Το αντικειμενικό Τυχαίο του Έρωτα .Από την Διπλή Φλόγα του Οκτάβιο Παζ

 Το αντικειμενικό τυχαίο του ερωτα

Από το Η Διπλή Φλόγα του Οκτάβιο Παζ Εξάντας ,Νήματα 1993 

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΤΥΧΑΙΟ  ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ 

Ο Μπρετόν βρέθηκε επίσης αντιμέτωπος με άλλο ένα μεγάλο μυστήριο του έρωτα : την επιλογή .Ο μοναδικός έρωτας είναι το 

αποτέλεσμα επιλογής, αλλά μήπως η επιλογή δεν είναι, με τη σειρά της το αποτέλεσμα ενός συνόλου περιστάσεων και συμπτώσεων,;

 Και οι συμπτώσεις αυτές είναι άραγε απλά και μόνο τυχαία γεγον ότα ή μήπως έχουν κάποιο νόημα και υπακούουν σε κάποια μυστική λογική. Οι ερωτήσεις αυτές τον τυραννούσαν και τον ώθησαν να πάρει αξιομνημόνευτες σελίδες.

 Η συνάντηση προηγείται της επιλογής και στη συνάντηση το τυχαίο εμφανίζεται ως καθοριστι κο. 

Ο Μπρετόν παρατήρησε με οξυδέρκεια ότι η συνάντηση αποτελείται από σειρά γεγονότων που συμβαίνουν στην αντικειμενική πραγματικότητα, χωρίς φαινομενικά να κατευθύνονται από οποιο δήποτε συγκεκριμένο σχέδιο και χωρίς να ενέχεται η βούλησή μας στη διεξαγωγή της.

 Περπατάω χωρίς συγκεκριμένο προορισμό και σε κάποιο δρόμο σκοντάφτω πάνω σε μια περαστική. Η σιλουέτα της με εντυπωσιάζει. 

Επιχειρώ να την ακολουθήσω. 

Στρίβει σε μια γωνία και εξαφανίζεται. Ένα μήνα αργότερα, στο σπίτι κάποιου φίλου ή βγαίνοντας από το θέατρο ή στην είσοδο ενός καφενείου, η ίδια γυναίκα ξαναεμφανίζεται.

 Χαμογελάει, της μιλάω, μου απαντα και έτσι αρχίζει μια σχέση που θα μας σημαδέψει για πάντα. 

Υπάρχουν χιλιάδες παραλλαγές αυτής της συνάντησης αλλά σε όλες υπεισέρχεται ένας παράγοντας τον οποίο άλλοτε ονομάζουμε τύχη, άλλοτε σύμπτωση και άλλοτε μοίρα ή πεπρωμένο

. Σύμπτωση ή πεπρωμένο, η σειρά αυτών των αντικειμενικών γεγονότων που διέπονται από μια εξωτερική αιτιότητα, διασταυρώνεται με την υποκειμενικότητά μας, ενσωματώνεται σ' αυτήν και αποκτά για τον καθένα μας τη διάσταση του πιο προσωπικού και ισχυρότερου στοιχείου μας, της επιθυμίας. Ο Μπρετόν θυμήθηκε τον Ένγκελς και ονόμασε την τομή των δύο αυτών σειρών, της εξωτερικής και της εσωτερικής, το αντικειμενικό τυχαίο.

6. Σχετικά με την έννοια του «αντικειμενικού τυχαίου» στον Μπρετόν, βλ. το διεισδυτικό κριτικό σημείωμα που αφιερώνει η Μαργκερίτ Μπονέ στον Τρελό έρωτα, στο δεύτερο τόμο των Απάντων του Αντρέ Μπρετόν, La Pleiade, Gallimard, Παρίσι, 1992. Βλ. επίσης, στον ίδιο τόμο, το κριτικό σημείωμα της Μ. Μπονέ και του Ε.Α. Υμπέρ σχετικά με Τα συγκοινωνούντα δοχεία. Άλλωστε η έκφραση «αντικειμενικό τυχαίο» δεν απαντάται στον Ένγκελς.

143

1993

All that heaven allows

 ΜΕΛΟΔΡΑΜΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Πηγή : SUSAN HAYWARD

ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ρίτα Κολαΐτη

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ Κατερίνα Κακλαμάνη

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

2006 

 «η ιδεολογική αντίφαση είναι το πασίδηλο βασικό κίνητρο και το συγκεκριμενο του μελοδράματος [...] η ένταση δεν προκύπτει από τη  σύγκρουση ανάμεσα σε εχθρούς, αλλά ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν δεσμούς αίματος ή έρωτος. Η Mulvey συνεχίζει λέγοντας ότι «προκύπτει απιστευτη ικανοποίηση από την επιβεβαίωση του τρόπου με τον οποίο η έμφυλη διαφορά από το καθεστώς της πατριαρχίας είναι πλήρης, εκρηκτική του ξεσπάει δραματικά σε βία μέσα στον δικό της ιδιωτικό και οικείο χώρο είναι η οικογένεια». Τέλος, η Mulvey (1987: 76) αναφέρει ότι, «για να επιβιώσει η οικογενειακή ζωή, θα πρέπει να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός, να αμβλυνθούν οι έμφυλες διαφορές και ο άνδρας να αναγνωρίσει την αξία της οικιακής ζωής». Ο άνδραςδεν βρίσκεται στον τυπικά αποδιδόμενο σε αυτόν  περιβάλλον της εργασίας, στο περιβάλλον της δράσης Βρίσκεται στο σπιτικό, γυναικείο περιβάλλον, που είναι μη ενεργό, ακόμα και παθητικό. Για να καταφέρει να επιλύσει επιτυχώς τη σύγκρουση, ο άνδρας πρέπει να  λειτουργήσει με τρόπους που ταιριάζουν στο σπιτικό περιβάλλον. Με τον τρόπο αυτόν, γίνεται ο ίδιος λιγότερο αρσενικός και στην πορεία περισσότερο εκθηλυσμενις 

 Και αυτός είναι αναμφίβολα ένας από τους  λόγους για τους οποίους το μελοδραμα απευθύνεται στη γυναίκα θεατή. 

Η γυναίκα-θεατής αντλει  επίσης ευχαρίστηση από τη θέαση των ιδεολογικών αντιφάσεων που εκτίθενται  στην οθόνη – της παρουσιάζουν μια μιζανσέν της δικής της εμπειρίας, 

Όσο για τονβανδρα θεατή  η ευχαρίστηση πηγάζει από τη θέαση των «επιλυμένων» αντιφάσεων. 

Στο ίδιο δοκίμιο, η Mulvey αναπτύσσει αυτές τις απόψεις επανατοποθετώντας το μελόδραμα σε σχέση με την έμφυλη διαφορά. Διακρίνει ανάμεσα στο ανδρικό μελόδραμα και τη συμφιλιωτική του λειτουργία και στο γυναικεία μελόδραμα με το στοιχείο της υπερβολής και τις άλυτες αντιφάσεις. 

Επειδή η πατριαρχική κουλτούρα, υπερεκτιμώντας τον ανδρισμό, βρίσκεται σε αντί φαση με την ιδεολογία της οικογένειας, ο άνδρας στο ανδρικό μελόδραμα πρέπει και να επιτύχει έναν συμβιβασμό μεταξύ του ανδρικού και του γυναικείου περιβάλλοντος. Στο γυναικείο μελόδραμα, δεν υπάρχει κατ' ανάγκην επίλυση προβλήματος ή συμφιλίωση. Στην πραγματικότητα, φαίνεται πως «το γεγονός ότι η γυναικεία υποκειμενικότητα κυριαρχεί στην αφήγηση παράγει μια υπερβολή που αποκλείει την ικανοποίηση» (1987). Αυτό που υποστηρίζει α -Μΐνες είναι ότι η γυναικεία υποκειμενικότητα συχνά προβάλλει μια φαντασίωση που είναι, με όρους πατριαρχίας, παραβατική – κι επομένως δεν μπορεί να εκπληρωθεί. Παρ' ότι στο φινάλε η πρωταγωνίστρια ηττάται, η γυναί και βατός ταυτίζεται μαζί της και ικανοποιείται από τη συμπεριφορά τη όλη τη διάρκεια της αφήγησης. Το παράδειγμα που αναφέρει η Mulvey είναι το Μια αγάπη ολότελα δική μας (All that Heaven Allows, Douglas Sirk, 1955).

 Μια μεσοαστή χήρα μητέρα (που έχει περάσει την ηλικία της μητρότητας, όπως πληροφορούμαστε) 

ερωτεύεται τον νεότερο σε ηλικία κηπουρό της.

 Όμως, της επιτρέπεται να «σμίξει» μαζί του, μόνο όταν αυτός καταστεί «ανί-κανος» (και κλινήρης!) ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα. Το τίμημα της τόσο άπιαστης φαντασίωσής της ήταν ότι απέκτησε τον άνθρωπό της, αλλά μόνο κατά το ήμισυ.

σελ 288

Ο Έρωτας του Προυστ: Σουάν , Οντέτ

 OCTAVIO PAZ

Η ΔΙΠΛΗ ΦΛΟΓΑ Έρωτας και ερωτισμός( 1993) 

Μετάφραση ΣΑΡΑ ΜΠΕΝΒΕΝΙΣΤΕ,  ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑ

ΕΞΑΝΤΑΣ-ΝΗΜΑΤΑ

1996 

Σελ ,58 ,59 ,60

  Ο έρωτας του Σουάν για την Οντέτ.

Ο τύραννος νομοθέτης μπιστεύτηκε σε χέρια ξένα την τιμή μου, κι όχι σ' εμένα.

Σε όλα αυτά τα παραδείγματα, δίχως να αποκλείουμε το πιο συγκινητικό απ' όλα, τον Οθέλλο, ο κοινωνικός κώδικας είναι καθοριστικός. 

Αυτό όμως δεν ισχύει για τον Προυστ, το μεγάλο σύγχρο να ποιητή όχι του έρωτα αλλά της δηλητηριώδους έκκρισής του, του μοιραίου μαργαριταριού του, της ζήλιας. 

Ο Σουάν γνωρίζει ότι είναι θύμα παραληρήματος. Με την Οντέτ δεν τον δένει μήτε η τυραννία της σεξουαλικής έλξης μήτε εκείνη του πνεύματος.

 Ύστερα από χρόνια, ενθυμούμενος το πάθος του, εξομολογείται: 

«Και να σκεφτείς πως άσκοπα ξόδεψα χρόνια από τη ζωή μου, πως θέλησα να πεθάνω, πως είχα τον πιο μεγάλο μου έρωτα, για μια γυναίκα που δεν μου άρεσε, που δεν ήταν ο τύπος μου!»" 

Η έλξη του για την Οντέτ είναι ένα συναίσθημα που δεν εξηγείται παρά μόνο με αρνητικούς όρους. 

Η Οντέτ τον σαγηνεύει γιατί είναι απροσπέλαστη. Όχι το σώμα της, αλλά η συνείδησή της. 

Όπως η ιδανική αγαπημένη των προβηγκιανών ποιητών, είναι απρόσιτη. 

Κι αυτό παρά την ευκολία με την οποία του δίνεται, μόνο και μόνο γιατί υπάρχει.

 Η Οντέτ είναι άπιστη και ψεύδεται διαρκώς, αλλά και να ήταν ειλικριρινής και πιστή πάλι θα παρέμενε απροσπέλαστη. 

Ο Σουάν μπορεί να την αγγίξει και να την κάνει δική του, μπορεί να την απομονώσει και να την φυλακίσει, μπορεί να την κάνει σκλάβα του, πά τα κάτι απ' αυτήν θα του διαφεύγει. 

Η Οντέτ θα είναι πάντοτε άλλη. 

Υπάρχει άραγε πραγματικά η Οντέτ ή είναι πλάσμα της φαντασίας του εραστή της; 

Ο πόνος του Σουάν είναι πραγματικός.

 Είναι άραγε εξίσου πραγματική και η γυναίκα που τον προκαλεί; Ναι, είναι 

 μια παρουσία, ένα πρόσωπο, ένα σώμα, μια μυρωδιά και ένα παρελθόν που ποτέ δεν θα είναι δικά του.

 Η παρουσία είναι πραγματική και ανεξιχνίαστη.

 Τι υπάρχει πίσω από αυτά τα μάτια, αυτό το στόμα, αυτά τα στήθη;

 Ο Σουάν δεν θα το μάθει ποτέ.

 Μπορεί και η ίδια η Οντέτ να μην το ξέρει.

 Δεν ψεύδεται μόνο έναντι του εραστή της αλλά και έναντι του ίδιου της του εαυτού.

Το μυστήριο της Οντέτ είναι το ίδιο με της Αλμπερτίν και της Ζιλμπέρτ

. Ο άλλος μάς διαφεύγει πάντα.

 Ο Προυστ αναλύει ατελείωτα τη δυστυχία του, εξετάζει με κάθε λεπτομέρεια τα ψέματα της.Οντέτ και τις προφάσεις της Αλμπερτίν, αλλά αρνείται να ανα γνωρίσει την ελευθερία του άλλου.

 Ο έρωτας είναι επιθυμία κατοχής αλλά και αποστασιοποίηση. 

Στον Προυστ είναι μόνο το πρώτο, και γι' αυτό η άποψή του για τον έρωτα είναι αρνητική.

 Ο Σουάν υποφέρει, θυσιάζεται για την Οντέτ, τελικά την παντρεύεται και της δίνει το όνομά του.

 Άραγε την αγάπησε ποτέ; 

Αμφιβάλλω, και το ίδιο αμφέβαλλε κι εκείνος. Ο Κάτουλλος και η Λεσβία είναι «α- κοινωνικοί». 

Ο Σουάν και η Οντέτ αήθεις. 

Εκείνη δεν τον αγαπά, τον χρησιμοποιεί.

 Ούτε κι αυτός την αγαπά, την περιφρονεί. 

Ωστό- σο δεν μπορεί να την αποχωριστεί, τον δένει μαζί της η ζήλια του. 

Είναι ερωτευμένος με τον πόνο του και ο πόνος του είναι μάταιος.

 Ζούμε με φαντάσματα και είμαστε και οι ίδιοι φαντάσματα.

 Για να βγει κανείς από αυτή τη φανταστική φυλακή υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι

. Ο πρώτος είναι ο δρόμος του ερωτισμού, και είδαμε παρα- πάνω ότι καταλήγει σε αδιέξοδο.

 Η μόνη απάντηση στην ερώτηση του ζηλότυπου εραστή – τι σκέφτεσαι; τι νιώθεις; – βρίσκεται στο σαδομαζοχισμό.

 Ή βασανίζουμε τον άλλο ή βασανίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. 

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση ο άλλος είναι απροσπέλαστος και απρόσβλητος.

 Δεν είμαστε διαφανείς ούτε για τους άλλους ούτε και για τους ίδιους μας τους εαυτούς. 

Σ' αυτό ακριβώς συνίσταται το προπατορικό αμάρτημα του ανθρώπου, το σημάδι που μας καταδικάζει από τη γέννησή μας. 

Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος του έρωτα: η παράδοση, η αποδοχή της ελευθερίας του αγαπημένου προσώπου.

 Άραγε είναι τρέλα, χίμαιρα;

 Ίσως, αλλά είναι η μοναδική διέξοδος από τη φυλακή της ζήλιας. Πριν από πολλά χρόνια έγραψα το εξής: 

ο έρωτας είναι θυσία χωρίς αντίκρισμα .

Σήμερα θα έλεγα: ο έρωτας  είναι ένα παράλογο στοίχημα όπου αυτό που διαλύεται είναι η ελευθερία 

Όχι η δική μου ,του άλλου .

59

13. Μαρσέλ Προυστ, Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο. Από τη μεριά του Σουάν, τφ. Π.Α. Ζάννα, Ηριδανός, σ. 224. (Σ.τ.Μ.)

58

Οργασμός και χρόνος

 Το δογματικό μυθιστόρημα του οργασμού( η οργασμός και χρόνος)

----------------------σελ 40- 44.

«Η ανοησία συνίσταται στην ανάγκη της κατάληξης». Γκυστάβ Φλωμπέρ,

Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι ο αντρικός οργασμός είναι ανιαρός επειδή είναι προβλεπόμενος (η περιπέτεια της συνουσίας βρίσκεται πάντα στην πλευρά της γυναίκας ή τουλάχιστον στη θηλυκή πλευρά).

Πω Σκοτώνει το σασπένς, την έκπληξη.

Είναι μια αναμονή σίγουρη για τον εαυτό της: οπωσδήπότε θα εμφανιστεί.

 Για τον άντρα το τέλος είναι δοσμένο από την αρχή και μ' αυτή την έννοια μόλις που μπορούμε να μιλήσουμε για αρχή, η στύση είναι ήδη σχεδόν η εκσπερμάτωση, η αρχή και το τέλος είναι ταυτόσημα.

Μέσα στις πρώτες στιγμές είναι ήδη εγγεγραμμένες οι. τελευταίες.

 Η στύση είναι πρόσκαιρη και φέρει μέσα της τη χαράλωση σαν αναπόφευκτο μέλλον.

