα ποσοτικά του χαρακτηριστικά.

Είναι δεδομένο ότι η κοινωνία πολιτών είναι σχετικά υπανάπτυκτη στην ελληνική κοινωνία. Οι αυθεντικές , μη κρατικοδίαιτες συλλογικότητες είναι σχετικά αδύναμες ενώ πιο ασθενική είναι η δύναμη της ιδεολογία τους. Ωστόσο φαίνεται ότι η γενικευμένη κρίση πυροδότησε μια βαθύτερη πολιτική κοινωνία η οποία  λειτουργεί με το δικό της ρυθμό.

Η αντίφαση δημιουργείται :η κρίση πυροδοτεί άγνωστους μηχανισμούς αναίρεσης της εκ
των ένδον οι οποίοι λειτουργούν ως αναστολείς μιας λύσης μέσω ρήξης. Ενώ η πολιτική διαπραγμάτευση της κρίσης προκρίνει ίσως μια προοπτική μέσω ριζικής αλλαγής, η κοινωνία αυτοσυνηρείται μέσω ενός μακρόσυρτου κύματος με προοπτικές στο απώτερο μέλλον. Αυτό είναι ίσως και το ποιοτικό στοιχείο που ξεχωρίζει την συγκυρία από την αντίστοιχη του 80.Τότε η ριζική αλλαγή "ακουμπούσε" σε ένα βραχύχρονο ορίζοντα σε μια διάχυτη προσμονή ανέλιξης εδώ και τώρα, ενώ σήμερα κάτω από το διαχεομένο άγχος της επιβίωσης έχει δημιουργηθεί ένα υλικό υπόστρωμα αλληλεγγύης και κατανόησης το οποίο φαίνεται να είναι πιο εμπλουτισμένο και στοχαστικό.

Οποίος επενδύει σε μια πολιτική αλά Harry Potter όπου μια ρύθμιση ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής σύγκρουσης θα έλυνε το πρόβλημα, δεν έχουν αντιληφθεί πως εκτός από το φόβο, η αυτενέργεια της κοινωνίας για την αλληλοβοήθεια λειτούργησε αναστοχαστικά: η κοινή αντιμετώπιση της ανέχειας άνοιξε τους χρονικούς ορίζοντες του ενεστώτος. Ο Harry Potter είναι πολύ ταχύς για να είναι ελκυστικός.

Η υλική δύναμη αυτού του "εσωτερικού" κύματος αλληλεγγύης δεν είναι απεριόριστη. Έστω και αν η ηθική του υπεροχή διευρυνθεί δεν μπορεί και είναι αφύσικο να  γίνει το κυρίαρχο ρεύμα της συγκυρίας. Αν οι διαχειριστές της συγκυρίας υπερτιμήσουν τις αντοχές της κοινωνίας , αν προσπαθήσουν να οικειοποιηθούν την αυθεντική κοινωνική αυτενέργεια , τότε αυτή η κατακτημένη καρτερική αλληλοβοήθεια θα μετατραπεί σε μακρόχρονη ανάθεση εμπιστοσύνης σε πιο βραχύχρονες προοπτικές.

Εικόνα:http://www.lib.rochester.edu/camelot/medsex/medsexfrm.htm

ΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΝΙ.Το γράμμα Ν και οι εγκεφαλικοί κραδασμοί των ελλαδεμπόρων/αναδημοσιευση απο το BLOG του Νικου Σαραντάκου

1.  πηγη
http://sarantakos.wordpress.com/2012/12/05/nnnnnnnnn/

Το γράμμα Ν και οι εγκεφαλικοί κραδασμοί των ελλαδεμπόρων

Αναρτήθηκε από τον/την sarant στο 5 Δεκεμβρίου, 2012

 

 

 

 

 

 

