Σαλο

 Σαλό

***

Πόσο ακόμα θα ξεπουληθούμε 

Μέσα στην αγορά της ηθικής ;

Πόσο βαθιά μέσα στη νύχτα θα κρυφτούμε  

Παραιτημένοι απ’ τις αλήθειες της ζωής;

Πόσο στα τέρατα του ύπνου μας, τη λήθη,  

Προσαρμοζόμαστε στα νέα μας τα ήθη;  

Μεσ’ των Σοδόμων μας και του Σαλό  τις μέρες,  

Στις συμφορές κι στων πολέμων μας τις σφαίρες;

Και μας τρυπά ο χρόνος με μια λόγχη, 

Κι εμείς, ανήμποροι να πούμε Ναι ή Όχι,  

Εσταυρωμένοι μες του ψεύδους τη στιγμή,  

Κι από τα βάθη    βγαίνει άφωνη η  κραυγή.

Κι ούτε ελπίδα ούτε φόβος ούτε δάκρυ  

Είναι πατρίδα πια του κόσμου μας η άκρη  

Κι εμείς με τα κομμένα μας φτερά, οι μύγες  

Κολλάμε στου καιρού μας τις παγίδες…

***

Πέτρος Θεοδωρίδης

Με πνιγει όλο αυτό το φως που κρύβει το σκοτάδι

 Petros Theodoridis

25 Ιουνίου 2013  · 

Θεε μου Πρωτομάστορα,που έχτισες τη Χώρα

πες μας τι θ' απογινουμε μέσα στη ζέστη τώρα;

Μας έκλεισες μεσ τα Βουνά στην Πνιγηρή Γαλήνη

Και μέσα στου κομφορμισμού την θλιβερή Σαγήνη

Μέσα στην Κατανάλωση και στην Α-νοησία

(απ τα πολλά τα Σκάνδαλα πάθαμε Ανοσία)

Μας έσβησες τη Μνήμη μας ,γίναμε Λωτοφάγοι

χοντραινουνε οι Κωλοι μας , Άπληστοι και Παμφάγοι

Με όλα τουτα τα Νησιά που λάμπουν μες τη Ζέστη

Θελω να Φύγω από Δω , να πάω Βουδαπέστη ...

Με πνίγει αυτή η θάλασσα η ήρεμη σα λάδι

Με πνίγει όλο αυτό το Φώς που κρύβει το σκοτάδι..

Τουλάχιστον θα μεινουν τα ποιήματα

 Τουλάχιστον θα μεινουν τα ποιήματα

Μαζί με τα ελάχιστα : ένα σωσίβιο, μια τίγρης , η σχεδία ,

Λίγο νερό και τα συντρίμμια μας

Και η αγάπη;

Α ναι

Και η αγάπη

Π.θ

Tι να μας πείτε εσείς...

 τι να μας πειτε  εσεις ...

