ΞΕΚΟΛΛΑΜΕ. Εκείνο που συμβαίνει είναι ότι ξεκολλαμε, όπως στην τελική σκηνή της ταινίας του Κουστουρίτσα , το Underground.. Κάποτε μας ενωνε ο κοινωνικός δεσμός , η σχέση , οικονομική, κοινωνική , πολιτική , η ψευδαίσθηση σχετικής ισότητας στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο , στο σχολείο, στον έρωτα και στις κοινές εξόδους στα μπαράκια και στα κέντρα διασκέδασης , η σχετική ευημερία που προσέφερε στη χώρα το ΠΑΣΟΚ και το κουκουλωμα των κοινωνικών ανισοτήτων. Επειτα ήρθαν 10 χρόνια τουλάχιστον άγριας κρίσης και μνημονίων που άφησαν να φανεί η έρημος του πραγματικού . Η κρίση δεν μας έκανε καλύτερους , έδειξε αυτό που είμαστε. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων μας είναι πια η Ματαίωση και η μοναξιά , μια μοναξιά όχι πια , μόνο ψυχολογική, συναισθηματική αλλά και Υλική, η μοναξιά της Απόγνωσης : Το μέλλον έχει καταβροχθισθει και το παρόν μας υποσκάπτεται .Και βλέπουμε επίσης να εξαφανίζεται και η συμπόνια , ο άλλος όταν πενεται μας προκαλεί τρόμο και απέχθεια ίσως γιατί μας δείχνει την δική μας μοίρα. , ο μετανάστης , ο πρόσφυγας θυμό , η έγκληση για βοήθεια και συμπαράσταση, οργή. Αρνουμαστε να βοηθήσουμε τον Άλλον , το Πλησίον και , ταυτόχρονα περιμένουμε βοήθεια από ποιον ;Και , αναδύονται ξανά κοινωνικές ανισότητες και αντιθέσεις πελώριες που είχαμε απωθήσει : Δεν αφορούν μόνο το παρόν : καθώς οι προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον ποδοπατούνται βάναυσα , ο καθένας συστρέφεται αναδρομικά γύρω από την προσωπική και οικογενειακή του ιστορία . Από που ξεκίνησε , που έφτασε .Και , καθώς οι ανισότητες ήταν ήδη τρομερές και στην αφετηρία , αναδύονται ξανά τα απωθημενα τραύματα : Οι φτωχοί θυμούνται και αναμασούν πικραμένοι τις οικογενειακές ιστορίες από την δεκαετία του 60 και 70 και πιο παλιά από το 50 , των πατεράδων και μανάδων , παππούδων και γιαγιάδων και , ανα- καλύπτουν το ποσο σκληρά Ταξική είναι η Ελληνική κοινωνική δομή , το ποσο αυτός που έχουν δίπλα τους και συναναστρέφονται ξεκίνησε από άλλη αφετηρία , οι πρόγονοι του π.χ ήταν μαυραγορίτες στην κατοχή ενώ οι δικοί του ήταν στο ΕΑΜ και στον ΕΛΑΣ . Ξεκολλαμε όπως οι πάγοι που λυώνουν * στον. Αρκτικό κύκλο με την κλιματική αλλαγή και , ρωγμές και χάσματα πελώρια ανοίγουν στο έδαφος της Ελληνικής κοινωνίας Και οι Αναθυμιάσεις των απωθημένων από το παρελθόν δηλητηριάζουν το παρον. * ( Εκείνο που λυωνει είναι η κυρίαρχη ιδεολογία , το ιδεολογικο τσιμέντο κατά Αλτουσέρ. ΞΕΚΟΛΛΑΜΕ ) Υ.Γ Και ξεκολλαμε επίσης όχι μόνο ταξικά αλλά και από άποψη Φύλου , καθώς τα εμφυλα στερεότυπα και προκαταλήψεις και βεβαιότητες για τον ρόλο του άνδρα και της γυναίκας καταρρέουν όχι μόνο η κυρίως από την κοινωνική αμφισβήτηση αλλά πρωτίστως από την τρομακτικη επιτάχυνση των κοινωνικών αλλαγών .Τρίζουν έτσι τα θεμέλια του Ιδεολογικού Τσιμέντου σε μοριακό επίπεδο : στο επίπεδο π.χ της Σεξουαλικότητας και του Ερωτικού δεσμού . Σε επίπεδο οικογένειας επίσης ....Αυτοί οι τριγμοί δεν οδηγούν αναγκαστικά και από μόνοι τους σε επαναστατικές αλλαγές ... Μπορεί να προκαλέσουν και μια αβάσταχτη Νοσταλγία για την εποχή ( την φαντασιακή η πραγματική ) που ήμασταν κολλημένοι και υπήρχε ακόμα ο κοινωνικός δεσμός . Μπορεί η Νοσταλγία να αποτελέσει συγκολλητική ουσία που θα ξανακολλησει την ελληνική κοινωνία ; Μπορεί , με έναν Εφιαλτικό τρόπο.