8 Votes

Το ξέρατε ότι κάθε φορά που προφέρετε παρατεταμένα το Ν ο εγκέφαλός σας δονείται και βελτιώνεται η οξυγόνωσή του; Αν δεν το ξέρετε, δεν θα έχετε διαβάσει την τελευταία σαχλαμάρα που κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό στο ελληνικό Διαδίκτυο και που θα είναι το αντικείμενο του σημερινού μας άρθρου, που θα το έγραφα έτσι κι αλλιώς, μια και η μυθοκτονία είναι το χόμπι μου, αλλά το επιτάχυνα επειδή μού το ζήτησαν αρκετοί φίλοι. (Μια παρένθεση εδώ: για σήμερα είχα προγραμματίσει το πρώτο άρθρο για τη Λέξη της Χρονιάς, όμως η τεχνική ομάδα του ιστολογίου μού σύστησε να το μεταφέρω για την αρχή της επόμενης εβδομάδας). Κυκλοφορεί λοιπόν στο Διαδίκτυο, σε κύματα όπως συνήθως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ένα άρθρο με τίτλο “Η κατάργηση του γράμματος Ν” που το υπογράφει ο διευθυντής ενός δημοτικού σχολείου της Λάρισας και στο οποίο αναπτύσσεται ο μύθος.

Δεν θα παραθέσω ολόκληρο το άρθρο, γιατί είναι μεγάλο, αλλά αν έχετε απορία (και αντοχή στις σαχλαμάρες) μπορείτε να το διαβάσετε. Ο κ. διευθυντής λοιπόν ξεκινάει καλώντας μας να κάνουμε ένα πείραμα: Προφέρετε δυνατά την πρόταση “κατά την επόμενην ημέραν” και θα νιώσετε τον κραδασμό που δημιουργείται με την εκφορά του γράμματος “ν”. Επιχειρήστε να ξαναπείτε την φράση χωρίς το “ν”… “Κατά την επόμενη μέρα”… Καταλαβαίνετε την διαφορά; Στην πρώτη περίπτωση, ο εγκέφαλος δονείται. Στην δεύτερη… απλά δεν συμβαίνει τίποτα. Τι σημαίνει αυτό; Ψάξτε το. Το σίγουρο είναι ότι αυτοί που έκοψαν το “ν” από τις λέξεις της γλώσσας μας, δεν το έκαναν χάριν της “πλέριας δημοτικιάς”, αλλά κάτι ήξεραν και κάπου αποσκοπούσαν. 

Σε τι να αποσκοπούσαν τάχα τα σκοτεινά κέντρα που έκοψαν το ν; Το μαθαίνουμε λίγες αράδες παρακάτω: Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε  στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι  ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές. Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν: « Η εκφορά του γράμματος  «Ν»  μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ».
( Εκτός αυτού  στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά,  ως αναπνευστική άσκηση…)
Με αφορμή τις έρευνες αυτές των ξένων επιστημόνων θα αναρωτηθούμε και εμείς: Είναι τυχαίο πάλι το γεγονός  ότι το «ους» (το αυτί) που ακούει και μαθαίνει-όπως μας διδάσκει  και η Σύγχρονη Ψυχολογία- γίνεται με το «Ν»  ο « Νούς » που σκέφτεται , ενεργεί και αποφασίζει;
Και δικαιούμαι να ερωτήσω:   Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Γιατί θέλομε να φτωχύνουμε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;

Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας…. (…) Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας  και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου. Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και  ενεργοποιεί  τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά.

Δεν το λέει ρητά ο κ. διευθυντής αλλά τα ευκόλως εννοούμενα δεν θέλουν κολαούζο: η “κατάργηση” του Ν έγινε από σκοτεινούς κύκλους που θέλουν να αποβλακώσουν τις επόμενες γενεές Ελλήνων! Ενώ το Ν οξυγονώνει τον εγκέφαλο, και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, με το να προφέρουν μανιωδώς Ννννν, είχαν γίνει πανέξυπνοι και έχτιζαν Παρθενώνες τον καιρό που οι γείτονές τους ξεκουράζονταν στη σκιά των Πυραμίδων, εμείς πέσαμε στην παγίδα της λέσχης Μπίλντεμπεργκ και το κόψαμε.

