ενα ενδιαφέρον άρθρο που αναδημοσιεύω χωρίς απαραίτητα να συμφωνώ σε ολα τους τα σημεία: Ο ρόλος του κινήματος των αγανακτισμένων στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας / Lenin Reloaded

Ο ρόλος του κινήματος των αγανακτισμένων στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας

Ο ρόλος του κινήματος των αγανακτισμένων στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι κοινωνικά αιτιακός: αυτό που συνέβη εκεί δεν αποτελεί την αιτία του καλπάζοντος εκφασισμού των Ελλήνων. Εντάσσεται όμως στα πλαίσια των αναγκαίων προϋποθέσεων του εκφασισμού που, λίγους μήνες μετά, και στο κατόπι της δραματικής υποχώρησης στις θέσεις κομμάτων που αναδείχθηκαν μέσα από το κίνημα, έγιναν ικανές. 

Πιο συγκεκριμένα, ο ρόλος του εν λόγω κινήματος αφορά στην αποκορύφωση μιας διαδικασίας απαραίτητης για την άνοδο του φασιστικού φαινομένου, η οποία είναι η πλήρης αποσύνθεση, στην μαζική συνείδηση, της αντίθεσης μεταξύ "αριστεράς" και "δεξιάς" ως δομική προϋπόθεση της απενεχοποίησης της φασιστικής επιλογής.

Ασφαλώς, πριν φτάσουμε στο ζοφερό αποτέλεσμα που ανέδειξε η έρευνα της GPO τον Μάιο του τρέχοντος έτους, δηλαδή μόνο το 4.8% του δείγματος ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής να είναι σε θέση να ταυτοποιήσει τον εαυτό του ως "ακροδεξιό", πριν οδηγηθούμε στην καταστροφική κατάληξη αυτής της διαδικασίας αποσύνθεσης των πολιτικών νοημάτων και θέσεων, είχαν προηγηθεί πολλά και επί μακρό χρονικό διάστημα. Ας τα συνοψίσουμε:

α) Η πορεία του ΠΑΣΟΚ, από τις επαναστατικές υποσχέσεις του 1981 στην κάθετη αλλαγή πορείας προς τον πλήρη συμβιβασμό με το αστικό κατεστημένο εθνικά και διεθνώς, στην απόλυτη κατρακύλα στη διαφθορά, τα σκάνδαλα και την ρεμούλα, που αποκαθήλωσε εντελώς στην μαζική συνείδηση την ιδέα της "ηθικής διαφοράς" ανάμεσα σε "αριστερά" και "δεξιά" και προήγαγε την εξάπλωση του πολιτικού κυνισμού. Οι κήνσορες των αστικών ΜΜΕ στην περίοδο από το 1990 και μετά, αλλά και πολύ εντατικά στην περίοδο μετά την έναρξη της κρίσης το 2008, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να ολοκληρώσουν το ξεχαρβάλωμα του μυαλού του Έλληνα σε ό,τι αφορά έννοιες, ιδέες, ιστορικά θεμέλια -- να αποτελειώσουν την ισοπέδωση του ιδεολογικοπολιτικού πεδίου, εν ολίγιοις.

β) Η αποκαθήλωση, μετά το 1981, του Κομμουνιστικού Κόμματος από την θέση του ως ιστορικά νόμιμου πόλου συσπείρωσης της ελληνικής αριστεράς, διαδικασία που βαθαίνει μετά το 1990, την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την κομματική αυτονόμηση του "ανανεωτικού", αντισοβιετικού, "δημοκρατικού" αριστερού ρεύματος.

γ) Η υποκλοπή, από μια μερίδα αυτών των διασπασθέντων κομματιών και ατομικών περιπτώσεων αποχωρούντων ή διαγραφέντων, της πολιτικής ρητορικής του ΚΚΕ/ΕΑΜ στην περίοδο της Αντίστασης ως μέσων ψηφοθηρικής προσέλκυσης των μαζών μετά την έναρξη της κρίσης (όσο σουρεαλιστικό και αν είναι να προσπαθείς να χαρτογραφήσεις το 2008 πάνω στο 1941, ήταν ωστόσο δημαγωγικά θελκτικό). Πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ έπαιξαν η συνιστώσα ΚΟΕ του ΣΥΡΙΖΑ, η ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη, ο ΣΠΙΘΑ το Μ. Θεοδωράκη, το Μ.Α.Α του Αλ. Αλαβάνου, και συγκεκριμένες τάσεις μέσα στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ με συχνή παρουσία στα ΜΜΕ και το διαδίκτυο. Δεν ήταν σε όλες τις περιπτώσεις δράστες που καρπώθηκαν οι ίδιοι τα αποτελέσματα της ιδεολογικής τους εργασίας. Αυτά τα ιδιοποιήθηκε ο τακτικά πιο ικανός πολιτικός δράστης, και αυτός ήταν χωρίς αμφιβολία ο χώρος που είτε το ήθελαν είτε όχι αιμοδότησαν όλοι οι παραπάνω: ο ΣΥΡΙΖΑ, που φυσικά "άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά του" --τόσο ώστε αρχικά να δηλώσει υποψήφιο τον ανισόρροπο μεταμοντέρνο ΕΑΜοΧίτη Ιφικράτη Αμυρά-- και ιδιοποιήθηκε τους ίδιους τους σφετεριστικά ιδιοποιούμενους την κληρονομιά της Εθνικής Αντίστασης.

Στις πλατείες του καλοκαιριού του 2011, ο τρίτος και πιο πρόσφατος χρονικά παράγοντας βρήκε άπλετο έδαφος ανάπτυξης. Το "πατριωτικό" στοιχείο της ΕΑΜικής ρητορικής, πλήρως αποσπασμένο φυσικά από τα αρχικά του σταλινικά και ταξικά/αντιαστικά συμφραζόμενα, ήταν υπολογισμένο να είναι αποδοτικό σε μάζες για τις οποίες είχε ήδη γίνει η διάγνωση ότι ήταν ανίκανες πλέον να αντιληφθούν την πολιτική με όρους "αριστεράς" και "δεξιάς", και που αναζητούσαν, ουσιαστικά, έναν νέο ενωτικό μύθο. Φυσικά, το ΕΑΜ, την εποχή κατά την οποία αναπτύχθηκε, στηρίχτηκε επίσης στον ενωτικό μύθο για την ενδυνάμωσή του. Αλλά στηρίχτηκε εξίσου, αν όχι περισσότερο, στην πανελλαδική κομματική οργάνωση, στην πραγματική αυτοθυσία και το θάρρος, στην ανυποχώρητη σύγκρουση με την "άλλη πλευρά" της Ελλάδας, στο όραμα της ταξικής και πολιτικής ανατροπής του κατεστημένου της ελληνικής κοινωνίας μετά την πολυπόθητη απελευθέρωση, και στην δράση με κίνδυνο της ζωής -- στοιχεία που φυσικά όλοι γνώριζαν ότι δεν ήταν πουθενά στην λίστα προτεραιοτήτων ούτε των μαζών ούτε των ρητόρων και σοφιστών που ξεχύθηκαν επάνω τους σαν σφήκες στη νέα "αγορά" μιας πλήρως εκφυλισμένης και πανικόβλητης δημοκρατίας έξαλλων απ' το σύνδρομο στέρησης καταναλωτών.