 Έτσι τα επεισόδια που θα αποτελέσουν τη σεξουαλική πράξη δε θα είναι παρά η μηδενική απόσταση ανάμεσα σε μια εισαγωγή που είναι ήδη ένα σβήσιμο και μια ουσιαστική έκπτωση που υπάρχει από την πρώτη στιγμή. 

Η κλασική ερωτική συνεύρεση είναι μια σχέση νεκρή, νεκρική: συζυγική ερωτική προσωδία της οποίας δεν μπορεί κανείς ν' αλλάξει ούτε μια λέξη.

 Ο οργασμός είναι η ίδια η ευκολία, αυτή όμως η ευκολία γίνεται μαρτύριο.

 Μέσα στο φυσιολογικό, κωδικοποιημένο έρωτα, οι ζωντανοί κάνουν τους πεθαμένους. 

Το αρσενικό συνουσιακό στερεότυπο διηγείται πάντα το ίδιο πράγμα: «Φτάνω τη γυναίκα σε οργασμό και μετά εκσπερματώνω». 

Μα, θα με ρωτήσετε, τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς;

Το ζευγάρωμα, στην αντρική του διάσταση, μ' αυτό τον τρόπο ολοκληρώνεται: 

είναι μάλιστα αυτή ακριβώς η σχέση που πρέπει να ολοκληρωθεί (όπως η φράση), δομημένη μια για πάντα, και αιώνια επαναλαμβανόμενη. 

Το αρσενικό που συνουσιάζεται ορίζει έτσι στον εαυτό του ένα διπλό στόχο: να μην υποπέσει στο σφάλμα της ανεπαρκούς πράξης κάνοντας, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, υπερβολικά σύντομες προτάσεις αλλά, από την άλλη μεριά να ξέρει πότε να βάλει τέλος γιατί η καλή σχέση είναι η καταληκτική σχέση, αυτή που έχει ικανοποιήσει και τους δύο συντρόφους. 

Κατά συνέπεια η υπέρτατη σεξουαλική δεξιοτεχνία είναι να ξέρεις να παρατείνεις τη σεξουαλική σχέση προκειμένου να την τελειώσεις καλύτερα 

(εξ ου και οι δύο εφιάλτες των ετεροσεξολόγων: η πρόωρη εκσπερμάτωση –που αφήνει ανικανοποίητο τον ένα από τους δύο συντρόφους- και η μη εκσπερμάτωση, η απόλυτη συγκράτηση, που παραβιάζει τη «φύση» και καθιστα παράλογη τη συνουσία).

Βλέπουμε έτσι ότι με τη σπερματική έκκριση αποχτούμε  μια ιστορία: πράγματι η σαρκική σχέση δε θα είχε καμιά πραγματικότητα, δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και να ιστορηθεί αν δεν αναφερόταν στη στιγμή της κορύφωσης που δίνει μια για πάντα στο γεγονός την αληθινή του σημασία, εξασφαλίζει στη συνουσία μια αρχή και ένα τέλος και κάνει το παρόν ένα παρελθόν για το μέλλον.

 Η κλασική σεξουαλική επαφή είναι μια ιστορία που ο άντρας την ξέρει απ' έξω κι ανακατωτά μα κάνει πως αγνοεί την κατάληξη,

κάνει πως δεν ξέρει ότι τελειώνει πάντα με τον ίδιο τρόπο.

 Είναι δυνατόν επομένως να υποστηρίξει κανείς μια πρόταση φαινομενικά παράλογη:

 η απογοήτευση είναι η ίδια τη ουσία της αντρικής φαλλικής ηδονής.

 Ο άντρας έρχεται σε οργασμό για να απογοητευτεί, ξέροντας ότι θα απογοητευτεί και φτάνει να κάνει την απογοήτευσή του αυτή μοναδικό κίνητρο της ηδονής του (στην πραγματικότητα όλη η αρσενική ερωτική τέχνη δεν είναι παρά μια σειρά από πονηριές και τεχνάσματα για να παρακάμψει αυτό το τελεσίγραφο).

Στη μεγαλύτερη κορύφωση της ερωτικής δίνης ο άντρας είναι απόλυτα ψύχραιμος. 

Αν δοκίμαζε να αφεθεί σαν τη γυναίκα, να αγγίξει την παραφροσύνη, θα βυθιζόταν χωρίς καθυστέρηση στην πιο φριχτή κοινοτοπία.

 Και ίσως μπορεί βέβαια να τρελαθεί, όμως μόνο με την τρέλα της παρτενέρ του. 

Μπορεί να παρουσιάζει όλα τα σημάδια της ερωτικής έκστασης, αλλά μόνο τα σημάδια· 

ο άντρας δεν μπορεί να επιθυμήσει παρά την ηδονή της γυναίκας, αυτό το Θεό που κοιμάται μέσα της και που δεν επισκέπτεται ποτέ το δικό του σώμα, δεν μπορεί παρά να την κοιτάζει με θαυμασμό, πανικό, τρόμο πριν να εγκαταληφθεί στη δική του ηδονή, να εγκαταληφθεί στην απογοήτευση σαν να ήταν μια ελεύθερα αποφασισμένη κίνηση

 (κι εδώ πάλι αυτό το σύνολο των καταθλιπτικών σκέψεων δεν αφορά παρά στους καθαρούς ετεροφυλόφιλους –δηλαδή αυτούς που περιορίζονται, στη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, στις κωδικοποιημένες ηδο τές του φύλου τους. Θα μπορούσαμε αντίθετα να μετρήσουμε την ένταση ενός ζευγαρώματος από την ικανότητά του να αντιστέκεται σε κάθε κατάληξη).

 Το πέος είναι ένα αεροπλάνο, τα σπερματοζωάρια είναι, όπως σ' ένα φιλμ του Γούντυ Άλεν, αλεξιπτωτιστές,

 έτοιμοι να πηδήξουν στο κενό, τη στιγμή της εκσπερμάτωσης.

 Έτσι, ο άντρας και η γυναίκα ζουν μέσα στον έρωτα εμπειρίες εντελώς αντίθετες: ενώ η γυναίκα απογειώνεται, ο άντρας κατεβαίνει στη γη, ηδονή της πτώσης, της κατολίσθησης, σύντομη και προσγειωτική εμπειρία ενός κενού.

Η κωδικοποιημένη ερωτική επαφή είναι ένας λόγος που στηρίζεται σε μια και να μοναδική αλήθεια για να απαγορεύσει να ξεπηδήσουν άλλες, απρόβλεπτες, ακαταμάχητες.

 Απέναντι στο σημείο της διέγερσης, η ύστατη ηδονή δεν μπορεί να μην εμφανίζεται σαν το ομοίωμα μιας θανάσιμης απάντησης, μιας

απάντησης που ο άνδρας  καταλήγει πάντα να δίνει.

 Γιατί πάντα  μέσα απ' αυτή τη δίοδο ,μέσα απ' ' αυτή τη λαιμητομό πελειώνει η σεξουαλική επαφή και σαν σχέση και σαν εκτέλεση της ηδονής.

 Ταυτόχρονα όμως πρόκειται βέβαια γιαύλια ψεύτικη απάντηση, για ένα μύθο: ποια εκτόνωση θα μπορούσε ποτέ να εξαντλήσει όλες τις επιθυμίες, όλες τις εντάσεις του άντρα και αfortiori  της γυναίκας; 

(η γυναίκα δε δοκιμάζει τον οργασμό με την αυστηρή έννοια του όρου: η ερωτική της δίψα δεν  γνωρίζει όρια, καμιά ηδονική συγκίνηση, όσο έντονη κι αν είναι, δεν είναι το τέλος, η κατάληξη της απληστίας της. Ο Μέγας Κολπικός Οργασμός είναι ένας αντρικός μύθος που οι γυναίκες υποχρεώνονται να τον πι στέψουν)".

Ο άντρας που συνουσιάζεται λέει «το ξέρω καλά αλλά τι να γίνει».

 Κάνω έρωτα σαν να επρόκειτο να κρατήσει αιώνια και να μην πάρει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ξέρω όμως πολύ καλά ότι θα τελειώσει σύντομα. 

Ο άντρας ευχαριστιέται να γράφει μέσα στο σώμα του και με το σώμα του μια ιστορία της οποίας ξέρει το τέλος, ξέρει και δεν ξέρει, φέρεται σαν να μην ήταν δυνατόν να ξέρει. 

Δηλαδή ξέρει πως με τον οργασμό θα βάλει οπωσδήποτε τέλος στη σεξουαλική επαφή, αν όμως παρ' όλα αυτά συνέβαινε κάτι άλλο;

 Μόνο η γυναικεία ηδονή, μόνο αυτό που μέσα του θέλει να ηδονιστεί «θηλυκά» μπορεί να παρασύρει το ζευγάρωμα σε άλλους δρόμους. 

Η ερωτική περιπλάνηση πρέπει όμως τελικά να σταματήσει και να υπαχθεί στην υπέρτατη τάξη του οργασμού, της αποθέωσης και της κατάληξης. 

Η αποκάλυψη της αλήθειας ήταν προοδευτική και η κατάληξη της  είναι αυτό ακριβώς που δίνει την αξία της στην προσδοκία, το συμβόλαιο που επισφραγίζει και περικλείει ολόκληρη την

περιπέτεια της συνουσίας

. Για τον άντρα η αναμονή, μόνο η αναμονή, ήταν υπέροχη. 

Ο οργασμός καταδικάζει όσα προηγήθηκαν στην ασημαντότητα του βοηθητικού, του άμορφου, του περιθώριακού. 

Ο οργασμός εξιδανικεύει και μεγαλύνει όλη την ιδιοσύστασιακή χυδαιότητα του ζευγαρώματος. 

Ο οργασμός είναι η αγιότητα που γεννιέται στην καρδιά της φαυλότητας, η ουράνια μουσική που ξεχύνεται από όργανα ταπεινά, το χρυσάφι μέσα από τη βρομιά της διεγερμένης σάρκας. 

Γι' αυτό και η συμβουλή των καλών γιατρών:

 εκσπερματώστε, γνωρίστε τον οργασμό για να γλιτώσετε από τη βαρύτητα του σώματός σας, για να απομακρύνετε πιο γρήγορα τις ρυπαρές υλικότητες της ερωτικής συνεύρεσης.

 Ο οργασμός είναι η εξαγορά του σώματος, είναι το πέρασμα της ύλης στο πνεύμα, ο οργασμός είναι μια ιδέα. 

Είναι ταυτόχρονα πηγή φωτός που φωτίζει τα πάντα και τους δίνει νόημα και τόπος συνάντησης όλων των χαδιών, των φιλιών, των τάσεων. 

Ο οργασμός ικανοποιεί μια διπλή επιθυμία ελέγχου και κατανοητικότητας: εξ ου και η σημασία της χρήσης του χρόνου, της αυστηρά οργανωμένης της διάρκειας που επιτρέπει, χάρη στην απαλλαγή από τις ενδεχόμενες εκτροπές, τη διαμόρφω ση ενός χρόνου απόλυτα χρήσιμου.

 Ο μετρημένος χρόνος για να είναι αποδοτικός πρέπει να είναι ένας χρόνος χωρίς σφάλματα και ελλείψεις, ένας χρόνος καλής ποιότητας και αυξανόμενης έντασης στη διάρκεια του οποίου τα κορμιά απέχουν από τον εξωτερικό κόσμο, προσηλωμένα στην άσκησή τους.

 Διαγράφεται έτσι ένα ανατομικο-χρονολογικό σχήμα της σεξουαλικής συμπεριφοράς: η πράξη αναλύεται στα στοιχεία της, η θέση των σωμάτων, των μελών, των αρθρώσεων είναι καθορισμένη, η κάθε κίνηση, στάση και αλλαγή προικίζονται με μια κατεύθυνση και ένα εύρος, χάρη στα οποία το σώμα της ηδονής γίνεται ένα σώμα πειθαρχημένο για να αποκτήσει αυτή την ηδονή.

 Αυτό που επιτρέπει στη σεξολογική εξουσία να είναι ταυτοχρόνως απόλυτα αδιάκριτη αφού παρακολουθεί άγρυπνα τη συνουσία από την αρχή ως το τέλος (αλλά και τα περί αυτήν μια και συντηρεί μόνιμα την «αισθησιακότητα» των σωμάτων) και απόλυτα διακριτική γιατί ασκείται μέσω των εραστών που έχουν εσωτερικοποιήσει τις νόρμες των επαγγελματιών χειραφετητών. Έτσι η πιδίωξη του οργασμού γίνεται ένα σύστημα συνεχούς εξέτασης που ακολουθεί σε όλη της τη διαδρομή την αναζήτηση των ηδονών.

Όμως ο οργασμός είναι και κάτι άλλο: δε γίνεται αποτελεσματικός σαν ηδονική πειθαρχία παρά εφόσον είναι, σαν το Θεό των Εβραίων, πανταχού παρών και απροσδιόριστος.

 Ενσπέρματο μυστήριο που ποτέ δεν ξέρει κανείς αν το έχει αγγίξει, αλλά που πρέπει να προσπαθεί να το πλησιάσει όσο γίνεται πιο κοντά, φαινόμενο που δεν κορυφώνεται προς ένα επέκεινα αλλά τείνει σε μια καθυποταγή που ποτέ δεν ολοκληρώνεται.

Συμβαίνει και με την οργαστική θεολογία ό,τι συμβαίνει και με όλες τις άλλες: το λουτρό εξαγνισμού της ηδονικής κρίσης είναι τόσο απρόσιτο όσο και το απόλυτο.

 Πρέπει όμως να το επιθυμούμε σαν κάτι που ποτέ δε θα πάψει να μας διαφεύγει.

 Η νόρμα αυτή είναι η πιο ακαθόριστη από όλες τις νόρμες": μ' αυτό τον τρόπο κανείς δεν είναι ο εγγυημένος κάτοχός της και η αναζήτησή της δεν τελειώνει ποτέ. 

Το σημαντικό είναι να βασανίζονται τα σώματα από μια δυνητική απουσία και να κεντρίζονται από τη θολή ανησυχία ότι δε δοκίμασαν –ποιος ξέρει τον Υπέρτατο Σπασμό, τον Μέγα Ο...

-----------------

• «Η γυναίκα δεν έχει ένα γεννητικό όργανο – πράγμα που πολύ συχνά ερμηνεύτηκε σαν να μην είχε γεννητικό όργανο και δεν μπορεί να το εγκλείσει μέσα σ' έναν όρο γενικό ή ειδικό. Κορμί, στήθη, εφηβαίο, κλειτο ρίδα, χείλη, κόλπος, τράχηλος, μήτρα... και αυτό το τίποτα που τις κάνει να ηδονίζονται μέσα χάρη στην παρέκκλισή τους, όλα ματαιώνουν την ανα γωγή τους σε κάποιο ουσιαστικό, σε κάποια έννοια, σε κάποια ιδέα. Η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν μπορεί επομένως να εγγραφεί σαν τέτοια μέσα σε καμία θεωρία παρεκτός μέσα από τη σύγκρισή της με τις αντρικές παραμέτρους». Luce Irigaray, Speculum de l' autre femme, εκδ. Minuit, σελ. 289

44

43 

42

41

40

Ενάντια στον οργασμό ( και στον Ράιχ)

 Πασκάλ Μπρυκνερ / Άλεν Φινκελκρο 

Η ΝΕΑ ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ( 1977) 

Μτφρα  Μαρίνα Δωμη ,Αστάρτη 

1988 

Σελίδες  36 ,37 38 ,39 ,40 

Σαν εκπρόσωποι της ηδονής (και της αναπαραγωγ - όλα τα πέη είναι ίδια γιατί υπόκεινται στον κοινό παρονο στή του λειτουργικού/ορθολογικού: η εκσπερμάτωση είνα γενικό ισοδύναμο όλων των πεών. 

Έτσι ο συνουσιαζόμενος.  άντρας δεν εμφανίζεται ποτέ σαν επιθυμία και ηδονήσ σαν δύναμη της αφηρημένης κοινωνικής ανάγκης.

 Ο οργασμός επιβάλλει στο φύλο μια ολόκληρη μεταφυσική χρησιμοτητας. 

Αυτός ο ηθικός νόμος που εγγράφεται στην καρδια του πέους (και σαν ανταπόκριση στην καρδιά της μήτρας)  

είναι το στοιχείο που εδραιώνει τον άνθρωπο μέσα ουσία του και τον εγκαθιστά σε μία τελική σχέση με ηδονή του: 

η ηδονή είναι αυτό που συμβαίνει στο τέλος η καλύτερα αυτό που σημαδεύει το τέλος της πράξης (όποια και  αν είναι η στιγμή που εμφανίζεται). 

Ο ορθολογικός κώδικας  της εκσπερμάτωσης θεμελιώνεται πάνω στην κατάργηση κάθε  αμφιθυμίας προς όφελος μιας ισοδυναμίας ερεθίσματος -εκτονωσης.

Για τον Ράιχ η επιθυμία είναι αρρώστια, γι αυτό ορθωμένο όργανο του άντρα πρέπει να μην είναι παρα Όργανο της εκσπερμάτωσης, ένας όρθιος σωλήνας.