Χρειάζονται τάχα σχόλια; Ή μήπως η καλύτερη απάντηση να είναι το φοβερό στιγμιότυπο από τους Μόντι Πάιθον, με τους Ιππότες που έλεγαν Νιιιι;

Αλλά ας απαντήσω και επί της ουσίας, όσο κι αν είναι εξόφθαλμη η αντιεπιστημονικότητα του άρθρου. Η κακή μέρα αρχίζει από τον τίτλο, όπου ο συγγραφέας κάνει λόγο για “κατάργηση του γράμματος Ν”. Εδώ, καταρχάς μπερδεύει το γράμμα Ν με τον φθόγγο [n]. Το γράμμα Ν όμως είναι ένα γραπτό σύμβολο, δεν προφέρεται, αλλά συμβολίζει κάποιον ήχο ―συνήθως τον ήχο [n], αλλά όχι πάντα. Στη λέξη <νιώθω>, το <ν> αντιστοιχεί στον φθόγγο [ɲ], ενώ στις φράσεις <δεν πάω> και <δεν κόβω> το <ν> δεν αντιστοιχεί σε κανένα ήχο [n], αλλά σε [m] και [ŋ] αντίστοιχα ([ðɛm'bɐɔ] [ðɛŋ'ɡɔvɔ]) ή και σε κανέναν ήχο αν κάποιος τα προφέρει [ðɛ'bɐɔ] και [ðɛ'ɡɔvɔ]. Επίσης, πάρα πολλές φορές γράφουμε το τελικό ν (π.χ. τον μαθητή, τον Θωμά) αλλά, οι περισσότεροι, δεν προφέρουμε κανένα [n]. Ακόμα, στη λέξη άγχος ακούγεται ένας ήχος που μοιάζει με το [n], ενώ γράμμα Ν δεν υπάρχει. Έπειτα, κανείς δεν “έκοψε” τα νι (προφανώς εννοούνται τα τελικά ν) από τις λέξεις -δεν έγινε κανένα συνέδριο, δεν βγήκε φετφάς, δεν απαγορεύτηκε διά νόμου. Στην ηπειρωτική Ελλάδα, οι ομιλητές, μέσα σε πορεία αιώνων, σταμάτησαν να προφέρουν το [n] σε ορισμένες περιπτώσεις. Στην Κύπρο (και ενμέρει στα Δωδεκάνησα και σε άλλα νησιά) τέτοια εξέλιξη δεν υπήρξε, χωρίς αυτό να κάνει τους κουμπάρους εξυπνότερους ή πιο οξυγονωμένους ή περισσότερο δονούμενους.

Μήπως όμως πράγματι το Ν δονεί τον εγκέφαλο; Επειδή εγώ ειδικός δεν είμαι, ρώτησα τον φίλο Σπύρο Αρμοστή, που είναι φωνητικός γλωσσολόγος, και μου απάντησε τα εξής: Είναι ένα από τα χαριτωμένα πειράματα που βάζουμε τους φοιτητές μας να κάνουν έτσι ώστε να ξεχωρίζουν ποιοι φθόγγοι είναι ηχηροί και ποιοι άηχοι: αν κλείσετε τα αφτιά σας και προφέρετε παρατεταμένα τον άηχο φθόγγο [s] και στη συνέχεια τον ηχηρό [z], θα παρατηρήσετε ότι στη δεύτερη περίπτωση όλο το κρανίο σας δονείται πολύ έντονα! Με αυτόν τον τρόπο (και με άλλους) μαθαίνουμε στους φοιτητές μας να εντοπίζουν την ηχηρότητα.
Κάποιοι ηχηροί φθόγγοι μάλιστα έχουν ως χαρακτηριστικό τους αυτήν την εντύπωση «κουδουνίσματος» που αφήνουν, με αποτέλεσμα να ονομάζονται «αντηχητικοί» (sonorants). Τέτοιοι φθόγγοι είναι όντως το έρρινο [n] (αλλά και τα [m] [ŋ] [ɲ] κτλ), καθώς επίσης και τα «υγρά» σύμφωνα [l] [ʎ] [ɾ] κτλ και όλα τα φωνήεντα.

Με το [n] όντως αντηχεί το κρανίο, όπως αντηχεί και με όλα τα άλλα έρρινα (και με όλους τους άλλους αντηχητικούς και ηχηρούς φθόγγους ευρύτερα). Γιατί ειδικά το [n] να έχει αυτές τις μαγικές ικανότητες και όχι π.χ. το [m]; Το ίδιο αντηχούν. Μάλλον εκείνο που ακούνε στο κρανίο τους αυτοί που πιστεύουν στις… οξυγονωτικές ιδιότητες του [n] ―και δεν το ακούμε εμείς― είναι απλά η τρικυμία εν κρανίω που τους χαρακτηρίζει!