Έγραψα παλαιότερα ότι η Χρυσή Αυγή είναι "η οργάνωση των ανοργάνωτων." Το ίδιο όμως ακριβώς ήταν δομικά και οι πλατείες. Τι σημαίνει "οργάνωση των ανοργάνωτων"; Σημαίνει την πρόσβαση του ατόμου στην οργανωμένη συλλογικότητα, και στα ψυχικά ωφέλη της αίσθησης του ανήκειν σε ένα σύνολο, σε μία φάση που η ευρύτερη κοινωνική εμπειρία είναι αυτή της αποσύνθεσης και της δραματικής αποξένωσης, χωρίς κόπο όμως και χωρίς πραγματικές διαδικασίες μετουσίωσης του τρόπου σκέψης και δράσης. Επί ματαίω προσπάθησε το ΚΚΕ να στρέψει τους πρωταθλητές στην έλλειψη συνδικαλιστικής οργάνωσης Έλληνες (μόλις 7.26% του συνολικού πληθυσμού είναι συνδικαλιστικά οργανωμένο βάσει στοιχείων 2011) στην οργάνωση μέσα σε ταξικά συνδικάτα και την πάλη με πρώτη βάση τον χώρο εργασίας. Ποιος δεν θυμάται την Αλέκα Παπαρήγα να λέει ότι είναι ένα πράγμα να πηγαίνεις και να εργάζεσαι κανονικά χωρίς κανένα ρίσκο και καμία θυσία και μετά να ξεσπάς στις πλατείες και το να απεργείς και να έχεις να αντιμετωπίσεις καθημερινά την πίεση και την τρομοκρατία στο χώρο όπου βγάζεις το ψωμί σου;

Όμως οι μάζες, που ποτέ στην μεταπολίτευση δεν είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν πολιτική ωριμότητα αφού κυβερνήθηκαν από τους χειρότερους απατεώνες, δημαγωγούς και τσαρλατάνους που μπόρεσε να ξεράσει η φριχτά αντιδραστική μεγαλοαστική τάξη της χώρας, δεν ήθελαν καμία τέτοιου είδους οργάνωση: ήθελαν απλώς να "εκβιάσουν" την κυβέρνηση να επιστρέψει σε μια ανέφικτη για το κεφάλαιο φάση "γαλαντομίας". Το αντισυνδικαλιστικό μένος των πλατειών, που οι άθλιοι δημοκόποι της "αριστεράς" που αλώνιζαν το Σύνταγμα δεν έκαναν το παραμικρό για να ανακόψουν, εξέφραζε την βαθύτητα του πολιτικού αναλφαβητισμού που μαστίζει επί δεκαετίες τη χώρα: οι Έλληνες έμειναν οι ίδιοι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, έξω από το πεδίο ριζοσπαστικοποίησης που λέγεται "συνδικαλισμός και εργατικό κίνημα υπό συνθήκες γυμνού ταξικού πολέμου", χωρίς να προσπαθήσουν να αλλάξουν τους συσχετισμούς του, και αρκέστηκαν στην αφ υψηλού καταδίκη του συλλήβδην -- των διεφθαρμένων εργατοπατέρων και των αγωνιστών των ταξικών συνδικάτων, της πηγής της σήψης και των προσπαθειών ίασης, δηλαδή. Και όπως καταδικάστηκε ολόκληρος ο συνδικαλισμός, έτσι καταδικάστηκαν και "όλα" τα κόμματα. 

Φυσικά, στην πράξη η συλλήβδην απαξίωση βολεύει ακριβώς αυτούς που ο οργανωμένος αγώνας απειλεί. Η απόρριψη του συνδικαλισμού συλλήβδην δεν ενοχλεί στο παραμικρό τις διεφθαρμένες ηγεσίες ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και μιας σειράς πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σωματείων· αντίθετα, τις αφήνει να συνεχίσουν να κάνουν "τη δουλειά τους" (δηλαδή το ξεπούλημα των εργατικών αγώνων προς όφελος της εργοδοσίας) απερίσπαστα. Ούτε ενόχλησε η συλλήβδην απόρριψη των κομμάτων το σάπιο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ή τους τσαρλατάνους του ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μάλλον τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής. Ήταν τα κόμματα που ωφελήθηκαν de facto πιο δραματικά από τον ψευδεπίγραφο "υπερκομματισμό" των πλατειών. 

Αυτό λοιπόν που "κατορθώθηκε" στις πλατείες των ατελείωτων λόγων, πάνελ, εκδηλώσεων και ψηφισμάτων ήταν απλώς το τελειωτικό χτύπημα στην πολιτική αντίληψη της σύγκρουσης αριστεράς και δεξιάς ως ταξικής σύγκρουσης (και όχι σύγκρουσης "αισθητικής" ή "κοσμοαντίληψης" και άλλα γραφικά). Με άλλα λόγια, στρώθηκε το έδαφος για την εξάλειψη αυτού που ονόμασα "κόκκινη γραμμή" ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους στο όνομα κάθε είδους ευφάνταστου ψευδοδιπόλου: "προδότες" και "πατριώτες", 99% και 1%, "Τσολάκογλου" και "λαός", "κατακτητές" και "κατακτημένοι", "μνημονιακοί" και "αντιμνημονιακοί" -- η θλιβερή λίστα κατάπτωσης της πλήρως χειραγωγήσιμης σκέψης του ελληνικού λαού σε επίπεδα θεάτρου σκιών είναι μακρά, και οι επισημάνσεις των κομμουνιστών για λαϊκίστικη λαθροχειρία με την ιστορία σε βάρος της κατανόησης της μορφής της καπιταλιστικής κρίσης έπεσαν πάλι σε κωφά ώτα, μιας και στην πραγματικότητα ο λαός που δημιούργησε η χοάνη της μεταπολίτευσης είναι πλέον υπερβολικά αμόρφωτος πολιτικά για να καταλάβει τι του λένε οι κομμουνιστές.

Όταν η κρατική καταστολή --βίαιη, συντεταγμένη-- έδωσε τέλος στις "πλατείες", πολλοί --οι περισσότεροι-- έμειναν με την ψευδαίσθηση ότι αυτές θα επέστρεφαν. Ήταν αυτοί που τις λάτρεψαν ως εκδηλώσεις του "αυθόρμητου", με άλλα λόγια, της κυριαρχικής δύναμης του αποπολιτικοποιημένου, του αποριζωμένου από τις σχέσεις παραγωγής, να φτιάξει πολιτική. Διαψεύστηκαν οικτρά. Το πόσο "αυθόρμητος" ήταν ο χαρακτήρας των πλατειών αποδείχθηκε όταν οι πολιτικο-ιδεολογικοί "τρυγητές" τους στράφηκαν στην προετοιμασία για εκλογές και άρα στην κεφαλαιοποίηση της "δράσης" τους στις πολιτικά αναλφάβητες μάζες: δεν ξανακουνήθηκε φύλλο. 

Από εκείνο το σημείο και μετά, η "εργασία" του εκφασισμού πέρασε εξ ολοκλήρου στα ελληνικά ΜΜΕ (μνημεία των αισχρότερων εκφάνσεων καταβαράθρωσης της ανθρώπινης νόησης) και στα φερέφωνα της ΕΕ στην Ελλάδα και την Ευρώπη: οι κατά φαντασίαν "επαναστάτες" των πλατειών δέχτηκαν σωρεία χτυπημάτων στο Εγώ που είχαν φροντίσει να παραφουσκώσουν ανέξοδα και επικερδώς οι πολυπληθείς αγύρτες της ελληνικής αριστεράς: συνειδητοποίησαν ότι είναι απόλυτα εγκλωβισμένοι, ότι η "επανάστασή" τους ήταν μια φούσκα ομόλογη των χρηματιστηριακών μετοχών. Είχε πια ήδη χαθεί η ευκαιρία --η τελευταία, πιθανότατα, για την Ελλάδα-- να συνδεθεί η "αγανάκτηση" μικροαστικών και πολιτικά/συνδικαλιστικά ανοργάνωτων ή εκριζωμένων στρωμάτων με τους εργατικούς αγώνες και με την ένταξη στο κομμουνιστικό κίνημα, να ξαναμπούν τα στρώματα αυτά στην διαδικασία πολιτικής μόρφωσης στο πλάι της εργατικής τάξης, που έχει την εμπειρία για το τι θα πει άνισος και δύσκολος αγώνας, τι θα πει αυτοθυσία, επιμονή, υπομονή, ταπεινότητα, φρόνημα, περηφάνεια. 