 Ένα  μονιμο διαγραμματικο σχήμα – υπολογίσιμο, μετρήσιμο-  ρυθμίζει τους οργασμούς με σχεδόν αδιόρατες παρεκκλίσεις .

Η  εκφόρτιση υπόκειται σε μια γεωμετρικότητα που χρησισιμοποιει  τέμνουσες και συντεταγμένες για να εντοπίσει με ακριβεια τις  - καμπύλες ερεθισμού και διέγερσης στο εσωτερικο της σεξουαλικής σχέσης:

 μαζί με το διατυπωμένο οργασμό εμφανιζεται ο μετρημένος οργασμός και κατά συνέπεια ο μετρησιμος , ελεγχόμενος οργασμός

. Μέσα στην αταξία της επαφης

 η  τελική ικανοποίηση επιβεβαιώνει την αρχή της πραγματικοτας από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς....

Τέτοια είναι επομένως η υπεράσπιση του οργασμού η απίστευτη ευκολία ικανοποίησης του άντρα ανάγεται σε κοινωνική ανωτερότητα και εξυμνείται σαν συμπεριφορά ευεργετική και σωτήρια,

Ανάγοντας το αρσενικό στην εκσπερματική του λειτουργια, μεταμορφώνουμε τη σεξουαλική σχέση σε κάτι το πρωτόγονο, το αληθινό, το κυριολεκτικό σε σύγκριση με το οποίο όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά μυστικιστικό παραλήρημα ή ασέλγεια.

   Οτιδήποτε αλλοιώνει αυτή την απλή ηδονή, οτιδήπότε αποτελεί ακόμη και περιθωριακή αναφορά σε μια άλλη απόλαυση, αποτελεί γάγγραινα και κόλαση λαγνείας. 

Η λειτουργικότητα πετυχαίνει τη σύνθεση του καθαρού και του πρακτικού λόγου, είναι το ωραίο συν το χρήσιμο (όπου το χρήσιμο είναι ταυτόχρονα το ηθικό και το αληθινό).

 Η σεξολογική φαντασία ονειρεύεται να αποδώσει τα γεννητικά όργανα στον πραγματικό προορισμό τους και να τα σώσει οριστικά από τις περίτεχνες επινοήσεις της δολιότητας και της διαστροφής που αμαυρώνουν και διαβρώνουν τη φυσική ροή της συνουσίας. 

Απ' αυτή την άποψη μια τέλεια σεξουαλική σχέση είναι μια μηχανή χωρίς σφάλματα, χωρίς ρωγμές, όπου τίποτε δεν παρεμποδίζει τη διασύνδεση των στοιχείων και τη διαφάνεια των διαδικασιών: χάρη σ' αυτήν το κοινωνικό βλέμμα μπορεί να εισχωρήσει ως τα βάθη των σωμάτων και των οργάνων, να προβλέψει τις συγκινήσεις τους, να ρυθμίσει τις κατευθύνσεις και να ελέγξει τις εκτροπές. 

Έτσι, η απόλυτη διαφάνεια της σεξουαλικής πράξης συμπίπτει με την απόλυτη παρακολούθησή της από τη ματιά των ειδικών.

Η εκσπερμάτωση είναι από κάποια άποψη η αλήθεια της σεξουαλικής πράξης

, η κάλυψή της σε χρυσό, η συναλλαγματική της αξία, ο δείκτης της νομισματικής της ισοτιμίας (πράγμα που εμποδίζει τον ελεύθερο συσχετισμό των κυμαινόμενων ηδονών). 

Έτσι το σπέρμα που χύνεται παίζει το ρόλο της Μεγάλης Φυσικής Αναφοράς: αποδεικνύει ότι η σεξουαλική σχέση πήγε καλά και έχει κατά συνέπεια κλείσει. 

Το σπέρμα είναι η υπογραφή της συνουσίας, η μεταμόρφωση ενός φυσικού προϊόντος σε μέσο συναλλαγής: αν δεν υπήρχαν, εκβρασμένες από τη μήτρα, αυτές οι λευκές κοκκώδεις νιφάδες κάτι θα έλειπε από τον άντρα. 

Το σπέρμα μέσα στο σεξουαλικό συμβόλαιο παίζει το ρόλο του συναλλάγματος, του. ερωτικού νομίσματος: αυτό και μόνο αυτό δίνει νόημα. στη σχέση, απ' αυτό εξαρτάται λίγο-πολύ η βραχυδιότητα της σεξουαλικής συναλλαγής: όσο δεν έχει εκκκριθεί το σπέρμα, το ζευγάρωμα μένει ημιτελές και πρέπει να ολοκληρωθεί, αλλιώς θα βυθιστεί μέσα στο παράλογο και το ακαθόριστο .

 ( Αν όμως αρνηθεί  κανείς αυτό τον τρόπο  συναλλαγής αρνείται ταυτόχρονα και το αντρικό στερεότυπο της σπερματικής έκκρισης.

 Αν ο άντρας δεν εκσπερματώνει – ή τουλάχιστον αν δε θεωρεί αυτό τον οργασμό σαν μοναδικό σκοπό της επιθυμίας του όλο το πακέτο των κινήτρων που τον ωθούσαν καταρρέει: έξω από τη διάφανη σφαίρα της σπερματικής έκκρισης όπου όλα είναι ξεκάθαρα γιατί αρκεί να επιθυμείς ανάλογα με τα σπερματικά σου μέσα, ο άντρας δεν ξέρει πια τι θέλει. 

Υπόθεση: η υποχρέωση του οργασμού – τόσο για τον άντρα όσο και για τη γυναίκα - χρησιμεύει για να σε ανακουφίζει από την αγωνία να μην ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις. 

Το ερώτημα του τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κανείς στον έρωτα, το προκαλούν οι ψυχαναλυτές και οι σεξολόγοι, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι δέχονται να απαντήσουν)

. Ο αντρικός οργασμός ανήκει στο βασίλειο των αυτονόητων πραγμάτων:

 είναι στέρεος, ορατός, σταθμητός, κατάφωρος, εγγυημένος από τον κοινωνικό ανταγωνισμό. 

Το σπέρμα έχει αξία επειδή μπορείς να το δεις, να το αγγίξεις: από δω αντλεί το σχήμα του το αντρικό πρότυπο της ηδονής. 

Αν το σπέρμα ήταν μικροσκοπικό, άφατο, άπιαστο, αν η έκκρισή του δεν προκαλούσε τη χαλάρωση του πέους, δε θα άξιζε τίποτε, 

θα ήταν ένα μηδενικό (όπως η ηδονή της γυναίκας που επειδή είναι αδιόρατη, μένει αβέβαιη).

 Η σεξολογία σήμερα είναι αυτή η επιστήμη που αποδεικνύει, μέσα στην ίδια την απλότητά της, την ανικανότητά της να συλλάβει τα στοιχεία της γυναικείας σεξουαλικότητας μέσα στη ριζική, τους παραδοξότητα.

 Η ραϊχική σεξολογία πιο ιδιαίτερα χαραχτηρίζεται εξαρχής από ένα συναίσθημα φρίκης, αθεράπευτης αλλεργίας απέναντι στη γυναίκα σαν Άλλη που παραμένει Άλλη

Ο Ράιχ δεν αντέχει τη γυναίκα παρά εφόσον 

υπακούει, αντιγράφει το αντρικό ερωτικό πρότυπο, εφόσον είναι κενή απομίμηση του αντρικού φαλλού

. Γι' αυτό και της αποδίδει τις ίδιες επιθυμίες με το άντρα ή μάλλον πνίγει τις αποκλίνουσες επιθυμίες τους κάτω από την κοινή ονομασία του οργασμού. 

Στο όνομα του οργασμού άλλωστε, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο, διατυπώνεται και η καταδίκη της ομοφυλοφιλίας: 

«Μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι η μέση σεξουαλική ικανοποίηση του υγιούς ετεροφυλόφιλου είναι πιο έντονη από εκείνη του υγιούς ομοφυλόφιλου». 

Φαίνεται ότι το ουσιαστικό για τους ραϊχικούς είναι το αποτελείωμα μιας σεξουαλικής πράξης με την έννοια που λέμε «αποτελειώνω έναν τραυματία».

 Πρέπει ο οργασμός να είναι η τελευταία στιγμή, πρέπει να έχει τη μακάβρια λάμψη μιας θανάτωσης. ενός τουφεκισμού. 

Πρέπει οι εραστές να επιθυμούν  με στόχο τη σιωπή, να ηδονίζονται μόνο για να σιγάσουν μέσα τους αυτή τη δίψα για ηδονή, πρέπει ν' αρχίζουν μόνο και μόνο για να τελειώσουν, να επιθυμούν αυτό που θα τους σκοτώσει.

 Όλα αυτά σαν ο «τύπος του οργασμού», ο ρυθμός διαστολή (ένταση, φόρτιση), συστολή (εκφόρτιση, χαλάρωση) να μην ήταν μονάχα ένας αντρικός τύπος, που αφορά τη μισή ανθρωπότητα και μόνο.

Η πειθαρχία του οργασμού είναι τόσο καταπιεστική που απαιτεί την απόλυτη σχεδόν σιωπή όλων των ερωτογενών υποσυστημάτων του σώματος (πρωκτοί, μαστοί, γλουτοί κλπ.) 

για να μπορεί να τα διατηρεί στη θέση και στην εξειδίκευσή τους. 

Το γεγονός αυτό κάνει τη συνουσία ένα σύστημα «χαμηλής πολυπλοκότητας», 

που χαρακτηρίζεται από μία υπερένταση, μία ψυχαναγκαστική διατήρηση της τάξης, της τάξης που αντιπροσωπεύει για τον άντρα την τελικότητα της ηδονής του, και την ηδονή του οριστικού τέλους της λαγνείας του, μιας τάξης που είναι ταυτόχρονα ταξιθέτηση και ταξικότητα, δεδομένου ότι η σεξουαλική πράξη μέσα στην οπτική αυτή επιδιώκει να περιορίσει και τα δύο φύλα μέσα σε μια σχέση κυριαρχίας από την οποία ζημιώνονται και τα δύο.

 Ακριβώς επειδή ο άντρας έχει κάτι να «κάνει» στον έρωτα (έχει να «κάνει» τον οργασμό) 

γι' αυτό δεν επιτρέπεται να αφήσει την ηδονή του να περιπλανιέται από δω κι από κει και την οργανώνει ιεραρχικά. 

Επειδή δίνει στο τελικό αποτέλεσμα μια υπέρτατη αξία γι' αυτό αποσύρει την αξία αυτή την ίδια στιγμή (απ' αυτή την

άποψη ο αντρικός ερωτισμός είναι θρησκευτικός, εσχατολογικός, τείνει προς ένα σκοπό).

 Τέλος, επειδή ακριβώς κάθε κίνηση εκτροπής ή διαστροφής θα τον αποσπούσε από την τελική ηδονή, γι' αυτό ενοχοποιεί και αρνείται την απόλαυση της στιγμής (εκτός αν συμβάλλει στην προετοιμασία του τελικού σπασμού).

 Βλέπουμε λοιπόν ότι με την ίδια χειρονομία ο άντρας πνίγει τη γυναικεία ηδονή (ή την ανάγει στο δικό του μοναδικό οργασμό) και καταστέλλει μέσα του τη δική του πολυμορφία. 

Διαιρώντας τη σεξουαλική πράξη σε κορύφωση και προκαταρκτικά, 

υποτιμά αυτομάτως τα τελευταία, καταδικάζοντάς τα να παίζουν τους συνοδοιπόρους που υποτάσσονται λίγο πολύ σε μια άμεσα ικανοποιούμενη, κεντρική ηδονή.

 Με δυο λόγια μεταφέρει στο εσωτερικό του ερωτικού ηδονισμού το θλιβερό διχασμό εργασία/γιορτή, κόπος/ανταμοιβή και αμαρτία/τιμωρία. 

Οι «καλοί εραστές» παίρνουν το έργο τους στα σοβαρά, μοχθούν, κοπιάζουν, είναι επιμελείς, ευσυνείδητοι, αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους με σοβαρότητα κάνοντας έτσι το ζευγάρωμα μια υπομονετική διεργασία της οποίας ο οργασμός είναι το ξόδεμα, η άμεση κατανάλωση.

40. 

39

38

37

Η επέκταση του πεδίου της Πάλης ή για να ξαναπιάσουμε τον Μίτο της Αριάδνης στη συζήτηση για τη σεξουαλικότητα . Π, Θεοδ.

 Η επέκταση του πεδίου της Πάλης ή για να ξαναπιάσουμε τον Μίτο της Αριάδνης στη συζήτηση για τη σεξουαλικότητας ΜΕΡΟΣ Α

Αφορμή για αυτό το σημείωμα μου έδωσε το σχόλιο μιας φίλης που κριτίκαρε την άποψη μου ότι όλο αυτό το ζήτημα των σκανδάλων σεξουαλικής βίας είναι βαθιά πολιτικό.. Η φίλη ισχυρίστηκε ότι όχι , είναι ζήτημα Παθών και σεξουαλικότητας , δεν έχει να κάνει με Κιναλ Νου Δου η Σύριζα

. Ε λοιπόν , διαφωνώ. Είναι πολιτικό , βαθιά πολιτικό το ζήτημα της σεξουαλικότητας , του βιασμού ανήλικων , της παιδοφιλίας κλπ. .. Και όχι μόνο με την έννοια των κομμάτων , ούτε με την έννοια Μόνο της Δεξιάς – Αριστερά…

Για το παρακάτω κείμενο , που θα παρουσιάσω μάλλον σε συνέχειες και θα προσπαθήσω να ενσωματώσω στοιχεία από την παρούσα συζήτηση θα χρησιμοποιήσω αποσπάσματα από τα άρθρα μου ΄΄ Η Επινόηση του Ερωτα ‘’ και ‘’ Έρωτας Θνητός , Απωθημένος Θάνατος ’ που πρωτοδημοσιευτηκαν γύρω στο 2006 στο περιοδικό Ένεκεν και περιλαμβάνονται στη συλλογή μου από δοκίμια : Η Απατηλή υπόσχεση της Αγάπης

1.Το ζήτημα της σεξουαλικότητας και του έρωτα ήταν ανέκαθεν βαθιά Πολιτικό: Πρώτον διότι συνδέεται άμεσα με το ζήτημα των Φύλων που είναι το κατεξοχήν ζήτημα Κυριαρχίας , εξουσίας.. Το σεξ στην Αρχαιότητα ταυτιζόταν με το δικαίωμα στην διείσδυση . Στην θεμελιώδη ανισότητα της παραδοσιακής κοινωνίας, δεν ήταν νοητή η απόλαυση αυτού, που έχει κατώτερη κοινωνική θέση ,δηλαδή της γυναίκας η του δούλου. Η θεμελιακή ανισότητα στη σχέση των δυο φύλων, επισημαίνεται και από τον μεγάλο μελετητή της σεξουαλικότητας, τον Φουκό με αφορμή τον αμφιλεγόμενο ομοφυλόφιλο Έρωτα, στην αρχαιότητα: «η ελληνική ηθική της ηδονής-λέει ο Φουκό- ήταν συνδεδεμένη με μια ανδρική κοινωνία, με τη δισυμμετρία, με τον αποκλεισμό του άλλου, με μια ιδεοληψία με την εισχώρηση», γιατί-σύμφωνα με τον Φουκώ-: «στις σεξουαλικές σχέσεις, μπορείτε να εισχωρήσετε στους άλλους η αυτοί να εισχωρήσουν σε σας» και «η(αρχαία) ελληνική ηθική ήταν συνδεδεμένη ,με μια καθαρά ανδρική κοινωνία με δούλους, όπου οι γυναίκες ήταν καταδυναστευόμενοι άνθρωποι, των οποίων η ηδονή δεν είχε σημασία [….]Μια γυναίκα, ένας δούλος μπορούσαν να είναι παθητικοί: αυτή ήταν η φύση τους η θέση τους(Status ) Μισελ Φουκό« Για την γενεαλογία της ηθικής» στο Μισελ Φουκό Εξουσία , Γνώση και Ηθική, Αθήνα Υψιλον , 1987

2 Η πολιτικοποίηση και Κοινωνικοποίηση της σεξουαλικότητας συνεχίζεται έντονα στην νεωτερικοτητα με τον επαναπροσδιορισμό της θέσης του παιδιού και τον επαναπροσδιορισμό του σεξ και των σεξουαλικών πρακτικών : την νεωτερική οικογένεια την χαρακτηρίζει το κλείσιμο στην οικογενειακή εστία, η περίφραξη της κατοικίας, το πλέξιμο ενός πυκνού δικτύου έντονων και συναισθηματικά διαποτισμένων και αμοιβαίων προσκολλήσεων στους γονείς και στα αδέλφια και η ανύψωση της στη θέση ελέγχου της εκπαίδευσης του παιδιού.