---------------------

Εμεις τουλαχιστον προσπαθησαμε 

-παρολο που φαγαμε τα μουτρα  μας -

και  η  παρασυνεπεια  της αποτυχιας  μας 

 ηταν  η ιδια η Δημοκρατια :αυτο που ζειτε  και καταστρεφετε

 εμεις το φτιαξσμε   γυρευοντας εναν καλυτερο κοσμο

 ναι ΛΑΘΗ λαθη  και παλι λαθη καναμε συνεχεια

 για να απολαμβανετε εσεις  τις τουρτες παγωτου σας 

 τον νεοφιλευθερισμο της καταναλωσης 

 τις δηθεν  επιλογές  σας εν ειδει Ζαπινγκ  στα  ιδιωτικά καναλια 

Καμμια  φορα βεβαια  μας πιανει στα κρυφά η απελπισια 

 και ζηταμε πισω   τα χαμενα  μας χρονια- 

Οταν  εμεις πεθαιναμε   μαζι με τον Κουμη και την Κανελλοπουλου

 Εσεις διαβαζατε  σαν τον Χριστοδουλο

 Οταν λυωναν τα ποδαρακια μας στις πορειες

 εσεις ονειρευοσασταν  την  νεοφιλευθερη φθηνη Ουτοπια σας ,

 και ετοιμαζατε  τις γραβατες'  σας   ομως 

αμα  μας δινονταν  Ζωη απ' την αρχή

παλι  την ιδια   διαδρομη θα καναμε  

''θε πρεπε να θεωρουμε  ευτυχισμένο τον Σισυφο '' ελεγε ο ΚΑΜΥ

Πραγματικά

 Αυτη ειναι η  Μυλοπετρα της  ευτυχιας ; να αγωνιζεσαι  συλλογικά , να μενεις  ορθιος  και να ελπιζεις 

 τι  να  μας πειτε  εσεις με τα ιδανικά της απληστια σας 

τι να μας πειτε  εσεις ...π.θ

κάποιες φορές μηνύματα κρύβονται στις κουρτίνες

 κάποιες φορές μηνύματα κρύβονται στις κουρτίνες

στις ζάρες και ραγάδες μας , και στις πτυχές του Χρόνου
σα έντομα αιχμάλωτα , σε μιας αράχνης ινες
κι έχουν τα έντομα αυτά την έκφραση του πόνου

και σε κοιτούν με  αχρονα τα μάτια καρφωμένα
γνωρίζοντας θα φαγωθούν εν τέλει απ' την αράχνη
καθώς ο χρόνος σκόρπισε τριγύρω τους μια άχνη
όμως κανείς δεν συμπονά τ' έντομα τα καημένα

λίγο χτυπιούνται ανόρεχτα προτού να ξεψυχήσουν
κι απ'την αράχνη φαγωθούν , κι απ' τη ζωή τους σβήσουν
και μοιάζουνε τα έντομα , μύριες στιγμές χαμένες
στου χρόνου τις καταπακτές , για πάντα ξεχασμένες


Μα ξάφνου κάποιες μνήμες μας , για λίγο πεταρίζουν
Σαν σκωροι που ξεφύγανε απ' το εντός Ντουλάπι
βγάζουν μικρούλικες κραυγές , σαν παρελθόν τσιρίζουν
Μέχρι για πάντα σβήνονται κι αυτές σαν την Αγάπη


Κι έτσι εξαφανίζονται αιώνες ,χρόνια , μήνες
και μένουνε πεντάρφανες οι μυστικές μας ρίμες

το ποιηματακι εμού του ιδίου από εδώ 

τι θα απογινεις αραγε της Μνημης Φυσσαλιδα; Μές της Πανδωρας το κουτι δεν εμεινε ελπίδα( συμμετεχει κι ο ΜΕΓΑΣ tamistas και ο Θήτα Ιώτα )

καποιες φορες ξαναγυρνώ σε τουτα τα λημέρια

καποιες φορες ξαναγυρνώ σε τουτα τα λημέρια
και σε στιχακια που μοιαζαν με τ’ουρανού τ’αστερια
και σε στιγμές που νιώσαμε πως δεν ειμαστε μόνοι
μα τωρα φυσηξε βοριας που τις ψυχες παγώνει.

καποιες φορες πιστεύουμε πως η χαρά μας γνέφει
-μα ο χρονος και ο μύλος του που όλα τα αλέθει
την θρυμματιζει την χαρα και μας την κανει σκονη
Τωρα Βαρδάρης φύσηξε που τις ψυχες παγώνει .

Κάποιες Φορες στους ΄Αγιους κάνουμε ενα τάμα
Κι Αδικα περιμένουμε να γίνει κανα Θαύμα.
Μα οι άγιοι και οι Θεοί δεν ξέρουν απο Αγάπη
και μεις Αργοπνιγόμαστε μέσα σαυτή τη Λάσπη.