Προδομένες από τις επιλογές τους, εγκλωβισμένες, χωρίς να έχουν πάρει, παρ' όλες τις ατελείωτες ώρες πλατειακής φλυαρίας, το παραμικρό χρήσιμο πολιτικό μάθημα, χωρίς να έχουν αντλήσει την παραμικρή πολιτική εμπειρία, οι ίδιες αυτές μάζες, οι μάζες των ανοργάνωτων που προέκυψαν από την "λαϊφσταϊλοποίηση" της συνείδησης αφενός και από την οργανική αποσύνθεση των δύο μεγάλων κομμάτων αφετέρου, στράφηκαν, σε σημαντικό ποσοστό, στην μόνη κατεύθυνση που θα μπορούσαν να στραφούν: στον σκουπιδότοπο που θα μπορούσε να δεχτεί και να εγκολπώσει τα ιδεολογικο-πολιτικά απορρίματα της εκτρωματικής ελληνικής πολιτικής ζωής που δεν έχουν πια άλλη πηγή στήριξης του Εγώ τους από την φασιστική ενθάρρυνση του να βλέπουν τους άλλους --τους "ξένους"-- ως ανθρώπινα απορρίματα.

Μετεκλογικά, το ρεύμα αυτό διογκώθηκε δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να μεγαλώνει, καθώς οι τσαρλατάνοι της αριστεράς ξανα-άλλαξαν σκοπό και τώρα τραγουδούν ύμνους στην κυβερνητική "νομιμότητα" και την πολιτική του γονυπετούς συμβιβασμού. Έτσι, αυτοί που νόμιζαν πως θα αλλάξουν τον κόσμο χωρίς να αλλάξουν ούτε τη στάση τους απέναντι στα αφεντικά στον εργασιακό τους χώρο, δεν έχουν, μετά την απομάγευση της φαντασίωσης που τους έθρεψε και η επονίδειστη "αριστερά" αυτού του τόπου, άλλο δρόμο από το να πιαστούν απ' την πιο ιταμή, την πιο γελοία φαντασίωση για να μπορέσουν να επιβιώσουν ψυχικά: αφού δεν διώξαμε τους "κατακτητές", αφού δεν τιμωρήσαμε τους "προδότες", αφού δεν πιάσαμε "τους κλέφτες", αφού δεν σταματήσαμε την κρίση, αφού δεν διαγράψαμε το χρέος, αφού δεν ξανακερδίσαμε την εθνική ανεξαρτησία με τα παχιά λόγια και μόνο, φταίνε οι μετανάστες. Αφού δεν φανήκαμε άξιοι σε τίποτε από όσα μας έπεισαν ότι θα γίνουμε "μαγικά" άξιοι, ας κυλιστούμε τουλάχιστον στην λάσπη της απαξιωμένης ύπαρξής μας, ας γίνουμε καθάρματα, ας ξεσπάσουμε την τυφλή μας οργή και απογοήτευση "κάπου που να μας παίρνει." Ας διαλύσουμε τα παγκάρια των μικροπωλητών, ας βάλουμε φωτιά στα σπίτια εργατών από άλλες χώρες, ας μαχαιρώσουμε, ας λυντσάρουμε, ας τρομοκρατήσουμε ανθρώπους που γνώρισαν μόνο την εκμετάλλευση στη ζωή τους και που ήταν τα θύματα όλων για δεκαετίες. Αφού δεν είμαστε οι τζάμπα ήρωες που μας έπεισαν πως είμαστε, ας γίνουμε τουλάχιστον δίκαια ένας πληθυσμός από αιμοσταγή και θρασύδειλα καθάρματα. Γιατί τα καθάρματα έχουν --έτσι "μορφωθήκαμε" για να νομίζουμε πως έχουν-- αυτό που ανακαλύψαμε τραυματικά ότι εμείς δεν έχουμε: δύναμη.

Αυτή είναι σήμερα η κληρονομιά της ιδέας ότι μπορείς να χτίσεις πολιτική πάνω στην καθαρή, ανέξοδη και άκοπη φαντασίωση. Και η Ελλάδα, που χάρη στο ΚΚΕ, αποτέλεσε λαμπρή εξαίρεση αντιφασιστικού φρονήματος και αντίστασης στην κτηνωδία 70 χρόνια πριν, σήμερα βαδίζει προς το στάτους μιας αντίστροφης εξαίρεσης, με κεφαλαιώδεις βέβαια ευθύνες της κεφαλαιοκρατικής Ευρώπης: του πυρήνα της επιστροφής του φασισμού στην γηραιά ήπειρο. Το ότι οι εκφασισμένοι ψευδοαπόγονοι των ΕΛΑΣιτών έφτασαν στην σημερινή κατάντια τους ενθαρρυνόμενοι να πιστέψουν πως ξαναχτίζουν το αντιστασιακό κλέος είναι απλώς η "στροφή της βίδας" στην αποτρόπαια ειρωνεία που επιφύλαξε η ιστορία για μια κοινωνία που νόμιζε πως είχε την πολυτέλεια να υποτιμήσει τους νόμους της. 

Αναρτήθηκε από Αντωνης στις 1:08 μ.μ.

περι διαδρομών της βιας

  ειδα αυτην την αναρτηση απο οπου και το αποσπασμα :

'http://nomadicuniversality.wordpress.com/2012/07/14/%CE%BF-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B7-%CE%B2%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%B1/%3C/a%3E%3C/div%3E%3Cdiv%20style="text-align: justify;"> 'Με τη μεταφορά της γέννησης, φυσικά, ο ομιλών θέλει να υπονοήσει ότι οι μούντζες οδηγούν στις σφαίρες. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει τίποτε: όλοι ξέρουμε ότι η οδός Πειραιώς οδηγεί στην πλατεία Ομονοίας, αλλά αυτό ποτέ δεν οδήγησε κανέναν να ισχυριστεί ότι η οδός Πειραιώς είναι η πλατεία Ομονοίας!! Όλοι καταλαβαίνουμε ότι εδώ αυτό το «οδηγεί» είναι δυνητικός ενεστώτας, πράγμα που σημαίνει ότι η σύνδεση ανάμεσα στο Α και στο Β είναι ενδεχομενική και όχι ''νομοτελειακή: εάν κάποιος πάρει την οδό Πειραιώς, ενδέχεται να φτάσει στην Ομόνοια, αλλά προφανώς ενδέχεται και να μη φτάσει,''
απαντω :
Aπο την αλλη και εξισου ενδεχομενικώς ,αν παρεις την Γουναρη στη Θεσσαλονικη  προς την πλευρα της παραλίας και προχωράς ακαθεκτος  ειναι σχεδόν βεβαιον  οτι εν τελει θα φτασεις στη παραλια ..Μπορει βεβαια στην διαδρομή να σε πατησει κανα αυτοκινητο η να παθεις στραμπουληγμα και να σταματησεις  αλλά  οι πιθανοτητες  ειναι ελαχιστες .. Ομοιως   λοιπόν αν ξεκινάς με το συνθημα ''Να καει το μπουρδελο η βουλή'' και μουντζωνεις  αδιαρκριτως  ολους τους πολιτικους   και  συγχρωτιζεσαι  με  ..300  του Λεωνιδα και  ανεμιζεις Βυζαντινες σημαιες  και  παιζεις  Βλακωδως με τα λεηζερ σκοπευονας στη Βουλή ειναι σχεδόν βεβαιο οτι  πάς Ντουγρου σε πρακτικές  Κασσιδιαρη και σε αναλογες ιδεολογιες . Μπορει βεβαια να συμβει κατι στο δρομο και να μη πας αλλά αυτό θα ηταν Θαυμα

Πρακτικά εκδήλωσης: “Αντίσταση, μεταρρύθμιση, επανάσταση”/πλατύπους - Θεσσαλονίκη

Πρακτικά εκδήλωσης: “Αντίσταση, μεταρρύθμιση, επανάσταση”

 

Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: Πόσα είναι τα φωνήεντα;Σύγχυση φθόγγων και ...

Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ: Πόσα είναι τα φωνήεντα;Σύγχυση φθόγγων και ...

ενα πολύ πολύ ενδιαφερον αρθρο στο : XYZ Contagion :ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ – Η επιχειρούμενη κατάργηση της Ελληνικής Γλώσσης και Γραφής και το Διεθνές Φωνητικό Σύστημα – Το λεξικογραφικό λογισμικό I-Patroll και το σχέδιο “Languages Open Doors”

XYZ Contagion

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ – Η επιχειρούμενη κατάργηση της Ελληνικής Γλώσσης και Γραφής και το Διεθνές Φωνητικό Σύστημα – Το λεξικογραφικό λογισμικό I-Patroll και το σχέδιο “Languages Open Doors”

Κριτικές... θανάτου/ Ζουμπουλάκης Γιάννης/ απο το Βημα .. ενδιαφερον οχι μονο σε οτι αφορά στον κινηματογραφο

Κριτικές... θανάτου

  Ζουμπουλάκης Γιάννης

Το Rotten Tomatoes είναι μια δημοφιλέστατη κινηματογραφική ιστοσελίδα που συγκεντρώνει ως επί το πλείστον αρνητικές κριτικές από όλον τον κόσμο. Αυτή την εποχή οι διασημότεροι κριτικοί της ιστοσελίδας είναι ο Μάρσαλ Φάιν και η κριτικός του Associated Press Κρίστι Λεμίρ επειδή τόλμησαν να ασκήσουν αρνητική κριτική για την τελευταία ταινία «Μπάτμαν», «Σκοτεινός ιππότης: Η επιστροφή» του Κρις Νόλαν που θα προβληθεί στην Ελλάδα στις 21 Αυγούστου.

Εξαιτίας της άποψής τους για την ταινία, οι δυο κριτικοί έλαβαν ως και απειλές κατά της ζωής τους από φανατικούς του ήρωα της DC Comics. Η υπόθεση μάλιστα είχε και συνέχεια αφού ο διευθυντής της ιστοσελίδας Ματ Ατσιτι αποφάσισε να διακόψει προσωρινά την ανάρτηση σχολίων σε κριτικές.

Το φαινόμενο των άνευ ορίου αρνητικών σχολίων σε κείμενα άποψης δεν είναι πρωτόγνωρο. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά σε κείμενα του «Βήματος» που αφορούν τη Χρυσή Αυγή. Ωστόσο, θα πρέπει ο άλλος να είναι πραγματικά κλινική περίπτωση για να φτάσει στο σημείο να απειλεί τη ζωή κάποιου με αφορμή την άποψή του για μια… ταινία. Προσωπικά μου έχει συμβεί με τους «300» του Ζακ Σνάιντερ. Οχι μόνον εγώ αλλά και άλλοι συναδέλφοι που δεν συμφώνησαν με τη φασιστογκέι αισθητική του σκηνοθέτη (ο Δημήτρης Δανίκας των «Νέων» και ο Χρήστος Μήτσης του «Αθηνοράματος») παραλίγο να βρεθούμε προ εκτελεστικού αποσπάσματος από τους εθνικόφρονες που αντιμετώπισαν την ταινία ως είδωλο.

Ο φανατισμός όμως, δεν είναι μόνον εχθρός των κριτικών αλλά και των δημιουργών γιατί θα πρέπει να πω ότι τα πάνδεινα τραβούν και οι ίδιοι οι σκηνοθέτες άπαξ και αναλάβουν ένα σχέδιο που έχει πίσω του μεγάλο φαν κλαμπ. Παράδειγμα, ο Σαμ Ράιμι. Οπως μου είχε ο ίδιος πει όταν ανέλαβε τη σκηνοθεσία του πρώτου Spider Man στις αρχές της δεκαετίας του 2000 δεχόταν απειλητικά emails επειδή είχε επιλέξει τον Τόμι Μαγκουάιρ για τον κεντρικό ρόλο.«Ενιωθα ότι κρατούσα τον δαυλό με την oλυμπιακή φλόγα και ότι έπρεπε να τη μεταφέρω από το ένα σημείο στο άλλο, χωρίς να κάνω τίποτε το περίεργο μαζί της» μου είχε πει ο σκηνοθέτης. «Ετσι όμως δεν μπορείς να δουλέψεις, όχι δημιουργικά τουλάχιστον. Οταν έφτασα στο απροχώρητο, αποφάσισα να κλείσω το Internet και να μην ασχοληθώ άλλο με τους φαν. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τους δώσω αυτό που θέλουν αλλά όχι αυτό που περιμένουν».

Αυτοί που μας βγαλανε τα μάτια ,μας κατηγορουν τωρα πως ειμαστε

τυφλοι.

Συνέντευξη με το Νίκο Δεμερτζή και το Θάνο Λίποβατς για τη μνησικακία// ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ :criticalpsygreece.blogspot.gr - ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 11/05/2007

Συνέντευξη με το Νίκο Δεμερτζή και το Θάνο Λίποβατς για τη μνησικακία

Η μνησικακία και ο φθόνος στην ελληνική κοινωνία - Συνομιλώντας με τον Νίκο Δεμερτζή και τον Θάνο Λίποβατς

Οταν η αγορά υποθάλπει τη ζήλια, την εκδικητικότητα και τον λαϊκισμό.

*Σε μια κατάφορη παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων της "ε", αναπαράγουμε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη από τη χθεσινή "βιβλιοθήκη". Το project της ανάδειξης της μνησικακίας σε πολιτικό στοιχείο της εποχής μας, μετά τον λαϊκισμό, πολύ δημοφιλές στο χώρο της πολιτικής κοινωνιολογίας και της κοινωνιολογίας των αισθημάτων, μπορεί να αφορά και το χώρο της κριτικής κοινωνικής ψυχολογίας.*

Πόση μνησικακία έχει παρεισφρήσει στη δημόσια και ιδιωτική ζωή των ξενόφοβων Νεοελλήνων; Με ποιον τρόπο ο λαϊκισμός προσδιορίζει τον πολιτικό λόγο των μεγάλων και των μικρών κομμάτων μας; Η μνησικακία και ο φθόνος υποκινούν, μεταξύ άλλων, τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε όλο τον πλανήτη; Τα ίδια πάθη κρύβονται πίσω και από την ανάδυση εθνικιστικών στοιχείων και ακροδεξιών οργανώσεων;

Δύο επιστήμονες της Πολιτικής Κοινωνιολογίας και Ψυχολογίας, ο Νίκος Δεμερτζής και ο Θάνος Λίποβατς, βάζοντας βαθιά το μαχαίρι σε εγχώρια και διεθνή ειωθότα των τελευταίων δεκαετιών, στο έργο τους «Φθόνος και Μνησικακία» (υπότιτλος «Τα πάθη της ψυχής και η κλειστή κοινωνία», εκδ. «Πόλις»), δίνουν τις απαντήσεις τους, αποκαθιστώντας με νηφαλιότητα τον επί μακρόν παραγκωνισμένο παράγοντα του θυμικού.

Στη συζήτησή μας, με αφορμή την ενδιαφέρουσα έκδοση, η μνησικακία, ο φθόνος και ο λαϊκισμός αναδεικνύονται οι έννοιες-«κλειδιά» ακόμη και για την ερμηνεία του πολιτικού λόγου της Αλέκας Παπαρήγα, της ρητορείας του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου αλλά και των αντιδράσεων για το νέο εγχειρίδιο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού.

-Η μνησικακία είναι το συναίσθημα με το οποίο ερμηνεύετε, μεταξύ άλλων, το φαινόμενο του ελληνικού λαϊκισμού. Υπάρχουν, μάλιστα, δύο εκδοχές της: η παθητική και η ενεργητική μνησικακία.

Θάνος Λίποβατς: «Οταν γίνεται ενεργητική παύει να είναι μνησικακία!»

Νίκος Δεμερτζής: «Η μνησικακία είναι ένα συναίσθημα που εμπεριέχει το στοιχείο του φθόνου, της ζήλιας και της εκδικητικότητας, πλην όμως, επειδή συνοδεύεται από τη χρόνια αίσθηση της μειονεξίας και της αδυναμίας αντίδρασης, οδηγεί σε παθητικότητα και σε μια ηθικολογική αυτοωραιοποίηση».

Θ.Λ.: «Αυτό το συναίσθημα της μειονεξίας φωλιάζει, και ακόμα και όταν υπάρξει η δυνατότητα να αντιδράσει, ο μνησίκακος έχει παραλύσει. Το χειρότερο είναι όταν αυτό περνάει από γενιά σε γενιά. Παιδιά από φτωχές οικογένειες, οι οποίες μάζευαν μέσα τους αγανάκτηση επειδή ακριβώς ήταν φτωχές, καταπιεσμένες και εκμεταλλευμένες, όταν υπήρξε η δυνατότητα να αλλάξουν την κατάσταση, δεν το έπραξαν. Τη διαιώνισαν και άρχισαν να μισούν όλο τον κόσμο, να απορρίπτουν τα πάντα. Ο μνησίκακος αντιδρά, δηλαδή, περισσότερο με έναν παθητικό τρόπο. Δεν θέλει ο άλλος να προκόψει. Κι αν προκόψει, τον απορρίπτει. Δυστυχώς, ακόμη και πίσω από τις μεγάλες ιδέες περί ισότητας και δικαιοσύνης για πάρα πολλούς ανθρώπους κρύβεται ένα αίσθημα φθόνου και μνησικακίας!»

-Οι σύγχρονες δημοκρατίες της «ελεγχόμενης ομοιόμορφης συμπεριφοράς» υποθάλπουν πάθη, όπως ο φθόνος; Οι διακηρύξεις για ισότητα δεν είναι, δηλαδή, τόσο αθώες; Μάλιστα ο Κίρκεργκορ ψέγει τη νεωτερική αστική κοινωνία. Υποστηρίζει ότι οδηγεί στην ισοπέδωση.

Θ.Λ.: «Η δημοκρατία κι αν είναι ένοχη! Η ισοπέδωση είναι ένα από τα αδύναμα στοιχεία της. Ομως δεν υπάρχει τέλειο πολίτευμα. Εκτός από τη δημοκρατία είναι πάντως και η αγορά που υποθάλπει την ισοπέδωση, τη μνησικακία και τον φθόνο. Αυτή τη στιγμή ζούμε σε μια εντελώς υλιστική, ισοπεδωμένη κοινωνία και βεβαίως δεν έχουμε να αντιτάξουμε άλλες αξίες. Αυτό είναι το τρομερό. Γιατί πρέπει να υπάρχουν αντίπαλες αξίες. Να λέμε "ναι" στην ισότητα και στη δικαιοσύνη, αλλά "όχι" στην ισοπέδωση. Αυτό είναι δύσκολο, γιατί η δημοκρατία τείνει στη δημαγωγία».

Ν.Δ.: «Σε σχέση με τη μνησικακία να διευκρινίσουμε ότι ο μνησίκακος δεν θα βγεί ποτέ στον δρόμο να συγκρουστεί με την αστυνομία. Μνησίκακοι όμως είναι αυτοί οι οποίοι χαίρονται κατά βάθος με τα κατορθώματα των τρομοκρατικών οργανώσεων».

-Ενα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ταυτίζεται με τις επιθέσεις των τρομοκρατικών οργανώσεων. Το φαινόμενο μπορεί να αναχθεί στη μνησικακία;

Ν.Δ.: «Εδώ υπάρχει μια κακοχωνεμένη επεξεργασία των ταξικών διαφορών».

Θ.Λ.: «Το ερώτημα που πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να θέτουμε είναι γιατί δεν αρκεί στους συμπαθούντες τους τρομοκράτες μια στάση συνεπούς αριστερού, όπως συνέβαινε παραδοσιακά. Οι παλαιοί πραγματικοί αριστεροί, ας πούμε οι μαρξιστές, δεν ήταν τρομοκράτες. Οσοι συμπαθούν την τρομοκρατία πρεσβεύουν είτε αναρχικές θέσεις είτε αριστερίστικες».

Ν.Δ.: «Και οι περισσότεροι είναι ημιμαθείς!»

Θ.Λ.: «Ειδικά στην Ελλάδα ανθούν σήμερα ο αναρχισμός και ο αριστερισμός».

-Σε τι οφείλεται;

Θ.Λ.: «Στο ότι έχουν χρεοκοπήσει τα παλιά αριστερά κόμματα. Δεν είναι σε θέση να προτείνουν κάτι ουσιαστικό. Από την άλλη μεριά, είναι και η αμάθεια. Η αμάθεια και της νεολαίας και της διανόησης. Ολη η λεγόμενη διανόηση είναι ημιμαθής. Και επιπλέον οι λεγόμενοι αριστεροί διανοητές έχουν διαφθαρεί».

-Βαριά κατηγορία.

Θ.Λ.: «Ναι, γιατί ενώ παλιά ήταν διεθνιστές και Ευρωπαίοι, σήμερα έχουν γίνει εθνικιστές, αντιδυτικοί και αντιευρωπαίοι».

-Συμφωνείτε με τους συντάκτες του βιβλίου;

Ν.Δ.: «Ναι. Επί του συνόλου είναι ένα πάρα πολύ καλά γραμμένο βιβλίο, με λέξεις-κλειδιά, φωτογραφίες, λεζάντες και επεξηγήσεις. Με το στοιχείο του καθημερινού πολιτισμού μέσα στην Ιστορία. Επίσης δίνει και την "άλλη" άποψη. Οταν έχεις σύγκρουση δύο πλευρών η αλήθεια δεν είναι μόνο με τον έναν. Η ύλη του βιβλίου φτάνει μέχρι τα τέλη της δεκατίας του '80. Δεν είναι δηλαδή μια Ιστορία που τελειώνει στα 1800, στον Τρικούπη. Και ένα άλλο στοιχείο που δεν δικαιολογεί τις αντιδράσεις είναι ότι αυτά τα θέματα προφανώς θα διδαχθούν και σε μια επόμενη τάξη. Διαβάζω κάτι fora στο Διαδίκτυο όπου διαμαρτύρονται οι πάντες λέγοντας ότι σε μικρή ηλικία τα παιδιά πρέπει να αποκτήσουν εθνική συνείδηση».

-Ισως στο πλαίσιο της αποφόρτισης εθνικιστικών φανατισμών φτάνουμε στο άλλο άκρο. Η Μικρασιατική Καταστροφή παρουσιάζεται ως μια αναίμακτη έξοδος των Ελλήνων από τη Σμύρνη.

Ν.Δ.: «Μια πρόταση του βιβλίου λέει το εξής: "στο λιμάνι της Σμύρνης υπήρχε συνωστισμός και οι Ελληνες προσπαθούσαν να φύγουν για την Ελλάδα με κάθε μέσο". Προσέξτε. Η προηγούμενη πρόταση ξέρετε τι λέει; Οτι "μπήκαν τα τουρκικά στρατεύματα στη Σμύρνη". Μπαίνοντας, τι κάνουνε;»

Θ.Λ.: «Απλώς δεν υπάρχει η λέξη σφαγή».

Ν.Δ.: «Ισως θα μπορούσαν οι συγγραφείς να έλεγαν "παρατηρήθηκε συνωστισμός στο λιμάνι, προσπαθούσαν να φύγουν οι Ελληνες με κάθε μέσον και έγιναν και αρκετές σφαγές". Οταν όμως λένε ότι οι Ελληνες χάσανε τον πόλεμο και μπήκανε οι Τούρκοι στη Σμύρνη , δεν είναι τελικά και τόσο αποκομμένο!»

Θ.Λ.: «Εγώ είμαι απολύτως σύμφωνος. Ολοι οι εθνικιστές έχουν ξεσαλώσει. Το βιβλίο όμως έχει την τάση να είναι πολύ επιστημονικό και πολύ political correct. Θα έπρεπε να υπάρχουν λέξεις όπως "σφαγή". Θα έπρεπε λ.χ. να αναφερόταν "όταν ο Κολοκοτρώνης μπήκε στην Τριπολιτσά έσφαξε όλους τους Τούρκους και τους Εβραίους. Μετά οι Τούρκοι έσφαξαν τους Ελληνες στη Μικρά Ασία". Επειτα το βιβλίο της ΣΤ' παραπέμπει σε πήγες και βιβλία που είναι υπερβολή για παιδάκια του Δημοτικού. Εχει χαθεί το αφηγηματικό στοιχείο και έχει πάρει το πάνω χέρι το επιστημονικό-αναλυτικό. Λάθος. Η Ιστορία εντυπώνεται στην παιδική ηλικία με αφηγήσεις-παραμύθια».

-Στο βιβλίο σας, για να επανέλθουμε σ' αυτό, όσον αφορά την πολιτική εστιάζετε στον ΠΑΣΟΚικό λαϊκισμό του '70 και του '80. Γιατί;

Ν.Δ.: «Η περίπτωση του λαϊκισμού του ΠΑΣΟΚ τις δεκαετίες αυτές είναι, τρόπον τινά, παραδειγματική για την ανάλυση του ελληνικού λαϊκισμού εν γένει. Βεβαίως, ο λαϊκισμός υπάρχει ανέκαθεν στον πολιτικό λόγο όλων των πολιτικών κομμάτων. Και της Ν.Δ. Εχω ακούσει τον κ. Εβερτ να λέει "ο λαός πεινάει". Πού, στην Ελλάδα!».

-Είναι διακριτή η μνησικακία των μικρών κομμάτων που μένουν εκτός του νυμφώνος της εξουσίας;

Ν.Δ.: «Τα κόμματα αυτά είναι συστηματικοί φορείς μνησίκακων στάσεων. Αφήστε την περίπτωση που συνοδεύονται κι από τραύματα ήττας σε Εμφυλίους».

-Αυτό το διαπιστώνετε στο ΚΚΕ;

Ν.Δ.: «Ναι. Παρακολουθώ εκ του σύνεγγυς τον λόγο της κ. Παπαρήγα. Χρησιμοποιεί λέξεις συναισθηματικά φορτισμένες πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον Ελληνα πολιτικό».

-Αμέσως μετά την κ. Παπαρήγα έρχεται όμως ο κ. Καραμανλής.

Ν.Δ.: «Ναι. Μόνο που χρησιμοποιούν διαφορετικά συναισθήματα. Η κ. Παπαρήγα είναι μονίμως οργισμένη, έχει αυτή τη μνησίκακη βεβαιότητα της αλήθειας, ότι "εγώ έχω την αλήθεια, όλοι οι άλλοι είναι πλανημένοι"».

-Ο κ. Καραμανλής;

Ν.Δ.: «Μιλάει για εθνική υπερηφάνεια. Είναι υπερήφανος, χαρούμενος, συγκινημένος. Πάντως δεν μπορεί ο λαός ως έννοια και λέξη να γίνεται το κέντρο βάρους ενός λόγου. Τότε γίνεται λαϊκιστικός».

-Μιλάμε για την πολιτική, όμως υπάρχει και μια άλλη μορφή μνησικακίας και λαϊκισμού: αυτή της θρησκείας. Του Χριστιανισμού.

Θ.Λ.: «Η έννοια της δικαιοσύνης και της αγάπης είναι έννοιες τις οποίες χρησιμοποιούν πάντα οι μνησίκακοι. Δεν σημαίνει αυτό ότι οι ίδιες οι έννοιες εμπεριέχουν τη μνησικακία».

Ν.Δ.: «Ο μνησίκακος άνθρωπος δεν αγαπά τον άνθρωπο και τον συνάνθρωπο. Τον μισεί. Αλλά χρησιμοποιεί ως λεοντή τη γλώσσα της αγάπης, της συμπάθειας, προκειμένου να φανεί ότι είναι ο καλύτερος άνθρωπος».

-Σαν να μου περιγράφετε τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο;

Ν.Δ.: «Ακριβώς!»

Θ.Λ.: «Δεν φταίει όμως ο Χριστιανισμός για τον Χριστόδουλο!»

-Ο λόγος του κ. Χριστόδουλου κι αν έχει λαϊκίστικες εγκλήσεις, με κεντρική τη λέξη-έννοια λαός.

Ν.Δ.: «Ο Χριστόδουλος είναι μια εξαιρετική περίπτωση. Διότι όπως κάθε συνεπής λαϊκιστής ελίσσεται ως προς τα περιεχόμενα του λόγου του. Κάλλιστα με τα περίφημα ανεκδοτάκια του και τις δηλώσεις του μπορεί να βγάζει ένα ρατσιστικό πρόσωπο προς τα έξω. Την επόμενη όμως ημέρα μπορεί να το πάρει πίσω αυτό και να δεηθεί υπέρ των ξένων στην Ελλάδα. Την αμέσως επομένη μπορεί να μιλήσει για απειλή της ελληνικής κοινωνίας από τους μουσουλμάνους της Θράκης, για τους οποίους ξεχνάει ότι είναι Ελληνες πολίτες. Κατόπιν μιλάει για την οικουμενική γλώσσα της αγάπης του Χριστιανισμού και τη θυσία του Χριστού, ενώ, απ' την άλλη, ευλογεί τα όπλα τα ελληνικά ως φορέας της κρατικής θρησκείας. Εαν αυτός ο λόγος -δεν θα μιλήσω για τον άνθρωπο- δεν εκφερόταν από έναν φορέα που έχει τέτοιο αξίωμα, θα ήταν απλώς φαιδρός. Το θέμα είναι ότι εκφέρεται από τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδας. Αυτό συμβάλει στην κατά τη γνώμη μου μη ενηλικίωση της ελληνικής πολιτιστικής κουλτούρας. Με άλλα λόγια, δεν έχει εμπεδωθεί ακόμα η δημοκρατία στην Ελλάδα».

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 11/05/2007

Ανώτερο έθνος”, ξενόφοβοι και μη ανεκτικοί αλλά και… φιλόξενοι/ απο το Correspondent

Ανώτερο έθνος”, ξενόφοβοι και μη ανεκτικοί αλλά και… φιλόξενοι

Γιοάν Σαπουτό: Η παραχάραξη της αρχαιότητας από τους ναζί / αναδημοσιευση απο το ΒΗΜΑ

Γιοάν Σαπουτό: Η παραχάραξη της αρχαιότητας από τους ναζί

Ο λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ μιλάει στο «Βήμα» για την οικειοποίηση της αρχαιότητας από τον εθνικοσοσιαλισμό και την επικαιρότητα της μελέτης του ιδεολογικού λόγου των ναζί εξαιτίας της ανόδου της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  17/06/2012, 05:45

Το νεοκλασικιστικό γλυπτό «Προμηθέας» του Αρνο Μπρέκερ, του γλύπτη-εκφραστή των ιδεωδών του Χίτλερ για την τέχνη και την αρχαιοελληνική εκδοχή της σωματικής ρώμης

17

emailεκτύπωση 

 

Προκειμένου να νομιμοποιήσουν την υπεροχή της γερμανικής φυλής οι ναζί μετά την άνοδό τους στην εξουσία επέβαλαν μια διαστρεβλωμένη ανάγνωση των αρχαίων χρόνων.

Οι αρχαίοι Ελληνες ήταν Γερμανοί. Ο Πλάτωνας άριος φιλόσοφος. Η κλασική Αθήνα παρηκμασμένη εξαιτίας της επιμειξίας με κατώτερους λαούς. «Ο εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα» αποτελεί ένα εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο που καταγράφει την ικανότητα του ναζισμού να «αλέθει» μέσω ψευδοεπιστημονικών θεωριών και φυλετικών φληναφημάτων ολόκληρες περιόδους, να διαστρεβλώνει την πολιτεία και τις ιδέες ιστορικών προσωπικοτήτων και να ιδιοποιείται για τη δική του ρατσιστική χρήση το ελληνικό και ρωμαϊκό παρελθόν. Ο 34χρονος συγγραφέας του, λέκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ και μελετητής του ναζισμού Γιοάν Σαπουτό μάς μιλάει για τις χρήσεις της αρχαιότητας και την ανακατασκευή της κατ' εικόνα και ομοίωση των χιτλερικών προτύπων.

Πώς συμβιβάζεται η εικόνα των ναζί που καίνε βιβλία με τους ναζί που επιζητούν να εντάξουν στην κοσμοθεωρία τους την κλασική αρχαιότητα;

«Είναι γεγονός ότι το πρώτο πράγμα που περνά από το μυαλό μας όταν μιλάμε για τους ναζί είναι η εικόνα βιβλίων που καίγονται σε πυρές και ανθρώπων αφοσιωμένων στην καταστροφή της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Αυτό αληθεύει φυσικά. Οι εθνικοσοσιαλιστές τη θεωρούσαν βλαπτική για τη βόρεια φυλή, της οποίας υποτίθεται ο πολιτισμός κυριαρχούσε στο παρελθόν και σε αυτόν θα έπρεπε να επιστρέψουμε. Οι φυλές, βλέπετε, είχαν υποστεί επιμειξία, είχαν μολυνθεί πολιτισμικά και έπρεπε πλέον να αποκαθαρθούν: ο εξαγνισμός θα πραγματοποιούνταν με την επιστροφή στη γερμανική προϊστορία και την κλασική αρχαιότητα».

Γιατί χρειάζονταν οι ναζί την κλασική αρχαιότητα;

«Εκείνο που έλεγαν οι ναζί ήταν ότι οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι ήταν Γερμανοί. Και κάθε πολιτισμός που είχε εμφανιστεί ποτέ, οτιδήποτε άξιο λόγου, αποτελούσε εκδήλωση της ιδιοφυΐας της γερμανικής φυλής. Ο Βάλτερ Νταρέ, σημαίνων SS και μετέπειτα υπουργός Γεωργίας, υποστήριζε ότι ως και ο Κομφούκιος ήταν Γερμανός! Η ιδιοποίηση του ελληνικού και ρωμαϊκού παρελθόντος τους επέτρεπε να ισχυρίζονται: "Βλέπετε, οι δικοί μας πρόγονοι δεν ήταν βάρβαροι ή άγριοι, υπήρξαν οι εμπνευστές των μεγαλύτερων δημιουργημάτων της ανθρωπότητας". Η ίδια αρχή, το απαράγραπτο αξίωμα πως οτιδήποτε αξιόλογο, ευγενές και ωραίο αποτελεί δημιουργία του βόρειου πνεύματος, υπαγορεύει ότι ασφαλώς οι Πυραμίδες ή η κομφουκιανή φιλοσοφία αποτελούν πτυχές αυτής της ιδιοφυΐας».

Πώς αυτές οι ψευδοεπιστημονικές απόψεις υποκατέστησαν την ιστορική έρευνα;

«Πολλοί γερμανοί ιστορικοί ταυτίστηκαν στη δεκαετία του 1930 με τις εθνικοσοσιαλιστικές θεωρίες για δύο λόγους: ο ένας ήταν επαγγελματικός και καιροσκοπικός, ο άλλος ότι παρόμοιες υποθέσεις κυκλοφορούσαν στον γερμανικό ακαδημαϊκό χώρο από τον 19ο αιώνα. Μιλώ εδώ για τη θέση ότι η κοιτίδα των ινδοευρωπαϊκών φυλών δεν είναι στην πραγματικότητα η Ινδία, αλλά η Γερμανία. Με την άνοδο των ναζί στην εξουσία η υπόθεση μεταβάλλεται σε επίσημη αλήθεια - χωρίς αποδείξεις, φυσικά. Οι ναζί δημιουργούν μόνοι τους αποδείξεις: τα ευρήματα, για παράδειγμα, αρχαιολόγων στην αρχαία Ολυμπία σχετικά με τη δομή των αρχαιοελληνικών ναών συγκρίνονται με αντίστοιχα αγροκτημάτων στο Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν του 19ου αιώνα και από την ομοιότητα των κατόψεων συμπεραίνεται ότι αμφότερα αποτελούν έργα της ίδιας φυλής! Πρόκειται για φαύλο κύκλο, όπου πρώτα θέτεις το συμπέρασμα στο οποίο επιθυμείς να καταλήξεις και στη συνέχεια επιλέγεις τις αποδείξεις που ταιριάζουν - το ακριβώς αντίθετο της επιστημονικής διαδικασίας».

Τι ακριβώς νομιμοποιούσε η κλασική αρχαιότητα, όπως χρησιμοποιήθηκε από τον ναζισμό;

«Η πρώτη χρήση της κλασικής αρχαιότητας ήταν η επιβεβαίωση του μεγαλείου του γερμανικού πολιτισμού. Η δεύτερη απενοχοποιούσε τη μίμηση των αρχαίων προτύπων, καθώς στη Γερμανία ήδη από τον 18ο αιώνα οι αρχαιοελληνικές και ρωμαϊκές σπουδές είχαν κυρίαρχη θέση τόσο στη μέση εκπαίδευση όσο και στο πανεπιστήμιο, κάτι που προξενούσε αντιδράσεις σε μια μερίδα του πληθυσμού. Η τρίτη αποτελούσε ένα είδος προειδοποίησης για το παρόν: υπέροχοι πολιτισμοί, οι οποίοι όμως είχαν εξαφανιστεί και τα αίτια της παρακμής τους έπρεπε να αποβούν μάθημα για τους Γερμανούς του 20ού αιώνα».

Μάθημα ως προς τι; Ποια ήταν, με άλλα λόγια, η προειδοποίηση της Ιστορίας αναφορικά με τη σύγχρονη Γερμανία;

«Ο κίνδυνος, αλλά και το δίδαγμα, παράλληλα, ήταν ότι η ουσία της Ιστορίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πάλη μεταξύ των φυλών. Η βόρεια φυλή των Ελλήνων αντιμετώπισε τους Ασιάτες, εν μέρει Σημίτες, Πέρσες, και οι Μηδικοί Πόλεμοι ήταν στην πραγματικότητα φυλετικές συγκρούσεις, όπως και η αντιπαλότητα μεταξύ Ρώμης και Καρχηδόνας».

Αν η στρατοκρατική Σπάρτη υπήρξε το ιδανικό των ναζί, πώς έβλεπαν την κλασική Αθήνα;

«Η κλασική Αθήνα για τους ναζί αποτελούσε ένα διαφορετικό στάδιο της Ιστορίας. Η Αθήνα θεωρούνταν αρχικά όμοια με τη Σπάρτη, τόσο ως φυλή όσο και ως πολίτευμα, καθότι αριστοκρατική. Αργότερα όμως η Αθήνα υπονομεύτηκε από τη μετανάστευση και καταστράφηκε από την επιμειξία του αίματος, με αποτέλεσμα μετά τον Πλάτωνα, τον 4ο αιώνα π.Χ., να είναι καταδικασμένη και ήδη νεκρή από φυλετική άποψη».

Μιλώντας για τον Πλάτωνα, πώς παρουσιάζονται οι αρχαίοι φιλόσοφοι από ναζιστική σκοπιά;

«Η αντιμετώπιση των φιλοσόφων είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα. Ο Πλάτων ήταν ένας καθαρόαιμος βόρειος φιλόσοφος, ξανθός, γαλανομάτης, οπαδός της αριστοκρατίας, αντίπαλος της δημοκρατίας, υπέρ του διαχωρισμού των λαών: για τους ναζί αποτελούσε θιασώτη της Σπάρτης, πολέμιο της παρακμής και του βιολογικού εκφυλισμού. Ο Σωκράτης, αντίθετα, ήταν Ασιάτης, οπαδός του ατομικισμού σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, τον θιασώτη της κοινότητας του όλου. Και ο Αριστοτέλης ήταν ένας στοχαστής της εποχής της παρακμής. Ωστόσο, ακόμη πιο παρακμιακοί θεωρούνταν οι Στωικοί, επειδή υποστήριζαν τον καθολικό λόγο, την καθολική πόλη, την ανθρωπότητα - κάτι φρικτό για τους ναζί εφόσον άνοιγε τις πύλες για μια παγκόσμια επιμειξία του ανθρώπινου είδους».

Στο βιβλίο σας βλέπει κανείς εσωτερικές έριδες στους κύκλους των εθνικοσοσιαλιστών με «γερμανομανείς ναζί» που επιθυμούν τον περιορισμό των κλασικών σπουδών στην εκπαίδευση και «ουμανιστές ναζί» να τις υπερασπίζονται.

«Την υπεράσπιση των κλασικών ανθρωπιστικών σπουδών ανέλαβαν ναζί και μη ναζί ενάντια στους "γερμανομανείς ναζί". Οι "ουμανιστές ναζί", τώρα, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, γιατί ο ουμανισμός τους ορίζεται με ρατσιστικούς όρους: "Είμαστε ουμανιστές γιατί η ανθρωπότητα πλέον είμαστε εμείς• τελεία". Οι ξένοι, οι Σλάβοι, οι Ασιάτες, οι εβραίοι, αποκλείονται από αυτήν. Αν ορίσεις με αυτό τον τρόπο την ανθρωπότητα φυσικά είσαι ουμανιστής, γιατί ο ουμανισμός γίνεται πλέον η έκφραση του ναζιστικού πιστεύω».

«Θέλουν να μοιάσουν σε εκείνους που θα τους περιφρονούσαν»

Επηρεάζει η οπτική της κλασικής αρχαιότητας τη γερμανική κατοχή της Ελλάδας μετά το 1941;

«Η γερμανική κατοχή της Ελλάδας είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή, κτηνώδης. Αυτό είχε να κάνει οπωσδήποτε με λόγους ασφαλείας από την πλευρά των Γερμανών, ωστόσο εικάζω προσωπικά και με την απογοήτευση για τον λαό που συναντούν: δεν υπάρχουν οι ξανθοί γαλανομάτηδες των σχολικών βιβλίων αλλά μελαχρινοί άνθρωποι με σκούρα μάτια - "αυτοί είναι Αραβες" γράφουν στις εφημερίδες. Τα SS αναγκάζονται να στείλουν ανθρωπολόγους στη Λακωνία για να βρουν αποδείξεις αν υφίσταται ακόμη η Βόρεια φυλή στην Ελλάδα. Και όταν ανακαλύπτουν χωρικούς με γαλανά μάτια σε χωριά έξω από τη Σπάρτη τους κάνουν άρθρο στο περιοδικό των SS ως τα απομεινάρια των Αρίων. Αλλά οι σύγχρονοι Ελληνες γενικά είναι φυλετικά άξιοι περιφρόνησης, εξ ου και η σκληρότητα απέναντί τους».

Γιατί είναι επίκαιρη σήμερα η μελέτη του ιδεολογικού λόγου των ναζί;

«Εξαιτίας της ανόδου της άκρας Δεξιάς, για την οποία ανησυχώ, όπως και όλοι οι υπόλοιποι στην Ευρώπη, στον κόσμο. Το πρόβλημα είναι το ίδιο στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στην Αυστρία, στο Βέλγιο, στη Γερμανία. Το ενδιαφέρον με τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, το κόμμα με τη νεοναζιστική μίμηση της σβάστικας για σύμβολο και τις ομοιότητες με τη νεοναζιστική βία, είναι ότι αποτελείται προφανώς από ανίδεους: οι ναζί θα τους περιφρονούσαν, θα τους θεωρούσαν ανάξιους φυλετικά και πιθανότατα θα τους σκότωναν. Είναι ειρωνικό κάποιοι να θέλουν να μοιάσουν ακριβώς σε εκείνους που θα τους περιφρονούσαν».

Νηπιαγωγείο για όλα τα παιδιά E-Lawyer ένα νομικό ιστολόγιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ψηφιακή εποχή

Νηπιαγωγείο για όλα τα παιδιά

Διαβάζουμε απίθανες δηλώσεις από πολιτικούς που θέλουν να κυβερνήσουν την χώρα. Ότι θα διώξoυν τα παιδιά των αλλοδαπών από τα νηπιαγωγεία.

Η πρόσβαση στις εκπαιδευτικές υποδομές της χώρας αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, το οποίο το κράτος πρέπει να διασφαλίζει για καθέναν κι όχι μόνο για όσους φέρουν την Ελληνική ιθαγένεια. Αυτή είναι εξάλλου και η έννοια του ανθρώπινου δικαιώματος: φορέας του είναι κάθε άτομο κι όχι μόνο οι πολίτες μιας χώρας. Στην ενάσκηση αυτού του δικαιώματος δεν υπάρχει "προτεραιότητα" με βάση την εθνικότητα του ατόμου. 

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο Πρωτόκολλο έχει υπογράψει και κυρώσει η Ελλάδα και συνεπώς κατισχύει κάθε άλλης διάταξης νόμου,

"Ουδείς δύναται να στερηθή του δικαιώματος όπως εκπαιδευθή."

To 2008 η Ελλάδα καταδικάσθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για παραβίαση του δικαιώματος στην εκπαίδευση. Πρόκειται για την απόφαση στην υπόθεση Σαμπάνης κλπ κατά Ελλάδας , η οποία αφορούσε παρεμπόδιση των παιδιών των Ρομά να εγγραφούν στο σχολείο του Ασπρόπυργου. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2004 οι προσφεύγοντες Ρομά πήγαν με τα παιδιά τους για να τα εγγράψουν στο δημοτικό. Οι διευθυντές των σχολείων φέρονται ότι αρνήθηκαν. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2005 οι γονείς Ρομά πήγαν πάλι με τα παιδιά τους, αλλά στην είσοδο του σχολείου:

 "είχαν συγκεντρωθεί πολλοί μη Ρομά γονείς, οι περισσότεροι ποντιακής καταγωγής, δηλαδή από την περιοχή του Ευξείνου Πόντου στις νότιες αρκτές της Μαύρης Θάλασσας, οι οποίοι επιτέθηκαν φραστικά στους Ρομά φωνάζοντας "Κανένα παιδί από εσάς δεν θα μπει στο σχολείο. Δεν πρόκειται να μπείτε στο σχολείο, τελείωσε". Στη συνέχεια, οι μη Ρομά γονείς απέκλεισαν την είσοδο του σχολείου, έως ότου τα παιδιά Ρομά μεταφερθούν σε άλλο κτίριο."

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου περιγράφει τις προσπάθειες των Ρομά να εγγράψουν τα παιδιά τους στο σχολείο και την αντιμετώπιση, τελικά, του θέματος από το κράτος με την δημιουργία ενός σχολείου - γκέτο, ειδικό για Ρομά! Όπως ήταν αναμενόμενο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος των Ρομά στην εκπαίδευση, σε συνδυασμό με την επιβολή αθέμιτης διάκρισης λόγω της εθνοτική τους καταγωγής και σε συνδυασμό με την παραβίαση του δικαιώματός τους για αποτελεσματικό ένδικο μέσο. Επιδίκασε αποζημίωση 6.000 ευρώ σε κάθε προσφεύγοντα (είχαν προσφύγει 11 άτομα) και 2.000 ευρώ για τα συνολικά δικαστικά έξοδα στην υπόθεση. Δηλαδή η υπόθεση αυτή, εκτός από τον διεθνή διασυρμό της χώρας, κόστισε και 68.000 ευρώ αποζημίωση που κατέβαλε το Ελληνικό Δημόσιο. 

Εκτός όμως από το Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ, η υποχρέωση παροχής δυνατότητας εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή του ατόμου κατοχυρώνεται και σε δύο άλλες διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει και κυρώσει με νόμο η χώρα: το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Μορφωτικά Δικαιώματα, αλλά και την Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Εξάλλου, κατά το άρθρο 4 του Ν.3304/2005, η απαγόρευση των διακρίσεων λόγω εθνικής ή φυλετικής καταγωγής αφορά και τον τομέα της εκπαίδευσης, κατ' εναρμόνιση προς τις σχετικές κοινοτικές οδηγίες. 

Είναι προφανές ότι οποιαδήποτε διάκριση με τα ανωτέρω κριτήρια όσον αφορά την πρόσβαση των παιδιών στα νηπιαγωγεία, είναι νομικά απορριπτέα και θα οδηγήσει την χώρα σε νέες περιπέτειες στα διεθνή δικαστικά fora. 

Αναρτήθηκε από e-Lawyer στις 8:04 μμ