Ας είμαι όμως λίγο δίκαιος με τους μυθοδίαιτους: το [n] αντηχεί κάπως διαφορετικά από το [l] ή το [z]. Ναι, αυτό οφείλεται στο ότι στους έρρινους φθόγγους γενικά (και όχι προφανώς μόνο στην περίπτωση του [n]), η αντήχηση συμβαίνει στη ρινική κοιλότητα (πέραν της λαρυγγοφαρυγγικής οδού), πράγμα που δεν συμβαίνει με τους άλλους ηχηρούς φθόγγους (όπου το ρεύμα αέρος αφορά την λαρυγγοφαρυγγική οδό και τη στοματική κοιλότητα). Αυτό που νιώθουν ότι δονείται περισσότερο με το [n] είναι η ρινική τους κοιλότητα (την οποία πιθανόν να μπερδεύουν με τον εγκέφαλό τους)!
Αλλά για ακόμη περισσότερη οξυγόνωση, ας προσπαθήσουν να προφέρουν ρινικά φωνήεντα, όπως το γαλλικό “an” [ɑ̃]. Με αυτά αντηχούν και η στοματική και η ρινική κοιλότητα! Άρα οι Γάλλοι είναι πιο οξυγονωμένοι από εμάς! Τρομερό!

Συμπέρασμα; Πράγματι το [n] δονεί το κρανίο, όπως και όλα τα άλλα έρρινα και όλοι οι ηχηροί φθόγγοι, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σχέση με τον εγκέφαλο και πολύ περισσότερο με την οξυγόνωσή του. Όμως, δεν είναι μόνο το [n] δονητικό -εξίσου και περισσότερο είναι, έστω, το [m]. Λέει ο Αρμοστής: Το [n] αποφράσσει τη στοματική κοιλότητα μέχρι τα φατνία, ενώ το [m] μέχρι τα χείλη. Έτσι το [m] αντηχεί και σε όλη τη στοματική κοιλότητα (πέρα από τη ρινική), ενώ το [n] σε ένα μέρος της. Άρα το [m] είναι πιο… “οξυγονωτικό” από το [n] (όταν το λέμε παρατεταμένα, νιώθουμε να δονείται εκτός από τον εγκέφαλό μας, και τα χείλη μας)! Άρα, αν θέλετε να γίνετε πραγματικά έξυπνοι και να οξυγονωθείτε μέχρι τελικής καύσεως δεν πρέπει να λέτε Νννν, αλλά Μμμμ, όπως ο Γ. Μαρίνος:

Μια άλλη βελτιωτική πρόταση είναι να προφέρετε το [n] και το [l] όπως η Αμαλία του Παρά Πέντε, διότι έτσι οι δονήσεις αυξάνονται:

Για ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα, προσθέστε και τελικά ν, όπως στη Μεγαλόνησο: Φιλίν φιλίν….

Βέβαια, ο κ. διευθυντής επικαλείται και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά, όσο κι αν η παραπομπή στο (ανύπαρκτο) Medizin Jurnal του 1996 δεν βοηθάει να διασταυρώσουμε αν όντως υπήρξε κάποια δημοσίευση και τι έλεγε. Το σχεδόν εξωφρενικό είναι ότι την ίδια ανακοίνωση για τον μοναδικό ρόλο του Ν, πασπαλισμένη με άφθονα ταρατατζούμ περί ελληνικής μητέρας γλώσσας και δε συμμαζεύεται, ο κ. διευθυντής την υπέβαλε πριν από μερικά χρόνια σε πανελλήνιο συνέδριο με θέμα τη γλώσσα, όπου συμμετέχουν και κανονικοί επιστήμονες, και έγινε δεκτή (!), παρά το ότι οι παραπομπές που τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς απουσιάζουν εντελώς.

Πάντως, τα ίδια πράγματα, αλλά με άλλη παραπομπή σε γερμανικό περιοδικό, έχει γράψει παλιότερα η γνωστή μας κ. Άννα Τζιροπούλου του… Αλπικού πανεπιστημίου. Στο βιβλίο της “Ο εν τη λέξει λόγος”, στη σελ. 53 διαβάζουμε: “Άρα: το γράμμα Ν εξομοιούται προς το Νοώ. Και εγεννήθη ο Νόος-νους (“νιονιό” το λέει ο λαός). Προφέροντας παρατεταμένα το Νννν… αισθάνεσαι πράγματι δόνησιν εις τον εγκέφαλον, εσωτερικόν κραδασμόν.
Σύμφωνα με τα τελευταία πορίσματα της ιατρικής Επιστήμης (κυρίως της Παιδαγωγικής Ιατρικής) η εκφορά του φθόγγου “Ν” συντελεί στο να αποκαθαίρεται το αίμα με επί πλέον εισροή οξυγόνου και αρτιώτερη οξυγόνωσι του εγκεφάλου. Αποτέλεσμα: ενισχύεται το “νοείν”, η “νόησις”.