Ως τα βαθιά τρωτοί

 Αίφνης, γινόμαστε,   ως τα βαθιά τρωτοί ,.                                                                                                       κι ο κόσμος μας ,σαν Καρουζέλ,  γυρίζει,                                                  φταίει που νιώθουμε πως είμαστε θνητοί ,                                                            και το  κορμί  ,καμμιά φορά , λυγίζει .....                                                                                                                                                                                                 Ίσως να φταίει που γυρεψαμε πολλά                     απ' τη ζωή κι αυτή αρνείται να τα δώσει                    και τώρα , να ! που πέφτουμε απ' τα ψηλά                και αντικρίζουμε αυτό που θα μας λιώσει .              Ίσως να φταίει , όμως η στιγμή                                αυτό που λέγανε παλιά , η κακιά ώρα                       που μας τρυπάει σα μιας λόγχης την  αιχμή                     σαν και του χρόνου την παγίδα , που ειν' το  Τώρα ..                                                                          Π.Θ

Το Αστείο

 Petros Theodoridis 

τό αστειο

——————

από την ακρη του μυαλου ενα αστειο κρεμεται

δεμένο σενα αγκιστρι.

Eιναι στριφνο και ματαιο,

γυρνά στον εαυτό του

και ματώνει.

Με ντροπή γελά

και μου μιλά,

αστειο αδειο,κόκκινο σαν αιμα πού κυλά,

αγκιστρι πού με γδερνει στα κρυφα.

  Π.θ

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Και μόνοι μες τη θάλασσα ταξιδεύουμε
Ο ουρανός ακίνητος σαν την ψυχή μας
Κι ακούμε την ανάσα μας τα βράδια

Κάποιες φορές δεν θέλουμε να βρούμε την Ιθάκη
Καταμεσής –ακίνητοι- σε μια θάλασσα σα λάδι
Ανάμεσα στον Ύπνο και στον Ξύπνο

Ακούμε την καρδιά μας να χτυπά

Και ολόγυρα μας σιωπή
Κι επαγρυπνούμε
Μη και φυσήξει ο Άνεμος και μας την πάρει
Ετούτη τη διάχυτη, στη θάλασσα, στιγμή ....

είναι φορες που πέφτουμε μες το εντός Πηγάδι

 Petros Theodoridis

20 Δεκεμβρίου 2015 ·

είναι φορες που πέφτουμε μες το εντός Πηγάδι

ειναι που πήγαμε στραβά κι ' είναι η ζωή ρημάδι

ειναι,που ερωτευθήκαμε για μια φορά ακόμα

είναι που ξεψυχήσαμε, με την ψυχή στο στομα

καμιά φορα λυγίζουμε και σπάμε σαν καλάμια

και μέσα μας , καραδοκεί , της Λιμνης μας η Λάμια

καμμιά φορά , βυθίζομαι, στον μέσα μου Καθρέφτη

και βλέπω ,άλλη μια φορά, τον εαυτο να πέφτει ......

Θα έχω υπάρξει

https://heyzine.com/flip-book/d4c5cabace.html#page/1

στην Γοργώ της αγάπης

Στους σπασμους της επιθυμιας , στα ξεσπασματα γελιου ,χαράς η τους καταρραχτες της θλιψης, στα παραδοξα χαμογελα που παραμένουν μετεωρα στο ημιφως , στο μετεικασμα της ηδονής στις αναμνησεις , σ'ολα τα πρωινά που χαθηκαν , στις παλιες θαμπες φωτογραφιες ,στα προσωπα που ξεθωριαζουν μεσ τη μνημη, στον ανεμο,στη φωτια που σιγοκαιει μεσα μας , στην Γοργω της αγαπης . στην Γοργω της αγαπης .

Πέτρος Θεοδωριδης

το μελλον των παιδιων ειναι η Μποτα

το Μελλον των παιδιων ειναι η μποτα

σ'αυτην την επαναληψη ταινίας

στην δινη αυτή της πιο Τυφλής της Βίας

 Το μελλον των παιδιων  ειναι η Μπότα

σ'αυτήν  την κοινωνια που πεθαίνει

το μελλον ειναι σαν Ψυχή που βγαίνει

οπως  το Αίμα μας καθώς αιμοραγουμε

 σαν εκπνοή καθώς ψυχορραγουμε

Το μελλον ολων μας ειναι  η Μπότα

Τιποτε πια -ποτε ξανά- οπως και Πρωτα...