2 α Μέσα στην οικογένεια, οι γονείς ,έπρεπε να βρουν καταφύγιο από τις αντιξοότητες και πέσεις της «έξω ζωής». Οι γυναίκες ταυτίσθηκαν με τη συναισθηματική ζωή και την ψυχική ισορροπία της οικογένειας ,οι άντρες με τον αγώνα για την οικονομική της επιβίωση και ευημερία. Τα καθήκοντα της συζύγου μητέρας, εκτός από την πρακτική φροντίδα του νοικοκυριού και των παιδιών, επεκτάθηκαν και στη διαφύλαξη συναισθημάτων οικειότητας: αγάπη, συμπαράσταση, συντροφικότητα.

Ο νεωτερικός ρόλος της γυναίκας «φυσικοποιήθηκε».Η «φυσική »γυναίκα είναι μια επινόηση του 18ου και 19ου αιώνα. Στη νεωτερική κοινωνία ,στην οποία διατυπώθηκαν τα ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, οι γυναίκες κατέχουν τη θέση του ξένου, του εξωτικού. Το θηλυκό εμφανίζεται ως το αντίθετο του πολιτισμού. Την ίδια στιγμή που το αρσενικό υποκείμενο συγκροτείται ως κυρίαρχο, αυτόνομο άτομο, το οποίο οριοθετεί τον εαυτό του απέναντι στη φύση και τις αισθήσεις, οι γυναίκες ξαναρίχνονται στη φύση .

2β Η νεωτερικοτητα συνοδεύτηκε επίσης και από τον νεωτερικό έλεγχο της παιδικής ηλικίας και επιτήρησης της (παιδικής - εφηβικής )σεξουαλικότητας

Όπως μας δείχνει το έργο του Φιλιπ Αριες «Αιώνες παιδικής ηλικίας» (Φιλιπ Αριες, Αιώνες παιδικής ηλικίας, μτφ Γιούλη Αναστοπούλου εκδ. Γλαρος (1973)1990)έως τον 16 αιώνα περίπου τα παιδιά αντιμετωπίζονταν στην Ευρώπη ως «ενήλικες μικρότερου μεγέθους»: δηλαδή θεωρούνταν ότι διέφεραν από τους υπόλοιπους ανθρώπους, απλώς και μόνο επειδή είχαν αδύναμους μυς και πνεύμα. Δεν υπήρχαν ξεχωριστού είδους κάμαρες η ξεχωριστά υπνοδωμάτια των γονέων, ή ζωή των ενηλίκων δεν είχε μυστικά για τα παιδιά, δεν υπήρχαν πολιτισμικά αναγνωρισμένες ενδυματολογικές διαφορές που να οριοθετούν μια ειδική κατάσταση της παιδικής ηλικίας, τα παιδιά φορούσαν ρούχα που δεν έκαναν πια στα μεγαλύτερα αδέλφια τους, ή που δεν φορούσαν πια άλλοι συγγενείς τους. Όλα αυτά αλλάζουν στην αυγή του 17ου αιώνα: αρχικά στα ανώτερα στρώματα και βαθμιαία στα χαμηλότερα. Μια ξεχωριστή διαγωγή και ειδικές δραστηριότητες επινοήθηκαν για τα παιδία και τμήματα των οικογενειακών χώρων διατηρήθηκαν αποκλειστικά για τις δραστηριότητες των ενηλίκων και χαρακτηρίσθηκαν απαγορευμένοι χώροι για τα παιδιά κάτω από μια ορισμένη ηλικία .Για να σημανθεί και συμβολικά, η αλλαγή αυτή, τα ενδύματα των παιδιών σχεδιάζονταν πια ετσι ώστε να τονίζεται η κατώτερη, «ατελής» κατάσταση του-μέσω μιας μίμησης: αρχικά των ενδυμάτων που φορούσαν οι κατώτερες τάξεις η, στην περίπτωση των αγοριών, των γυναικείων φορεμάτων.

Σύμφωνα με τον Φίλιο Αριές, η αλλαγή στην αντιμετώπιση και την μεταχείριση των παιδιών συνέπεσε με την ανακάλυψη του παιδιού ως ενός πλάσματος με ξεχωριστά δικά του χαρακτηριστικά και ιδιαίτερες ιδιότητες. Το παιδί πια αντιμετωπιζόταν ως εύθραυστο πλάσμα που απαιτούσε μεν διαρκή και στενή επίβλεψη και παρέμβαση:ένα αθώο πλάσμα, αλλά ακριβώς λόγω της αθωότητας του, απειλούμενο συνεχώς ότι θα «χαλάσει» ,ανήμπορο να αποσοβήσει και να πολεμήσει από μόνο του τους κινδύνους. Το παιδί χρειαζόταν την καθοδήγηση και τον έλεγχο του ενήλικα:μια μελετημένη ,προσεκτικά σχεδιασμένη επιτήρηση, υπολογισμένη ώστε να αναπτύξει τη λογική του παιδιού, ως ένα είδος φρουράς, που ο κόσμος των ενήλικων άφηνε στο εσωτερικό της προσωπικότητας του παιδιού,

Η νεωτερική σημασία της έννοιας της «επιτήρησης» του παιδιού, χρωματίσθηκε και διαδραματίσθηκε έντεχνα ,από τον πανικό που προκλήθηκε σχετικά με τη ροπή των παιδιών προς τον αυνανισμό ,που ειδώθηκε ως ένας κίνδυνος ανεπανόρθωτα ολέθριας δυναμικής. Ήταν καθήκον των γονέων αλλά και των δασκάλων να υπερασπιστούν τα παιδιά ενάντια στον κίνδυνο αυτό, να εντοπίσουν την παρουσία του σε κάθε αλλαγή της διαγωγής, κάθε χειρονομία και κάθε γκριμάτσα, να υποταχθεί συνολικά η τάξη της ζωής των παιδιών στην ανάγκη να καταστεί ανέφικτη αυτή η νοσηρή πράξη. Γονείς και δάσκαλοι ,ήταν σε εγρήγορση και είχαν την υποψία ότι ,όλα τα παιδιά ήταν ένοχα. Η προσέγγιση στην σεξουαλικότητα ,αναπτυσσόταν μέσω της εξέτασης και της επίμονης παρατήρησης. Ετσι –και μέσω της ανάγκης επιτήρησης του παιδιού-, οι νεωτερικές κοινωνίες οδηγούνται σε έναν επαναπροσδιορισμό της σεξουαλικότητας 3 .1.

Για πρώτη φορά-σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκό -,στις νεωτερικές κοινωνίες, ανάμεσα στις πολλές και πανάρχαιες εκδηλώσεις του, το σεξ εξυπηρέτησε την άρθρωση νεωτερικών μηχανισμών εξουσίας και κοινωνικού έλεγχου.

Ο Φουκό στην Ιστορία της Σεξουαλικότητας-εξαπολύει επίθεση σε αυτό που αποκαλεί «υπόθεση της καταστολής». Πολιτισμός σημαίνει πειθαρχία και η πειθαρχία με τη σειρά της υπονοεί τον έλεγχο των εσωτερικών ενορμήσεων. Για τον Φουκό «ο 17ος αιώνας αποτελεί την έναρξη μιας εποχής καταστολής ….Από τούτη την εποχή το να κατονομάζεις το σεξ γίνεται πιο δύσκολο κι επικίνδυνο.»

Το σεξ γίνεται το επίκεντρο της μοντέρνας εξομολόγησης. Ο Φουκό ,επισημαίνει πως, η εξομολόγηση στην παράδοση της καθολικής Εκκλησίας ,ήταν, ανέκαθεν, ένα μέσο ρύθμισης της ερωτικής ζωής των πιστών. Μετά την Αντιμεταρρύθμιση, ολόκληρη η διαδικασία εντατικοποιήθηκε. Όχι μόνο πράξεις αλλά και σκέψεις, ονειροπολήσεις, και όλες οι λεπτομέρειες που αφορούν στο σεξ, επρόκειτο να έρθουν στο φως της δημοσιότητας. Κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα ,η εξομολόγηση από μετάνοια μετατράπηκε σε εξομολόγηση ως ανάκριση. Το σεξ ,σιγά σιγά, γίνεται ένα «μυστικό που το πλάθουν τα κείμενα, που είτε το αποκηρύσσουν ,είτε το υμνούν.» Υπήρχε η πεποίθηση ,πως, η πρόσβαση σε αυτό το μυστικό αποκαλύπτει την «αλήθεια».

3.2 Κατά τη διάρκεια του 19ο και ως τις αρχές του 20ου αιώνα. αυτής της περιόδου, η σεξουαλικότητα και η εξουσία ,δια πλέκονται ,με διάφορους τρόπους. Η σεξουαλικότητα, αναπτυσσόταν όπως ένα μυστικό το οποίο, στη συνέχεια, έπρεπε κανείς να αναζητά ασταμάτητα καθώς και να το προστατεύει. Ψυχίατροι ,γιατροί και άλλοι φορείς, καταχώριζαν σε καταλόγους, τις πολυάριθμες σεξουαλικές διαστροφές. Αυτές οι ποικίλες μορφές παρεκκλίνουσας σεξουαλικότητας, από τη μια ,έγιναν αντικείμενο δημόσιας έκθεσης και από την άλλη, αρχές ταξινόμησης της συμπεριφοράς της προσωπικότητας και της ατομικής ταυτότητας.

Το αποτέλεσμα, δεν ήταν η καταστολή των διαστροφών, αλλά η απόδοση σε αυτές μιας «αναλυτικής, ορατής, και μόνιμης πραγματικότητας» και οι διαστροφές «εμφυτεύτηκαν στα σώματα, εισέβαλλαν σε τρόπους συμπεριφοράς»: για παράδειγμα ο ομοφυλόφιλος του 19ου αιώνα έγινε μια «προσωπικότητα, ένα παρελθόν , μια περίπτωση, ένας τρόπος ζωής, μια μορφολογία » Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση της Οικειοτητας 2005

Εν τέλει ,σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκό «από τον 18 αιώνα και μετά, τέσσερα μεγάλα στρατηγικά σύνολα ,αναπτύσσουν σχετικά με το σεξ ειδικά συστήματα γνώσης και εξουσίας: «Υστερικοποιηση » του γυναικείου σώματος. .«Παιδαγωγικοποιηση του σεξ δηλαδή βεβαίωση ότι σχεδόν όλα τα παιδια επιδίδονται η μπορούν να επιδίδονται σε μια σεξουαλική δραστηριότητα, Η παιδαγωγικοποιηση αυτή φανερώνεται προπαντός στον πόλεμο ενάντια στον αυνανισμό που στη Δύση κράτησε κοντά δυο αιώνες Κοινωνικοποίηση των παιδοποιητικών συμπεριφορών… οικονομικά μέσω παροτρύνσεων η περιορισμών με οικονομικά μέτρα στη γονιμότητα των ζευγαριών [....] ή με την υπευθυνοποιηση των ζευγαριών απέναντι στο κοινωνικό σώμα Τέλος «ψυχιατρικοποιηση » της διεστραμμένης ηδονής: Το σεξουαλικό ένστικτο απομονώθηκε ως αυτόνομο βιολογικό και ψυχικό ένστικτο, έγινε η κλινική ανάλυση όλων των μορφών ανωμαλίας από τις οποίες μπορεί να προσβληθεί[….] αναζητήθηκε τέλος μια διορθωτική τεχνολογία για αυτές τις ανωμαλίες ισε Φουκό , Ιστορία της Σεξουαλικότητας

τομ 1 Η δίψα της Γνώσης Μτφ Γκλόρυ Ροζάκη εκδ , Ραππα (1978)1978

Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ

Μερος β’

Συνεχίζω την προσπάθεια για μια θεωρητική συζήτηση της σημερινής κατάστασης της σεξουαλικότητας εν Ελλάδι λίγο βιαστικά είναι αλήθεια

Μιας που οι εξελίξεις τρέχουν. Θυμίζω ότι και στο πρώτο μέρος επιμένω ότι το ζήτημα της σεξουαλικότητας είναι πολιτικό , βαθιά πολιτικό. .. Και όχι μόνο με την έννοια των κομμάτων , ούτε με την έννοια Μόνο της Δεξιάς – Αριστερά…

Για το παρακάτω κείμενο , που θα παρουσιάσω μάλλον σε συνέχειες και θα προσπαθήσω να ενσωματώσω στοιχεία από την παρούσα συζήτηση θα χρησιμοποιήσω αποσπάσματα από τα άρθρα μου ΄΄ Η Επινόηση του Έρωτα ‘’ και ‘’ Έρωτας Θνητός , Απωθημένος Θάνατος ‘’ που προδημοσιευτήκαν γύρω στο 2006 στο περιοδικό Ένεκεν και περιλαμβάνονται στη συλλογή μου από δοκίμια : Η Απατηλή υπόσχεση της Αγάπης

Κατά αρχάς θέλω να θυμίσω ότι διαφωνώ με την χρήση του όρου πατριαρχία όπως αυτός χρησιμοποιείται σήμερα από το φεμινιστικό κίνημα και από άλλους . Γιατί διαφωνώ; Μα γινάτι η πατριαρχία έχει καταρρεύσεις αντικειμενικά προ πολλού , έχει γίνει χίλια κομμάτια αντικειμενικά , Υλικά, καθώς συνετρίβη εντελώς αυτό που ήταν η Παράδοση στην παραδοσιακή κοινωνία : Όχι απλώς ιδέες και αξίες αλλά Υλικές συνθήκες . 

 

Στην παραδοσιακή κοινωνία η επανάληψη πρακτικών προσδίδει νόημα στην καθημερινότητα , η πατριαρχία ήταν κάτι που εκπορευόταν απευθείας από την καθημερινή και υλική τάξη πράγματων ως κάτι το αδιαμφισβήτητο.

Και γιατί

η ‘’μεταφορική΄΄ χρήση του όρου πατριαρχία αφήνει να κατανοήσουν οι σύγχρονες γενιές και ιδίως τα νέα παιδιά που όλο και λιγότερη σχέση έχουν με τις κοινωνικές επιστήμες και τις διακρίσεις τους , ότι έχουν να αντιμετωπίσουν έναν σχεδόν αμετακίνητο όγκο αντιλήψεων και '' αξίων '' τις οποίες θα διαλύσουν άλλες 'προοδευτικές '' αντιλήψεις .. ''

Με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο που ο τζιχαντιστικος φονταμενταλισμός του Isis δεν είναι ή ήταν απλώς μια Συνέχεια της παράδοσης του Ισλάμ αλλά Μια Υστερονεωτερική ( εν πολλοίς αυθαίρετη ) επαν ερμηνεια του ....

Έτσι και η σύγχρονη επιθετική Μάτσο συμπεριφορά πολλών ανδρών και Φαλλοκρατικές " αξίες " και ταυτότητες .

Δεν είναι συνέχεια μιας αδιάσπαστης παράδοσης" Πατριαρχίας "αλλά αντίθετα τα παραπροϊόντα της διάσπασης και του θρυμματισμού αυτής της παράδοσης και των τεκτονικών αλλαγών που έχουν επισυμβεί στη σεξουαλικότητα τα τελευταία 50 χρόνια (στις κοινωνίες της λεγομένης Δύσης ή και όλου του κόσμου )

Δεν είναι συνέχεια της πατριαρχίας είναι νέες μορφές ανδρικού ματσΊσμο που οφείλονται εν πολλοίς σε νέες μορφές ανασφάλειας

Πως προέκυψαν στην ύστερη νεωτερικοτητα οι αλλαγές αυτές; Για να το δούμε συνοπτικά ας αναφερθώ σε ένα βιβλίο των αρχών του της δεκαετίας του 90 όπως το είχα παρουσιάσει στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ αρκετά παλιότερα

Στο βιβλίο του Η μεταμόρφωση της οικειότητας ο A. Giddens ασκεί κριτική στις θέσεις του Φουκό ,όπως αυτές εμφανίζονται κυρίως στην «Ιστορία της Σεξουαλικότητας»του τελευταίου 

Για τον Φουκό, η διαδικασία ανάδειξης της σεξουαλικότητας ως νεωτερικής έμμονης ιδέας, εμφανίζεται ως μια μονόδρομη διείσδυση της εξουσίας-γνώσης στην κοινωνική οργάνωση και οι αναζητήσεις του, σχετικά με τη φύση της σεξουαλικότητας, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στο επίπεδο του λόγου.

Όμως για τον Giddens η εξέλιξη της σεξουαλικότητας είναι φαινόμενο αναστοχαστικό, με την έννοια ότι οι όροι που εισάγονται για να περιγράψουν την κοινωνική ζωή ,συνήθως εισέρχονται σε αυτήν και την μεταβάλλουν Για τον Giddens

,η σεξουαλικότητα ,σήμερα, αποτελεί ιδιότητα του εαυτού, μέσα σε ένα αναστοχαστικό σχέδιο ζωής…

Ζούμε, σήμερα ,στην εποχή της «πλαστικής σεξουαλικότητας» πού ,σύμφωνα με τον Giddens, διαμορφώθηκε ως μέρος μιας προοδευτικής διαφοροποίησης του σεξ από τις απαιτήσεις της αναπαραγωγής.