Το γερμανικό ιατρικό περιοδικό «P M MAGAZINE» (τεύχος Μαρτίου 1996) δημοσιεύει ειδικό αφιέρωμα στο γράμμα «Ν»: “DER BUCHSTABE N”, όπου αναφέρεται ότι εάν κάποιος είναι κουρασμένος, καταπεπονημένος, αυτό έχει ως αποτέλεσμα η ομιλία του να γίνεται περισσότερο ένρινη, με απώτερο ασφαλώς σκοπό την πρόσληψι μεγαλύτερης ποσότητας οξυγόνου. Μεταξύ άλλων γράφει: «… ο Γερμανός ομιλεί συχνότερα με την μύτη απ’ όσο ίσως νομίζει. Αυτό παρατηρείται περισσότερο, όπως ισχυρίζονται τουλάχιστον οι ερευνηταί της γλώσσας, όταν αυτός είναι κουρασμένος, πράγμα που φαίνεται περισσότερο σε μερικές διαλέκτους. Ιδιαιτέρως στον γλωσσικό χώρο της Βαυαρίας και του Schabisch πρέπει κάποτε να είχε κυριαρχήσει μια γενική καταπόνησις… Τότε το «Ν» υπεισέρχεται σχεδόν πλήρως…» (P.J. Blumenthal)

Μάλλον φτάσαμε στην απαρχή του μύθου: ένα άρθρο σε γερμανικό περιοδικό, που λέει πως όταν είμαστε κουρασμένοι η ομιλία γίνεται περισσότερο ένρινη από το συνηθισμένο (πάω στοίχημα οτι το “με απώτερο ασφαλώς σκοπό την πρόσληψη μεγαλύτερης ποσότητας οξυγόνου” είναι προσθήκη της κ. Τζιροπούλου). Και από αυτόν τον κόκκο, οι ελλαδέμποροι έφτιαξαν κοτζάμ οικοδόμημα με ανώγια και κατώγια!

Μάλλον περιττεύει να σχολιάσουμε τις… οξυδερκείς παρατηρήσεις ότι αν προστεθεί το Ν στο “ους” γίνεται “νους” και ότι αυτό «δεν είναι τυχαίο» (η αγαπημένη έκφραση των μυθοπρατών) ή ότι “κάθε λέξη (της ελληνικής και μόνο γλώσσας) τέθηκε από τους Ονοματοθέτες με ακρίβεια” -αναρωτιέμαι αν ο κ. διευθυντής φαντάζεται ότι έγινε κάποιο συνέδριο στην πανάρχαιη Ελλάδα και μαζεύτηκαν οι ονοματοθέτες και είπαν: — Πώς να το πούμε αυτό το νόστιμο κόκκινο φρούτο; — Να το πούμε “μήλο” — Και γιατί μήλο; — Γιατί “μη όλον”, ρε μπουμπούνα!

Όσο για το σχήμα του γράμματος Ν, που κι αυτό “δεν είναι τυχαίο” και έχει διάφορες συμβολικές σημασίες, ο κ. διευθυντής παραβλέπει ότι αφενός το αρχαίο Ν δεν ήταν τόσο συμμετρικό όσο το σημερινό τυπογραφικό, και αφετέρου ότι, ούτως ή άλλως, το αρχικό σχήμα και η ονομασία του γράμματος Ν ανάγονται στο γράμμα nun του βορειοσημιτικού αλφαβήτου, που σήμαινε “ψάρι” (αντιγράφω από τον Μπαμπινιώτη). Υποψιάζομαι όμως ότι ο κ. διευθυντής απορρίπτει μετά βδελυγμίας την επιστημονική θέση για την προέλευση του ελληνικού αλφαβήτου.