χωρις  φωνή αυτή η χωρα  που πεθαίνει

σαν  ενα δακρυ απο το ματι που δεν βγαινει..

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΥ ΡΟΔΙΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΧΑΜΕΝΟΥ ΡΟΔΙΟΥ

του Πέτρου Θεοδωρίδη

Κάθε μέρα μόλις ξυπνώ, θυμάμαι την ιστορία του χαμένου ροδιού.
. Ηταν ένα ρόδι περίεργο,μισανοιχτο ,έχασκε σαν στόμα παιδιού και μέσα φαίνονταν πρόσωπα χρυσά και κόκκινα σαν αίμα,ανασαινε θαρρείς, μικρό και χρυσοκκόκινο ,όμορφο και πάντα ολόδροσο σαν μα κόπηκε τώρα από τον κήπο της Εδέμ. Και το ρόδι μιλούσε κιόλας ,γλώσσα παράξενη ,γαργαριστή. Όλο ρο και λάβδα. Και κάθε τόσο επαναλάμβανε λέξεις και φράσεις που μοιάζανε σαν σπασμένες ή σαν να τις τράβηξε κανείς από το ουράνιο στερέωμα κι αυτές - αστέρια Που πέφτουν ή κομήτες- μοναχικές σπίθες σε ένα μαύρο δίχως νόημα κενό λαμπύριζαν, ή μοιάζανε με δάκρυα χελώνας τεράστιας αναποδογυρισμένης στην αμμουδιά το βράδυ Οταν δεν έχεις τι να πρωτοθυμηθείς ,όταν το παρελθόν σου μοιάζει με κομμάτια που περιφέρονται στο πουθενά , σαν ένας άλλος άνθρωπος –ολοζώντανος –ένα φάντασμα του εαυτού σου ,ένα υπόκωφο αντίγραφο ,μια ανεμώνη ,όταν ο εαυτό σου περιφέρεται στους ολοσκοτεινους διαδρόμους ενός λαβυρίνθου που δεν τελειώνει πουθενά ,όταν ο εαυτός σου από το σώμα βγαίνει και σου μιλά ,οι λέξεις τότε μοιάζουν να βγαίνουν από αυτό το ροδι . μικρά πετράδια ,γευστικά που η αξία τους βρίσκεται στη ψύχα ,στο μέσον, καταμεσής της λέξης .
Αυτό το ρόδι κατρακυλούσε, χοροπηδούσε ,έπαιζε στο δωμάτιό μου.
Το νιωθα σαν παιδί μου κι όταν κάποτε έλεγε …μπα..μπα …και άλλα ασυνάρτητα , , λες και ήτανε ποτέ δυνατό να έχουνε τα ρόδια μπαμπά έναν άνθρωπο. Η όταν κάποτε έλεγε τραγουδιστά π.χ. ‘’Ρωφίλη’’, εγώ θυμόμουν τα ‘’ρω’’ του ‘ερωτα, και αναρωτιόμουνα πως γίνεται τα ρόδια να γράφουν ποίηση .
Ένα πρωί το ρόδι χάθηκε. Πιθανό να κατρακύλησε στη σκάλα από την μισάνοιχτη εξώπορτα .Πιθανό να ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο.
Τώρα μάλλον θα κείτεται σάπιο στην άκρη ενός βρώμικου δρόμου.