Για τις περισσότερες γυναίκες, και κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ιστορικών περιόδων, η σεξουαλική ευχαρίστηση ήταν συνδεδεμένη με τον φόβο επαναλαμβανόμενων κυήσεων και κατά συνέπεια με τον φόβο του θανάτου.

Σήμερα, καθώς οι τεχνολογίες αναπαραγωγής έχουν γίνει πιο εκλεπτυσμένες, αυτή η διαφοροποίηση έχει ολοκληρωθεί .

Τώρα, που η σύλληψη μπορεί όχι μόνο να ανασταλεί, αλλά και να παραχθεί τεχνητά, η σεξουαλικότητα γίνεται πλήρως αυτόνομη:η αναπαραγωγή μπορεί να λάβει χώρα ακόμα και με την απουσία της σεξουαλικής δραστηριότητας

 κι αυτό αποτελεί μια τελική «απελευθέρωση»για την σεξουαλικότητα, η οποία στο εξής «μπορεί να γίνει καθολικά μια ιδιότητα των ατόμων και των μεταξύ τους συνδιαλλαγών ».

Ζούμε επίσης σε μια εποχή που Giddens περιγράφει ως εποχή της « αμιγούς σχέσης», 

στην οποία ο καθένας μετέχει για χάρη της ίδιας της σχέσης, για ότι δηλαδή μπορεί να αποκομίσει από αυτήν ,και η οποία, επομένως, μπορεί να διακοπεί ,λίγο πολύ, κατά βούληση, οποιαδήποτε στιγμή, από οποιοδήποτε μέλος της

,Ζούμε σήμερα ,στην εποχή του «συνάλληλου έρωτα»,του« confluent love »:

Ο σύγχρονος συνάλληλος έρωτας, πού προϋποθέτει την ισότητα στο συναισθηματικό πάρε δώσε, αναπτύσσεται μόνο στο βαθμό που αναπτύσσεται η οικειότητα, που ο κάθε σύντροφος είναι έτοιμος να αποκαλύψει στον άλλον ανάγκες και ευαισθησίες.

Σήμερα η καλλιέργεια ερωτικών δεξιοτήτων και η ικανότητα να δίνεις και να παίρνεις σεξουαλική ηδονή εκ μέρους και των δυο φύλων, οργανώνεται αναστοχαστικά, μέσα από πολλαπλές πηγές ερωτικής πληροφόρησης, συμβουλευτικής και εκπαίδευσης.

Για τον Giddens, οι διαδικασίες αυτής της μεταμόρφωσης της οικειότητας και της σεξουαλικότητας, δεν είναι απλές και χωρίς κινδύνους. Κίνδυνους που αφορούν σε εθισμούς και στην αυξανόμενη (κυρίως ανδρική αλλά όχι μόνο)βία

καθώς «όσο περισσότερο πιέζουν οι γυναίκες προς την ηθική του συνάλληλου έρωτα, τόσο πιο δύσκολο μπορεί να γίνει για πολλούς άνδρες το να διαπραγματευτούν την ηθική γύμνια που συνεπάγεται αυτό »

Ας αναστοχαστουμε λίγο τι σημαίνει αυτό ; Σημαίνει ότι η παραδοσιακή πατριαρχία σκέπαζε το άγχος των ανδρών μπροστά στην άβυσσο της επιθυμίας και της σεξουαλικότητας ..

Το σκέπαζε με έναν πολύ απλό μηχανισμό: απλούστατα δεν υπολόγιζαν την απόλαυση, τον οργασμό των γυναικών.,...

μερικές δεκάδες χρόνια πριν θεωρούνταν αυτονόητο πως μόνο ο άνδρας έχει δικαίωμα στον οργασμό και σεξουαλική ικανοποίηση . Η γυναικά όταν παντρεύονταν μάθαινε από την μαμά της ότι κάτι θα ...υποστεί ...

Το λέω λίγο σχηματικά αλλά σκεφτείτε πως η απόλαυση ήταν- ίσως για χιλιάδες χρονιά -προνόμιο των ανδρών και - στην περίπτωση των ομοφυλοφίλων - μόνο των "ενεργητικών " Η ...παθητική απόλαυση ήταν εκτός συζήτησης... Θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε καν . Κιαν υπήρχε έμενε στα σκοτεινά

Και τι έγινε τις τελευταίες δεκαετίες; έγινε ότι οι Γυναίκες διεκδικούν ενεργητικά και Δημόσια Όχι μόνο ίση αμοιβή για ίση εργασία κλπ. αλλά και το πιο Μύχιο δικαίωμα: το δικαίωμα στη σεξουαλική ικανοποίηση,..

Αυτό με τη σειρά του προκαλεί άγχος στους άνδρες ,..

Στα παλιά ελληνικά έργα αρκούσε να έχεις μια καλή κοινωνική θεσούλα για να έχεις την απόλαυση ,.. Γι αυτό και έβλεπες κάτι όμορφες να ερωτεύονται τύπους σαν τον Γκιωνακη η τον Σταυρίδη κλπ,,

Στην εποχή μας ο άνδρας αισθάνεται συχνά άοπλος και ανεπαρκής μπροστά στην γυναίκεια - και σεξουαλική - χειραφέτηση..

Και αυτή του η ανασφάλεια εξηγεί μια νέου τύπου επιθετικότητα που δεν είναι του ,..πάτερα -αφέντη της πατριαρχίας αλλά του Πληγωμένου ζώου που γίνεται πολλές φορές πιο επικίνδυνη, ....

Η σημερινή βία κατά των γυναικών είναι άλλης τάξεως από την βία της πατριαρχίας ...

Εκεί την γυναίκα την προστάτευε η κοινωνική θέση το στάτους ο ρόλος , η παράδοση .. η ΒΙΑ κατά των γυναικών ξεσπούσε στον πόλεμο, την κατάκτηση κλπ. πάνω στις γυναίκες των ηττημένων Όμως σε καιρό ειρήνης η παράδοση έθετε όρια , άνισα βέβαια και Βάναυσα όρια

... Σήμερα έχουμε όλο και πιο πολύ και σε αυτό το πεδίο έναν εμφύλιο πόλεμο και με την έννοια του ...φύλου...

Ακήρυκτο και εντεινόμενο .. Οι βιασμοί σήμερα δεν προκύπτουν μόνο η κυρίως από την σεξουαλική στέρηση αλλά από την επιθυμία εκδίκησης το μίσος ,,, , Κι αυτό είναι άλλο:

Όπως έγραφε ο Γκιντενς

Το άγχος των αντρών για την σεξουαλικότητα ,ήταν, σε μεγάλο βαθμό, κρυμμένο για όσο καιρό ήταν στη θέση τους οι διάφορες (προνεωτερικές)κοινωνικές συνθήκες που το προστάτευαν. Στην παρούσα εποχή, η ανδρική σεξουαλική βία, απορρέει από την ανασφάλεια Η (ανδρική)βία είναι μια «καταστροφική αντίδραση στη φθίνουσα συνενοχή των γυναικών » Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση της Οικειοτητας

Αυτό ζούμε λοιπόν .. ΟΧΙ μια συνέχεια της Πατριαρχίας αλλά μια Αντίδραση . Και αυτό που ζούμε τώρα ,δεν είναι περίπου μια Υστερική αντίδραση ένα Σαλό της εξουσίας , οι 120 τελευταίες μέρες ;… ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

δειτε και Έρωτας, Πανδημία και Διαδίκτυο.. Πέτρος Θεοδωρίδης

ΜΟΝΟ ΜΕΣΏ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΞΙΣΜΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΜΦΥΛΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

 ΜΟΝΟ ΜΕΣΏ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΞΙΣΜΟ ΤΗΝ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΜΦΥΛΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

συχνά ακούμε ότι για τις μάτσο , σεξιστικές συμπεριφορές ανδρών και οχι μόνο εν Ελλάδι ευθύνεται η οικογένεια , κλπ...

Σωστό, ολόσωστο.

Αλλά για σκεφτείτε την ιδια διαπίστωση ως ..πρόταση αλλαγής : Είναι δυνατόν να αλλάξουμε τα πρότυπα που διαμορφώνει η ελληνική οικογένεια , ένα η δυο εκατομμύρια ελληνικές Οικογένειες ; και πως ; μέσω της τηλεόρασης;

Θέλω να πω ότι , και αν ακόμα είναι αληθές το ότι η οικογένεια κυρίως διαμορφώνει πρότυπα εμφυλης συμπεριφοράς

ΠΑΛΙ το Κύριο εργαλείο που έχει μια Δημοκρατία για να αλλάξει τα σεξιστικά . Μάτσο , επιθετικά πρότυπα είναι το σχολείο ...

Και πως μπορεί να τα αλλάξει το σχολείο ;

Με επιμονή, με προγράμματα όπως το θαυμάσιο '' Στηρίζομαι στα Πόδια μου '' με μαθήματα Κοινωνικών επιστημών ( Σαν αυτά που κατάργησε βίαια εν μια Νυκτί η Κεραμέως)

,με σεξουαλική αγωγή ( που φυσικά Δεν είναι Βιολογικό μόνο μάθημα αλλά κυρίως μάθημα Κοινωνικών επιστημών ) με παιχνίδια ρόλων ,,.... ''

Αυτό έχουμε. Έχουμε τίποτε άλλο; Τα τηλεοπτικά σώου Μήπως; Η μήπως την Αυστηροποιηση των Ποινών όπως προτείνουν πολλοί οδηγώντας ηθελημένα η αθελητα σε μια εφιαλτικά συντηρητική κοινωνία ( λες και είναι δυνατόν να φτάσουμε στη Χειραφέτηση μέσω του Φόβου )

 

η ανδρικη ετεροφυλοφιλια οικοδομειται. πανω στο μπουλιγκ ..

Φασισμος και Σεξουαλικότητά ή ΓΙΑ. ΤΟΝ ΑΝΔΡΙΣΜΟ. ΩΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΥΜΕΝΟ. ΜΠΟΥΛΙΓΚ. (Σχολιο μου. απο ενα διαλογο ) η ανδρικη ετεροφυλοφιλια οικοδομειται. πανω στο μπουλιγκ .. εσωτερικευμενο και εξωτερικο.. Διοτι. ..σεαντιθεση με την γυναικεια ομοφυλοφυλια - που πριν μερικες Δεκατιες δεν υποψιαζονταν καν την υπαρξη της-Ο ανδρας. ΔΕΝ αρκει να μην ειναι ομοφυλόφιλος.. Πρεπει να αναδεικνύει και αποδεικνύει διαρκως την βαρβατιλα του.... Αυτο δεν ειναι απλως κοινωνικο ζητημα .. Ειναι. ΕΞΟΧΩΣ πολιτικο... Οι Ιαπωνες στον Β παγκοσμιο πολεμο βιαζαν ομαδικα Κινεζες και δεν επετρεπαν στους. Νεοσυλλεκτους να συμμετασχουν πριν ....παλιωσουν.. .............................................. Στη. Δεκαετια του 60 και του 70 ο ξυλοδαρμός του ομοφυλόφιλου ηταν σχεδον τελετη Μυησης. στην εφηβεια.. Δεν ειναι σεξουαλικής Υφης αυτα, δεν ειναι ζητημα ...ορμων: ειναι πολιτικος Ελεγχος.. Ο εθνικισμος. Και κυριως ο φασισμος. Στηριζεται και στην διαρκη απειτηση να ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ του οτι εισαι. ΑΝΤΡΑΣ ( δηλαδη κτηνωδης -- και ζητω συγνωμη απο τα κτηνη )..

Υπάρχει μια ομοιότητα στις δυο επιταγές του Συγχρόνου Καπιταλισμού....

Υπαρχει μια ομοιοτητα στις δυο επιταγες του Συγχρονου Καπιταλισμου το " Πήδα ακατάπαυστα " και το " Να σκέφτεσαι Θετικά να είσαι Ευτυχισμένος ( όπως το δείχνει το βιβλίο Ευτυχιοκρατια ) Και στις δυο Κατηγορικές προσταγές λείπει- όπως από τις σύγχρονες ψηφιακές φωτογραφίες " το Αρνητικό : το πένθος η λύπη η επεξεργασία εκείνη που επέτρεπε παλιότερα στην χαρά να αντιπαρατεθεί στη θλίψη oπως η μέρα στη Νύχτα.. Θέλω να πω πως η λατρεία του οργασμού και της ακατάπαυστης σεξουαλικής επίδοσης αδειάζει το σεξ από την απόλαυση του το κάνει Σεξ μηχανικό ,μονότονο ,μουντό και βαρετό όπως μια πορνογραφική ταινία με γελοία υπόθεση .... Η πορνογραφία σήμερά γίνεται σύμπτωμα γενικευμένης κατάθλιψης που είναι κάτι άλλο από την Φαουστικη Μελαγχολία : εκείνη πρόκυπτε από ένα Πλεόνασμα που δεν μπορούσε να διοχετευτεί πουθενά ,αυτή εδώ ( η καταθλιψη ) από ένα διαρκές έλλειμμα και μια αναπλήρωση στη σεξουαλικοποιηση του Άγχους. Αχ ! Αυτή η κραυγή "Απόλαυσε το ! Ζήσε το Τώρα ! " που μας εμποδίζει από την Απόλαυση ακριβώς επειδή επικεντρώνεται στην απόλαυση του οργάνου που μεσολαβεί αναμεσά στον άνδρα και στη γυναίκα . Καθώς συγκεντρωνόμαστε εκεί δεν απολαμβάνουμε τη μυρωδιά την αφή τη γεύση του αλλού..Τις μυριάδες αποχρώσεις του. άλλου....σωματικές και συναισθηματικές . Το άγχος για τη αναζήτηση συμπυκνωμένου νοήματος στο σεξ σκοτώνει τον διάχυτο ερωτισμό της ανθρωπιάς μας... πετρος θεοδωριδης ..

Στην εποχή μας επιστρέφει με βήμα γοργό ένας Πουριτανισμός: όχι πια βασισμένος δε μια θρησκευτική ηθική αλλά σε μια Γυμνή ηθική: Βλέπε αλλά μην αγγίζεις

Στην εποχή μας επιστρέφει με βήμα γοργό ένας Πουριτανισμός: όχι πια βασισμένος δε μια θρησκευτική ηθική αλλά σε μια Γυμνή ηθική: Βλέπε αλλά μην αγγίζεις .. Είναι ένας πουριτανισμός προσαρμοσμένος πλήρως στην οπτική και πορνογραφική εποχή μας, στις Εικόνες , στους καθρέφτες, στην Επίδειξη, στη Κουλτούρα του Ναρκισσισμού μας. Ήρθε κι έδεσε η Πανδημία με το " Μείνε Μακριά μου " ο Νεοφιλελευθερισμός με τον μύθο της ατομικής βούλησης και ( κατασκευασμένης) συναίνεσης καθώς και η διάχυτη Ματαίωση Προσδοκιών.: Καθώς οι ισχυροί του κόσμου και η παγκόσμια ελίτ γίνεται αόρατη , καθώς ο κόσμος γίνεται όλο και πιο αυτιστικός και Μάτριξ , καθώς εξαφανίζεται ο Άλλος γινόμαστε όλοι Άλλοι. Και κατασκευάζεται ο Άλλος ως εχθρός : Ο Δεξιός, ο Αριστερός, ο Εθνικός Εχθρός , ο Σεξουαλικά εχθρός . Στη ρευστή εποχή μας ο κάθε Άλλος γίνεται δυνητικά εχθρός. Και νιώθουμε όλοι Θύματα : Αξίζαμε περισσότερα , μας αδίκησαν , ο άλλος Φταίει. O κάθε άλλος Πετρος Θεοδ.

