.Μονο αφηστε μας στην Ησυχία μας .. αφηστε μας το Δασος.... Αφηστε μας την Χαλκιδική μας ...

δεν υπάρχουν τριαντάφυλλα χωρις αγκαθια........Πολλά αγκάθια ομως ειναι χωρίς Τριαντάφυλλο

Left Liberal Synthesis T Το κέντρο ως παράξενος ελκυστής

Left Liberal Synthesis

Thursday, October 24, 2013

Το κέντρο ως παράξενος ελκυστής

Το κέντρο ως παράξενος ελκυστής

 

 

 

 

 

Η πρωτοβουλία των 58 ,ενώ προσέφερε ένα δημιουργικό κείμενο για ακαδημαϊκή συζήτηση , ιδίως στο εύστοχο κομμάτι «χωρίς ντροπή» , είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν μπορεί να παράγει νέα πολιτικά δεδομένα. Η ρητή άρνηση της Δημαρ περιορίζει αμέσως το εύρος των πρωτοβουλιών. Φαίνεται λοιπόν ότι η λεγόμενη υπόθεση της κεντροαριστεράς δεν τρέχει αμέσως.

Υποστηρίζω πως το πρόβλημα δεν είναι υποκειμενικό, δεν αφορά τις ικανότητες και τη βούληση ενός συγκεκριμένου συνόλου αυτοοριζόμενων κεντροαριστερών ή εκσυγχρονιστών να συλλάβουν το χρονισμό της συγκυρίας και να αναδείξουν τα ιστορικά επίδικα. Το πρόβλημα ευρίσκεται στη λανθασμένη θεμελιακή ανάγνωση τους για τους μεγάλους παίκτες της εποχής και την υφή των πολιτικών αυτοπληρούμενων σχεδίων τους. Υποστηρίζω πως τόσο η "Σαμαρική ασκητική "όσο και η "Συριζαική υπόσχεση" εξελίσσονται σε οιονεί κεντρώα πολιτικά σχέδια που συγκλίνουν ταχύτατα. Η πολιτική αρχιτεκτονική δεν πάσχει από έλλειψη κέντρου, αντιθέτως πάσχει από επικάλυψη , από μια υπερφόρτωση κεντρώων πολιτικών, οι οποίες δημιουργούν ανάγκες μιας άλλου τύπου παρέμβασης.

Το κομβικό σημείο της περιόδου σχετίζεται με τη ΧΑ.Η σύλληψη του Μιχαλολιάκου κινείται πέραν της ποινικής σφαίρας ή τρέχουσας πολιτικής ροής. Είναι κομβικό σημείο το οποίο διευρύνει την ΝΔ αναγκαστικά προς το κέντρο. Ταυτόχρονα η δημοσκοπική αντοχή της ΧΑ δημιουργεί το έδαφος συγκρότησης μιας «καθαρής» ακροδεξιάς  η οποία θα καταλάβει το δεξί κέρας της πολιτικής παράταξης. Οι δυνατότητες ακροδεξιού πόλου να μεταμορφωθεί , δηλαδή να περιγράψει ένα αυθεντικό πολιτικό και όχι εγκληματικό σχέδιο έχουν υποτιμηθεί  και παραμένουν ισχυρές. Το στρατηγικό και αφηγηματικό βάθος αυτού του σχεδίου έχω περιγράψει ήδη από τον Ιανουάριο 2012 πολύ πριν σοκαριστούμε από τα ποσοστά (πηγή)

Ταυτόχρονα δεν έχει κατανοηθεί η ουσία της Συριζαικής υπόσχεσης.

Το αυτοπληρούμενο αυτό σχέδιο ,στην πραγματική και όχι στην ονομαστική ή φαινόμενη αξία του, στέκεται πολιτικά μόνο σε συνθήκες ευρύτατης πολιτικής συναίνεσης και εφάπτεται με την έννοια ενός εθνικού δικομματικού και δια ταξικού προγράμματος. Η Συριζαική ονομαστική υπόσχεση ,σε συνθήκες απόλυτης εχθρότητας από μια ηττημένη Σαμαρική δεξιά, οικονομικής ασφυξίας από εγχώριους ή διεθνείς εχθρούς και ελάχιστους συμμάχους δεν υφίσταται ούτε καν ως υπόθεση εργασίας. Είναι τέτοια η φύση της οικονομικής κρίσης και οι υποδομές του  κοινωνικού σχηματισμού, οι οποίες καθιστούν αδύνατη οποιαδήποτε μεγάλη υποτιθέμενη ριζική αλλαγή (στην έννοια της συριζαικής εσωκομματικής argot), εντός των ρητών και υπόρρητων συριζαικών συντεταγμένων και δεσμεύσεων :πλεονασματικοί προϋπολογισμοί , παραμονή στο Ευρώ. Ο Συριζα, με την Αυγή να συναγωνίζεται το Χωνί σε κυκλοφορία και τα εκλογικά του ποσοστά στους φοιτητές σε επίπεδα κλίμακας ρίχτερ, «κινδυνεύει» εισπράξει μια τυπική ανάθεση από τις πιο ανυπόμονες δυναμικές ομάδες. Αυτές τις οποίες καλεί ευλόγως και συνεχώς σε «μη ανάθεση» αλλά κινηματική συμπόρευση, εντός όμως των δικών του προαπαιτούμενων (πλεονασματικοί προϋπολογισμοί, ναι στο Ευρώ). Για αυτό ακριβώς παρά τις τηλεεκρήξεις και τηλεοργές και τις επακόλουθες δεξιές αλλεργίες ο Συριζα κατά βάθος  ασθμαίνει στην ιδέα ανεξέλεγκτων απεργιών, απελπισμένων κινητοποιήσεων , γενικευμένου αντι ευρώ κλίματος κλπ. Αυτή  λοιπόν η επερχόμενη ανάθεση ,δηλαδή μια κυβερνητική εντολή εν λευκώ κλασσικού τύπου, γίνεται διαχειρίσιμη , παρά μόνο στο πλαίσιο ενός αυθεντικού διακομματικού διαταξικού consensus.Εκτός του consensus αυτού υπάρχει μόνο το διαστημικό σενάριο συγκυβέρνησης Τσίπρα, Αλαβάνου, Καζάκη, Κουρή, Καμμένου, Κατσανέβα  με τις ευλογίες της Marine Le Pen.

Η διαφορά ονομαστικής και πραγματικής αξίας της οποιασδήποτε πολιτικής υπόσχεσης δεν μπορεί να γίνει κατανοητή ,ούτε είναι καν διαπραγματεύσιμη εντός ενός κλισέ λόγου περί λαϊκισμού κλπ.