Όμως το ρόδι άφησε τη ζωντανή σκιά του στο τραπέζι της κουζίνας μου κι αυτό κάθε πρωί μου τραγουδάει , με σπασμένες λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά.
Αυτή η σκιά του ροδιού ,χαμένο ρόδι, μια τρύπα στη μέση του τίποτε μου λέει: "σ' αγαπώ" κάθε βράδυ . Την αγαπώ τη σκιά . Αυτή μου ψιθυρίζει λόγια μυστικά κάθε βράδυ, τονίζοντας αντί τα ‘’ρω’’ τα ‘’σι’’. Λέει Σσσσι….σιιι….. Κι αυτά τα λόγια κι άλλα πολλά που δεν τα γράφω.
. Για σας μπορεί να μη σημαίνουν τίποτε, για μένα όμως σημαίνουνε πολλά .
 Σημαίνουνε το μυστικό του σύμπαντος ,που δεν μπορεί κανείς να το προφέρει ,γιατί ο κόσμος όλος θα χαθεί.
Μονάχα ένα ρόδι που χάθηκε μπορεί να αφήσει τη σκιά του να κάνει σιιιι……..σσι…. Κι αυτό το σσς .. είναι ένα βάλσαμο , το βράδυ ,και με οδηγεί σ΄ύπνο γλυκό σα να πετώ στ΄ουράνια…..

Πολλές φορές σκεφτόμαστε ,όταν τελειώνει ο Χρόνος..

Πολλές φορές σκεφτόμαστε ,όταν τελειώνει ο Χρόνος
Και βγαίνει απ’ τα βάθη του ο Γνώριμος μας Πόνος

Όταν συλλογιζόμαστε ξανά παλιά συμβαντα
- όταν πια τα περάσαμε –τα χρονιά τα σαράντα .

(ηντα)

Όταν τελειώνει ο χρόνος μας και μπαίνει ο Νέος χρόνος
Γκαρίζοντας…..Σαν Γάιδαρος .

Σαν ναναι Χρόνος- όνος

Και φεύγουν οι ελπίδες μας και δεν μένει καμία
και μένει αμανάτι μας Μόνο η Αστυνομία

Και νιώθουμε τη σήψη μας ,τα λέπια στο κορμί μας
Κι εξαφανισθη για καλά της νιοτης η ορμή μας

Κιο Χρόνος από διπλά μας κοάζει σαν βατράχι
Και όλοι γύρω μαίνονται κι αδημονούν για Μάχη

Κι ανοιγοκλείνουν αι Οπαι σαν νατανε Αιδοία
Και σφάζει τα παιδάκια της κι η Τρομερή Μηδεία

Κι ο Έκτορας σαν σέρνεται στο Άρμα Αχιλλέως
Κι ο Κρόνος μπαίνει στη Σκηνή και είναι Πειναλέος

Σαβαρακατρανέμια του λέμε του Αιώνα
Γεννιούνται τα’εγγονακια του-σαν Βατραχάκια : Μόνα


Κι ένα χρονακι στεκεται στο κέντρο σαν Χαμίνι
Και γυρω του τ’ακολουθούν Χρόνια πολλά : Γυρίνοι

Και μεις αναρωτιόμαστε : Που να μας παει ο Χρόνος ;
Και σαν τον σφάχτη απαντά ο Γνώριμος μας Πόνος .

κάποιες φορές ο ίσκιος μας σαν να μας αποφεύγει

 κάποιες φορές ο ίσκιος μας σαν να μας αποφεύγει

και ξάφνου βάζει όπισθεν κι αρχίζει να μας φεύγει
σαν τον καπνό που χάνεται από την καμινάδα
για δες πως καταντήσαμε την δόλια μας Ελλάδα!!!!!!!!!!

κάποιες φορές ο ίσκιος γλιστρά μέσα απ'τους τοίχους
κι αρχίζει από μόνος του να απαγγέλει στίχους
κι οι στίχοι γίνονται σκιές , και οι σκιές μιλάνε
παρόντα και μελλούμενα σαν να χασκογελάνε

κάποιο απομεσήμερο,χάσαμε τη σκιά μας
κι όλο ματαίως ψάχνουμε αυτό που ναι σιμά μας
εκεί που 'ταν ο ίσκιος μας βρίσκεται ένας Άλλος
και απομένει ο Καημος , αβάσταχτα Μεγάλος

Έτσι π' αυτονομήθηκαν Ισίδωρε , οι Ίσκιοι
Μου φαίνεται , Ιπτάμενοι, θα καταντήσουν Δίσκοι
και θα χαθούν στον ουρανό και θα γυρνάν σα σβούρες
και όταν θα μας ξαναβρούν θα μας κρατάνε Μούρες

τι θα απογινεις αραγε της Μνήμης Φυσαλίδα; Μές της Πανδωρας το κουτι δεν εμεινε ελπίδα

τι θα απογινεις αραγε της Μνημης Φυσσαλιδα; Μές της Πανδωρας το κουτι δεν εμεινε ελπίδα( συμμετεχει κι ο ΜΕΓΑΣ tamistas και ο Θήτα Ιώτα )

όταν μας επισκέπτεται η Θεια Ακηδία

καμιά φορά Βυθίζομαι  σε τρυφερή  ανία 

και καταργείται μέσα μου του χρόνου η Μαγεία 

το παρελθόν και το Παρόν γίνονται ένα Μάγμα 

 και μοιάζουν τα μελλούμενα να λάμπουνε σα Θαύμα ..

  ---------------------------------------

και ξαναγίνομαι μικρός  με το ποδήλατο μου

κι είναι η αγάπη μου, Μικρο τρεχαλητό μου

η Μνήμη είναι η αγάπη μας, και τα Υπάρχοντα μας 

τα παιδικά μας όνειρα ,τα άδεια Μυστικά μας 

 

 

 Γλιστρώ με το ποδήλατο , κυλάει το ποτάμι

-ήμουν αδύνατος πολύ ,  χωρίς να βάζω δράμι-

στις καλαμιές  της λίμνης μου, στους Ήχους των Βατράχων 

θυμάμαι που ψαχούλευα Μυστήρια των Βράχων ..

 

Τα βράδια   ολο κοίταγα την λαμπερή  σελήνη

Θυμάμαι με γοήτευε του Φεγγαριού η σαγήνη...

είναι η μνήμη σαν κερί ,που καίει και μας λιώνει

είναι η ,μέσα μας , φωνή που λέει: είμαστε Μόνοι

 

 

είναι η γεύση που 'χαμε  των παιδικών μας χρόνων 

η μυρωδιά Βρεγμένης  γης, στο Βάθος των αιώνων 

 Είναι της απουσία μας , η Γεύση, της Αγάπης 

τα Δέντρα π'αγαπησαμε , αφή μιας αυταπάτης .

 

όσα αρχικά χαράξαμε με να μικρό μαχαίρι 

εκείνη που κρατήσαμε, κάποτε , χέρι -χέρι 

είναι όσα ελπίσαμε ,σαν τα κεριά  που έσβησαν

Όνειρα όμως ήτανε  , και όσο Ζήσαν, Ζήσαν

 

προφέρουμε τις λέξεις μας   σαν προσφορο σε Λίμνη

κι είναι της Λίμνης το Νερό,η χρονοβόρα Μνήμη

Η Μνήμη είναι βάλσαμο μα είναι και Φαρμάκι

Πλάι στη Λίμνη Φύτρωσε ένα Μικρό Δεντράκι

τι θα απογίνεις άραγε της Μνήμης Φυσαλίδα;

Μέσ της Πανδώρας το κουτί δεν έμεινε ελπίδα ..

 

  tamistas είπε...

τι θ' απογίνεις, άραγε, της μνήμης φυσαλίδα;
θα κάνεις παφ να ξοδευτείς, να κλείσεις σαν παγίδα;
σα φάκα των ονείρων μας; σα λύσσα των ιστών μας;
σαν κουρελάκι ανήμπορο των δύστυχων πιστών μας;

μήπως ποθείς να φουσκωθείς και σαν πεταλουδίτσα
ν΄αλλάζεις τόπο και σειρά να σκας στην αμμουδίτσα
να κρύβεσαι στην πλάτη μας, να ιδρώνει ο κυνηγός σου
κι ύστερα να βυθίζεσαι στα ύδατα της στυγός σου;

20 Σεπτεμβρίου 2011 12:13 π.μ.

  tamistas είπε...

- δε θ' απογίνω τίποτα· μονάχα παφ θα κάνω
να ξοδευτεί το είναι μου σαν άχρηστο ένα χάδι
που στα γιατί μόνο απαντά το διότι όταν το χάνω
συνάψεων εγκεφαλικών συμμάζεμα το βράδυ

αυτό είμαι, μοναχά, λοιπόν: της μνήμης η φουσκάλα
τα βράδια με τα όνειρα πάντα ταξινομούμαι
μα ο αγέρας που με πηλαλάει σε μια τρελή τρεχάλα
μου ψιθυρίζει: μ΄ένα παφ να σκάζεις θα σε δούμε
ΚΑΙ
ο  Θ.Ι....

 

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Mε ακηδειες και ονειρα
με μνημες και φουσκάλες
μπερδευτηκε η σκεψη μου
κι επεσε από τις σκαλες

για όλα οσα γραφετε
και για οσα αποσιωπάτε
ο Αυλωνιτης ειχε πει
"Που πατε ρε, που πατε;"

εκαθησα κι εσκεφτηκα
οτι δεν βγαινει ακρη
μα οσο το σκεφτομουνα
μας φορτωσαν τη Τζάκρη

Ως ποτε πια θα σκέφτομαι
το ένα και το άλλο
με κουρασε η φιλια μας
και θελω να στη βαλω

13 Οκτωβρίου 2015 - 8:44 μ.μ.

Θ.Ι  ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ ,,,,,,ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΆ
 -ΟΠΩς ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΑΜΙΣΤΑ ΒΕΒΑΙΑ)

Ακόμα με πληγώνουνε τα όνειρα.

 ακόμα με πληγώνουνε τα Όνειρα 

ξυπνώ  αλαφιασμένος  μες τη νύχτα 

ακούγοντας νεκρούς να με φωνάζουν 

΄΄πετρο , πετρο'' μου λέν, σκαλίζοντας ,

 στα  μύχια  τα στρώματα της υπάρξης μου

-όπως που ήμουνα  παιδί  κι αναριγούσα 

όταν με φύσαγε  κάποια ριπή αγέρα  από το παραθύρι

 ''ειν'οι  ψυχες που  έρχονται την νυχτα '' μου λέγανε  οι θείες μου και φοβόμουν-

αχ!  είμαστε  πάντα ανήμποροι μπροστά στη μνήμη,

ακοσμία με πληγώνουνε τα Ονειρα.

εκανε το λαθος και της ειπε

http://nosferatos.blogspot.com/2013/03/blog-post_27.html

Κάποιες φορές ,φαντάσματα ,γλιστράμε μες σε τοίχους

Κάποιες φορές ,φαντάσματα ,γλιστράμε μες σε τοίχους
Άυπνα μάτια και πληγές -ορθάνοικτα αυτιά
Κι αφήνουμε, στον άνεμο για ίχνη μας τους στίχους
Πριν να κοπεί για τα καλά η Μύχια μας Μιλιά.

Κάποιες φορές ο πόνος μας γίνεται σαν μαχαίρι
Που ψάχνει στήθος να χωθεί, να μπήξει μαχαιριά
Στον Ουρανό που πέφτουμε , ξεκολλημένο αστέρι
Και αιμορραγεί κατάστηθα , η δόλια μας καρδιά


Κάποιες φορές το τραύμα μου ,πεινάει σαν λιοντάρι
Που στη Σαβάννα τριγυρνά γυρεύοντας σφαγή
Και τότε, πάλι έντρομος .κρύβομαι στο Πιθάρι
Σα Διογένης Κυνικός που ψάχνει να κρυφτεί

Π. Θ

 αμνησια