Το Σεξ ως Χρημα ή Σκέψεις για το Σαλό του Θεαματος

Το Σεξ ως Χρημα ή Σκέψεις για το Σαλό του Θεαματος Mολις διαβασα απο αυτο το παλιό βιβλίο " Νεύρωση και πάλη των τάξεων " ξανα βρηκα πάλι τον μίτο που συνδέει την σεξουαλικότητα με την καπιταλιστική Οικονομία : το χρήμα ως Γενικό ισοδυναμο στη σχεση Χ - Ε - Χ' . ΤΟ σεξ ως Γενικό ισοδύναμο Σ- Ε -Σ ' . .Υποψιάζομαι οτι - όπως ολοι βέβαια στον ακραίο Τουρποκαπιταλισμό που ζούμε εχουμε εθιστεί στην κατανάλωσή και καθώς η Πορνογραφια όλο και περισσότερο οχι απλώς καθρεφτίζει τον κοσμό μας αλλα και τον διαμορφώνει, το Σεξ πια γίνεται ενα παράλληλο νόμισμά ενα Σεξκοιν ( κατα το Μπιτκόιν ) που κινεί μια παράλληλη οικονομία ψυχών και σωματων .Αυτή η σεξουαλοποιηση του Κοινωνικού ,η απογύμνωση του Κοινωνικού και η προσφορά στον Μολώχ του Σεξ - ίσως - βρίσκει τη πληρέστερη μορφή του στον κοσμο του Θεαματος - ας πούμε του Θεατρου :εκει το γυμνό ,η επιθυμία και η αμεσότητα των σωμάτων μαζι με τον διάχυτο Ναρκισσισμό που παράγει το χειροκρότημα και η Εμφανής Ανισότητα στος σχέσεις (πρώτο όνομα κλπ ) δημιουργούν ισως ενα πεδίο σεξουαλικοποιησης που είναι πολύ διαφορετική απο αυτην που αντιλαμβανόμασταν ως σεξουαλική απελευθέρωση στα τέλη της δεκαετίας του 70 στη Ελλάδα..Τοτε , στα τέλη του '70 η απελευθέρωση της σεξουαλικοτητας συνυφαινονταν με ένα αίσθημα Χειραφέτησης αγοριών και κοριτσιών και ισοτιμίας : Απελευθέρωσης απο τα στενά έθιμα μιας ακομα εν πολλοις Αγροτικής Ελλαδας .. Απελευθερωσης ακόμα και απο τις κομματικές επιταγές μιας κομμουνιστικής ηθικής μιας και η τοτε - γυρω στα 78 - 80 , της πάλης εναντια στον νόμο 815 - ήταν κυριως υπόθεση μιας αριστερής νεολαίας που εξεγειρονταν ανάμεσα στα άλλα και ενάντια στο Κόμμα .. - Ονομα του Πατερα. Απο τότε πέρασαν 40 χρόνια και η τοτε απελευθέρωση κατέληξε χειραγώγηση και εξουσία και το Σεξ κατι ως Πρόσόδος ίσως ή Φόρος ή αντίτιμο για την Εισαγωγή στον χώρο του Θεάματος Οπως στεγνωσαν ολες οι σχέσεις και απο ολες τις αξίες χρήσης απεμεινε η ανταλλακτική αξια ως γενικό ισοδύναμο ετσι και το Σεξ εχασε την αξία χρησης του .Εγινε γενικό ισοδύναμο .. Ειμαστε ολο και πιο πολύ άνθρωποι χωρις ιδιοτητες , χαμένοι στη Μετάφραση στον κοσμο των ομοιωμάτων και του Θεαματος .Το Σεξ εχει γίνει και γίνεται η αορατη Ουσια , η Πεμπτουσία του κόσμου μας , εκεινο που συνδέει το θέαμα , το Πνευνα της εποχής . Το σεξ ως σαγηνευτική μεταμφίεση του άλλου γενικού ισοδύναμου του χρήματος..

διάφορες των βιασμών και βίας κατά των γυναικών που γινόταν στις Προ νεωτερικές και εν πολλοίς και νεωτερικές κοινωνίες απλό την Βία και τους Βιασμούς και Γυναικοκτονιες που ασκούνται σήμερα:

η συζήτηση με μια εξαιρετική φίλη με βοήθησε να ξεκαθαρίσω στη σκέψη μου ,τις, κατά τη γνώμη μου ,διάφορες των βιασμών και βίας κατά των γυναικών που γινόταν στις Προ νεωτερικές και εν πολλοίς και νεωτερικές κοινωνίες απλό την Βία και τους Βιασμούς και Γυναικοκτονιες που ασκούνται σήμερα: Α. Στις πρώτες . Η Βία και ο Βιασμός ασκούνται νομιμά , νομιμοποιημένα και θεσμικά , εντός γάμου η παλλακείας κ.λπ., Ασκούνταν και σε σε περίπτωση πολέμου , λεηλασίας κλπ. .. Αλλά και στην πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση δεν υπολογίζονταν καν οι ίδιες οι γυναίκες .. α1 Στην πρώτη ο βιασμός της γυναίκας εντός Γάμου θεωρούνταν Δικαίωμα του ανδρός .. Η ''παρθενοφθορία΄'' η αποπλάνηση Κόρης θεωρούνταν όχι προσβολή της ιδίας αλλά του Πατρός της η του συζύγου της , της τιμής του. Αποκαθίσταται (στην πρώτη περίπτωση )με τον Γάμο. α2. Η βία και βιασμού των Γυναικών των Ηττημένων είναι Κυρίως προσβολή προς τους άνδρες Ιδιοκτήτες τους , πατέρες η συζυγούς .. Όπως περίπου σήμερα στα Γήπεδα … Β. Η βία κατά γυναικών σήμερα και οι βιασμοί , αφορούν Προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας αλλά και του σώματος της ιδίας της Γυναίκας ως γυναίκας .. Πετρος Θεοδωρ.

Τώρα που ζούμε πια πλήρως την εποχή του "συνάλληλου" έρωτα.....

υπάρχει μια άκρως ενδιαφέρουσα σκηνή στην ταινία love afairs που είδα χτες όπου ο ήρωάς που επιζητούσε την σεξουαλική συνεύρεση με μια απλό τις ηρωίνες του Έργου φτάνοντάς τη στιγμήν των ερωτικών αγγιγμάτων αντιλαμβάνεται ότι δεν νοιώθει όπως το περίμενε .. Αντιλαμβάνεται επίσης ότι είναι υποχρεωμένος να υποκριθεί ότι αισθάνεται άκρως ερωτικά.. Σκέφτομαι λοιπόν ότι για αιώνες η γυναίκα ήταν εκείνη που υποκρίνονταν οργασμό όταν η σεξουαλικότητα ήταν ακόμα θέμα αποκλειστικά ανδρικό και αφορούσε την διείσδυση και την ικανότητα ικανοποίησης ... Τώρα που ζούμε πια πλήρως την εποχή του "συνάλληλου" έρωτα (όπου και οι γυναίκες διεκδικούν το ‘’δικαίωμα’’ στον οργασμό και την σεξουαλικότητα )είναι ο άνδρας που καλείται να αποδείξει την σαρκική τρυφερότητα της νέας σεξουαλικότητας της οποίας Πλοηγός και οδηγός είναι πια η γυναίκα. Πετρος Θεοδ.

Σκέψεις για την λείανση και την αποτρίχωση των γυναικείων αλλά και των αντρικών σωμάτων

Σκέψεις για την λείανση και την αποτρίχωση των γυναικείων αλλά και των αντρικών σωμάτων :,. .Επειδή τελευταία έχω πάθει κάτι με αυτόν τον Κορεατη φιλόσοφο τον Μπιουλ Τσουλ Χαν .. Μιλάει για την Κοινωνία της Διαφάνειας που δεν ανέχεται το Αρνητικό και τις γωνίες κλπ. και - το λέω με δικά μου λογια - : το ιδανικό του είναι η Λεία επιφάνεια του σμαρτφον ,που δεν ανέχεται την παραμικρή γρατζουνιά η ατέλεια .. Ε λοιπόν αυτή η Λείανση , δεν παρατηρείται πια και στην μανία με την αποτρίχωση; Το σώμα των Γυναικών πρέπει να μην έχει την παραμικρή ,,,τρίχα , τη παραμικρή ατέλεια να είναι Λείο σαν τις Οθόνες των κινητών και των Λαπτοπ... Και , να βλέπεται αλλά να μην αγγίζεται καθώς ζούμε στον πρώτο απολύτως Οπτικό πολιτισμό της ιστορίας . Έτσι η γυναικα πρέπει να αφομοιωθεί Πλήρως στην Εικόνα που έχει κατασκευάσει η διαφήμιση .. : Χαμογελαστή , λεία, βλέπε αλλά μην αγγίζεις .. Στην Κοινωνία του Στριπτήζ η λείανση κάνει τις γυναίκες δισδιάστατες , κατάλληλες για την Οθόνη .. Και εναλλάξιμες , ανταλλάξιμες ολόιδιες ... Στην ταινία κινουμένων σχεδίων ή μάλλον κούκλων Ανομαλιζα ( υπάρχει στο Youtube , - ένας Μπουχτισμένος από τα ιδια και τα ίδια επιχειρηματίας ερωτεύεται μια γυναικά - όχι όμορφη αλλά αυθεντική και διαφορετική - . Για ενα βράδυ .. Μετα ανακαλύπτει ότι και αυτή είναι Ιδιά , πανομοιότυπη ., ... Στις κοινωνίες που ζούμε γινόμαστε όλοι δισδιάστατα καρτούν ,.,.. ,ο Μπιουλ Τσουλ Χαν επιμενει ότι στην εποχή μας έχουμε μια υπερβάλλουσα Θετικότητα.. Τι σημαίνει αυτό .; Κάτι ανάλογο με την Ευτυχιοκρατια που λέει η Εύα Ιλλουζ και ο Cabanas ... Αποφυγή κάθε τι αρνητικού είτε ως σκέψη είτε ως ...Ρυτίδα ... Λείανση ... γυάλισμα κάθε επιφάνειας ... Ο Χαν φέρνει ως παράδειγμα Γλυπτά της μόδας της σύγχρονης εποχής οπού λείπει κάθε εξόγκωμα , κάθε ανωμαλία ,,. . Όμως , ας πούμε στα νέα κορίτσια (και αγόρια γιατί και εκεί εξαπλώνεται η τάση λείανσης - και δεν αναφέρομαι μόνο στην αποτρίχωση που είναι σύμπτωμα ) ότι ενα λείο , πανέμορφο , τέλειο σώμα και πρόσωπο μπορεί να είναι μεν Τέλειο και επιθυμητό αλλά δεν είναι ερωτευσιμο . Γιατί; Γιατί ο έρωτας είναι μια βουτιά στα βάθη της ύπαρξης και ο ερων αποζητά όχι την τελειότητα , αλλά τη ρωγμή στην επιφάνεια του δέρματος , την δίοδο προς τα μέσα , το ελάττωμα ... Αυτό το σημαδάκι στο δέρμα του αλλού /ης δεν είναι εκείνο που παραβλέπουμε όταν ερωτευόμαστε αλλά αυτό εξαιτίας του οποίου ερωτευόμαστε ... Τις τέλειες γυναίκες ,τις κούκλες στις βιτρίνες τις θαυμάζουμε αλλά σπάνια ερωτευόμαστε .. ..Τι είναι αυτό που μας κάνει να ερωτευόμαστε ; είναι η Έλλειψη του άλλου..

Η Δίψα για Ζωή είναι λιβιδικης τάξεως . Δεν πηγάζει από το Συνειδητό, αλλά το Ασυνείδητο.

Δεν ξέρω πως να σας εξηγήσω το πώς η επιθυμια Ζωης γίνεται και επιθυμία Θανάτου . Θα προσπαθήσω όμως: Η Δίψα για Ζωή είναι λιβιδικης τάξεως . Δεν πηγάζει από το Συνειδητό, αλλά το Ασυνείδητο. Το Ασυνείδητο δεν μπορεί να φανταστεί το Μηδέν , γιατί ; γιατί σκέφτεται με εικόνες . μπορείτε να φανταστείτε ένα δέντρο αλλά όχι ένα Μη Δέντρο Το Ασυνείδητο όμως δεν μπορεί να φανταστεί τον θάνατο όχι τουλάχιστον τον δικό του θάνατο. Ακόμα και αν τον επιθυμεί , ως αυτοκτονικη τάση π.χ το θεωρεί προέκταση της δικης του ζωής.. .Έτσι αυτό που μοιάζει επιθυμία Θανάτου είναι στην ουσία επιθυμία ζωής , υπερβολική επιθυμία ζωής ως τον Θάνατο , επιθυμία Υπέρβασης της Ζωής μεσω ακομα και του θανάτου , Ζουισανς ...

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ,ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΣΙΑ,ΙΣΤΟΡΙΑ Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι .ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ NOMADIC UNIVERSALITY Intellectual Commons