Πάντως, για το τελικό Ν που τόσο φαίνεται να αγαπάει ο κ. διευθυντής, πρέπει να παρατηρήσω ότι η κατά τα άλλα ξορκισμένη νέα Γραμματική του Δημοτικούεπαναφέρει το τελικό ν στην αιτιατική του αρσενικού (τον μαθητή). Στον γραπτό λόγο βέβαια, διότι στον προφορικό οι περισσότεροι από εμάς δεν το λέμε, άσχετο αν το γράφουμε. Τώρα όμως που μας άνοιξε τα μάτια ο κ. διευθυντής θα αρχίσουμε να νινίζουμε ακατάπαυστα ώστε να γίνουμε ξεφτέρια. Θυμίζω ότι σε παλιότερο άρθρο (με αλφαβητικά ρεκόρ), βρήκαμε πως τα περισσότερα (γράμματα) Ν σε μια λέξη τα είχε η λέξη “ενενηνταεννιάχρονων”, ενώ από συζήτηση στο Φέισμπουκ προτάθηκε η εξής νιβριθής φράση, που αν την επαναλαμβάνετε ενενηνταεννιά φορές τη μέρα επί ενενηντανεννιά μέρες θα σας τινάξει εγγυημένα το IQ στο ταβάνι: Αν η Νίνα εννοεί έναν νονό νέο, ενώ η Νόνη έναν αέναο νου, η Νανά εννοεί έναν ανανά ή έναν όνο, ενώ η Άννα ανανεώνει έναν ιώνιο ναό ανά αιώνα!

ΥΓ: Να διευκρινίσω ότι η γιαγιαδίστικη παρετυμολογία του “μήλον” από το “μη όλον” είναι συμπαθέστατη μεν αλλά δεν ισχύει. Επίσης, να πω ότι σκόπιμα απέφυγα να αναφερθώ στην έκφραση “με το νι και με το σίγμα” γιατί την κρατάω για άλλο άρθρο. Πάντως, αν είναι να κρεμάσουμε όσους παρέλειπαν νι και σίγμα, πρέπει να ξεκινήσουμε από τον Διονύσιο Σολωμό, που έγραψε για τη γυναίκα της Ζάκυθος (πάει το ν), όπου έχει και τον τύπο “η Ζάκυθο” (πάει και το σίγμα). Και για ανταμοιβή των υπηρεσιών του, το ίδρυμα Σόρος τον διόρισε εθνικό ποιητή!

 2.

ο Παπούλης ξεσπαθώνει υπερ του Συριζα (μαλλον μιας ορισμένης αντιληψης για τοΣυριζα)και μας δινει αφθονο υλικό για την κατανοηση της ..παρουσης καταστασης .....

Το παίγνιο ανοίγει ξανά …

  

Αποσπασμα: 

''παίξε θέατρο ,  αναμόχλευσε συναισθήματα , εκμεταλλεύσου την οργή του κοσμάκη , δείχτου κατάμουτρα τη κοροϊδία που έφαγε και το μεσαίωνα που του ετοιμάζουν. Με εικόνες , σπαράγματα , αποσπασματικές αλλά αιχμηρές αφηγήσεις. Απόφυγε το να εκθέσεις το αδύνατο πλευρό σου. Σε κάθε επίθεση που δέχεσαι ο αντίπαλος να βλέπει υψωμένη μπροστά του  και σταθερή τη garde και να μην αντιλαμβάνεται το uppercut που του ετοιμάζεις. Δεν αρκεί το σχέδιο για τη “χώρα” . Χρειάζεται και το σχέδιο για το πώς θα μπορέσεις να φτάσεις να εφαρμόζεις το σχέδιο για τη “χώρα” . Δεν πρέπει να αφεθεί τίποτα στη τύχη , τίποτα στη πρωτοβουλία του αντιπάλου , εκτός και αν του ετοιμάζεις  παγίδα….

 ο παπουλης ταγραψε αυτα η ο Νικολό Μακιαβέλι;.

θα επανέλθω 

μια πολύ σοβαρή και οχι αστεία Προταση στον κ . Τσίπρα ..

 μια  πολύ σοβαρή και οχι αστεία  Προταση στον κ . Τσίπρα ..
(σε ..λίγο)

τυχαιο; δεν νομιζω!!!!

«Παρέμβαση Παπούλια ή παραίτηση»

 Στον Παπούλια ο Τσίπρας, με αναφορές στον ρόλο του Προέδρου