Σαλό
***
Πόσο ακόμα θα ξεπουληθούμε
Μέσα στην αγορά της ηθικής ;
Πόσο βαθιά μέσα στη νύχτα θα κρυφτούμε
Παραιτημένοι απ’ τις αλήθειες της ζωής;
Πόσο στα τέρατα του ύπνου μας, τη λήθη,
Προσαρμοζόμαστε στα νέα μας τα ήθη;
Μεσ’ των Σοδόμων μας και του Σαλό τις μέρες,
Στις συμφορές κι στων πολέμων μας τις σφαίρες;
Και μας τρυπά ο χρόνος με μια λόγχη,
Κι εμείς, ανήμποροι να πούμε Ναι ή Όχι,
Εσταυρωμένοι μες του ψεύδους τη στιγμή,
Κι από τα βάθη βγαίνει άφωνη η κραυγή.
Κι ούτε ελπίδα ούτε φόβος ούτε δάκρυ
Είναι πατρίδα πια του κόσμου μας η άκρη
Κι εμείς με τα κομμένα μας φτερά, οι μύγες
Κολλάμε στου καιρού μας τις παγίδες…
***
Πέτρος Θεοδωρίδης
Ο/Η 
η ωραια λουομένη( Π. Θεοδ,)
θα κάνεις παφ να ξοδευτείς, να κλείσεις σαν παγίδα;
σα φάκα των ονείρων μας; σα λύσσα των ιστών μας;
σαν κουρελάκι ανήμπορο των δύστυχων πιστών μας;
μήπως ποθείς να φουσκωθείς και σαν πεταλουδίτσα
ν΄αλλάζεις τόπο και σειρά να σκας στην αμμουδίτσα
να κρύβεσαι στην πλάτη μας, να ιδρώνει ο κυνηγός σου
κι ύστερα να βυθίζεσαι στα ύδατα της στυγός σου;
να ξοδευτεί το είναι μου σαν άχρηστο ένα χάδι
που στα γιατί μόνο απαντά το διότι όταν το χάνω
συνάψεων εγκεφαλικών συμμάζεμα το βράδυ
αυτό είμαι, μοναχά, λοιπόν: της μνήμης η φουσκάλα
τα βράδια με τα όνειρα πάντα ταξινομούμαι
μα ο αγέρας που με πηλαλάει σε μια τρελή τρεχάλα
μου ψιθυρίζει: μ΄ένα παφ να σκάζεις θα σε δούμε
ΚΑΙ
ο Θ.Ι....