δεν υπάρχουν τριαντάφυλλα χωρις αγκαθια........Πολλά αγκάθια ομως ειναι χωρίς Τριαντάφυλλο

ΜΗΤΑΦΙΔΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ :ΚΕΙΜΕΝΟ ΟΜΙΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΤΗΣ 30-10-2013 «Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή»

ΚΕΙΜΕΝΟ ΟΜΙΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 30-10-2013

«Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή»

[«Αδέρφια, συμπολίτες, το σύνθημά μας “θάνατος στον φασισμό, λευτεριά στον λαό” έγινε πραγματικότητα. Η περίφημη πόλη μας, που επί τέσσερα χρόνια στέναζε κάτω από τη φασιστική μπότα, μα ποτέ δεν έπαψε να αντιστέκεται, είναι επιτέλους ελεύθερη. Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα! Ζήτω η λευτεριά! Ζήτω η αδούλωτη Θεσσαλονίκη! Ζήτω οι απελευθερωτές του ΕΛΑΣ! Για την ευτυχισμένη και πολυπόθητη αυτή μέρα έχυσαν το αίμα τους και θυσιάστηκαν τα πιο ακριβά παλικάρια και κορίτσια της πόλης μας. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τους τολμηρούς και ανδρειωμένους που με τη ζωή τους μας έδειξαν τον δρόμο της λευτεριάς, αιώνια τιμή και δόξα στους ήρωές μας…» (Στέλιου Γεωργιάδη, Θεσσαλονίκη ανυπότακτη πόλη, 1995, σελ. 292).]

         Το  χαρμόσυνο αυτό μήνυμα που μόλις ακούσατε έστειλαν με το χωνί τους τα ξημερώματα της 30ης Οκτωβρίου 1944 στους ξαγρυπνισμένους κατοίκους της μαρτυρικής αλλά ανυπότακτης Θεσσαλονίκης δύο ΕΠΟΝίτισες σκαρφαλωμένες στη στέγη ενός σπιτιού στην Άνω Πόλη,.

Τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας, έγραφε το 1843 ο Μαρξ, αποτελούν πρόκληση «για στοχασμό και συσπείρωση της σκεπτόμενης και βασανισμένης ανθρωπότητας», τονίζοντας παράλληλα ότι, «για να εργαστούμε θετικά για τη διαμόρφωση του καινούργιου κόσμου,  πρέπει να ρίξουμε άπλετο φως στον παλιό». Σ’ αυτό φιλοδοξεί να συμβάλει με τη σημερινή της εκδήλωση η δημοτική μας κίνηση, αγαπητοί/ές συμπολίτες/σες και σεβαστοί/ές αγωνιστές/τριες της αντιφασιστικής αντίστασης που μας τιμάτε με την παρουσία σας. 

«Αρχίζεις να διαλύεις έναν λαό αφαιρώντας τη μνήμη του. Καταστρέφεις τα βιβλία του, την κουλτούρα και την ιστορία του. Έπειτα, άλλοι γράφουν βιβλία γ’ αυτόν, του προσφέρουν μια άλλη κουλτούρα και επινοούν μια άλλη ιστορία. Στη συνέχεια ο λαός αρχίζει σιγά-σιγά να ξεχνά ποιος είναι και τί ήταν. Γι’ αυτό η πάλη της μνήμης εναντίον της λήθης δεν είναι παρά η πάλη του ανθρώπου εναντίον της εξουσίας.» (Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης, 1979)

«Η ιστορία γράφεται με ανυπακοή»

Στο σύνθημα αυτό, που έχει κατακτήσει διαχρονικά την ετυμηγορία της ιστορίας, συμπυκνώνονται και ζωντανεύουν όλα τα «μαθήματα» από την απελευθέρωση-σωτηρία της μαρτυρικής, ανυπότακτης Θεσσαλονίκης  από τα νύχια των Ναζί και των Ταγματαλητών, σαν σήμερα, πριν 69 χρόνια, από τον ΕΛΑΣ.

Γιατί «ξέσχισαν τον Δούρειο Ίππο της Καζέρτας»,  κατά την έκφραση του Μάρκου Βαφειάδη αλλά και τη συμφωνία της Λισαβώνας, που «το τίμημα της ήταν να παραχωρηθεί η Θεσσαλονίκη από τους Γερμανούς στους Άγγλους, ώστε να μπορέσουν να την καταλάβουν αμαχητί  και  μ’  αυτόν  τον  τρόπο  η  Ελλάδα  να  περιέλθει  στο  δυτικό στρατόπεδο.» (Συνέντευξη του φον Σπέε στον Β. Μαθιόπουλο το 1976 στη Χαϊδελβέργη. Η Ελληνική Αντίσταση (1941-44) και οι Σύμμαχοι, 1994).

To τέλος της γερμανικής κατοχής στη Μακεδονία είχε διαφανεί ήδη από το καλοκαίρι του 1944, όταν η Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ, υπό τον στρατηγό Ευριπίδη Μπακιρτζή, απελευθέρωνε τη μία μετά την άλλη τις πόλεις της Δ. Μακεδονίας. Η απελευθέρωση της Αθήνας και του Βελιγραδίου έκανε τους Σαλονικιούς να νιώθουν πως και τα δικά τους δεινά έφταναν στο τέλος. Έτσι, παρά τις άνωθεν εντολές, η ιστορική απόφαση του Μάρκου Βαφειάδη και του Ευριπίδη Μπακιρτζή να προελάσουν προς τη Θεσσαλονίκη αποδείχτηκε σωτήρια για την πόλη, καθώς όχι μόνο γλύτωσαν τις υποδομές της (λιμάνι, ηλεκτρικές εταιρίες, υδραγωγεία, αλευρόμυλους, κ.λπ.) από την καταστροφή, αλλά και τη διαφύλαξαν από το να υποστεί τα δικά της «Δεκεμβριανά». Επιπλέον, τόσο οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ στο στρατιωτικό πεδίο όσο και εκείνες του ΕΑΜ στο πολιτικό-κοινωνικό ανέλαβαν με επιτυχία το τιτάνιο έργο της μετάβασης από τη σκλαβιά στην ελευθερία, τουλάχιστον έως την επάρατη συμφωνία της Βάρκιζας-βούτυρο στο ψωμί των λουφαγμένων της «εθνικοφροσύνης» και των δωσιλόγων. Γι' αυτό και δεν θα διστάσουν να αιματοκυλίσουν τις εκδηλώσεις για την πρώτη επέτειο της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί. Σκοτώνουν  έναν 25xρoνo κουρέα και τραυματίζουν άλλα 12 άτομα. Όχι μόνο δεν συλλαμβάνεται και δεν τιμωρείται κανείς, αλλά και θάβουν για δεκαετίες ολόκληρες ως μη «εθνικώς ορθή» την ίδια την επέτειο της απελευθέρωσης!

Έπρεπε να περάσουν 37 χρόνια για να τιμήσουν οι Θεσσαλονικείς την επέτειο της «απολυτρώσεως» της πόλης με πρωτοβουλία του αριστερού δήμαρχου Θανάση Γιαννούση και τη συμμετοχή των αριστερών δημάρχων Σταυρούπολης, Αμπελοκήπων και Ευόσμου. Την παρακαταθήκη αυτή θα συνεχίσει μέχρι το 1986 και ο κατοπινός δήμαρχος Θεοχάρης Μαναβής, ενώ επί δημαρχίας Σ. Κούβελα παύει κάθε εορτασμός της «ενοχλητικής» αυτής  επετείου.

Το υπουργείο Β. Ελλάδος και η ΤΕΔΚ συνεχίζουν να τιμούν την επέτειο, ώσπου, μετά το 1989, σβήνεται από το δημοτικό εορτολόγιο. Έκτοτε ο κατ’ ευφημισμόν εορτασμός εξαντλείται σε μια τυπική τελετή στο ηρώο του Γ΄ Σ.Σ.

Σήμερα, 69 χρόνια μετά, με τα βλαστάρια των Ναζί, των Ταγματαλητών και των χουντικών στη Βουλή ή προφυλακισμένα, δεν θα βρείτε στον κεντρικό δήμο της πόλης κανένα δρόμο με την ιστορική ημερομηνία «30/10/1944» ή με τα ονόματα των απελευθερωτών της. Ούτε θα δείτε το πορτρέτο του πρώτου δημάρχου της απελευθερωμένης  Θεσσαλονίκης του αντιστασιακού καθηγητή του ΑΠΘ Δημήτρη Καβάδα, ανάμεσα     στα πορτρέτα των δημάρχων της πόλης, που είναι αναρτημένα έξω από την αίθουσα του δ.σ. Αντίθετα θα δείτε να φιγουράρουν, με απόφαση του χουντικού Δ.Σ.Θ. και την ανοχή των κατοπινών, τα ονόματα όσων προϋπάντησαν, συνεργάστηκαν και κατευόδωσαν τους τυράννους της φαιάς πανούκλας, όπως οι κατοχικοί δήμαρχοι Κ. Μερκουρίου και Γ. Σερεμέτης.  

Έστω και με καθυστέρηση 69 ετών, το Δ.Σ.Θ., αποκαθιστώντας την ιστορική αλήθεια για την πόλη μας, πρέπει να ακυρώσει τις κατάπτυστες αυτές ονοματοδοσίες και να κοσμήσει τους δρόμους της πόλης με τα ονόματα των απελευθερωτών της. Μια τέτοια απόφαση, πέρα από τον προφανή συμβολισμό της, θα αποτελεί και ένα πολιτικό όπλο απέναντι στη νεοναζιστική πανούκλα που κατοικοεδρεύει και στα έδρανα της Βουλής, αλλά και σε ανθρώπους ή νοσταλγούς της χούντας που βρίσκονται σε κρίσιμα δημόσια πόστα.

Να κλείσω με την υπόσχεση να γιορτάσουμε του χρόνου τα 70 χρόνια της λύτρωσης της πόλης από τη ναζιστική τυραννία, μετονομάζοντας την παραλιακή «λεωφόρο Νίκης» σε «λεωφόρο αντιφασιστικής νίκης 30 Οκτωβρίου 1944», όπως θυμίζει η ταμπέλα που κρατώ. Οργανώνοντας παράλληλα μια μεγάλη αντιφασιστική διαδήλωση με κατάληξη τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό, απ’ όπου ξεκινούσαν τα τρένα του θανάτου για τους συμπολίτες μας μάρτυρες του ολοκαυτώματος.

 Γιατί, όπως έγραψε ο επιζών του Ολοκαυτώματος Ελί Βιζέλ «ο δήμιος σκοτώνει πάντα δύο φορές, τη δεύτερη με τη λήθη».

     

 ΜΗΤΑΦΙΔΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

(30-10-013)

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ:

ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΟΡΔΑΝΑΣ, «Αντίσταση και συνεργασία στη γερμανοκρατούμενη Θεσσαλονίκη»

Ευάγγελος Χεκίμογλου, Διδάκτωρ οικονομολόγος, "Πτυχές της απελευθέρωσης (1944): Ο ανύποπτος Σουηδός και ο επίμονος ταβερνιάρης"

Σπύρος Κουζινόπουλος: "Πώς ο ΕΛΑΣ έσωσε τη Θεσσαλονίκη από τους Ναζί τη μέρα της απελευθέρωσης"

«Γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου κι όχι τη λήξη του» αναδημοσιευση απο τηΝ ελευθεροτυπία

«Γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου κι όχι τη λήξη του»

Του Σάκη Αποστολάκη

Στο γραφείο του Τ.Μηταφίδη, στο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης, υπάρχει μία πινακίδα οδοσήμανσης, που έφτιαξαν οι υπάλληλοι του Δήμου Θεσσαλονίκης. Γράφει «30ή Οκτωβρίου, Ημέρα Απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης». Είναι μια πινακίδα που ο Τ. Μηταφίδης εύχεται να δει κάποια στιγμή σε μια οδό της πόλης.

Η διάβαση του ποταμού Αξιού με σχεδίες στις 26 προς 27 Οκτώβρη. Στο βάθος διακρίνεται η ανατιναγμένη γέφυρα απο τους αποχωρούντες Γερμανούς. Ανάμεσά τους διακρίνονται ο μητροπολίτης Ιωακείμ Κοζάνης, ο επιτελάρχης της ΟΜΜ Λαγγουράνης, ο επιτελάρχης της Χ μεραρχίας Καστανάς. «Υπάρχει μία πολιτική σ' αυτή την πόλη όλα αυτά τα χρόνια. Πέραν του ότι σ' αυτή τη χώρα δεν γιορτάζεται το τέλος του πολέμου, όπως συμβαίνει στις υπόλοιπες χώρες, αλλά η έναρξή του, ειδικά εδώ στη Θεσσαλονίκη είναι σχεδόν άγνωστο ότι αυτή η πόλη κυριολεκτικά σώθηκε από του Χάρου τα δόντια, στις 30 Οκτωβρίου, όταν αποβιβάστηκαν δυνάμεις του ΕΛΑΣ εδώ, κατά παράβαση της Συμφωνίας της Καζέρτας, που προέβλεπε παράδοση της πόλης και των Γερμανών στους Εγγλέζους».

Οι Γερμανοί, για να παζαρέψουν τη σωτηρία τους, είχαν παγιδέψει με εκρηκτικά όλες τις υποδομές της πόλης. Το λιμάνι, την Ηλεκτρική Εταιρεία, το σιδηροδρομικό σταθμό, το υδραγωγείο.

Oχήματα της RAF στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης «Υπήρχαν διαπραγματεύσεις, κυριολεκτικά με το πιστόλι στον κρόταφο, στις οποίες συμμετείχε όχι ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ο Γεννάδιος, αλλά ο μητροπολίτης Ιωακείμ της Κοζάνης, ο οποίος ήταν ΕΛΑΣίτης». Τελικά επήλθε συμφωνία, αλλά υπό την πίεση του ΕΛΑΣ που στο μεταξύ είχε περάσει με σχεδίες τον Αξιό.

«Επειδή το καθεστώς του Εμφυλίου τα παρέσυρε όλα αυτά και η Ιστορία γράφτηκε από τους νικητές και από τους συνεργάτες των ναζί, αυτή η πτυχή της Ιστορίας παρέμεινε άγνωστη. Υποτιμήθηκε. Γίνεται μια τυπική τελετή στο Γ' Σώμα Στρατού και τίποτε άλλο».

Παρά τα χρόνια που πέρασαν, αυτή η πτυχή της Ιστορίας της πόλης παραμένει άγνωστη. Μαζί και οι πρωταγωνιστές της. «Πέρασαν τόσα χρόνια. Αποκαταστάθηκε με νόμο η Εθνική Αντίσταση. Αλλά ποτέ αυτή η πόλη, ως πόλη, σε επίπεδο δημοτικής αρχής, δεν τίμησε τους σωτήρες της. Τον Ευριπίδη Μπακιρτζή, τον Μάρκο Βαφειάδη, τον Συννεφάκη, όλους αυτούς οι οποίοι συνέβαλαν στη διάσωση της πόλης από την καταστροφή. Και μάλιστα, προηγήθηκαν αρκετοί νεκροί στη Νέα Μεσημβρία και στη Νέα Σάντα, όπου δόθηκαν μάχες ολόκληρες για να μπορέσουν να μπουν στη Θεσσαλονίκη από διάφορες μεριές τα στρατεύματα του ΕΛΑΣ. Μπήκαν με σχεδίες από τις εκβολές του Αξιού, γιατί ήταν ανατιναγμένη η γέφυρα».

Οπως λέει ο Τ. Μηταφίδης, σ' αυτή την πόλη αποσιωπήθηκε η Ιστορία. Γίνεται τριήμερο εορτασμών, η Θεσσαλονίκη είναι στο επίκεντρο, αλλά ο εορτασμός εξαντλείται στην 28η Οκτωβρίου, το «Οχι», τις παρελάσεις κ.τ.λ. «Ποτέ δεν γιορτάστηκε η απελευθέρωση. Και ποτέ δεν δόθηκαν τα ονόματα σε δρόμους -σε κάποιους περιφερειακούς δήμους ίσως να υπάρχουν- των σωτήρων, στην κυριολεξία, της πόλης. Οι οποίοι μάλιστα έπεσαν και σε δυσμένεια γιατί δεν εφάρμοσαν τη Συμφωνία της Καζέρτας». Αντίθετα, έχει δοθεί σε δρόμο το όνομα του μεταξικού δημάρχου, Κωνσταντίνου Μερκουρίου. «Ηταν ο μεταξικός δήμαρχος Θεσσαλονίκης που έβαλε συνεργεία του δήμου και ξήλωσε το εβραϊκό νεκροταφείο», λέει ο Τ. Μηταφίδης.

Υπάρχουν όμως πολλές πτυχές της Ιστορίας της πόλης που παραμένουν άγνωστες και αποσιωπούνται επί δεκαετίες. Αναφέρει ενδεικτικά:

* Εχει δοθεί σε δρόμο της πόλης το όνομα του κατοχικού δημάρχου Θεσσαλονίκης, Γιώργου Σερεμέτη, ο οποίος στις 26 Μαρτίου 1943 -μία βδομάδα μετά την πρώτη αποστολή 2.400 εβραίων της Θεσσαλονίκης στα κρεματόρια του Αουσβιτς- εισηγήθηκε στο δ.σ. «την μετονομασίαν των οδών της πόλεως των φερουσών ισραηλιτικά ονόματα».

* Εχουμε φτάσει σήμερα στο 2013 και το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης δεν έχει καταργήσει τις αποφάσεις του χουντικού δημοτικού συμβουλίου, το οποίο με βάση το διάταγμα 169 ξέπλυνε όλα τα εγκλήματα των ταγματασφαλιστών, γιατί εξίσωσε την αντίσταση κατά των κατακτητών με την αντίσταση κατά των ΕΑΜοβουλγάρων. Τους έδωσε μάλιστα και πολεμικές συντάξεις και υπολογίστηκε διπλή η θητεία τους. Αυτή η διάταξη υπάρχει ακόμη στον κώδικα πολιτικών και στρατιωτικών συντάξεων.

* Ο Δήμος Θεσσαλονίκης αποφάσισε την ανάπλαση της πλατείας Ελευθερίας. Υπήρξε τόπος συγκέντρωσης των εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους ναζί για να τους στείλουν στο Αουσβιτς. Αλλά υπάρχει και μια άλλη πτυχή της Ιστορίας. Η πλευρά που έχει σχέση με την ιστορία του Εργατικού Κινήματος. Η πρώτη συγκέντρωση Πρωτομαγιάς επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Νεοτούρκων έγινε το 1910 στην πλατεία Ελευθερίας, με ομιλητή τον Κριστιάν Ρακόφσκι, τον οποίο αργότερα εξόντωσε ο Στάλιν. Επίσης το '36, στην πλατεία Ελευθερίας έγινε η ομαδική κηδεία των θυμάτων της Πρωτομαγιάς.

* Στη Θεσσαλονίκη, στις 15 Μαΐου του 1941, ελάχιστο χρόνο από την κατάληψη της χώρας από τους ναζί, ιδρύθηκε η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση στην Ευρώπη, η Ελευθερία. Κανείς δεν θα βρει τίποτα στην πόλη γι' αυτό.

Εβραίοι Θεσσαλονικείς στην πλατεία Ελευθερίας πριν σταλούν στα Αουσβιτς **Υπάρχει ένα κομμάτι σ' αυτό που λέμε γερμανικές αποζημιώσεις που αφορά τη Θεσσαλονίκη και το οποίο δεν το έχουν εντάξει στην εθνική διεκδίκηση. Αλλά το έχουμε εντάξει εμείς, η τοπική επιτροπή, και πήγαμε και στο γερμανικό προξενείο. Είναι τα λύτρα που πλήρωσαν γονείς και οικογένειες για να σώσουν παιδιά και άντρες από 17 ώς 45 χρόνων, που τους έπαιρναν οι Γερμανοί και τους έβαζαν στα καταναγκαστικά έργα, όπως λατομεία κ.λπ. Το αεροδρόμιο της Μίκρας αυτοί το έφτιαξαν. Τους έπαιρναν ομήρους και αρκετοί απ' αυτούς δεν γύρισαν. Για να γλιτώσουν τα παιδιά αυτά και τους άντρες οι οικογένειές τους, αποδεδειγμένα και από τη δίκη Μαξ Μέρτεν, του Γερμανού διοικητή της Κομαντατούρ στη Θεσσαλονίκη, που ευθύνεται για την εκκαθάριση 45.000 Εβραίων, και από τα αρχεία της Τραπέζης της Ελλάδος, είχαν πληρώσει 1,5 δισ. δραχμικά μεροκάματα. Αυτά αποτελούν διεκδίκηση της πόλης.

* Υπήρξε η άρνηση της προηγούμενης δημοτικής διοίκησης να ενταχθεί η Θεσσαλονίκη στο Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων. Μια πόλη που είναι διεθνώς γνωστή για την εξόντωση των εβραίων κατοίκων της. Επειτα από διεθνή σάλο, ανακλήθηκε η απόφαση, αλλά την έκρυψαν στα συρτάρια. Και τελικά, από την ανάκλησή της, το 2008, η Θεσσαλονίκη εντάχθηκε στο δίκτυο το 2012, και με άλλη δημοτική αρχή. Εξαιτίας αυτού, όταν το 2011 το Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων συνεδρίαζε στον Χορτιάτη και συμμετείχε μια επιτροπή από το Δήμο Θεσσαλονίκης μαζί με τον Γιάννη Μπουτάρη, αναγκαστήκαμε να συμμετέχουμε ως απλοί παρατηρητές.

* Ο επί χούντας δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Βύρων Αντωνιάδης (5/8/1967-12/4/1968) ήταν πρόεδρος των ενόρκων στη δίκη Λαμπράκη που απάλλαξε τους ηθικούς αυτουργούς, που ήταν οι αξιωματικοί της αστυνομίας.

«Πολλά τέτοια γεγονότα αποτελούν πυξίδα για το πώς αντιμετωπίστηκε η Ιστορία της πόλης», λέει Τ. Μηταφίδης. Και όπως λέει, είναι μία κατάσταση που ξεκίνησε από τον Εμφύλιο, έφτασε ώς τη χούντα, συντηρήθηκε από το κλίμα του Ψυχρού Πολέμου και συνεχίζεται ακόμη ώς σήμερα. «Η Ελλάδα έγινε το πειραματικό εργαστήριο του Ψυχρού Πολέμου. Κι αυτό συνεχίστηκε μέχρι το 1974», τονίζει. Ομως δεν σταμάτησε. «Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ η χούντα έπεσε το 1974, το 1975 η κυβέρνηση Καραμανλή κατέστρεψε όλα τα αρχεία εγκληματιών πολέμου. Σε όποια χώρα πας έξω, θα τα βρεις. Εδώ δεν θα τα βρεις. Γιατί ορισμένες από τις κυβερνήσεις μετά την πτώση της χούντας είχαν σχέση με ανθρώπους από την περίοδο της δικτατορίας. Αλλά τι να πεις; Στη σημερινή κυβέρνηση, γραμματέας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη είναι ο βασιλικός επίτροπος του στρατοδικείου της Θεσσαλονίκης που δίκασε τη Δημοκρατική Αμυνα, ο Αθανάσιος Ανδρεουλάκος...».

Ο Τ. Μηταφίδης πιστεύει ότι όλα αυτά, σε συνδυασμό με το νεοφιλελευθερισμό της αγοράς, οδηγούν στην αποσιώπηση της αλήθειας και στην ενδυνάμωση των νεοναζιστικών κινημάτων, όπως η Χρυσή Αυγή. «Οι χρυσαυγίτες μιλάνε στη Βουλή με τη γλώσσα του Εμφυλίου. Δεν το κρύβουν. Γι' αυτό είναι πολύ κρίσιμο για τη νέα γενιά να μάθει την ιστορική αλήθεια, επειδή τα σχολικά βιβλία έχουν απίστευτες αποσιωπήσεις και διαστρεβλώσεις. Το ζήτημα της ιστορικής μνήμης, της ιστορικής αλήθειας είναι αυτή τη στιγμή διεθνές διακύβευμα. Το αντιφασιστικό κεκτημένο, όπως και σ' εμάς το αντιδικτατορικό κεκτημένο, με το οποίο διαπαιδαγωγήθηκαν γενιές κι αποτελούσαν ιστορική ασπίδα και ανάχωμα απέναντι στα νεοφασιστικά κινήματα, έχουν γκρεμιστεί από το νεοφιλελευθερισμό της αγοράς».

Αυτό όμως που θα μπορούσε να βάλει φρένο στο μίσος και στην αδικία είναι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του Εμφυλίου και από τις δύο πλευρές. «Ο ρόλος της ΕΔΙΑ δεν είναι η αναμόχλευση των ιστορικών παθών. Το ότι εμείς κάνουμε μια εκδήλωση για να αναμετρηθούμε με οικεία κακά, δείχνει ακριβώς ότι αντιμετωπίζουμε την Ιστορία απροκατάληπτα. Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό. Οι γενιές οι οποίες συγκρούστηκαν δεν έχουν τον τυφλό φανατισμό που έχουν κάποιοι φρέσκοι, οι οποίοι δεν ξέρω από πού αντλούν αυτό το πάθος. Ερχονται στις εκδηλώσεις άνθρωποι που πολέμησαν μεταξύ τους, που ήταν από το ίδιο χωριό. Και συνεχίζουν να ζουν στο ίδιο χωριό. Επειδή όμως έζησαν απίστευτες φρικαλεότητες στη διάρκεια του Εμφυλίου, λειτουργούν παιδαγωγικά για τις νέες γενιές. Διηγούνται μάχες, τους σκοτωμούς, την αγριότητα και δείχνουν στους νέους, οι οποίοι συρρέουν στις εκδηλώσεις μας για να μάθουν, ότι το μίσος δεν οδηγεί πουθενά».

Στη Θεσσαλονίκη, η αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας συνετέλεσε στο να γίνει μια συντηρητική πόλη. «Αποκρύφτηκε μία ολόκληρη πλευρά της Ιστορίας της πόλης. Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι έγινε ο τόπος των πολιτικών δολοφονιών του Λαμπράκη, του Τσαρουχά, του Πολκ, ότι θεωρούνταν η έπαλξη κατά του εκ του βορρά κινδύνου, συνετέλεσαν στο να γίνει συντηρητική η πόλη. Γι' αυτό και στη Θεσσαλονίκη τόσο η αντιφασιστική όσο και η αντιδικτατορική αντίσταση είναι άστεγες, άπορες και άγνωστες», τονίζει ο Τ. Μηταφίδης.

Η απειλή του «εσωτερικού εχθρού» του Μηταφίδη Τριαντάφυλλου,

Η απειλή του «εσωτερικού εχθρού»

του Μηταφίδη Τριαντάφυλλου, εκπαιδευτικού

Ενώ η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία γιόρταζε στους κήπους του προεδρικού μεγάρου τα 32^α γενέθλιά της, με τιμητικά προσκεκλημένους αντιστασιακούς και  οικογένειες θυμάτων της Χούντας, με ανατριχίλα διάβαζε κανείς στην ιστοσελίδα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας ότι ο στρατός ξαναβγαίνει από τους στρατώνες για να μας «σώσει» αυτή τη φορά από τη νέα, «μεταμοντέρνα» έκδοση του «εσωτερικού εχθρού»: τις «ομάδες συμφερόντων ή τρομοκρατών που απειλούν να ανατρέψουν τις υφιστάμενες κοινωνικές και οικονομικές δομές», κατά τη διατύπωση του ν. 3251/04-διάδοχου του αλήστου μνήμης ΑΝ 509/47- και του νέου made in USA αμυντικού δόγματος της χώρας για την αντιμετώπιση «ασύμμετρων απειλών κατά του οργανωμένου κράτους».

Μάλιστα, σύμφωνα με το «Μνημόνιο Διμοιρίας Καταστολής Πλήθους» που αποκάλυψε το «Δίκτυο στρατευμένων Σπάρτακος», συγκροτούνται στρατιωτικά- μηχανοκίνητα ΜΑΤ, με αμερικανικά τρίτης γενιάς «λιγότερο φονικά όπλα»(!), όπως ο καρκινογόνος κολλώδης αφρός από βουταδιένιο, οι λαστιχένιες σφαίρες, οι ακτίνες λέιζερ, οι πομποί μικροκυμάτων και  απαγορευμένα από διεθνείς συμβάσεις χημικά.

Δεν πρόκειται για εφιαλτικά σενάρια του απώτερου μέλλοντος. Αλλά για την «εκμετάλλευση της αποκτηθείσας εμπειρίας από στελέχη μας κατά τη διάρκεια αποστολών της ΚFOR για την καταστολή οχλοκρατικών εκδηλώσεων στο Κοσσυφοπέδιο», και προπαντός από τις «ειρηνευτικές επεμβάσεις» των ΗΠΑ(!) και την καταστολή των διαδηλώσεων κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Έχουμε μάλιστα και πρακτική εφαρμογή της «διεθνούς αυτής εμπειρίας». Πρόσφατο παράδειγμα η άσκηση κατά «αντιΝΑΤΟϊκών διαδηλωτών» στο 951 Τάγμα Στρατονομίας.

«Πρέπει να φοβόμαστε επάνοδο, με τη μια ή άλλη μορφή, των Καθεστώτων Εκτάκτου Ανάγκης; Ο κίνδυνος αυτός δεν έχει αποκλειστεί. Οι δικτατορίες που ανατράπηκαν άφησαν βαθύτατα ίχνη και τα υπάρχοντα όρια του εκδημοκρατισμού επιτρέπουν ακόμα – και μάλλον θα επιτρέπουν για καιρό - την ύπαρξη ισχυρών αντιδραστικών δυνάμεων «εφεδρείας» της αστικής τάξης, δυνάμεων που δεν είναι διόλου εφεδρεία της «Δημοκρατίας», έγραφε προφητικά ο Ν. Πουλαντζάς το 1974-75 στο δοκίμιό του «Η κρίση των δικτατοριών», ένα έργο ιστορικής αυτογνωσίας, που επανακυκλοφόρησε μετά 30 χρόνια.

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, «Επωνύμως», Δευτέρα 31/7/06

(δημοσιεύθηκε με τον τίτλο «Εφιαλτικά Σενάρια»)

«Θυμάμαι άρα υπάρχω!»του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη

http://www.pressinaction.gr/koinonia/item/1963-thymamai-ara-yparxo

«Θυμάμαι άρα υπάρχω!»

του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη* | 1 Σεπτεμβρίου 2011

Πρέπει ή δεν πρέπει να θυμόμαστε; Συντελεί η συλλογική ιστορική μνήμη στην επούλωση των τραυμάτων ή τα κακοφορμίζει; Οι χώροι όπου σάπιζαν πολιτικοί κρατούμενοι είναι «τόποι μνήμης» ή είναι μνημεία μίσους και πρέπει να κλείσουν; Είχε δίκιο ο Νίτσε που θεωρούσε τη λήθη «υπέρτατη μορφή ευτυχίας»;

Ο συγγραφέας Χόρχε Σεμπρούν - σεναριογράφος του «Ζ» και άλλων γνωστών ταινιών του Κ. Γαβρά - που έφυγε πρόσφατα, υπογράμμιζε την ανάγκη να διασωθεί και να αναδειχθεί το παρελθόν, χωρίς αυτό να θεωρείται «αναμόχλευση των πολιτικών παθών». Ο Σεμπρούν, αυθεντικός φορέας των συγκλονιστικών εμπειριών του 20ου  αιώνα, αφού τις έζησε κυριολεκτικά «στο πετσί» του τόσο στον ισπανικό εμφύλιο όσο και στη γαλλική αντίσταση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (βλ. το έργο του «Γραφή ή ζωή», ΕΞΑΝΤΑΣ 1996),  είναι κατηγορηματικά αντίθετος όχι μόνο με κάθε παραγραφή εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας αλλά και της σκόπιμης αποσιώπησής τους, όπως συνέβη στην πατρίδα του την Ισπανία τη δεκαετία του ’70.

Η αναμέτρηση των σύγχρονων κοινωνιών με το παρελθόν τους αντανακλάται κατ’ εξοχήν στη διδακτική της σχολικής ιστορίας, που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική συγκρότηση των νέων. Από εδώ και το έντονο ενδιαφέρον για την καθιέρωση κρατικών αλλά και υπερεθνικών-οικουμενικών «πολιτικών μνήμης», με ολοένα αυξανόμενο το ρόλο της UNESCO, του ΟΗΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γεγονός που υποβάλει στα κράτη λογικές ενιαίας διαχείρισης  του παρελθόντος – στο όνομα, συνήθως, ευγενών σκοπών, όπως π.χ. η καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Οι πολιτικές αυτές τροφοδοτούνται από ένα «πληθωρισμό» μνήμης: κατασκευή μνημείων, καθιέρωση ιστορικών επετείων, ίδρυση μουσείων-ερευνητικών ιδρυμάτων, καταγραφές μαρτυριών και τραυματικών  εμπειριών,  αλλά και από συμβολικούς «πολέμους μνήμης», ιδιαίτερα στα ΜΜΕ, που, εν είδει δικαστηρίων, απονέμουν αναδρομικά και επιλεκτικά ιστορική δικαιοσύνη σε ομάδες-θύματα της εθνικής, ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας ιστορίας.

Ο Τζβετάν Τοντόρωφ αποδίδει αυτή την «αναψηλάφηση» της ιστορίας στη «μετάλλαξη» που έχει υποστεί η συλλογική μνήμη, αφού στις μέρες μας «γίνονται αντικείμενο ύψιστης φροντίδας και εξύμνησης τα θύματα και όχι οι ήρωες του παρελθόντος: οι αδικίες που υπέστη κανείς βαραίνουν περισσότερο από τα κατορθώματα που πέτυχε... που μαρτυρεί εμμέσως μια ενίσχυση της ιδέας της δικαιοσύνης της κοινωνίας μας: ποιος θα σκεφτόταν να διεκδικήσει την θέση του θύματος, αν δεν έλπιζε να αναγνωριστούν τα δεινά του και να αποζημιωθεί γι’ αυτά;» (Ο φόβος των Βαρβάρων, σελ. 110, εκδ. Πόλις). Ας μην ξεχνάμε ότι «η έρευνα της ιστορικής αλήθειας είναι ουσιαστικό στοιχείο της ελευθερίας της έκφρασης», σύμφωνα με το αρθρ. 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Το ερώτημα, επομένως, πώς θα αναμετρηθούμε με τις «σκοτεινές» ή θα γράψουμε τις «λευκές»» σελίδες της ιστορίας - κυρίως του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η οποία παραμένει τραυματική και επίμαχη, όπως το φρικαλέο έγκλημα στο Χορτιάτη το Σεπτέμβριο του ‘44, χωρίς αυτό να καταντά μαρτυρολόγιο ή επετειακό ηθικό καθήκον, είναι κρίσιμο και απαιτεί τεκμηριωμένες απαντήσεις.

Γιατί, όπως τονίζει ο Τέοντορ Αντόρνο στο δοκίμιό του Η Εκπαίδευση μετά το Άουσβιτς,  «Η απειλή υποτροπής στη βαρβαρότητα συνεχίζει να υπάρχει, καθώς οι βασικές συνθήκες που ευνόησαν αυτή την υποτροπή εξακολουθούν, σε μεγάλο βαθμό, να μην έχουν αλλάξει. Αυτός είναι ο καθολικός τρόμος.  Η κοινωνική πίεση εξακολουθεί να υφίσταται, αν και ο κίνδυνος παραμένει αόρατος στις μέρες μας. Ωθεί τους ανθρώπους στο ανείπωτο και μαζικά εγκλήματα εξακολουθούν να διαπράττονται...Πρέπει κανείς να γνωρίζει τους μηχανισμούς που καθιστούν τους ανθρώπους ικανούς για τέτοιες πράξεις και να μοχθήσει ξυπνώντας την κοινή συνείδηση γύρω από αυτούς τους μηχανισμούς, ώστε να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να γίνουν ξανά έτσι». 

*Φιλόλογος, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης

Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, επικεφαλής της παράταξης «Ανοιχτή Πόλη», χαρακτήρισε «αστείες τις δικαιολογίες του δημάρχου» για την πλατεία Αριστοτέλους και σημείωσε ότι «εγώ στη θέση του δημάρχου θα τον είχα καλωσορίσει και επίσης θα τον καλούσα στην έκθεση των ντοκουμέντων για τη δολοφονία Λαμπράκη για να φρεσκάρει τη μνήμη του σε σχέση με τη μετέπειτα πορεία του».

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=10&artid=96970

μια αναρτηση του Radical Desire για τον Σορέλ Carlo Salzani-Η βία ως καθαρή πράξη: Μπένγιαμιν και Σορέλ (πρώτο μέρος) και μερικές δικες μου πρωτες αναρρτησεις για την πασιγνωστη επιδραση του εργου του Σορλε στη διαμορφωση του Πρωτοφασισμού

Radical Desire

Carlo Salzani-Η βία ως καθαρή πράξη: Μπένγιαμιν και Σορέλ (πρώτο μέρος)
 δειτε και

http://nosferatos.blogspot.com/2011/04/blog-post_8444.htmlhttp://nosferatos.blogspot.com/2011/04/1-zeev-sternhell-o.html
http://nosferatos.blogspot.com/2011/04/1883-1945.html
http://nosferatos.blogspot.com/2011/04/blog-post_2854.html

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ:Ο ΣΥΡΙΖΑ «έσπρωξε» τις δύο ανατροπές Πολύ μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του- και μικρό τμήμα του ΚΚΕ- ψήφισε στον β Δ γύρο Καμίνη και Μπουτάρη

Ο ΣΥΡΙΖΑ «έσπρωξε» τις δύο ανατροπές

Πολύ μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του- και μικρό τμήμα του ΚΚΕ- ψήφισε στον β Δ γύρο Καμίνη και Μπουτάρη

ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ | Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

Ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη κ. Τρ. Μηταφίδης με στελέχη του συνδυασμού του. Φαίνεται ότι η μαζική υπερψήφιση του κ. Ι. Μπουτάρη από τους ψηφοφόρους του στον δεύτερο γύρο καθόρισε τελικά το αποτέλεσμα στη συμπρωτεύουσα

Η ψήφος της Αριστεράς έκρινε εν πολλοίς το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών. Σε κρίσιμες μάχες, όπως στους δήμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, αυτό φάνηκε ιδιαιτέρως καθώς μέρος των ψηφοφόρων των κομμάτων της Αριστεράς προσήλθε στις κάλπες στηρίζοντας τις υποψηφιότητες των κκ. Γ. Καμίνη και Ι. Μπουτάρη, συμβάλλοντας έτσι στην ανατροπή που συντελέστηκε. Σύμφωνα με τους αναλυτές, υπέρ των υποψηφιοτήτων των κκ. Καμίνη και Μπουτάρη τάχθηκε στην κάλπη ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. 

Οπως άλλωστε έλεγαν συνεργάτες του νέου δημάρχου Αθηναίων, υπήρχαν «γέφυρες επικοινωνίας» με τον χώρο της «Ανοιχτής Πόλης», του συνδυασμού της υποστηριζόμενης από τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίας Ελένης Πορτάλιου , αλλά και ειδικότερα του ΣΥΝ, όπου οι αποχωρήσαντες της Δημοκρατικής Αριστεράς του κ. Φ. Κουβέλη διατηρούν ακόμη προσωπικές σχέσεις. Ωστόσο αυτό που κυρίως έκρινε την επιλογή μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να ταχθεί υπέρ του κ. Καμίνη ήταν το «αντικακλαμανικό μέτωπο», το οποίο η «Ανοιχτή Πόλη» είχε ανοίξει κατά τη διάρκεια της θητείας του. 

Αντίστοιχη ήταν και η θέση του υποστηριζόμενου από τον ΣΥΡΙΖΑ συνδυασμού του κ. Τρ. Μηταφίδη στη Θεσσαλονίκη, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του οποίου στήριξε τον κ. Μπουτάρη προσδίδοντας στη δυναμική που απέκτησε έναντι του κ. Κ. Γκιουλέκα ένα κρίσιμο, όπως αποδείχθηκε από το εκλογικό «ντέρμπι» που παίχτηκε, μέγεθος. Τον κ. Μπουτάρη ωστόσο στήριξε και ένα μέρος των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, όπως διαπιστώνουν αναλυτές, παρά τη «γραμμή» του Περισσού για «άκυρο/ λευκό» στον δεύτερο γύρο. 

Υπολογίζουν μάλιστα ότι ίσως το τμήμα αυτό να φθάνει στο 40% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, οι οποίοι ψήφισαν τον κ. Μπουτάρη με κριτήριο αφενός την ανακοπή της «δεξιάς» κυριαρχίας στον Δήμο Θεσσαλονίκης και αφετέρου το πρόσωπο του νεοεκλεγέντος δημάρχου. Παρά ταύτα, όπως επισημαίνουν οι δημοσκόποι, οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ τήρησαν σε γενικές γραμμές την κομματική κατεύθυνση για «άκυρο/ λευκό» στον δεύτερο γύρο, ακόμη και σε περιφέρειες όπου υπήρχε παράδοση ετερόκλητων εκλογικών συγκλίσεων, όπως στη Θεσσαλία. Στη συγκεκριμένη περιφέρεια, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά αναλυτής, «το ΚΚΕ φαίνεται να τήρησε σκληρή ουδετερότητα». 

Συνολικά, εκτιμάται ότι περί το 75% των ψηφοφόρων του κόμματος «ακολούθησε τη γραμμή» του άκυρου ή του λευκού, ενώ οι υπόλοιποι, κυρίως άνθρωποι που δεν εμπίπτουν στον κύκλο της άμεσης επιρροής του ΚΚΕ, ψήφισαν ανάλογα με τα πρόσωπα, δηλαδή με τοπικά κριτήρια. «Με ικανοποίηση μαθαίνουμε και βλέπουμε ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων της “Λαϊκής Συσπείρωσης” την πρώτη Κυριακή και τώρα πήγε στην κάλπη ψηφίζοντας λευκό ή άκυρο» σχολίασε τη βραδιά των εκλογών η γενική γραμματέας του ΚΚΕ κυρία Αλέκα Παπαρήγα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=367383&dt=16/11/2010#ixzz15Tb5D2Um

Τι έχουν τώρα να πουν; Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Αγγελιοφόρος, 23/02/2009

Μετά από μια άψογη και διεξοδική ακροαματική διαδικασία,

το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης αθώωσε την περασμένη Δευτέρα οκτώ «επίορκες» - κατά τον κ. Στυλιανίδη - βαθμολογήτριες των Αγγλικών στις Εισαγωγικές Εξετάσεις του 2007.

Μια απόφαση εναρμονισμένη με το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που απέδωσε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», ρίχνοντας άπλετο φως στην πολύκροτη υπόθεση, και δικαίωσε τόσο τις βαθμολογήτριες όσο και τον αγώνα του εκπαιδευτικού κινήματος που τις συμπαραστάθηκε.

Μετά την αθωωτική αυτή απόφαση-πολιτικό κόλαφο για το ΥΠΕΠΘ, τι έχουν να πουν:

(1) οι μανδαρίνοι του Υπουργείου Παιδείας που αποδεδειγμένα πλέον μεθόδευσαν την αλλοίωση των βαθμών;

(2) ο Διευθυντής Δ/βάθμιας Εκ/σης που διενέργησε την ΕΔΕ, ο οποίος, αφού έβγαλε λάδι την «υπερκείμενη αρχή», τις τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί;

(3) τα «βασιλικότερα του βασιλέως» στελέχη της Διοίκησης στα Πειθαρχικά Συμβούλια, που τους επέβαλαν εξοντωτικές πειθαρχικές ποινές, αν και παραδέχτηκαν, στην «προκρούστεια» καταδικαστική απόφασή τους, ότι «δεν ενήργησαν με κίνητρο να ωφελήσουν ή να βλάψουν κάποιους υποψήφιους, αλλά συμμορφούμενες σε προδήλως παράνομη προσταγή της προϊσταμένης τους προέδρου του Βαθμολογικού Κέντρου»;

(4) ο τέως Υπουργός Παιδείας και ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης που απαιτούν να τους επιβληθούν ακόμη αυστηρότερες ποινές(!)

(5) η εισαγγελία που, απορρίπτοντας εξ ορισμού ότι υπήρχε άνωθεν εντολή, τις παρέπεμψε για «πλαστογραφία κατ’ εξακολούθηση» με σκοπό να «παραπλανήσουν»(!) το ΥΠΕΠΘ, τους υποψήφιους και τους γονείς τους;

(6) όλοι όσοι συνέργησαν στο «μαγείρεμα» των βαθμών και παρίσταναν μετά τους ανήξερους;

(7) όλοι εκείνοι οι συνδικαλιστές του κλάδου που ζητούσαν κυνικά τη συγκάλυψη του σκανδάλου και αρνήθηκαν να στηρίξουν τις διωκόμενες; Εκείνοι που υπερθεμάτιζαν για την «παραδειγματική τιμωρία» ακόμα και των δύο βαθμολογητριών που κατάγγειλαν υπεύθυνα την αλλαγή των τελικών βαθμών, κατηγορώντας τες για «πολιτικές σκοπιμότητες» και «εξαρτημένα ανακλαστικά»;

Νιώθουν καθόλου τύψεις για το μαρτύριο στο οποίο υπέβαλαν τις ίδιες και τις οικογένειές τους; Για τη διαπόμπευσή τους, για τον άδικο διασυρμό ενός ολόκληρου κλάδου; Για τον οικονομικό στραγγαλισμό τους; Θα έχει κανείς από αυτούς την ευθιξία να παραιτηθεί ή να «σπάσει τη σιωπή του»;

Έως πότε οι Δημόσιοι Υπάλληλοι θα ανέχονται το καθεστώς των «προφορικών εντολών»; Έως πότε θα ανέχονται τα υπό κυβερνητικό έλεγχο Υπηρεσιακά Συμβούλια; Πότε επιτέλους θα διεκδικήσουν αιρετή-ανακλητή Διοίκηση σε όλη την κλίμακα της ιεραρχίας;

κειμενα του ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΜΗΤΑΦΙΔΗ

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Να χωριστούν τα «σιαμαία»! του ...

28 Οκτ 2010

7 ώρες πριν

Να χωριστούν τα «σιαμαία»! του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, εκπαιδευτικού:Ο χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους είναι πλέον υπερώριμη κοινωνική ανάγκη! Να χωριστούν τα «σιαμαία»! του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, εκπαιδευτικού ...

http://nosferatos.blogspot.com/

από το Google - 10/2010

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: Πατρίς, Θρησκεία, Λογοκρισία…2007! του ...

28 Οκτ 2010

7 ώρες πριν

Πατρίς, Θρησκεία, Λογοκρισία…2007! του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, εκπαιδευτικού. Πατρίς, Θρησκεία, Λογοκρισία…2007! του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, εκπαιδευτικού. Ποιος είπε ότι ο «μεταρρυθμιστικός» οίστρος του κυβερνώντος κόμματος εξαντλείται ...

http://nosferatos.blogspot.com/

από το Google - 10/2010

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ: ΜΗΤΑΦΙΔΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ Φιλόλογος Δ ...

28 Οκτ 2010

6 ώρες πριν

Η κοινωνικο-οικονομική και ιδεολογική πραγματικότητα θα μπορέσει να αλλάξει, μόνο αν πάρουμε αυτή την πρακτική διάσταση στα σοβαρά».19 ' ΜΗΤΑΦΙΔΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ Φιλόλογος Δ/βάθμιας Εκπαίδευσης (Δημοσιεύθηκε στη «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ», ...

http://nosferatos.blogspot.com/