Το δίπολο αυτό  αυτή είναι συστατικό των πολιτικών κομμάτων και αφορά δύο οργανικά απαραίτητους πόλους της σύστασης τους :την τελετουργία και τη ζωή. Όλα τα κόμματα εδράζονται στο δίπολο αυτό, το οποίο δεν αφορά μια επιφάνεια σε αντιδιαστολή και μια ουσία, ή ένα λόγο σε αντιδιαστολή με μια υλοποίηση. Ο τελετουργικός λόγος είναι λειτουργικός στην απόλυτη θεολογική έννοια, δηλαδή ανασυγκροτεί αενάως τους βιοψυχικούς και πνευματικούς δεσμούς εντός του κόμματος. Το απόλυτο τελετουργικό κόμμα είναι το Κκε, το οποίο, σχεδόν με τα μισά χρόνια στην απόλυτη νομιμότητα και μια  συμπεριφορά εντός του απόλυτα πολιτικά ορθού, συγκροτείται μέσω μιας συμβολικής γλώσσας και μέσω εννοιών και εκφωνημάτων με ιστορική αξία και αναφορά  στην περίοδο της παρανομίας του. Το Κκε δεν είναι δογματικό στην έννοια της αγκύλωσης , αλλά μπορεί να  είναι τελικά τόσο κομφορμιστικό γιατί ακριβώς διαθέτει μια τόσο στιβαρή εσωτερική τελετουργική ζωή. Ο Συριζα κατόρθωσε σε χρόνο dt να συγκροτήσει την εσωτερική του τελετουργία η οποία τον δομεί ως ιστορικό ρεύμα, αλλά ακριβώς η ισχυρή λειτουργία αυτή με τα εκφωνήματα του αντιμνημονίου, της παραγωγικής ανασυγκρότησης κλπ, συγκροτούν τον  πόλο της πολιτικής του πράξης  ο οποίος κινείται τροχιοδρομικά σε ένα ιστορικό συμβιβασμό a la ελληνικά. Δεν είναι καθόλου τυχαία η έκβαση του συνεδρίου του: Οι καλοί κάτοχοι της εσωκομματικής τεχνικής γλώσσας του Συνασπισμού, ανεξαρτήτως πολιτικών θέσεων-εκφωνήσεων , συνέθλιψαν μέχρις εξαφανίσεως τις εξωκομματικές διαλέκτους και παραλλαγές που εισήχθησαν στο διάστημα της αριθμητικής διόγκωσης.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η οξυδέρκεια τυπικών αστικών σχηματισμών και πόλων ισχύος, οι οποίοι έχουν συλλάβει την τελετουργική "αριστερή" φύση του Συριζα. (Χατζηνικολάου, Βαρδινογιάννης, Κόκκαλης, Δασκαλόπουλος  κλπ) .Το μόρφωμα αυτό ,σε αντίθεση από την αίσθηση που επικρατεί στους 58, με ένα τυπικό αναπάντεχο υπερκερασμό  από τα "αριστερά" έχει νεύσει καταφατικά όχι μόνο προς τον αναμενόμενο εθνικό συμβιβασμό αλλά και την εκκεντρική avant garde παραλλαγή του ως διακυβέρνηση Συριζα. Αυτό γίνεται γιατί ενστικτωδώς καταγράφει τον δομικό κεντρώο χαρακτήρα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με ένα άλλο δρομολόγιο η Σαμαρική ασκητική είναι υποχρεωμένη να αναζητήσει τον ιστορικό συμβιβασμό. Το λεγόμενο success story ,πετυχαίνει και η επιτυχία του οδηγεί αυτομάτως σε εθνική συναίνεση. Για το success story υπάρχουν πολύ λανθασμένες εκτιμήσεις. Το ss είναι πρόταγμα  προεξόφλησης, μια υποθήκη προσδοκιών ,είναι ένα δυναμικό πλαίσιο μέλλοντος με θετικό πρόσημο . Δεν είναι γνωμάτευση για την ευτυχία των ανέργων των πτωχών σήμερα. Οι πιο οξύνοες πλευρές του Συριζα, συνέλαβαν , επιτέλους, τη φύση του αινίγματος το οποίο προφανώς δε λύνεται με την αποκάλυψη του failure στο «ψευδές» success story  (πηγή).Το ss σηματοδοτείται από το πρωτογενές πλεόνασμα (1). Είναι πολύ λανθασμένη επίσης η συζήτηση για την προέλευση ή την αλήθεια του. Το μέγεθος του πλεονάσματος είναι  οικονομικό  μέγεθος αλλά το πιστοποιεί η κυβέρνηση εμμέσως μέσω μιας πολιτικής έκφρασης. Μια κυβέρνηση που θα νεύσει προς μια πολιτική έντασης προς τους διαπραγματευτές έχει ήδη πρωτογενές πλεόνασμα, όσο και αν μεμψιμοιρεί η αντιπολίτευση ή το αμφισβητούν αρμόδιοι .Αλλιώς αυτοκτονεί .Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι το πολιτικά ορθό φόβητρο προς τους δανειστές, επομένως η ύπαρξη του είναι πρωτίστως γνωστή στην κυβέρνηση. Ο Σαμαράς μπορεί λοιπόν μπορεί να προσέλθει σε μια κρίσιμη διαπραγμάτευση με τους δανειστές μόνο αν πραγματικά έχει πλεόνασμα. Αυτή διαπραγμάτευση μπορεί να γίνει μόνο αν έχει ισχυρή εσωτερική υποστήριξη. Οι εκλογές πιθανόν να τον κατατάξουν αδύναμο πρώτο ή οριακό δεύτερο. Η λύση είναι απλή: Με δεδομένη τη δυσπραγία του Συριζα να υλοποιήσει μόνος ακόμα θεμελιώδη του ονομαστικού του προγράμματος ,χρειάζεται μια ιδιόμορφη συναίνεση à la "Βυθίσατε το Hora" ή "Όχι στην Εοκ" της περιόδου Κ.Καραμανλή Α.Παπανδρέου: Φαινομενική τελετουργική  ένταση, στρατηγική ταύτιση. Βαδίζουμε ,ευτυχώς ,προς την άριστη συναινετική λύση του διλλήματος του φυλακισμένου. Το πραγματικό πλεόνασμα ενισχυόμενο με την επίδειξη της ονομαστικής Συριζαικής απειλής, μπορεί να δημιουργήσει μια επιτυχή διαπραγμάτευση.

Το πολιτικό σύστημα εννοούμενο ως σύνολο με κύριους παίκτες ΝΔ και Συριζα μπορεί να εγγράψει μια  επιτυχία μετά από καιρό, η οποία θα προκύψει ακριβώς από τον συγχρονισμό των διαφορετικών δρομολογίων τους. Είναι η επιτυχία που με συστηματικό ευκρινή τρόπο περιγράφει εδώ και καιρό ο Χατζηνικολάου, ως ιδεολογικός εκπρόσωπος των πιο δυναμικών τμημάτων του αστικού κόσμου. Θα έχουμε λοιπόν μια κεντρώα οργανική πραγματική σύγκληση , πέραν των προφανών  προσκλήσεων προς «τοπολογικούς» ενδιάμεσους χώρους.

Αυτού του τύπου κεντρώα σύγκλιση à la ελληνικά, μπορεί να δημιουργήσει το πολιτικό περιβάλλον των τεχνικών μεταρρυθμίσεων τις οποίες εύστοχα θέτουν οι 58 ως κεντρικό μεταμνημονιακό στόχο.

Οι 58 προτείνουν μια κεντροαριστερή ανασυγκρότηση ως ιδιοκτήτη της μεταρρυθμιστικής ατζέντας και ως ρυθμιστικό πόλο μιας κομματικής σύνεσης .Πρόκειται μάλλον για μια σχετικά αδρή σύλληψη η οποία μέσω ανασύστασης της κλασσικής γεωγραφίας (αριστερά, κέντρο, δεξιά) αδυνατεί να προσλάβει την τραγική αντίφαση του ελληνικού δράματος :σε συνθήκες οικονομικής κρίσης οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να γίνουν ως ρητό τεχνικό σχέδιο μεγάλης συναίνεσης, αλλά υλοποιούνται   με δόσεις αυταρχισμού .

Στην Συριζαική τεχνική γλώσσα οι μεταρρυθμίσεις δεν λείπουν αλλά προϋποθέτουν την ανακούφιση των πολλών μέσω μιας ριζικής ανατροπής της οικονομικής πολιτικής. Οι έννοιες της ανταγωνιστικότητας, ανταποδοτικότητας ,αποτελεσματικότητας είναι κυρίαρχες στην έντεχνη version της Συριζαικής υπόσχεσης, αλλά απωθούνται στο απώτερο μέλλον της «μεταμνημονιακής» φάσης. Είναι αξιοσημείωτο πως εντός της Συριζαικής argot ο όρος «κρατικοδίαιτος» είναι εξαιρετικά αρνητικά φορτισμένος .Αυτή η αναβολή  ,άλλοτε εννοείται πραγματικά, άλλοτε είναι η μετωνυμία των αγκυλώσεων που επιβάλουν οι τυπικές δυνάμεις της κατακερματισμένης κοινωνίας  οι οποίες ευρίσκονται στη θαλπωρή του Συρι'ζαικού αντιμνημονίου.

To τραυματικό δίλλημα των μεταρρυθμίσεων,  αυταρχισμός ή αναβολή 'βασίζεται στο έλλειμμα των πραγματικών κινητήριων δυνάμεων . Οι λεγόμενες αυτονόητες μεταρρυθμίσεις προκύπτουν από την πίεση των παραγωγικών  ομάδων της εξωστρεφούς ιδιωτικής οικονομίας, οι οποίες έχουν συμφέρον για την ανάπτυξη θεσμών και μηχανισμών που εξαφανίζουν το καθεστώς των εξαιρέσεων προνομίων κλπ. Το πρόβλημα είναι πως αυτές οι δυνάμεις είναι αρκετά ισχνές ενώ ως παραγωγικές αυτοκατανοούνται οι ''ομάδες των προστατευμένων επαγγελμάτων, της μεσαίας κατανάλωσης, της εκτεταμένης φοροαποφυγής των εσωστρεφών υπηρεσιών το στελεχιακό προσωπικό των μονοπωλιακών Δεκο κλπ.Έτσι δημιουργείται ένας πληθωρισμός ονομαστικής μεταρρύθμισης η οποία καταστατικά αφορά τους «άλλους».Το παράδοξο παίρνει την εξής μορφή: Στελέχη του ευρύτερου δημοσίου τομέα  διακινούν ένα ρεπερτόριο που βασίζεται σε μια ισχυρή ιδιωτική εξωστρεφή οικονομία, της οποία τα στελέχη δεν ανευρίσκονται πουθενά. Το εντόπιο στελεχιακό δυναμικό των μεταρρυθμίσεων συγκρινόμενο με το αντίστοιχο μιας βιομηχανικής οικονομίας είναι απελπιστικά μικρότερο.  Με μια έννοια το μεταρρυθμιστικό πρόταγμα είναι ιδέα «εκ των άνω» η οποία αναζητά συγκυρία για να στερεοποιηθεί ως πολιτικό υλικό. Εδώ οι 58 έχουν δίκιο δρώντες ως think tank χωρίς πολιτική φιλοδοξία για τους ίδιους. Ταυτόχρονα και η  Συριζαική αριστερά έχει δίκιο όταν καταλογίζει  ότι οι  μεταρρυθμίσεις είναι πρόσχημα  για άλλες πολιτικές ,δηλαδή δεν υπάρχει αυτοκίνητη μεταρρυθμιστική ροπή  αλλά λέει πολύ επιμελώς τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι και οι δικές της μεταρρυθμίσεις,  δεν είναι η φυσική ροπή των δικών της κοινωνικών στηριγμάτων της. Ενίοτε κολακεύει τον κατακερματισμό και τον τοπικισμό επομένως ,όπως ακριβώς και οι 58 ,  ο Συριζα  θα αναγκαστεί να «υποκλέψει» την μεταρρυθμιστική συναίνεση  με τη χρήση άλλων ιδεολογημάτων, πιθανότατα με τη χρήση του ευρωπαικού κετημένου ως αναφορά υπόδειγμα.

Μεταξύ του Σαμαρικού αυταρχισμού και Συριζαικής αναβολής  ,αναγκαστικά, η λογική των 58 ρέπει σε μια ανομολόγητη συγκατάνευση  προς τον αυταρχισμό.

Ωστόσο η Συριζαική αναβολή μπορεί να εξουδετερωθεί πολύ αποτελεσματικά όσο η δυνητική διακυβέρνηση έρχεται  εγγύτερα. Το πρόβλημα δεν είναι να καταγγελθεί η τελετουργική αντιμεταρρυθμισιολογία του Συριζα (ίδιον όλων των αντιπολιτεύσεων με αναπάντεχο πρωταθλητή τον Γαπ του 2006-2009 που έστειλε την Μαριλίζα  ως υπαρχηγό του Τσίπρα να καταλάβει τη ΔΕΗ )  αλλά να αναδειχθεί η λανθάνουσα τεχνική μεταρρυθμιστική ατζέντα μέσω της προβολής της δυνητικής διακυβέρνησης . Ισχυρά μεταρρυθμιστικά κόμματα δυνητικοί σύμμαχοι του Συριζα μπορούν να παίξουν καταλυτικό ρόλο.                

Με ένα παράδοξο τρόπο η πολιτική υπερδομή αποκτά μια ισορροπία.

Αναδύονται μια εκκολαπτόμενη νέα ακροδεξιά ,δύο μεγάλα κεντρώα κόμματα με πόλωση αριστερά -δεξιά, μια παραδοσιακή αριστερά (Κκε) και τρία κόμματα ρυθμιστές: το Πασοκ οι Ανελ και η Δημαρ. Από "μηχανική" άποψη το σύστημα ισορροπεί καλύτερα αν υπάρχουν τρεις διαθέσιμοι για αμφίπλευρες συμμαχίες. Η λογική της συγκυρίας ευνοεί ένα κατακερματισμό του κέντρου γιατί εξασφαλίζει σταθερότητα σε όλες τις περιπτώσεις.

 

 

 

Το Πασοκ είναι αδύνατο να αποφύγει από το συμβολικό του φορτίο, ενώ οι Ανελ δείχνουν μια αξιοσημείωτη σταθερότητα διατηρώντας άφθαρτο το ιδεολόγημα της Πολαν σε μια νεοβαρβαρική εκδοχη .

Το μοναδικό κενό είναι ένα μικρό κόμμα του ενοχλητικού κέντρου: Ένας ελεγκτής των ατασθαλιών, των μεγαλοστομιών των "μεγάλων" ένας εκπρόσωπος των ολιγάριθμων Ιωβ (πηγή) του προμνημονίου , του μνημονίου και του μεταμνημονίου. Λείπει ένας ηθικός σεκταρισμός του κέντρου. Η Δημαρ θα μπορούσε να παίξει αυτό το ρόλο, αλλά η ακατανόητη προσέγγιση με τον Λοβέρδο υπονομεύει το τριπλό εύστοχο όχι, προς αυταρχισμό, πασοκισμό, λαικισμό που ανακοίνωσε ο Κουβέλης , ιδίως τώρα που το ηθικό προβάδισμα του Συριζα ως αναμάρτητου μπορεί να ξεθωριάσει ταχύτατα (2)

 

(1) Εδώ μια ενδιαφέρουσα αλλαγή ύφους και περιεχομένου για το πρωτογενές  πλεόνασμα ,από ένα αναπάντεχο σύμβουλο του Στουρνάρα.

 

(2)  Η μελαγχολική σιωπή  για τις υποθέσεις  Μητρόπουλου (ο νόμος Αλογοσκούφη ως ηθικό έσχατο κριτήριο ) , Τσίπρα (υπόθεση Αγκάλη, άνευ σχολίων..) δείχνουν πως το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς  μετασχηματίζεται βαθμιαία σε εξοικείωση  με τους βαθύτερους ηθικούς και αισθητικούς  κωδίκες του παλαιοπασοκικού βιόκοσμου: καλή η αριστερή ρητορεία  αλλά στην τελική  είμαστε επαγγελματίες δικηγόροι και στοργικοί γονείς...

Από τη Σουηδία στην Χαλκιδική: Μα ποιος είναι ο παράδεισος της Κιρούνα; Του Ανδρέα Βασιλείου (αναδημοσιευση απο το tvx)

Από τη Σουηδία στην Χαλκιδική: Μα ποιος είναι ο παράδεισος της Κιρούνα; Του Ανδρέα Βασιλείου

07:30, 04 Απρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/124633

Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του κ. Ψυχογιού στην Athens Voice, με τίτλο «Ιερισσός». Τα βασικά επιχειρήματα του για να προχωρήσει η επένδυση είναι τα εξής:

 

- οι κάτοικοι αντιδρούν ανάρμοστα και βίαια (θέμα που σχολιάζεται δεόντως από τους αναγνώστες της A.V. που κατάγονται από την περιοχή)
 

- υπάρχουν τοπικά και σκοτεινά συμφέροντα που πολεμούν την εταιρεία (σε αντίθεση με τους αγνούς σκοπούς της εταιρείας που στηρίχθηκε στις υπογραφές Πάχτα, Τσοχατζόπουλου και Παπακωνσταντίνου),
 

- οι Οικολόγοι Πράσινοι κόβουν τα δένδρα με κρατικό χρήμα (σε αντίθεση προφανώς με τα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, τα οποία φιλοξενούν επί χρόνια τα πονήματα του κ. Ψυχογιού και τα οποία ποτέ δεν πήραν κρατικό χρήμα ή δεν έκοψαν δενδράκι).
 

- η Κιρούνα της βόρειας Σουηδίας, ως πρότυπο ασφαλούς μεταλλουργίας και συνύπαρξης της με τον τουρισμό, ενώ εξήρε την συναινετική διάθεση των κατοίκων να μεταφερθεί τμήμα της πόλης. Μου φάνηκε λίγο τραβηγμένο κι αποφάσισα να το ψάξω. 

 

Η πόλη είναι το κέντρο μιας εξαιρετικά αραιοκατοικημένης περιοχής, όλος ο Δήμος της Κιρούνα με 22.794 κατοίκους έχει έκταση 20.715 τ.χλμ είναι ο μεγαλύτερος της Σουηδίας και κάποτε ήταν ο μεγαλύτερος στον κόσμο. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο Δήμος Αριστοτέλη στην Χαλκιδική έχει έκταση 739 τ.χλμ, ενώ ακόμα και όλη η περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας με τα 2 περίπου εκατομμύρια κατοίκους είναι μικρότερη, 18.811 τ.χλμ. Ο Δήμος της Κιρούνα έχει 6.000 λίμνες, εθνικά πάρκα και βέβαια ενδιαφέρουσα για επίσκεψη, αλλά δυσχερή για διαβίωση, γεωγραφική θέση στον Αρκτικό κύκλο. 

 

Εκτός της πόλης που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες των μεταλλωρύχων, σε όλη αυτή την έκταση δεν έχουν απομείνει παρά ακόμα έξι οικισμοί ιθαγενών, με τον μεγαλύτερο να μην ξεπερνά τους 800 κατοίκους. Στην προσπάθεια της να κάνει ελκυστική την πόλη-έδρα των εργαζομένων της, η εταιρεία επένδυσε στις υποδομές της (π.χ. έχει το βορειότερο αεροδρόμιο στη Σουηδία) κάνοντας την έτσι το κέντρο όλης αυτής της τεράστιας περιοχής στην οποία υπάρχουν και οι τουριστικές δραστηριότητες.

 

Ο κος Ψυχογιός έφερε λοιπόν ως παράδειγμα συμβίωσης της μεταλλευτικής δραστηριότητας και του τουρισμού αυτή την πόλη. Προσπέρασε έτσι με αξιοπρόσεκτη ελαφρότητα όλα τα παραπάνω δεδομένα, δεν εξέτασε διαφορές όπως το ότι στην Κιρούνα εγκατέλειψαν τα ανοιχτά ορυχεία (τύπου Σκουριών) εδώ και μισό αιώνα, ότι εκεί μιλάμε για σιδηρομετάλλευμα, κι όχι χρυσό σε χαμηλή περιεκτικότητα, με εντελώς άλλη επεξεργασία, άλλα απόβλητα κλπ. Αναρωτήθηκα επίσης εάν συνέκρινε τον ελληνικό μεταλλευτικό κώδικα, της «εθνοσωτηρίου» με τον αντίστοιχο σουηδικό, το γενικότερο θεσμικό πλαίσιο, τους μηχανισμούς ελέγχου κλπ. Δεν χρειάζεται επίσης να απαριθμήσω τις προφανείς διαφορές της σουηδικής πόλης με την Χαλκιδική ως προς το κλίμα, την ιστορία, την τοπική οικονομία (στον Αρκτικό κύκλο δεν υπάρχει γεωργική παραγωγή ή μελισσοκομία για να πλήττονται, αλλά κι ο τουρισμός αντιμετωπίζει πρόβλημα όπως θα δούμε παρακάτω) τις οποίες ο συγγραφέας δεν φαίνεται να έλαβε υπόψη του. Τα παραπάνω στοιχεία είναι γνωστά ή βρίσκονται με μια αναζήτηση στο διαδίκτυο.

 

Επίσης ο καλός καθηγητής χρησιμοποίησε το παράδειγμα της συναίνεσης των κατοίκων για την μετακίνηση της πόλης με εξαιρετική προχειρότητα. Δεν γνωρίζω τι διαδικασίες διαβούλευσης ακολουθήθηκαν εκεί, γνωρίζω όμως από την καλή κι από την ανάποδη πώς έγινε η διαβούλευση στα καθ'ημάς, η οποία ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Δεν φαντάζομαι εκεί οι υπάλληλοι να έδερναν όσους διαφωνούσαν στην διαβούλευση, όπως συνέβη σε εμένα και άλλους, στην αντίστοιχη παρωδία διαδικασίας στην Χαλκιδική.
 

Επιτρέψτε μου να εικάσω ότι στην Κιρούνα απλά αποδέχθηκαν την μοίρα τους προκειμένου να προλάβουν το κακό που συνέβη σε μια άλλη κωμόπολη της βόρειας Σουηδίας, το Malmberget που αργοπεθαίνει εδώ και σαράντα χρόνια, μια πόλη στην οποία δεν έχουν απομείνει γυναίκες μεταξύ 20 και 45 χρόνων, ουσιαστικά, μια πόλη χωρίς οικογένειες. Κι εκεί οι κάτοικοι/μεταλλωρύχοι (μιλάμε για την ίδια εταιρεία, την LKAB) υπομένουν τα πάντα κι όπως αναφέρεται και σε σχετική ταινία, «πώς να δαγκώσουν το χέρι που τους ταΐζει;».
 

Αλλά και στην ίδια την Κιρούνα, οι συνθήκες ζωής είναι πολύ δύσκολες, έτσι, χάρη στους πολύ υψηλούς μισθούς (με Μ.Ο. περίπου 4.000 ευρώ μηνιαίως) η εταιρεία εξασφαλίζει την παρουσία εργαζομένων που εγκαθίστανται εκεί για λίγα χρόνια και μόλις συμπληρώσουν κάποια χρήματα εγκαταλείπουν την περιοχή. Όπως λέει κι ο εκπρόσωπος της εταιρείας Άντερς Λίντμπεργκ "είναι εύκολο να φέρεις κάποιον να δουλέψει εδώ για λίγα χρόνια για τα λεφτά. Η πρόκληση είναι να τον κάνεις να χτίσει την ζωή του εδώ".

Αυτοί λοιπόν είναι οι εφήμεροι κάτοικοι της Κιρούνα, που δεν έχουν αντίρρηση στη μετακίνηση της πόλης. Μάλιστα στον σημερινό σχεδιασμό προβλέπεται νέα μετακίνηση της μέσα στα επόμενα 100 χρόνια. Αναρωτιέμαι εάν έτσι ονειρεύεται και τους κατοίκους της Ιερισσού.

Και οι γηγενείς της Κιρούνα θα αναρωτηθεί κανείς; Τι θέση παίρνουν απέναντι στην έκρηξη της μεταλλουργίας στις περιοχές τους οι ολιγάριθμοι, μετά από τόση "ανάπτυξη", ντόπιοι Saami; Οι τοπικές τους κοινότητες αντιδρούν κι έχουν φτάσει μέχρι την διαμαρτυρία στον ΟΗΕ για παραβίαση διεθνών συμβάσεων για τα δικαιώματα τους στις περιοχές τους και για την καταστροφή του περιβάλλοντος. 

Οι άνθρωποι του τουρισμού επίσης τι λένε; Φυσικά  διαμαρτύρονται, κάνοντας ακόμα και την Δήμαρχο να μιλάει για ανάγκη να στραφεί η πόλη στον τουρισμό και να αμφισβητεί τις θέσεις εργασίας που υπόσχεται η εταιρεία. Ακόμα και το σωματείο των μεταλλωρύχων, το Gruvtolvan  αντιδράει στην επέκταση των στοών σε κάποια βουνά της περιοχής.

Και οι υπόλοιποι Σουηδοί; Αυτοί θα βρίσκονται στην Στοκχόλμη στις 20 Απριλίου για να διαμαρτυρηθούν για την έκρηξη της μεταλλουργίας στην χώρα. Σύνθημα τους: «Εάν δεν μπορούμε εμείς στην Σουηδία να προστατέψουμε το περιβάλλον και τους τοπικούς πληθυσμούς, ποιος θα το κάνει;».
 

Συμπληρώνω... οι Έλληνες;

 

Ανδρέας Βασιλείου

Οικολόγος Πράσινος και κατά τον κ. Ψυχογιό, χρήσιμος ηλίθιος.

 

Υ.Γ Στην επόμενη επίσκεψη του στα ορυχεία του βορρά της Σκανδιναβίας, του προτείνω να επισκεφτεί την Talvivaara της γειτονικής Φινλανδίας, που αποτελούσε ένα από τα προηγούμενα πρότυπα ασφαλούς μεταλλουργίας κατά τους υποστηρικτές της επένδυσης στην Χαλκιδική, μέχρι τα τέλη του περασμένου έτους που η «ασφαλής μεταλλουργία» προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά ατυχήματα, με διαρροή τοξικών και ραδιενεργών αποβλήτων.

 

Υ.Γ.2 Προσωπικά αμφιβάλλω για το εάν βρήκε την Πράσινη Πολιτική σε stand, καθώς τότε εύκολα θα διαπίστωνε ότι η εφημερίδα χρησιμοποιεί ανακυκλωμένο χαρτί. Εάν θέλει πάντως, σε ηλεκτρονική μορφή, του προτείνω να διαβάσει εδώ συνολικά για τις δεκάδες παρεμβάσεις των Οικολόγων Πράσινων για τις εξορύξεις χρυσού, όπως και ειδικότερα την κριτική για την Μελέτη Περιβαλλοντικών Όρων, η οποία δεν έχει απαντηθεί, όπως και πολλών άλλων, π.χ. την τοποθέτηση των συναδέλφων του καθηγητών του ΑΠΘ, την οποία επίσης, προσπερνάει. * Ευχαριστώ το tvxs.gr για την φιλοξενία του άρθρου, καθώς η Athens Voice, που φιλοξένησε το άρθρο του κ. Ψυχογιού, αρνήθηκε να το δημοσιεύσει, χωρίς κάποια αιτιολογία.

ΚΙ ΟΜΩς - ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΕς ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ υπηρχαν ελληνικές σημαιες στη διαδηλωση της Θεσσαλονικης - την μεγαλυτερη των τελευταιων εικοσι ετων ...

δειτε τι λένε :

''Όλοι αυτοί οι πολιτικά ερμαφρόδιτοι συσχετισμοί λοιπόν, έγιναν «ένα σώμα, μια ψυχή» για να πουν ένα μεγάλο όχι στο ξεπούλημα του «εθνικού μας πλούτου» από τις πολυεθνικές εταιρείες. 

Τόσο... εθνικού πλούτου που δεν υπήρχε σ’ όλη την πορεία, όπως μάθαμε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ! Γιατί να υπάρχει αλήθεια; Οι κομματικές σημαίες και τα πανό «επικοινωνούν» καλύτερα το στίγμα αυτής της... κοινής προσπάθειας. Αυτού του... κοινού αγώνα."

 http://politesaristoteli.blogspot.gr/2013/03/blog-post_9.html

( αφου πιαστηκανε να λένε ψεμματα εδώ και στα πρασα  φαντασου ποσα αλλα λένε ....)

Θρησκευτικά σύμβολα και δημόσιος χώρος/της Ιφιγένειας Καμτσίδου/enthemata.wordpress.com

Θρησκευτικά σύμβολα και δημόσιος χώρος

enthemata.wordpress.com

της Ιφιγένειας Καμτσίδου

Στα νεωτερικά πολιτεύματα οι θρησκευτικές πεποιθήσεις προστατεύονται καταρχήν ως στοιχείο του forum internum των προσώπων, το κράτος δεν επιτρέπεται να διεισδύσει με κανένα τρόπο σε αυτό, προφανώς δεν θρησκεύεται και, τέλος, υποχρεώνεται να εξασφαλίζει την ισότιμη μεταχείριση όλων των μελών του κοινωνικού συνόλου ανεξάρτητα από το θρήσκευμά τους.

Η παραπάνω πρόσληψη της θρησκευτικής ελευθερίας φέρνει πολύ κοντά τους πιστούς και την Aριστερά, δεδομένου ότι η κοινή επ’ αυτού στόχευσή τους, η ακώλυτη από την πολιτική εξουσία ανάπτυξη του θρησκευτικού φρονήματος, επεκτείνεται αναγκαστικά και στην αρχή της ισότητας: ο σεβασμός της θρησκευτικής συνείδησης καθενός συνδέεται στενά με την απαγόρευση διακρίσεων, καθώς και με την ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων με κανόνες, που όντας αδιάφοροι για τη θρησκευτική ένταξη των υποκειμένων που υπάγονται σε αυτούς, εξασφαλίζουν σε όλους ίσα δικαιώματα και επιβάλλουν ίσες υποχρεώσεις. Έτσι, η προάσπιση της ελευθερίας της συνείδησης ανάγεται σε παράμετρο πραγμάτωσης της αρχής της ισότητας, η οποία, με τη σειρά της, αποτελεί προϋπόθεση για την απόλαυση της ελευθερίας.

Πρόσφατα, πάντως, διατυπώνεται το αίτημα να προστατεύονται επίσης η δημόσια έκφραση της θρησκευτικότητας και η δημόσια χρήση των θρησκευτικών συμβόλων. Αφενός, συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίζονται την  εξουσία επιδιώκουν την σύνδεση της τελευταίας με τη θρησκεία την οποία ασπάζεται η πλειοψηφία του λαού. Η σύνδεση αυτή σηματοδοτείται και από τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων κατά την άσκηση σημαντικών πολιτειακών λειτουργιών, όπως η νομοθέτηση, η δικαιοσύνη ή η δημόσια εκπαίδευση. Αφετέρου, μέλη θρησκευτικών κοινοτήτων διεκδικούν η παρουσία τους στην δημόσια σφαίρα να εκφράζει την προσήλωσή τους στο θρήσκευμα τους είτε αυτοί λειτουργούν ως ιδιώτες είτε ως φορείς δημόσιας εξουσίας π.χ. ως δικαστές ή ως δάσκαλοι. Τούτο γεννά θεσμικά προβλήματα που δεν επιδέχονται ενιαία αντιμετώπιση.Η πιο εύκολη για τον νομικό περίπτωση είναι αυτή της χρήσης των θρησκευτικών συμβόλων κατά την άσκηση μιας από τις τρεις κρατικές εξουσίες. Η ανάρτηση του σταυρού στις δικαστικές αίθουσες ή η έκθεση άλλων συμβόλων στο δικαστικό μέγαρο αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, για το οποίο φαίνεται να έχει διαμορφωθεί ομοφωνία στον διεθνή «διάλογο» των ανώτατων δικαστηρίων: οτιδήποτε εκπέμπει μήνυμα που συνδέει την πολιτεία με μια συγκεκριμένη θρησκεία παραβιάζει την κρατική ουδετερότητα και είναι αθέμιτο. Η παραπάνω αντίληψη μπορεί να ανοίξει ένα πεδίο συμπόρευσης της Εκκλησίας με την Αριστερά, ένα πεδίο κοινών διεκδικήσεων για την κατοχύρωση του ουδετερόθρησκου χαρακτήρα των κρατικών λειτουργιών, ώστε να εξασφαλίζονται ταυτόχρονα η θρησκευτική ελευθερία, η αυτονομία της Εκκλησίας αλλά και η πολιτική αυτονομία.

Λιγότερο σαφή είναι τα πράγματα όταν το αίτημα σεβασμού της θρησκευτικότητας στον δημόσιο χώρο διατυπώνεται από πρόσωπα που είναι φορείς δημόσιας εξουσίας, χωρίς ωστόσο να ασκούν μια από τις τρεις κρατικές λειτουργίες ή  είναι χρήστες μιας δημόσιας υπηρεσίας με σταθερό τρόπο, όπως π.χ. οι δασκάλες και οι μαθήτριες που επιδίωξαν να συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία φορώντας την μουσουλμανική μαντίλα. Ανάλογο είναι το παράδειγμα της νεότατης απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), στις 15.1.2013, που έκρινε ότι υπάλληλος αεροπορικής εταιρίας, στην οποία απαγορεύτηκε να φορά τον σταυρό της, υπέστη αθέμιτο περιορισμό στην θρησκευτική της ελευθερία.

Και στην περίπτωση αυτή επιβάλλονται διακρίσεις: όταν κάποιο πρόσωπο επιδιώκει να ενταχθεί στο προσωπικό του δημόσιου τομέα, όταν δηλαδή αναλαμβάνει να εκπροσωπεί το κράτος, τότε παράλληλα αναλαμβάνει την υποχρέωση να εξασφαλίζει τον σεβασμό της θρησκευτικής ελευθερίας όλων των μελών του κοινωνικού συνόλου που έρχονται σε επαφή μαζί του. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα, αν για να εκπληρώσει την παραπάνω υποχρέωσή του οφείλει να εγκαταλείπει τη θρησκεία στο σπίτι του, ώστε να μη δημιουργεί ούτε αισθήματα καταπίεσης σε αυτούς με τους οποίους συναλλάσσεται ούτε πολύ περισσότερο να τους υποβάλλει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Η απάντηση είναι δυσχερής, καθώς άλλοτε η χρήση του θρησκευτικού συμβόλου  καθεαυτή δεν επαρκεί για την προσβολή της ελευθερίας των τρίτων άλλοτε, παρά το ισχυρό μήνυμα που εκπέμπει το σύμβολο, η προσωπική στάση του υπαλλήλου μπορεί να περιορίζει τις τυχόν αρνητικές για την ελευθερία της συνείδησης συνέπειες. Αντίθετα, περιορισμοί στους χρήστες της δημόσιας υπηρεσίας δεν μπορεί να επιβληθούν παρά μόνον με τις διαδικαστικές και ουσιαστικές εγγυήσεις που περιβάλλουν την ελεύθερη απόλαυση της θρησκευτικής ελευθερίας

Η σχετική νομολογία τόσο των εθνικών δικαστηρίων όσο και του ΕΔΔΑ προσφέρει χρήσιμα κριτήρια για τις αναγκαίες κατά περίσταση σταθμίσεις, κυρίως όμως μαρτυρά το ακόλουθο: η προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας ως προστασία ελεύθερης ατομικής και συλλογικής έκφρασης εντάσσεται στους στόχους των αγώνων χειραφέτησης που αναπτύσσει η Αριστερά και αποτελεί όρο για την οικοδόμηση της πλουραλιστικής δημοκρατικής πολιτείας.

Η Ιφιγένεια Καμτσίδου διδάσκει συνταγματικό δίκαιο στη Νομική του ΑΠΘ

Εκκλησία και Αριστερά: μεταξύ εξουσίας και κόμπλεξ - προσέγγιση 2η

Εκκλησία και Αριστερά: μεταξύ εξουσίας και κόμπλεξ - προσέγγιση 2η

«Ιερός» εθνικισμός του Μηταφίδη Τριαντάφυλλου, εκπαιδευτικού / ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, «Επωνύμως», Δευτέρα 30/1/06

«Ιερός» εθνικισμός

                 

 του Μηταφίδη Τριαντάφυλλου, εκπαιδευτικού

          «Εορτή της Παιδείας» σήμερα, σύμφωνα με το εθνικό «συναξάρι», και σκέφτηκα να ακολουθήσω την εικονοκλαστική προτροπή του «Εγκώμιου στη μάθηση» του Μπ. Μπρέχτ: «μην αφεθείς να πείθεσαι, μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!».

Καθώς στη χώρα μας έχει εθνικοποιηθεί η εκκλησιαστική παράδοση και θρησκειοποιηθεί η εθνική, η τριανδρία «των Μεγίστων Φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος» αποτελεί βασική συνιστώσα του μεταφυσικού «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού». Το ιδεολογικό αυτό αμάλγαμα, που συνταγματοποιήθηκε μάλιστα το 1952, επιχειρεί, με την επιλεκτική, «κεκαθαρμένη από ξένα προς την Ορθοδοξίαν στοιχεία» ανάγνωση της ελληνικής Ιστορίας, την «αρμονικήν συζυγίαν των “ιερών γραμμάτων” με την “θύραθεν”-κλασσική-Παιδείαν». Της τελευταίας, θεματοφύλακας και «κιβωτός» αναγορεύεται η Ορθόδοξη Εκκλησία – εξοβελίζοντας κάθε ευρωπαϊκή διαμεσολάβηση και τον «επάρατον», φυσικά, Νεοελληνικό Διαφωτισμό.

Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η ιδεολογική χρήση της «Γιορτής των Γραμμάτων» από το 1843, οπότε καθιερώθηκε επίσημα. Οι Τρεις Ιεράρχες δεν είναι απλώς «Πατέρες της Εκκλησίας» αλλά «προστάτες της ελληνοπρεπούς άμα και χριστιανοπρεπούς αγωγής έναντι αντεθνικών και εγκληματικών ενεργειών», σύμφωνα με εμφυλιοπολεμικό πανηγυρικό που εκφωνήθηκε το 1948 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αν στο Μεσοπόλεμο οι εθνικοί κινδυνολόγοι είχαν επιστρατεύσει τους Τρεις Ιεράρχες κατά της «εθνικής παρακμής», στον Εμφύλιο και την περίοδο της εθνικοφροσύνης αξιοποιήθηκαν στην ιδεολογική «καταπολέμηση του κομμουνισμού και των συνοδοιπόρων αυτού». Οι «Ηρακλείς της Πίστεως» έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζονται πως οι τρεις Ιεράρχες είχαν ήδη βρει τη λύση του «κοινωνικού ζητήματος» μέσω της χριστιανικής φιλανθρωπίας και, επομένως, οποιοσδήποτε συσχετισμός των προβληματισμών τους για το ζήτημα της φτώχειας και του πλούτου με τις σοσιαλιστικές ιδέες συνιστούσε «ιεροσυλία»!

Ξέρω πως όλα αυτά τα «αιρετικά» θίγουν όχι μόνο τα ιερά και τα όσια του ελληνικού εθνικισμού αλλά και τη διαπλοκή Εκκλησίας – Κράτους – Εκπαίδευσης. Όσοι, λοιπόν, αντί του πλήρους χωρισμού τους ζητούν απλώς τη «διευκρίνιση των σχέσεών τους», καλύπτουν και συντηρούν τον καθεστωτικό λόγο-ρόλο των εκκλησιαστικών και παρ-εκκλησιαστικών μηχανισμών στην κοινωνία.  

                         ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, «Επωνύμως», Δευτέρα 30/1/06

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΧΑΛΚIΔΙΚΗΣ

Εκστρατεία βίας και τρομοκρατίας εξαπέλυσε η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» στη Β.Α. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

το προβλημα της Αριστεράς Σημερα (σχόλια που εκανα στου Ροίδη )

76. •  ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

    O σοβαρός κύριος Φ. Κουβέλης

77.  
78.  
79.  
80. στο 07/03/2012 στις 11:53 μμ | Απάντηση ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ

α. Το Ζήτημα της Ηθικής η της Ηθικολογίας
———————————————-
- Όπως θα θυμάσαι αγαπητέ Λασκάρατε πριν κάμποσο καιρό σε είχα κι εγώ επικρίνει στο Ωτ θεωρούσα ότι υιέ πολύ αυστηρός με την Αριστερά . Ήταν η εποχή (2008-09) που είχε ενοχοποιηθεί ο Σύριζα από τούς διαφόρους φανερούς και καλυμμένους ακροδεξιούς και θεωρούσα ότι άπρεπε να υπερασπιστούμε τις αριστερές άξιες.. Αργότερα αναγνώρισα πως εν πολλοίς είχες δίκιο στην αυστηρότητα σου.
Αυτό το δίκαιο δεν έχει να  κανει με Ηθικολογίες .. Ηθικολογεί αυτός που Υποτίθεται ότι ξέρει τι είναι το ΚΑΛΌ. Στο όνομα αυτής της απολυτής Γνώσης του ..κάλου -όπως γνωρίζουμε όλοι   γιναν τα χειρότερα εγκλήματα .. Στο όνομα του Κάλου έσφαζαν οι Σταυροφόροι .. Στο όνομα του Κάλου(μιας υποτιθεμένης Γνώσης του..είχαμε και τις γνώστες ακρότητες Όλων των Ιδεολογιών ..
Άλλο το καλό και άλλο καλοσύνη .Ηθικολογία είναι να λες Ξέρω το καλό- και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα .. Καλοσύνη είναι να λες : Δεν ξέρω το απολυτό Καλό, το Γενικό Καλό, ξέρω όμως πώς α κάνω το καλό ..για τον φίλο μου τον  συνάνθρωπο μου , τον γείτονα , τον ξένο κλπ
Ηθικολογία είναι η Αλαζονεία μιας δήθεν Γνώσης ..Η έπαρση του κατόχου μιας ..Γνώσης
Ήθος είναι η Γνώση της άγνοιας μας , ο αυτοπεριορισμός ,η συμπάθεια ..
- Τώρα ..Τι σχέση έχουν αυτά με το πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα
Θέλω να σας θυμίσω ότι καμμια20 χρόνια πριν η Αριστερά δεν ..αυτοπροσδιοριζοταν ως ..ταυτότητα .. Δηλαδή δεν υπήρχε αυτό που το βλέπουμε όλο και πιο πολύ σημερα , οπου  κάποιος δηλώνει..αριστερός και δικαιολογεί καθεμαλκαια κάθε Ακροδεξιά πρακτική κάθε Τραμπουκισμό
Τότε ..Αριστερά σήμαινε πράξη .. Και οι ..αριστεροί δεν δήλωναν καν ..αριστεροί
Δήλωναν ΚΚΕΔΕς , ΚΚΕ (ΕΣΩΤ) Μ-Λ κλπ
αλλά ..όχι.. σκέτα αριστεροί.. Και μάλιστα με τον απίστευτα περιοριστικό τρόπο που δηλώνουν σήμερα κάποιοι ..αριστεροί ( το βλέπω σε Μπόγια) και εννοούν ..Κομμουνιστές και μάλιστα σουπερ Κομμουνιστές και βάζουν και..αριστερομετρο
—
Δηλαδή πριν από 30 χρόνια περίπου η Αριστερά σήμαινε πράξη και όχι ταυτότητα
σήμαινε Ήθος ,Να κάνεις το καλό και οχι να το παίζεις Φαρισαίος που τάχα μου ξέρεις το ..ΚΑΛΟ

Το δεύτερο είναι το πρόβλημα της θεωρίας η μάλλον της έλλειψης της
————————————————————————————-
εδώ και πολλά χρόνια ..ίσως από τα ογδόντα αλλά πάντως σίγουρα μετά τα 90 η αριστερα΄εχασε τους ”οργανικούς” της διανοουμένους που έγιναν ..ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΚΟΙ .. Η παραγωγή ας πούμε μαρξιστικής θεωρίας η έστω η αναπαραγωγή θεωρίας αντικαταστάθηκε από καριέρες και ερευνητικά προγράμματα…..
(-Ας πάρουμε την μαρξιστική κριτική της Οικονομίας : ίσως ο τελευταίος που κάνει Μαρξιστική ανάλυση της Οικονομίας να είναι ο Μηλιος και η ομάδα του περιοδικού Θεσεις ..Ίσως να κάνουν και κάποιοι άλλοι που δεν τους ξέρω-)
πάντως αυτή η έλλειψη θεωρίας – εννοώ μαρξιστική ς , οικολογικής η τέλος πάντων ..αριστερήςδηλαδή Κριτικής θεωρίας είναι ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΗ στις ηγεσίες των αριστερών κόμματων .. Είναι και στον Τσιπρα , Λαφαζανη κλπ και στο ΚΚΕ φυσικά και στη Δημαρ (ας μη μιλάμε καλυτέρα για τους Ο -π )
Θα μου πει κάνεις ..Μα στη Δημαρ έχουν μαζευτεί ένα σωρό διανοούμενοι . Θα απαντήσω : Πάνω απ’ολα είναι Πανεπιστημιακοί (με την έννοια που έδωσα παραπάνω)
Τι συνέπειες έχει αυτή η Ολοφάνερη Έλλειψη Θεωρίας και οργανικών διανοουμένων ; Μα φυσικά την Έκδηλη αμηχανία .. Όταν ξέσπασε η Κρίση , οι ηγεσίες ήσαν θεωρητικά Γυμνές .. Τι Γυμνές ; Ολόγυμνες ..Μπορεί να είχαν θαυμάσιους Νομικούς, κάλους ..πολιτικούς μηχανικούς, έξυπνους ρήτορες για φοιτητικές συνελεύσεις , και ένα έτοιμο και μαχητικό Φοιτητικό κίνημα

αλλά από Γενική Γνώση , θεωρία ,ικανότητα ανάλυσης της παρούσης κατάστασης Μηδέν. Πάτος .

και άρχισαν να ψάχνουν.. Από δω κι από κει .. Ποιος φαίνεται ότι συμφωνεί μαζί μας ,; Ποιος ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ(οικονομολόγος , συνταγματολόγος , θεωρητικολογος ) (ασχέτως αν χρησιμοποίει αριστερή η μαρξιστική ανάλυση) μοιάζει αρκετά ..αντιμνημονιακός , επαναστάτης κλπ; Άιντε Βουρ από πίσω : Οι τρεις συνταγματολόγοι βγάζουν το Μνημόνιο ..αντισυνταγματικό;..Βγαίνει ο Λαφαζανης : Το είπαν οι ..συνταγματολόγοι ..Θέσφατο; Ποιοι συνταγματολόγοι; Οι ..τρεις. Υπάρχουν άλλοι ; Που να ξέρει ..
———————
Βεβαία η πλήρης Γύμνια της Αριστεράς είχε ήδη φάνει 20 χρόνια πριν ..Οντά εμφανίστηκε το φαινόμενο του Νέου εθνικισμού ..Δεν ξερών τίποτε γιααυτο Δεν τους έπιανε τίποτε στο ΚΚΕ η στο ΚΚε εσωτ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΓΕΝΙΚΟΤΗΤΕΣ ..
και αντί να κάτσουν νασκεφτουν η να διαβάσουν , προτίμησαν νασυρθουν πίσω από κάθε Ζουραρη, Καρμαπελια κ.ο.κ
————————
τα λέω εν συντομία και φυσικα΄γραφω άμεσα ..Αργότερα ίσως τα επεξεργαστώ..
————————————–
Το τρίτο είναι το πρόβλημα της Πράξης
Χωρίς θεωρία δεν μπορείς να κάνεις .πράξη.. Σοβαρή τουλάχιστον ..Μπορείς να κάνεις αηδίες , να πατήσεις μπανανόφλουδες ,να κάνεις θεαματικές κινήσεις , τακτισμούς κ.α αλλά όχι Πράξεις ..
– Όμως , στον καιρό της Κρίσης ο Κόσμος περίμενε από την αριστερά ..Πράξη
ΚΑΙ
όλη αυτή η αμηχανία , η αμάθεια , η έλλειψη θεωρίας μεταβλήθηκε σε ..άγχος για την Πράξη ..

Φυσικά οι διαφορές (εν πολλοίς αλαζονικές ηγεσίες )- δεν μπορούσαν να παραδεχτούν ότι ΔΕΝ είχαν Ιδέα ..
Όποτε κατέφυγαν στη συνταγήτου προηγούμενου Σχολίου .ΠΑΡΙΣΤΑΝΑΝ και παριστάνουν το Υποκείμενο που Υποτίθεται ότι..Γνωρίζει
Τι ; Το ..Καλό , την συνταγή εξόδου από την κρίση κλπ
Και εκεί αρχίζει ο ..κατήφορος διότι ως Γνωστόν ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με ..καλέ προθέσεις (και μπόλικη αμάθεια και έπαρση )
Συνεχίζεται ( ίσως αύριο)

ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ  

Συνοψη  

έτσι έχουμε α) την έπαρση της δήθεν κατοχής μιας γνώσης του Κάλου( Δημόσιου αγαθού) θεολογο. β) Την Πλήρη θεωρητική Γύμνια των ηγεσιών και του κομματικού μηχανισμού της Αριστεράς και την συνακόλουθη αμηχανία γ) Την Πίεση της Κοινωνίας για δράση
- μπορούμε να προσθέσουμε 1. Τον καριερισμό και κομφορμισμό των τελευταίων είκοσι χρόνων που φυσικά αφορούσε και την αριστερά .
.2 .. Την μαγεία της Τηλεόρασης και τον Ναρκισσισμό που καλλιέργησε σε ορισμένα Πρόσωπα – ”ΗΓΕΤΕΣ”
3. την Μαγεία των ..Δημοσκοπήσεων

και 4 .. Τον μεσσιανισμό της Αριστεράς που εκδηλώθηκε με τους αγανακτισμένους , την μυθοποίηση της Άμεσης Δημοκρατίας : Μεσσιανισμός = Θαρθει ο Μεσσίας α μας σώσει . Για την ΑΡΙΣΤΕΡΆ ο Μεσσίας είναι ο..Λαός ..(όχι ο πραγματικός ΛΑΟΣ αλλά το Μύθευμα του ΛΑΟΥ , Ο φαντασιακός Λαός
———-
Αποτέλεσμα : Το σημερινό Μαύρο Χαλi..
Φυσικά υπάρχουν κιαλλα αλλά αυριο

και δυο διευκρινισεις παρε ..καλου
ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ

οταν μιλαμε για το Καλό στην Πολιτική εννοουμε το Δημοσιο καλό..Το Κοινο αγαθό ..Il bene Commune..Καταλαβες τωρα Σταυρε;
Και φυσικά υπάρχει συνεχεια – οπως   και ρηξη.. απο την Πολιτική θεολογια τουΜεσαιωνα στην Πολιτική της Νεωτερικοτητας ..

στο 08/03/2012 στις 12:47 πμ | Απάντηση ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ

περι ..καλου ( στην θεολογια και στην Πολιτική)
το οτι φτασαμε στο σημειο να θεωρουμε το ..καλό υποθεση της θρησκειας
ειναι αλλη μια ενδειξη της απολυτης θεωρητικής Γυμνιας (
Ανεκαθεν η Πολτική ηταν η επιδιωξη του Γενικου Καλου..Ως κοινου  συμφεροντος της Πολης.. Η Πολιτική εχει να κανει με τον Δημοσιο Χωρο

. Τι ειναι ο Δημοσιος Χωρος;
Η Χαννα Αρρενντ δινει ενα παραδειγμα :

Δημοσιος Χωρος ειναι ενα Κοινο Στρογγυλο τραπεζι που μας Χωριζει αλλά και μας ενώνει
.. Δηλαδή το Κοινο συμεφρον η Κοινό Καλό
 Ειναι κατι παραπάνω απο το αθροσιμα των επιμερους συμφεροντων ..
 Οπως ενα Κτιριο ειναι κατι παραπάνω απο το αθροισμα των Υλικών που το αποτελουν.. Ειναι η Δομή , η συναρθρωση των Υλικών
Αυτο ισχυει και για την Αριστερά .. Και για τον ΜΑΡΞ.. Ο Μαρξ δεν υπερασπιζεται απλά τα..συμφεροντα της εργατικής ταξης . Βλέπει στην εργατική ταξη το Υποκειμενο που θα επιφερει την καταργηση Ολων των ταξεων , την αταξική κοινωνια ..
 
ΤΩΡΑ
παλι υπάρχουν χοντρικά μιλώντας δυο τροποι Για να γνωρισουμε το ..Κοινο καλό( ως Δημοσιο Αγαθό )
Ο ενας : Δια ..του Αγιου πνευματος.. Τον ακολουθει η Εκκησια αλλά και διαφορες Πολιτικές ηγεσιες . Για την Αριστερά καλό παραδειγμα  ο Σταλινισμός : Ο Σταλιν ..ξερει ( οπου στη θεση του Σταλιν μπορειτε να βαλετε διαφορες ..παραλλαγές )
Ο Δευτερος : Δεν ξερω το Τελικό καλό .. Εχω μια γενική ιδεα ..Προσπαθώ .. Ξερω ομως  οτι το Γενικό καλό οικοδομειται μεσα απο μικρες καθημερινές πραξεις .. Δεν ερχεται δια της ..αποκαλυψεως …Δεν περιμένω την Τελική στιγμή..Ξεκιναω απο αυτην εδω τη στιγμή..