παρακαλώ πολύ μην αφησετε να σας σοκάρει ο τιτλος .. Προκειται για εξαιρετικο απο καθε αποψη αρθρο https://nomadicuniversality.com/.../%cf%84%ce%b1-%ce.../... Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι NOMADICUNIVERSALITY.COM Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι της Βικτουάρ Τυαγιόν «Ο φεμινισμός είναι μια συλλογική περιπέτεια, για τις γυναίκες, για τους άντρες, για τους λοιπούς. Μια επανάσταση που έχει αρχίσει. Μια κοσμοθε.... ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ,ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΣΙΑ,ΙΣΤΟΡΙΑ Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι 13 ΙΟΥΝΙΟΥ 2021 NOMADICUNIVERSALITY ΟΛΙΒΙΑ ΓΚΑΖΑΛΕ,ΑΡΡΕΝΩΠΟΤΗΤΕΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ της Βικτουάρ Τυαγιόν «Ο φεμινισμός είναι μια συλλογική περιπέτεια, για τις γυναίκες, για τους άντρες, για τους λοιπούς. Μια επανάσταση που έχει αρχίσει. Μια κοσμοθεώρηση, μια επιλογή. Το ζητούμενο δεν είναι να αντιπαραθέσουμε τα μικρά πλεονεκτήματα των γυναικών στα μικρά κεκτημένα των ανδρών, αλλά να τα τινάξουμε όλα στον αέρα». Virginie Despentes, King Kong Théorie Το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα εγχειρίδιο για να μάθει κανείς πώς να γίνει πραγματικός άντρας. Ούτε είναι μια προκήρυξη ενάντια σε κάποια αφηρημένη οντότητα που θα ονομαζόταν «οι άντρες», που να τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι. Και δεν είναι μία προσωπική άποψη για την αρρενωπότητα την οποία θα είχα αντλήσει από λιγότερο ή περισσότερο εμπνευσμένες παρατηρήσεις του κοντινού μου περιβάλλοντος. Είναι μία απόπειρα σύνθεσης εκατοντάδων εργασιών –άρθρων, διδακτορικών, δοκιμίων, ντοκυμανταίρ- που αφορούν την αρρενωπότητα, τους άνδρες και τον ανδρισμό, που είχα την ευκαιρία να διαβάσω στο πλαίσιο της δουλειάς μου. Είμαι δημοσιογράφος. Εδώ και δύο χρόνια, σε μια εκπομπή που μεταδίδεται σε podcast, Les couilles sur la table, συζητώ για καμιά σαρανταριά λεπτά με ειδικούς/-ές σε κάποιο ζήτημα σχετικό με την αρρενωπότητα. Είναι πανεπιστημιακοιές[1], καλλιτέχν-ιδ-ες, ερευνήτριες. Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, έχουν μεταδοθεί σαράντα επεισόδια. Είμαι φεμινίστρια, πάει να πει: πιστεύω σε αυτή την επαναστατική ιδέα ότι οι γυναίκες είναι άνθρωποι. Θέλω, και πιστεύω ότι είναι δυνατό, όποιο κι αν είναι το φύλο μας, να μπορούμε να διάγουμε βίους ελεύθερους και ευτυχείς, σε ίση μοίρα. Είμαι πεπεισμένη ότι το ζήτημα αυτό των έμφυλων σχέσεων, και άρα της αρρενωπότητας, μας αφορά απολύτως όλες και όλους, σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Ως γυναίκα, από την πιο νεαρή ηλικία, με σημάδεψε η διαδεδομένη έμφυλη βία. Όπως πολλές, για παράδειγμα, υπέστην παρενοχλήσεις και προσβολές στο δρόμο, μόλις βγήκα από την παιδική μου ηλικία. Μεγαλώνοντας στη δεκαετία του 1990, σημαδεύτηκα επίσης από την εποχή, απ’ όσα έβλεπα να γίνονται στον κόσμο –τους στρατιώτες που ήταν υπεύθυνοι για τις σφαγές στο Κόσοβο, τους ισλαμιστές τρομοκράτες, τους μαθητές λυκείου που πολυβολούσαν τους συμμαθητές τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, τους κατά συρροή δολοφόνους, τους βιαστές και τους παιδεραστές στα τηλεοπτικά δελτία, τις ταινίες και τα βιβλία: άντρες, ξανά και ξανά. Το πρώτο ζήτημα που με κατατρύχει λοιπόν από καιρό είναι το νόημα της βίας. Γιατί, παντού στον κόσμο, οι βιαιότητες αυτές διαπράττονται από άτομα αρσενικού γένους; Ως παιδί, και μετά ως έφηβη, μας ένιωθα, όλες και όλους, κλεισμένες μέσα σε ρόλους που δεν μας ταίριαζαν πραγματικά: εγώ και οι φίλες μου έπρεπε να καταπίνουμε την οργή μας, να είμαστε πιο γλυκιές, να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις· εκείνοι τσακώνονταν βγαίνοντας απ’ το μάθημα, φώναζαν «παλιοπούστη» σε κάθε διάλειμμα, ρίχνανε χαστούκια … Αυτή η μεγάλη μασκαράτα με προβλημάτιζε. Αλλά ο μόνος λόγος περί ανδρών στον οποίο ήμουν εκτεθειμένη ήταν ο λόγος των γυναικείων περιοδικών, τα οποία καταβρόχθιζα, που μας μάθαινε να καταλαβαίνουμε τι αρέσει στους άντρες και τι περιμένουν από μας. Όλα φωτίστηκαν όταν έφτασα δεκαέξι: η μεγάλη μου αδερφή μού χάρισε το King Kong Théorie της Βιρζινί Ντεπάντ, που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Το βιβλίο αυτό μου άλλαξε τη ζωή. Μπορώ ακόμα σήμερα να παραθέσω από μνήμης ολόκληρα χωρία, όπως το εξής: «Ο παραδοσιακός ανδρισμός είναι ένα εγχείρημα που ακρωτηριάζει τόσο όσο και η ανάθεση της θηλυκότητας». Ήταν τόσο διαυγές, και τόσο πιστό σε όλα όσα έβλεπα παντού γύρω μου: κορίτσια που αφήνονταν, μερικές φορές πρόσχαρα, στην υποταγή και την υπακοή· αγόρια συχνά ανίκανα για συναισθηματική εγγύτητα με τους πιο κοντινούς φίλους τους, απότομα και βίαια από συνήθεια, για το ίματζ, τα οποία όμως συγκρατούσαν τα δάκρυά τους και, τρομοκρατημένα, έκρυβαν την τρωτότητά τους. Διότι αυτό που μαθαίνουν ακόμα και σήμερα τα αγόρια, με χίλιους τρόπους, είναι ότι απαξιώνονται αν υιοθετήσουν στάσεις ή δραστηριότητες κωδικοποιημένες ως γυναικείες. Το δεύτερο ζήτημα αυτού του βιβλίου, λοιπόν, είναι το ζήτημα αυτών των στερεοτύπων και των επιταγών του ανδρισμού. Η ανδρική κυριαρχία παραμένει μία προφάνεια. Το ερώτημα πότε και πώς άρχισε είναι συναρπαστικό, αλλά δεν είναι το αντικείμενο αυτού του βιβλίου. Ας θυμίσουμε μόνο τρία πράγματα: έχει πανάρχαιες ρίζες, πολλών χιλιετιών, και φαίνεται να ισχύει για όλες τις κουλτούρες· δεν υπήρξε ποτέ αντίστροφο ισοδύναμο της πατριαρχίας (σε καμία εποχή οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα να ακρωτηριάζουν, να φονεύουν, να εγκλείουν, να επιτίθενται στους άντρες)· τέλος, η κυριαρχία αυτή είναι δομική –ταυτόχρονα οικονομική, συμβολική και πολιτισμική. Κανείς δεν εκφεύγει απ’ αυτήν· κανείς δεν μεγαλώνει εκτός της έμφυλης τάξης· είναι σαν τον αέρα που αναπνέουμε. Η ανδρική κυριαρχία δεν είναι ούτε μία πραγματικότητα στην οποία συναινούμε ελεύθερα. Όλοιες ερχόμαστε σε μια κουλτούρα ήδη συγκροτημένη. Είμαστε τα προϊόντα της, και την παράγουμε με τις πρακτικές μας και με την ύπαρξή μας. (…) Τέλος, για να μην υπάρχουν αμφισημίες, σχετικά με το επίμονο κλισέ που θέλει τις φεμινίστριες να μισούν τους άντρες, καλό είναι να διευκρινίσω: δεν θεωρώ ότι οι άντρες είναι εχθροί των γυναικών. Ακριβώς επειδή αγαπώ τους άντρες είναι που πιστεύω στη δυνατότητα να ζήσουμε εξισωτικές σχέσεις, που είμαι φεμινίστρια. Δεν πρόκειται για κάποιο πόλεμο μεταξύ γυναικών και ανδρών· το αντίθετο: παλεύοντας κατά του σεξισμού, ο φεμινισμός είναι ίσως η μόνη μας ελπίδα να κάνουμε βιώσιμη τη συμβίωσή μας, χωρίς κανείς να κυριαρχεί επί του άλλου. Θέλω λοιπόν επίσης να καταλάβω την κυριάρχηση ορισμένων ανδρών επί άλλων ανδρών: αυτό είναι το τρίτο μεγάλο ερώτημα αυτού του βιβλίου. Όλοι οι άντρες είναι σε κυριαρχική θέση, αλλά κάποιοι είναι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Η αρρενωπότητα επιβάλλει όχι μόνο μια ιεράρχηση μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά και μια ιεράρχηση των ανδρών μεταξύ τους. Το να ενδιαφερθείς για τις αρρενωπότητες, να επιστρέψεις το βλέμμα, σημαίνει λοιπόν επίσης να θέσεις ξανά υπό διερώτηση την οικονομία μας, τους πολιτικούς, δικαστικούς, ιατρικούς μας θεσμούς, με άλλα λόγια, τις εξουσιαστικές μας δομές. Δεν υπάρχει τίποτε το μοιραίο σε όλα αυτά· πρόκειται για ζητήματα δομικά, και τις δομές μπορούμε να τις καταλύσουμε, ή να τις παρακάμψουμε. Στα είκοσί μου, είχα την τύχη να σπουδάσω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί έμαθα ότι, στο πλαίσιο των τμημάτων των gender studies, πανεπιστημιακοί δούλευαν επίσης πάνω στις masculinities studies. Το ζητούμενο ήταν να αντιστρέψεις το βλέμμα, εκεί όπου η αρρενωπότητα ως τέτοια υπήρξε ανέκαθεν το τυφλό σημείο της κυριαρχίας. Με άλλα λόγια, για να επαναλάβω τα λόγια τού Ερίκ Φασσέν [Eric Fassin] από το επίμετρό του στο βιβλίο της Ρέιουιν Κοννέλλ [Raewyn Connell] Αρρενωπότητες, στο οποίο θα επανέλθω διά μακρών σε αυτό το βιβλίο: «Αν οι σπουδές για τις γυναίκες τούς είχαν επιτρέψει την πρόσβαση σε μία οικουμενικότητα η οποία μέχρι τότε επιφυλασσόταν στους άντρες, οι σπουδές για τους άντρες θα έκαναν τους τελευταίους να εισέλθουν στο χώρο μιας ιδιαιτερότητας όπου μέχρι τότε ήταν περιορισμένες οι γυναίκες». Γυρίζοντας στη Γαλλία, έλεγα ότι κάποια μέρα θα μου άρεσε να γράψω για την αρρενωπότητα, αλλά δεν αισθανόμουν ότι νομιμοποιούμαι γι’ αυτό. Κατά βάθος, νομίζω ότι περίμενα να το αναλάβει κάποιος άντρας. Ωστόσο, προσπάθησα πολλές φορές να προτείνω θέματα σχετικά με την αρρενωπότητα, για χρόνια, αλλά κανείς δεν φαινόταν να το βρίσκει ενδιαφέρον. Στη σχολή δημοσιογραφίας όπου σπούδασα, δεν το θεωρούσαν καν ζήτημα. Μερικά χρόνια αργότερα, αποφάσισα να γίνω ανεξάρτητη δημοσιογράφος ώστε επιτέλους να ασχολούμαι με τα θέματα που ενδιέφεραν εμένα. Επί χρόνια, έβλεπα να δημοσιεύονται μελέτες και άρθρα διαφωτιστικά και ενδιαφέροντα στον πανεπιστημιακό κόσμο, αλλά τα ΜΜΕ ποτέ δεν μιλούσαν γι’ αυτά. Θέλησα να τα μοιραστώ, συνομιλώντας με τους ερευνητές και τις ερευνήτριες που αφιέρωσαν τόσο χρόνο να στοχαστούν γι’ αυτά τα ζητήματα. Το podcast ήταν το ιδεώδες μέσο γι’ +αυτό. Εξ αρχής θέλησα να δώσω το λόγο στους πανεπιστημιακούς, και όχι να μεταδώσω υποκειμενικές μαρτυρίες διάσημων ή ανώνυμων ανδρών που θα έδιναν την προσωπική τους άποψη για την δική τους αρρενωπότητα. Πρώτον διότι είναι πολύ δύσκολο να έχεις «άποψη» όταν είσαι από τη μεριά της κυριάρχησης –πολύ σπανίως έχει κανείς συνείδηση των προνομίων που συνεπάγεται το να είσαι λευκός, ετεροφυλόφιλος, αρτιμελής, εντεύθεν του φύλου [cisgenre]. Έπειτα, είμαι πεπεισμένη ότι, για να σκεφτούμε τις κυριαρχήσεις, έχουμε ανάγκη έννοιες, γεγονότα, στατιστικές, όχι μόνο μαρτυρίες (άλλωστε συχνά οι πανεπιστημιακοί αυτές συχνά δουλεύουν πάνω σε μαρτυρίες, σε εκτενείς συνεντεύξεις που συνέλεξαν υπομονετικά). Συχνά μου προσάψανε την χυδαιότητα του τίτλου Τα αρχίδια πάνω στο τραπέζι. Δουλεύω σήμερα σε ένα γραφείο όπου μας φαίνεται απολύτως νορμάλ να εκφωνεί κανείς φράσεις όπως Έχει κανείς ένα μικρόφωνο για τα αρχίδια; Τι θέμα έχουν τα αρχίδια αυτή την εβδομάδα; Δεν μπορώ να έρθω στη συνεδρίαση, πρέπει να μοντάρω τα αρχίδια … (Εξάλλου, αν συναντηθούμε κάποια μέρα, προπαντός μη μου πείτε αστεία για τα αρχίδια, σας διαβεβαιώ ότι στη σύνταξη του Binge Audio τα έχουμε πει και ξαναπεί όλα). «Βάζει τα αρχίδια του πάνω στο τραπέζι» είναι μία μεταφορά που πάντοτε μου κινούσε την περιέργεια. Παίρνω τη γραμματική και τα σχήματα λόγου πολύ σοβαρά. Δεν καταφέρνω ποτέ να ξεχάσω τελείως την κυριολεκτική σημασία των εκφράσεων, και η συγκεκριμένη μού φαινόταν να συνοψίζει εύστοχα αυτό που ήθελα να κάνω. Τα αρχίδια είναι το σύμβολο του ανδρισμού. Ετυμολογικά, η λέξη testicule βγαίνει από το testis, στα λατινικά «μάρτυρες»: τα όργανα αυτά είναι μάρτυρες του ανδρισμού. «Les couilles», μάλιστα, σε ορισμένες εκφράσεις, μπορεί να σημαίνει «οι άντρες»: ορισμένοι άντρες μεταξύ τους αποκαλούνται «ma couille», λένε ότι προτιμούν να βρίσκονται «entre couilles». Το να «έχεις αρχίδια» σημαίνει να έχεις θάρρος, σαν η ηθική αυτή αρετή να μπορεί να είναι μόνο ανδρική. Γι’ αυτό το λόγο σκέφτηκα ότι αυτό το τραπέζι, στο οποίο όποιος τα βάλει χαίρει εκτίμησης, θα μπορούσαμε να το μετατρέψουμε σε τραπέζι εξέτασης, συζήτησης, ανατομής της αρρενωπότητας. Είμαι πεπεισμένη ότι η γνώση χειραφετεί και ελευθερώνει. Πολλοί/-ές μου το είπαν και μου το έγραψαν: αυτές οι σκέψεις και οι αναλύσεις που μεταδόθηκαν σε αυτές τις συνεντεύξεις τούς προκάλεσαν συνειδητοποιήσεις, αλλαγές προοπτικής που τους επέτρεψαν να αναπνεύσουν κάπως καλύτερα. Εκπομπή πρώτη: Ανατροφές ανδρισμού Συζήτηση με την Ολιβιά Γκαζαλέ [Olivia Gazalé], η οποία διδάσκει φιλοσοφία και έχει γράψει τα βιβλία Je t‘aime à la philo : Quand les philosophes parlent d‘amour et de sexe [Σ’αγαπώ στη φιλοσοφία (ή «σε φιλοσοφικό στυλ»): Όταν οι φιλόσοφοι μιλούν για την αγάπη και το σεξ] και Le Mythe de la virilité – Un piège pour les deux sexes [Ο μύθος του ανδρισμού – μια παγίδα και για τα δύο φύλα). Ποια ήταν η εικόνα του ιδανικού άνδρα στην αρχαία Ρώμη; Οι κανόνες [canons] για τον ιδανικό άνδρα καθιερώθηκαν στην Ελλάδα, και μετά τελειοποιήθηκαν στη Ρώμη. Στην αρχαία Ελλάδα, το μοντέλο τους είναι η ἀνδρεία[2], δηλαδή ο ιδεατός ανδρισμός. Πρόκειται κατ’ αρχάς για κανόνες σωματικής ωραιότητας. Υπάρχει αυτή η ιδέα ότι το βέλτιστο του ανθρώπινου υλικού, η ανθρώπινη τελειότητα, είναι το ανδρικό σώμα. Πρέπει να έχεις φαρδιούς ώμους, να είσαι ψηλός … Σε αυτά προστίθενται κανόνες ηθικότητας, βγαλμένοι ιδίως από τη στωική φιλοσοφία. Ο Ηρακλής, ο οποίος είναι ο καλύτερος εκπρόσωπος της ελληνικής ἀνδρείας, τιμάται και θαυμάζεται για τις ποιότητες σωματικής ρώμης που διαθέτει, για την ισχύ και τo ανεπτυγμένο μυϊκό του σύστημα, αλλά επίσης για το θάρρος του, το πείσμα του, την ηθική του αξία, την τόλμη, τη μαχητικότητά του. Στους κανόνες αυτούς βρίσκουμε πάντοτε την διπλή αυτή ιδέα της ισχύος και του ελέγχου. Έπρεπε δηλαδή να είσαι ικανός να ελέγχεις, να κυβερνάς τον εαυτό σου; Προπαντός να κυβερνάς. Αυτό είναι που θέτει τον άνδρα υπεράνω της γυναίκας, η οποία θεωρείται ευέξαπτη, ανορθολογική, απερίσκεπτη, παρορμητική. Ο άνδρας, πάλι, πιστεύει ότι είναι πάντοτε κύριος των συναισθημάτων και των παθών του. Ο στωικισμός θα εισαγάγει την ιδέα ότι ο ανδροπρεπής άνδρας πρέπει να μάθει να υπομένει τον πόνο, μέχρι και να επιθυμεί το θάνατο. Στα δεκαεπτά του, ο νέος Ρωμαίος καλύπτεται από μία τόγα, η οποία συμβολίζει την pudor, δηλαδή όχι μόνο τη σωματική ευπρέπεια αλλά κυρίως την κάλυψη των συναισθημάτων. Ένας άνδρας δεν πρέπει να δείχνει τίποτε, δεν πρέπει ούτε να κλαίει ούτε να φτερνίζεται ούτε να φοβάται. Mε παραξένεψε πολύ που διάβασα ότι ο άνδρας, στους Ρωμαίους, δεν επιτρεπόταν ούτε να φτύνει, ούτε να φτερνίζεται, ούτε να ρουφάει τη μύτη του ούτε να χασμουριέται! Nαι, διότι όλα αυτά είναι σημεία θηλυπρέπειας. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι, το να είσαι άνδρας, σημαίνει πρώτα και κύρια να μην είσαι γυναίκα. Η εκθήλυνση είναι ο χειρότερος εφιάλτης στην αρχαιότητα –και συνέχισε να είναι για καιρό μετά. Ακόμα και σήμερα … Ασφαλώς. Ακριβώς επειδή το θηλυκό απαξιώνεται, η εκθήλυνση γεννά υποψίες ότι αποτελεί ένδειξη δειλίας, μικροψυχίας και μαλθακότητας. Η μαλθακότητα είναι ο εφιάλτης των Ρωμαίων: η mollitia. Η πιο συχνή βρισιά ήταν να σε πουν mollis! Η μαλθακότητα παραπέμπει στη γυναικεία παθητικότητα, άρα στην ιδέα ότι η γυναίκα δεν αυτοκυβερνάται (εφόσον δεν ελέγχει τις έμμηνες ρύσεις της), σε αντίθεση με τον άνδρα ο οποίος υποτίθεται ότι κυβερνά τη στύση και τις εκσπερματώσεις του … Μπορείτε να μας εξιστορήσετε πώς λειτουργούσε το σύστημα της παιδεραστίας στην αρχαία Ελλάδα; Πρώτα, πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι ίδιες οι κατηγορίες της ετεροφυλοφιλίας και της ομοφυλοφιλίας δεν υπήρχαν στην Ελλάδα. Ο άνδρας, ο ελεύθερος πολίτης, είχε, θα μπορούσαμε να πούμε, μια πολυφυλοφιλία, με άλλα λόγια είχε μία νόμιμη σύζυγο, ερωμένες, παλλακίδες (που τις αποκαλούσαν ἑταῖρες), ενώ επισκεπτόταν επίσης τις ιεροδούλους. Και κατά τη νεότητά του είχε περάσει από μια διαβατήρια τελετή που ήταν υποχρεωτική για την καλή αθηναϊκή κοινωνία: την παιδεραστική παιδαγωγία. Οι άντρες προπονούνταν γυμνοί στο γυμνάσιον, συμμετείχαν σε διαγωνισμούς ομορφιάς και εκτίθεντο στο θαυμασμό και την κατάκτηση από πιο ηλικιωμένους άντρες. Προκαλούσε πολύ κακή εντύπωση, όταν ήσουν ἐρωμένος –δηλ. έφηβος- να μην έχεις κάποιον προστάτη, ο οποίος αποκαλούνταν ἐραστής και αποστολή του ήταν να σε κάνει άντρα. Επρόκειτο για μια διανοητική-πολιτισμική διαπαιδαγώγηση, η οποία περιλάμβανε σεξουαλικές σχέσεις. Η σεξουαλική επαφή ήταν εξαιρετικά κωδικοποιημένη, εφόσον ο ἐραστής, ο πιο ηλικιωμένος, έπρεπε οπωσδήποτε να διεισδύσει πρωκτικά τον νέο άντρα, και σε καμία περίπτωση το αντίστροφο. Αυτό βασιζόταν στην ιδέα ότι το σπέρμα του πιο ηλικιωμένου άντρα ήταν κάτι που προσδίδει ανδροπρέπεια. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν το σπέρμα σε τόσο υψηλή εκτίμηση, του προσέδιδαν τόση αξία, που θεωρούσαν ότι, αν γονιμοποιηθεί από το σπέρμα ενός πιο ηλικιωμένου άντρα, ο νεότερος γινόταν πιο αρρενωπός. Μια ιδέα που βρίσκουμε στους Μπαρούγια της Νέας Γουινέας … Ναι, όπως το περιέγραψε ο ανθρωπολόγος Μωρίς Γκοντελιέ, με ένα σύστημα τελετουργικών πεοθηλασμών: πρόκειται πάντα για την ίδια ιδέα, ότι το σπέρμα σε κάνει άντρα, και κυρίως ότι θα αντισταθμίσει το ολέθριο αποτέλεσμα του μητρικού γάλακτος, το οποίο οδηγούσε σε εκθήλυνση του νέου άντρα. Η ελληνική παιδεραστία είναι ένα είδος διαβατήριας τελετής. Υπάρχει ένα πολύ αστείο περιστατικό σε ένα κείμενο του Αριστοφάνη, τους Όρνιθες. Ένας άντρας λέει σε έναν άλλο: «Καλά, συναντάς το γιο μου καθώς φεύγει από το γυμνάσιο, μόλις έχει βγει από τα λουτρά, και δεν τον φιλάς, δεν του λες μια λέξη, ούτε καν του ζουπάς τ’ αρχίδια; Και λες πως είσαι φίλος μας;». Και στη Ρώμη; Οι Ρωμαίοι δεν είχαν καθόλου τις ίδιες πρακτικές, επειδή η ρωμαϊκή κοινωνία είναι πολύ πιο πατερναλιστική. Ο πατέρας της οικογένειας δεν θα είχε ποτέ ανεχθεί τον ανταγωνισμό ενός ἐραστού στην εξουσία του επί των νέων. Από την άλλη, είχαν μικρούς σεξουαλικούς σκλάβους –ενίοτε πολύ μικρούς. Ο αυτοκράτορας Τιβέριος ανέτρεφε και εκπαίδευε μικρά αγόρια, από δύο έως τεσσάρων ετών, να κολυμπάνε μαζί του στο καθημερινό του μπάνιο και να βουτάνε ανάμεσα στους μηρούς του –τα αποκαλούσε «τα ψαράκια μου»- ώστε να του προσφέρουν στοματικά χάδια … Ο Τιβέριος, και πολλοί άλλοι: αφηγείστε ότι υπήρχαν ειδικευμένες σχολές όπου εκπαίδευαν αγόρια να είναι σεξουαλικοί σκλάβοι. Ακριβώς! Τους pueri delicati. Αυτοί είχαν απαλό δέρμα, μακριά μαλλιά, αρωματίζονταν και διάνθιζαν με την λεπτή παρουσία τους τα συμπόσια· και αυτό ήταν απολύτως αποδεκτό κοινωνικά. Διαβάζοντας το βιβλίο σας, αντιλαμβανόμαστε πόσο βίαιη ήταν συχνά η ανατροφή των αγοριών μέσα στην ιστορία. Σε πιο σύγχρονες εποχές, χρησιμοποιούμε ακόμα την παροιμία: «όποιος αγαπά, παιδεύει»[3]: μήπως αυτή δεν είναι η παιδαγωγία που επικράτησε μέχρι και σήμερα; Ότι διδάσκουμε ξυλοκοπώντας; Ο σκοπός είναι να σκληραγωγήσουμε τα αγόρια. Ένας άντρας, πραγματικός άντρας, είναι κάποιος που δέχεται τα χτυπήματα, που περιφρονεί τον πόνο –και αυτό δεν έχει τίποτε το φυσικό … Είναι αναπόφευκτα κάτι που αποκτάται από το ντρεσάρισμα των ανδρικών σωμάτων, όπως το αποκάλεσα. Άρα λοιπόν, τα ανδρικά σώματα ντρεσάρονται, σαν ζώα; Για καιρό, αυτό υπήρξε η ίδια η βάση της εκπαίδευσης: η μάθηση γινόταν με χαστούκια, με μαστιγώματα, με το ρόπαλο. Ο μαθητής έπρεπε να υποφέρει. Ο μύθος του πολεμιστή είναι απολύτως κεντρικός σε όλη αυτή την ιστορική κατασκευή του ανδρισμού: ο σκοπός ήταν να παραγάγουμε μαχητές και πολεμιστές. Πώς λοιπόν φτιάχνουμε έναν μαχητή; Λέγοντάς του: «Δεν φοβάσαι να πεθάνεις, δεν φοβάσαι να υποφέρεις». Είτε μιλάμε για τη Σπάρτη είτε για την εποχή του Μεσαίωνα, όπου και στις δύο περιπτώσεις η στρατιωτική θητεία μπορούσε να αρχίζει στα τέσσερα χρόνια, είχαμε διαρκή καψόνια, εκφοβιστικές δοκιμασίες για να μάθεις να αντέχεις το κρύο, την πείνα, το ξύλο. Αυτό που επίσης μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη καθώς βουτούσα στην ιστορία, ήταν ότι είδα σε ποιο βαθμό η υπακοή και η δουλοπρέπεια έχουν κεντρική σημασία στην εκμάθηση. Στο στρατό, υπάρχει ανάγκη υπακοής και πειθαρχίας, οπότε διαμόρφωναν νεαρά αγόρια απολύτως σκληραγωγημένα και φανατικώς υπάκουα. Και στη Γαλλία, άλλωστε, δεν ήταν σπάνιο οι δάσκαλοι να δέρνουν τους μαθητές τους, μέχρι και τη δεκαετία του 50 … Εγώ η ίδια το υπέστην αυτό τα τέλη της δεκαετίας του 60! Δέρνανε άλλωστε κυρίως τα αγόρια, ελάχιστα τα κορίτσια. Θυμάμαι ότι ο δάσκαλός μου στην τετάρτη Δημοτικού μας έδερνε ακόμα με το χάρακα στα δάχτυλα. Σίγουρα είναι ένα κοινό σημείο που μοιράζονται όλοι οι πρόγονοί μας, το να έχουν εκπαιδευθεί κατά τρόπο βίαιο, έτσι δεν είναι; Ναι, και με αυτή την έννοια λέω ότι «το να γίνεις άντρας είναι ένα βαρύ φορτίο». Προφανώς, το να γίνεις γυναίκα την περίοδο εκείνη, ούτε αυτό ήταν απλή ιστορία … Ας πούμε ότι με εντυπωσίασε πολύ σε ποιο βαθμό το σύνολο όλων αυτών των διαβατήριων τελετών ήταν εξαιρετικά επώδυνο. Πέρα από την παιδεραστική παιδαγωγική, στο πλαίσιο της στρατιωτικής θητείας στην αρχαία Αθήνα βρίσκουμε επίσης άλλες τελετουργίες που ήταν πολύ βάρβαρες. Για παράδειγμα, η πρακτική της περιθωριοποίησης: ένα παιδί 17 ή 18 ετών, το εγκαταλείπανε για αρκετές εβδομάδες στις δικές του δυνάμεις μέσα στη φύση, στο δάσος. Έπρεπε να τα βγάλει πέρα μόνο του, να κρύβεται τη μέρα και τη νύχτα να επιδίδεται στο κυνήγι, ή στις κλοπές, για να τραφεί. Ποια η χρησιμότητα όλων αυτών; Καμία, παρεκτός να παραγάγουν πολεμιστές. Δείχνετε πραγματικά σε ποιο βαθμό το κεντρικό μοντέλο του αρσενικού είναι ο ήρωας –ο πολεμιστής, ο στρατιώτης. Η λέξη vir[4] έρχεται από το σανσκριτικό virâ που σημαίνει «ήρωας». O ηρωισμός είναι το παν. Ο δειλός, ο φοβητσιάρης εξομοιώνεται πάντα με το θηλυκό. Άρα με τον υπάνθρωπο, τον μη άνδρα. Από την άλλη, όποιος πεθαίνει στο πεδίο της μάχης, είναι το απόγειο του ανδρισμού. Είναι εντυπωσιακό το πόσο οι τόποι όπου ζούμε διαμορφώθηκαν από το ιδεώδες και το φαντασιακό του ήρωα, του πολεμιστή, του στρατιώτη. Υπάρχει προφανώς μία πολύ ισχυρή πατριωτική διάσταση στον ανδρισμό. Εξίσου εντυπωσιακός είναι ο συστηματικός στιγματισμός της δειλίας, το γεγονός ότι οι αντιρρησίες συνείδησης αντιμετωπίζονται με τόση καχυποψία. Υπάρχει πραγματικά μία επιταγή να είσαι καλός στρατιώτης, την οποία κληρονομήσαμε από την αρχαία Ελλάδα και η οποία σήμερα, ευτυχώς, αρχίζει να αμφισβητείται και πάλι. Η κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, για παράδειγμα, είναι τεράστια πρόοδος. Ας θυμηθούμε ότι, το 19ο αιώνα, όλα τα παιδιά είχαν μεγαλώσει με την έμμονη ιδέα της ιμπεριαλιστικής εποποιίας του στρατού και μέσα σε μία λατρεία του πολέμου. Σημαίες, παρελάσεις, παράτες: η κοινωνία ολόκληρη ζούσε στο ρυθμό της σάλπιγγας. Προφανώς, δεν βρισκόμαστε πλέον εκεί. Αλλά σε πολλές χώρες, το αρχετυπικό ιδεώδες του ανδρισμού παραμένει ο στρατιώτης. Άλλωστε, εξηγείτε επίσης πώς ο στρατός, πολύ συγκεκριμένα, έλεγχε τον ανδρισμό των νεοσυλλέκτων. Στην ουσία, η εξέταση προς κατάταξη ήταν ταυτόχρονα μια εξέταση ανδρισμού. Βρίσκουμε πολλά στοιχεία για τη στρατολόγηση στην Histoire de la virilité [Ιστορία του ανδρισμού], έναν εξαιρετικό συλλογικό τόμο υπό τη διεύθυνση των Aλαίν Κορμπέν, Ζαν-Ζακ Κουρτίν και Ζορζ Βιγκαρελλό. Yπήρχε πράγματι αυτή η ταξινόμηση ανάλογα με το ύψος: αν ήσουν πολύ κοντός, μπορεί να σε κόβανε –και πάντως αντιμετώπιζες καχυποψία, ειρωνείες και διακρίσεις- ενώ ο νέος που ήταν ψηλός, ωραίος και αθλητικός υποσχότανε λαμπρή στρατιωτική σταδιοδρομία. Όλα αυτά ποια σχέση έχουν με το φασισμό; Η σχέση αυτή περνά πρώτα απ’ όλα από τη λατρεία των μυών, της ισχύος και μιας κάποιας βαναυσότητας που ανάγεται σε πεμπτουσία. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να κοιτάξουμε ένα έργο με τον τίτλο Fantasmâlgories[5], το οποίο μεταφράστηκε πρόσφατα στα γαλλικά. Ο συγγραφέας, Κλάους Τέβελάιτ [Klaus Theweleit], αναλύει ένα σύνολο αφηγήσεων για τα Freikorps, τα παραστρατιωτικά σώματα [επί της δημοκρατίας της Βαϊμάρης], και δείχνει ότι, πίσω από αυτή την ανάγκη να διαμορφώσουν μία πρόσοψη σκληρή, βάναυση, ακατάβλητη, υπάρχει ένα ακατανίκητο άγχος της πολυδιάσπασης, της διάλυσης. Είναι μια πραγματική έμμονη ιδέα για τους Ναζί, αυτός ο φόβος της αδιαφοροποίησης. Η ναζιστική ιδεολογία, όπως συχνά συμβαίνει με τις πολύ δογματικές ιδεολογίες, εμμένει απολύτως στη διατήρηση αντιτιθέμενων πολικοτήτων: ο άνδρας είναι πραγματικά άνδρας, αντιδιαστέλλεται ριζικά προς τη γυναίκα· δεν υπάρχει τίποτε κοινό μεταξύ των δύο, οι δε ρόλοι είναι ξεκάθαρα διαχωρισμένοι. Φυσικά, το ύψιστο βδέλυγμα είναι ο θηλυπρεπής ή ο ομοφυλόφιλος –μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για «ομοκαύτωμα» σε σχέση με την εξόντωση των ομοφυλοφίλων. Γιατί; Διότι ο ομοφυλόφιλος ανατρέπει την απόλυτη διαφοροποίηση των φύλων. Συγχέει τα σύνορα, καταργεί τις διακρίσεις τάξης και φύλου: είναι ύποπτος για εκθήλυνση, για αυτό που οι Ναζί αποκαλούν μειωτικά «εβραιοσύνη» [juiverie]. Τελικά, συγκεντρώνει όλες της κηλίδες του εκφυλισμού. Ο Κλάους Τέβελάιτ το λέει πολύ ωραία: υπάρχει μία τεράστια περιφρόνηση, μια μισογυνία στο ναζισμό. Ωστόσο, οι γυναίκες υπερψήφισαν μαζικά τον Χίτλερ και τον έφεραν στην εξουσία –μόνο και μόνο για να οδηγηθούν ξανά πίσω στην κουζίνα τους και να επωμισθούν την αναπαραγωγή. Η γυναίκα υπήρχε για να φτιάχνει αγόρια. Μικρούς φασίστες. Η ματιά σας άλλαξε από τη συγγραφή αυτού του βιβλίου; Πολύ, ναι. Αρχικά, δούλευα πάνω στο θηλυκό. Προσπαθούσα να διερευνήσω φαινόμενα όπως η «γυάλινη οροφή», οι βιασμοί, η παρενόχληση … Αλλά, καθώς διερευνούσα, κατάλαβα ότι το πρόβλημα προερχόταν όχι μόνο από τα έμφυλα στερεότυπα για το θηλυκό, αλλά επίσης από τα στερεότυπα για το αρσενικό. Τραβώντας την κλωστή, συνειδητοποίησα στ’ αλήθεια τι ήθελε να πει ο Μπουρντιέ όταν γράφει ότι ο ανδρισμός είναι ταυτόχρονα ένα προνόμιο και μία παγίδα. Αν βυθιστεί κανείς στην ιστορία του αρσενικού, αντιλαμβάνεται ότι η φαλλική κυριάρχηση ασκείται σε μεγάλο βαθμό επί των γυναικών, αλλά ασκείται σε επίσης μεγάλο βαθμό επί του αρσενικού, και ότι πραγματικά μπορούμε να μιλήσουμε για καταπίεση του άντρα από τον άντρα. Το θέμα του «άντρα-θύμα» με εκνεύριζε, διότι γενικώς το χρησιμοποιούν οι ανδροκράτες για να πουν ότι ο άνδρας είναι θύμα των γυναικών … Αλλά το βλέμμα μου άλλαξε. Θεωρώ ότι οι άντρες είναι θύματα, πράγματι, αλλά πρώτα και κύρια είναι θύματα του εαυτού τους και μιας ορισμένης εικόνας του ανδρισμού. Το παραπάνω κείμενο αποτελεί επιλογή αποσπασμάτων από το βιβλίο τής Victoire Tuaillon Les Couilles sur la table, Binge Audio Editions, Παρίσι 2019 (κυρίως σελίδες 9 έως 20). Μετάφραση-σημειώσεις: Α.Γ. Εντός των ημερών ακολουθεί και δεύτερο απόσπασμα από αυτό το βιβλίο. Victoire TUAILLON Les couilles sur la table - lectures politiques [1] Η συγγραφέας ακολουθεί μία τακτική συμπεριληπτικής γλώσσας αρκετά ασυνήθιστη στα γαλλικά: γράφει και τους δύο τύπους ιδίως των αντωνυμιών, τον αρσενικό και τον θηλυκό, σε μία ενιαία λέξη χωρίς παύλες ή παρενθέσεις. Στα σημεία αυτά προσπαθώ να επινοήσω κάτι αντίστοιχο στα ελληνικά. [2] Στο πρωτότυπο η ελληνική λέξη με λατινικά στοιχεία. [3] Για την ακρίβεια, η γαλλική παροιμία λέει επί λέξει: «όποιος αγαπά πολύ, τιμωρεί πολύ». [4] Στα λατινικά, «άνδρας». Από αυτήν παράγεται η γαλλική λέξη virilité = ανδρισμός. [5] Ο πρωτότυπος τίτλος είναι Männerphantasien, δηλ. «φαντασιώσεις ανδρών». Το λογοπαίγνιο προστέθηκε στη γαλλική απόδοση (mâle σημαίνει «αρσενικό»). SHARE THIS: