Κάποτε ο Φρουντ παρατήρησε ένα παιδάκι που έπαιζε με μια κουβαρίστρα επαναλαμβάνοντας τις λέξεις ''Εδώ- Εκεί'
Ο Φρουντ συμπέρανε οτι το παιδάκι εξόρκιζε την Απουσία της Μαμας του ,Μέσω της επανάληψης ..
Στην Μπλογκοσφαιρα . Καθόμαστε μπροστά στο Μόνιτορ περιμένοντας . Μπροστά σε μια ψυχρή Οθόνη . Και καθώς είμαστε Μόνοι και συγκεντρωμένοι στα Μύχια μας, είμαστε ευάλωτοι ....
Και ο άλλος/η μας έρχεται ξαφνικά .
Κι υστερα φεύγει .
Που πήγε ; Που χάθηκε...; Πως γεφυρωνεται αυτή η απουσια ..;
Επαναλαμβάνουμε μηχανικά το γράψιμο , σαν το παιχνίδι με την κουβαρίστρα . Ένα Γεφύρι για την απουσία
Νομίζω πώς αυτή η ευκολία με την οποια αλλαζουμε προσωπεία , αυτή η οβιδιακή μεταμορφωση με την οποια παιζουμε , μας αλλάζει σιγά σιγά και μας τους ιδιους . ….
Ειναι πλαστες ταυτότητες ,βεβαια , αλλα , διαολε, ποιά ειναι η αληθινή μας ..
Και βεβαια αυτή η ευκολία με την οποια αλλάζουμε στιγμιαια ταυτότητες, δεν θυμιζει εκείνος τον Πορτογκέζο με τα πολλά προσωπεια , τον βαθεια μελαγχολικό φιλο μας -με την καλή εννοια βεβαια , τονΦ. Πεσόα ….. Και μια που μιλάμε για προσωπα και προσωπεια , για τον Πεσόα ,το ιδιο μας το σωμα ειναι κατι σαν προσωπειο . Γραφει”
”Για μένα, όταν βλέπω ένα νεκρό , ο θάνατος είναι μια αναχώρηση . Το πτώμα μου δίνει την εντύπωση ενός παλιού κοστουμιού που πετάχτηκε . Κάποιος έφυγε χωρίς να χρειάζεται να πάρει μαζί του τη μοναδική του φορεσιά ”
'' Η ελευθερία της έκφρασης στο διαδίκτυοΗ ελευθερία της έκφρασης και διάδοσης των στοχασμών αποτελεί συστατικό στοιχείο της προσωπικότητας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 14 παρ. 1 του Σ και στο άρθρο 10 παρ. 1 ΕΣΔΑ.
Το 14 Σ μολονότι αναφέρεται στην γραπτή και δια του τύπου έκφραση κατοχυρώνει οπωσδήποτε και την έκφραση γνώμης μέσω του διαδικτύου.
Στην έκφραση περιλαμβάνονται ιδέες, γεγονότα, μηνύματα ειδήσεις και γενικότερα κάθε άποψη με την οποία το πρόσωπο εκφράζει τα συναισθήματα και τις ιδέες του. Επομένως κάθε είδους μήνυμα που μεταδίδεται στο διαδίκτυο προστατεύεται ως ελευθερία της έκφρασης. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μπορεί να διαμορφώνει ελεύθερα την γνώμη του με λόγο και με εικόνα και να την διαδίδει στο χρόνο και το χώρο επιλογής του στο διαδίκτυο, χωρίς δυσμενείς γι’ αυτόν συνέπειες. Επομένως ούτε ο παροχέας πρόσβασης, ούτε το κράτος, μπορούν καταρχήν να θέσουν όρους τόσο ως προς τις εξωτερικές συνθήκες, όσο και ως προς το περιεχόμενο της επικοινωνίαςΒέβαια το δικαίωμα αυτό δεν περιλαμβάνει την δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο μολονότι το κράτος και με συνταγματική επιταγή(5 Α παρ. 2 Σ) έχει υποχρέωση να διευκολύνει με υλικά μέσα την πρόσβαση και να την καταστήσει τεχνολογικά και οικονομικά προσιτή σε όλους(πρωτίστως στο εκπαιδευτικό σύστημα)
Η ελευθερία της έκφρασης περιλαμβάνει την ελευθερία του πληροφορείν και του πληροφορείσθαι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε πληροφορία μπορεί να είναι προσιτή σε όλους, ιδίως όταν αφορά στην ιδιωτική ζωή και τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών, στα επαγγελματικά, φορολογικά, ιατρικά, και δικηγορικά απόρρητα καθώς και σε πεδία της κρατικής δραστηριότητας που συνδέονται με την δημόσια τάξη και ασφάλεια (π.χ εθνική άμυνα).''
αποσπασμα απο το παραπάνω:''Το να υποχρεώσεις όμως όσους συμμετέχουν στην Κοινωνία της Πληροφορίας, προκειμένου να διαδώσουν, να αντλήσουν και να ανταλλάξουν πληροφορίες σε δημόσια προσβάσιμο χώρο, να το κάνουν αποκλειστικά και μόνο επωνύμως, θεωρώ ότι συνιστά έναν υπέρμετρο περιορισμό, ο οποίος δεν μπορεί να θεωρηθεί συμβατός με την ελευθερία της έκφρασης, αλλά και το δικαίωμα του πληροφοριακού αυτοκαθορισμού.
Αν εγώ θέλω να αυτοαποκαλούμαι e-lawyer ή Ρίτα Χέηγουορθ στο διαδίκτυο, κανείς δεν μπορεί να μου επιβάλλει να υπογράφω με το όνομα που γράφει το δελτίο της αστυνομικής μου ταυτότητας, γιατί διαφορετικά μου περιορίζει υπέρμετρα την ελευθερία της έκφρασης, η οποία μου επιτρέπει λ.χ. να ντύνομαι όπως θέλω και να βγαίνω στα κανάλια με ψευδώνυμο, όπως άλλωστε ήδη κάνουν εδώ και χρόνια πολλοί γνωστοί άνθρωποι του θεάματος και των μέσων ενημέρωσης. Τα κείμενα που γράφουμε στα blogs δεν είναι δηλώσεις που απευθύνονται σε δημόσιες αρχές, όπως λ.χ. οι καταγγελίες που πρέπει να είναι ενυπόγραφες και να έχουν ακριβή στοιχεία!
Όπως το απόρρητο των τηλεπικοινωνιών επιτρέπει στους συνδρομητές τηλεφώνου να ζητούν απόκρυψη του αριθμού τους και να μην μπαίνει το όνομά τους στους τηλεφωνικούς καταλόγους που διατίθενται δημόσια στο κοινό (και μάλιστα βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας - Οδηγία 2002/58), έτσι δεν μπορεί κανείς να με υποχρεώσει να βάλω το ονοματεπώνυμό μου στο ιστολόγιό μου.''
''Όλο το κακό προέρχεται από τα όσα σκέφτεται κανείς,η μάλλον από το γεγονός ότι υπάρχει μέσα μας ένα ον που σκέφτεται εν αγνοία μας κι έπειτα εκτοξεύει ξαφνικά,μεσα στην ησυχία του εγκεφάλου,μια πικρόχολη, ανυπόφορη φρασούλα που μετά από αυτή δεν μπορούμε πια να ζήσουμε όπως πριν.''
δυστυχώς στην Ελλάς τα τελευταια χρόνια εχουμε συνηθισει στην Κουλτουρα της Ατακας .. Ικανοποιει το ναρκισσισμό μας ,και την ματαιοδοξια ‘ειμαι και ο πρωτος ” τον εσκισα” κλπ ..
Φυσικά τοτε κανεις δεν καταλαβε οτι αυτο μας αφορά ολους ..Ολοι νομιζαν οτι αφορα........τον αλλο . Απο τοτε περασαν χρονια , ηρθανε τα πάνω κατω , κοντευουμε να γινουμε Σομαλία
αλλά η Κουλτουρα της ατακας Παντα η ιδια .
Γιατι κανενας δεν κοιτα στον δικο του καθρεφτη .. παντα ζηταμε απο τον αλλο να κοιταχτει ..
..Τι ημερολόγια Μωρέ; Τα ημερολόγια είχανε μια σειρά ,αρχή και τέλος της ημέρας, και ΚΥΡΙΩΣ
ήτανε Μυστικά , προσωπικά , απόρρητα
Τα Μπλογκς είναι σαν να σερφαρεις στην ίδια σου την εικόνα , σα να γλιστρας στις δικές σου μνήμες αλλά και των άλλων , σαν να κάνεις μπανιστήρι και να επιδεικνύεσαι ταυτόχρονα ,ή σαν να διαχέεσαι σε ένα αχανές διάστημα ,κιαυτό που βλέπεις και βλέπεσαι να μη σε νοιάζει και ο εαυτός να είναι απλώς μια θαμπή εικόνα ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες σενα δωμάτιο γεμάτο με αλληλοκαθρεπτιζομενους καθρέφτες που δεν καθρεφτίζουν παρα την αδειοσυνη σου , σε μια Επανάληψη ,πολλαπλασιασμό ,σε μια Ψευδαίσθηση Πληρότητας .
Γυμνοί και μόνοι , μοναχικά σημαδάκια στο άπειρο, που τρεμοσβήνουν σαν άστρα που απο καιρό αυτά ,πια , έχουνε σβήσει κι εμείς κοιτάμε μόνο την χλωμή αντανάκλαση τους
''Στον μεταμοντέρνο κόσμο, αυτό που λάμπει θριαμβευτικά είναι η μάσκα· εδώ ο Ζίζεκ έχει πολλά να πει: «...εξαφανίζεται ακριβώς η αντίληψη τηςς ίδιας της επιδερμίδας του σώματός μας: Φοράμε προσωπεία τα οποία μπορούν να αντικατασταθούν, και αυτό που βρίσκεται κάτωθεν του τεχνητού αντικαταστάσιμου προσωπείου δεν είναι πλέον η ίδια η επιδερμίδα του σώματος, αλλά η τρομακτική ωμή σάρκα βρίθουσα αίματος και μυών. "Εγώ" δεν είμαι πλέον το πρόσωπο που ο καθένας μπορεί να δει: το πρόσωπό μου είναι ένα πρόσωπο που μπορώ να βγάλω».
Ετσι, η περίφημη διαδικτυακή διάδραση δεν αφορά παρά μια εκτεταμένη προσπάθεια επιβολής υποκριτικών μεθόδων.
Οντες ανώνυμοι, α-πρόσωποι, οι χρήστες δεν εννοούν να καταλάβουν ότι σερφάροντας τη δίχως έρμα ταυτότητά τους, αργά ή γρήγορα θα βυθιστούν στην πλαστότητα του εικονικού ωκεανού τους.
«Μήπως τελικώς η εκπομπή "Μεγάλος Αδελφός" απλώς καθιστά εμφανή αυτή την καθολική δομή;» αναρωτιέται ο Ζίζεκ, «με άλλα λόγια, μήπως στην "αληθινή ζωή" μας πάντα υποδυόμαστε έναν ρόλο - δεν είμαστε αυτό που είμαστε, αλλά υποδυόμαστε τον εαυτό μας;
Το επίτευγμα του "Μεγάλου Αδελφού" είναι ότι μας υπενθυμίζει αυτό το ανοίκειο γεγονός;»
αποσπασμα απο το ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝΑπό την κοινωνία των παραγωγών στην κοινωνία των καταναλωτών και των «απορριμμάτων»ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝΖωή για κατανάλωση ΜΤΦΡ.: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ«ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ» βιβλιοπαρουσιαση ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ:
Η κουλτούρα του καταναλωτισμού συνδέεται με την επιδίωξη να μην είσαι μέλος του σμήνους, με την επιδίωξη «να είσαι μπροστά από το κοπάδι». Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσει κανείς την ένταξή του στην κοινωνία των καταναλωτών. Πρέπει να θέλεις να προπορεύεσαι για να μη χάσεις το υπόλοιπο κοπάδι.Η άρνηση του κοπαδιού αποτελεί την προϋπόθεση ένταξης του καταναλωτή σ' αυτό. Αυτό, με άλλα λόγια, γίνεται μέσα από την ταύτιση της ελευθερίας με την επιλογή.
Ελεύθερος δεν είναι αυτός που στο χεγκελιανό σύμπαν γνωρίζει την αναγκαιότητα, αλλά αυτός που γνωρίζει και μπορεί να επιλέγει. Ελευθερία είναι η επιλογή και επιλογή η εκχώρηση της ελευθερίας .Οσον αφορά τις αξίες της κουλτούρας του καταναλωτισμού, αυτές συνίστανται στην εμφατική άρνηση της αρετής της αναβλητικότητας και της καθυστέρησης της ικανοποίησης.
Δύο αρετές που ο βεμπεριανός κόσμος τις συνέδεσε άμεσα με το «πνεύμα του καπιταλισμού».
Η κουλτούρα του καταναλωτισμού ταυτίζεται με τη θεοποίηση της καινοτομίας. Οχι τυχαία, ένας κόσμος της Αριστεράς που παλαιότερα θεοποιούσε τον οικονομισμό και τον παραγωγικισμό, σήμερα θεοποιεί την καινοτομία. Ταχύτητα, καινοτομία, ανία, απόρριψη, το μαγικό τετράπτυχο της κουλτούρας του καταναλωτισμού. Υπερβολή, ασωτία και εξωφρενική σπατάλη, τα ψυχοφάρμακά της.
Ο Μπάουμαν όμως δεν είναι καταστροφολόγος. Η απορρυθμισμένη κοινωνία των καταναλωτών δεν είναι ο χωρίς ηγεμόνα ζοφερός χομπσιανός κόσμος, ούτε η ιδιωτικοποίηση της ευθύνης παραλύει ανεπιστρεπτί τα υποκείμενα της ιστορίας, όπως πρόβλεψε ο Λεβινάς. Σήμερα όμως, αντί του κράτους πρόνοιας, το καθήκον της «ανακούφισης από την ευθύνη» αναλαμβάνει πλήθος ιδιωτικών φορέων παροχής υπηρεσιών, οι οποίοι σπεύδουν με το αζημίωτο να αναλάβουν τα καθήκοντα που εγκατέλειψε η κοινωνία.
Τελικά οι κοινωνίες του καταναλωτισμού είναι κοινωνίες «κατάστασης έκτακτης ανάγκης». Σ' αυτές τις κοινωνίες οι νευρώσεις προέρχονται από το αίσθημα ανασφάλειας και όχι από τη φρίκη της ενοχής. Αίσθημα που αντιμετωπίζεται μόνο με συνεχή δράση. Κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι εξουσίες των αγορών, γι' αυτό και κηρύττουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως την «καλύτερη μέθοδο για να πείθονται οι διοικούμενοι να δέχονται τις πιο δραστικές αλλαγές που πλήττουν τη ζωή τους». Η συνεχής δράση είναι η μόνη θεραπευτική δύναμη. Το σύμπλεγμα της ανεπάρκειας αντιμετωπίζεται μόνο με μία εξαιρετικά έντονη προσπάθεια.
Αρωγός σ' αυτή την προσπάθεια είναι ο «κυβερνοχώρος». Ο συγγραφέας διακρίνει εδώ, αντίθετα με τις ιδεολογίες του συρμού, τον κατεξοχήν χώρο αποπολιτικοποίησης του πολιτικού.
Η ισχυρή ροή της πληροφορίας δεν «είναι παραπόταμος» του ποταμού της δημοκρατίας, αλλά ακόρεστος αγωγός, που διοχετεύει τα περιεχόμενα της πραγματικής πολιτικής σε «ηλεκτρονικές αποθήκες», καθιστώντας τη λαϊκή κυριαρχία στείρα, ανενεργή και ασήμαντη.
Στο Διαδίκτυο η σύγκρουση και η αντιπαράθεση αντικαθίστανται από ηχητικά αποσπάσματα και φωτογραφικά στιγμιότυπα. Οι σελίδες που ο Μπάουμαν αφιερώνει στην κριτική του Διαδικτύου είναι συγκλονιστικές και διδακτικές μέσα στην υπερβολή τους.
Τελικά, αντίθετα με όσα κάποιες επιδερμικές κριτικές αποδίδουν στην κοινωνία των καταναλωτών, το κατά Μπάουμαν κύριο ελάττωμά της δεν είναι η κατανάλωση η ίδια, αλλά οι συνέπειες του κυνηγιού της. Σ' αυτό το κυνήγι υπάρχουν πολλά «υποκείμενα» που δεν κατορθώνουν να γίνουν εμπορεύματα, που όχι μόνο δεν πιάνουν θηράματα, αλλά γίνονται τα ίδια θήραμα. Αυτοί είναι οι παράπλευρες απώλειες του καταναλωτισμού.
Σήμερα υπάρχει μια νέα κατηγορία πληθυσμού η οποία γίνεται το συλλογικό θύμα των διαδικασιών που ήδη έχουν αναφερθεί. Ο όρος «υπόταξη» (underclass) υποδηλώνει μια ιδιαίτερα αφιλόξενη κοινωνία για μεγάλες και ετερόκλιτες κατηγορίες ανθρώπων. Σ' αυτές τις κατηγορίες στοιβάζονται εγκληματίες και ανύπαντρες μητέρες που ζουν από την πρόνοια, νεαροί παραβάτες και τοξικομανείς, αποφυλακισθέντες και άστεγοι, βαποράκια και επαίτες, μετανάστες και αλκοολικοί κ.ο.κ. Κατηγορίες που το μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η αποτυχία τους να είναι καταναλωτές. Αποτυχία που φυσικά η ευθύνη αποδίδεται στους ίδιους. Εγκληματικότητα, ναρκωτικά και πρόνοια παρατίθενται από κοινού, με προφανή στόχο την απαξίωση της πρόνοιας. Ο Μπάουμαν εδώ πολύ σωστά διακρίνει πως πίσω απ' αυτές τις κατηγορίες κρύβεται μια αξιολόγηση και όχι μια περιγραφή. Ο όρος της υπόταξης αποσκοπεί στην απόκρυψη του «ζητήματος της φτώχειας».
Τη φτώχεια την παράγει η κοινωνία, την υπόταξη ή τους ανεπαρκείς καταναλωτές τούς παράγει η ίδια τους η ανικανότητα. Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια και η φτώχεια δεν υφίσταται και οι υποταγμένοι είναι θύματα της απροθυμίας τους να είναι καταναλωτές. ....................''
Γιατί γίνονται Μπλογκο-καυγάδες και Κουρούμπελα στην Μπλογκόσφαιρα ; -Λέγεται ότι ο μέσος άνθρωπος κάνει περίπου 50.000 σκέψεις την ημέρα -οι περισσότερες είναι μάλλον μα$#@2κίες… Σκέψεις ημιτελείς , προσωρινές , αναδραστικές (γιατί με κοιταξε ετσι αυτος )
-μικρες παρατηρησεις της καθημερινοτητας ” γιατί οι νεοι μας φορανε ασπρα καλτσακια” γιατί αυτός φορα γραβατα με πανω της ζωγραφισμένη την Νταιζη Ντακ” κλπ -αναμνησεις ” αραγε μ’ αγαπά ακομα η Βαρβάρα ; και τι ωραια βυζια που ειχε κ.λ.π “ -προβλεψεις “‘ αραγε θα με χεσει παλι ο προισταμενος για εκείνη την πατάτα πουκανα προχθες;” -κι αναμεσα τους και καποιες σκεψεις που υπεριπτανται στον θαυμαστο κόσμο των Πλατωνικών ιδεων : ” Ποιος αλήθεια ειμ’ εγώ και που παω” ” Τα αστρα ειναι τρυπίτσες στον ουρανιο θόλο” ” Ο θεος μαλλον Μου μοιάζει ” κ.λ.π Τώρα
Συνήθως οι σκεψεις που κανουμε προκαλουν -ή προκαλουνται και απο αντιστοιχα συναισθηματα (αυτό θα το κουβεντιάσουμε μια αλλη φορά)
- Ομως τις φιλοσοφικές μας σκεψεις τις παιρνουμε - μόνοι με τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά : Τι ακριβώς σκεπτεσαι τωρα [σε ρωταει (ο)η συζυγος ή η(ο) γκομενα]
“Τιποτε ” ή “ε! κατι με τη δουλεια μου ” ή “εσενα μαναρακι μου “
Στην εποχή του τυπωμενου χαρτιου η πιθανότητα να μετατραπει η στιγμιαια μας ‘‘φιλοσοφική” σκεψη σε αρθρο ή βιβλιο ηταν (ειναι ) ελαχιστες ….και ευτυχώς (διοτι απο τι στιγμή που θα την βλεπαμε τυπωμενη θα λεγαμε -ή θα μας Το λεγανε …Μα ειναι δυνατον να καθησες και να γραψες -και να τυπωσες αυτή τη Μαλακία
Ετσι η πιθανοτητα εντυπου καυγά ειναι ελαχιστη και περιοριζεται στους πολύ μεγαλους Μα%#$#@@κες που παιρνουν τις εκαστοτε μ%$#@κίες τους πολύ στα σοβαρα και τις τυπώνουνε κιολας
Ε! ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ το κανουμε σχεδόν αυτόματα …
Και φυσικά μας την πεφτουνε γιατί και αλλοι διεκδικουν το δικό τους μεριδιο στην απολυτη μ$#@@κία …
Για αυτό και οι Μπλογκο καυγάδες και τα σχετικά
ΤΕΛΟΣ Α’ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ .
ΕΠΙΣΗΣ:
- Στο Ιντερνετ (Μπλογκοσφαιρα) βγαζουμε κομματια του εαυτου μας - κομματια- που αλλου δεν θα βγαζαμε ποτε …και πιθανόν να μη γνωριζαμε ουτε οι ιδιοι…
κομματια θαμένα που μαλλον εκφραζουν και διαφορετικές μας χρονικότητες (μεσα σε καθε μεσηλικα κρυβεται κι ενα απωθημενοπαιδί κ.λπ) - Αυτά τα κομματια (επειδή ειναι Γραπτά ..) μένουν και προκαλουν επισυνέπειες και παρασυνεπειες σε αλλους που δεν γνωριζουμε ….. - αυτες οι συνεπειες μπορουν να ειναι Καλές οι κακές …Να λειτουργουν σαν καταλύτες …να συν-προκαλουν ευχαριστη διαθεση (π.χ Κατι τετοιο ενιωσα κι εγώ και αλλοι στις Πρωτες Χελιδόνες …)
-Ομως Επειδή το Κακό εχει περισσοτερες πιθανότητες να εκδηλωθεί(διοτι ειναι πιο ευκολο ) οι χειροτερες πλευρες (δικές μας και των αλλων ) μαλλον επικρατουν …
Το ταξίδι στην Μπλογκόσφαιρα μοιάζει σαν να κολυμπάς σε μαγευτικές θάλασσες όπου όμως κάτω από τα πόδια σου τριγυρνούν σκυλόψαρα ..Και πιθανόν οι άλλοι να θεωρούν εσένα για σκυλόψαρο κ.ο.κΝοσφεράτος εγινε ποστ εδώ: (ακολουθησε μεγάλη συζητηση και ...καυγάδες !) http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/17/15-2-2008/
Ο συνδυασμός της κρίσης με την έκρηξη των μέσων κοινωνικής
δικτύωσης έχει προκαλέσει αχαρτογράφητες ακόμη μεταβολές στη διεύρυνση
της πολιτικής επικοινωνίας και στην πολιτική κουλτούρα. Αν και η Ελλάδα
υπήρξε πάντα μια χώρα υψηλής πολιτικοποίησης, ο συνδυασμός κρίσης και
νέων μέσων επικοινωνίας και δικτύωσης αλλάζει τους τρόπους με τους
οποίους συναρμόζεται το προσωπικό με το πολιτικό. Καθώς το παλιό
πολιτικό σύστημα κατέρρευσε και κονιορτοποιήθηκε, οι νέες πολιτικές
διαθεσιμότητες ενίσχυσαν την κοινωνική πόλωση. Η άνοδος του νεοναζισμού
ήταν αυτή που τράβηξε κυρίως τη διεθνή προσοχή. Αλλά εκείνο που θα
χρειαστεί να καταλάβουμε είναι οι αξιακές μεταβολές και ανατοποθετήσεις
που δεν υπακούουν σε γνώριμα πολιτικά σχήματα, αλλά δημιουργούν μια
εντελώς καινούργια πολιτική γεωγραφία. Ζούμε σε μια εποχή που
αναδιοργανώνονται και αναθεμελιώνονται ταυτότητες και σχέσεις. Πρόκειται
για συναρπαστικές στιγμές.
Νομίζω ότι τα blogs θέτουν την ίδια την αντίληψη που έχουμε για την πληροφόρηση σε μια νέα βάση … Η νεωτερική κοινωνία ήταν (και είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό) μια «έντυπη» κοινωνία - μια κοινωνία όπου εμφανίζεται και κυριαρχεί η τυπογραφία, η εφημερίδα (αυτή η «νεότερη καθημερινή προσευχή» με τα λόγια του Χέγκελ) και το τυπωμένο βιβλίο Με την μαζική έντυπη επικοινωνία-κυριαρχεί ο γραπτός λόγος-το κείμενο. Γίνεται δυνατή η επικοινωνία με ανθρώπους πού βρίσκονται σε άλλο τόπο και σε άλλο χρόνο, διασπάται δηλαδή η προηγούμενη συμπόρευση χώρου και χρόνου. Ακόμα ο χρόνος θεωρείτο (και γίνοταν) ανοδικός, προοδευτικός. Αντί για την ιεραρχική στη σειρά των θεμάτων -μονόδρομη επικοινωνία (που υπέβαλλε και μια ιεραρχική αντίληψη του χρόνου) η δομή της Μπλογκοσφαιρας, οριζόντια , διαρκώς διερυνόμενη, όπου το παλιό δεν πετιεται αλλά ανασύρεται, όπου τα σχόλια επικάθονται το ένα στο άλλο σαν ατελείωτο παλιμψηστο, μας ετοιμάζουν για μια νέα κατανόηση του χώρου και του χρόνου… όπου η νεωτερική διάσπαση του χρόνου σε παρελθόν παρόν και μέλλον παύει να υφίσταται. Ο χρόνος συρρικνώνεται, γίνεται ένας παροντικός χρόνος. Τα blogs μας προϊδεάζουν επίσης για μια ακρως εξατομικευμένη-ελιτίστικη επικοινωνία όπου οι τυχόν συλλογικότητες δεν θα μοιάζουν με ότι ήδη ξέραμε …αλλά μάλλον με συγκυριακές και τυχαίες συναντήσεις όπου θα κυριαρχεί η ρευστότητα.. - Μερικές εξηγησεις: .Παρόλο που η γραφή υπαρχει απο πολύ παλια …οι αρχαιες και μεσαιωνικές κοινωνιες ηταν κοινωνιες κυριως Προφορικές …( Και τα κειμενα τουλαχιστον της Αρχαιοτητας , γραφονταν για να διαβαζονται Φωναχτα …Σημερα αν βλεπαμε καποιον να διαβαζει φωναχτα μαλλον θα τον περναμε για ημι-εγραμματο…Ξεχνωντας οτι για παραπολυ καιρο ακριβώς λόγω της σπανιοτητας των γραπτων κειμενων αυτος κυριως ηταν ο τροπος αναγνωσης ….οχι σιωπηλα -οπως οταν διαβαζουμε την εφημεριδα στην πολυθρονα μας αλλά δυνατα , φωναχτα …μπροστα σε κοινό. Στην προφορική κοινωνια ο πομπος του μηνύματος και ο Δεκτης βρισκονται στον ιδιο χωρο και χρόνο . Αυτό το απλό γεγονος , εννοω με την συμπορευση του Χωρου και χρονου…. Με τον εντυπο γραπτο λόγο γινεται δυνατή η Γενικευμενη πια επικοινωνια με αγνωστους αναγνωστες σε Αγνωστο Χωρο και χρόνο … Αυτό εννοω με την Αποσυνδεσητου χωρου και του χρονου… Επισης η Τυπογραφια βοηθησε στην αναδυση -τυποποιηση -επισημοποιηση των Εθνικών γλωσσων (περα απο τα οικουμενικά Λατινικά π. χ ) Ετσι εξηγουνται οι ”Νοερες-φαντασιακές Κοινοτητες ”των Εθνων που ελεγε και ο Μπ. Αντερσον… Ηταν φαντασιακές γιατί δεν ηταν κοινωνιες Προσωπο -με προσωπο … Ηταν(ειναι ) νοερες γιατί προυπεθεταν (-ουν ακομα ) μια νοερή κοινοτητα αναγνωστών που δεν γνωριζουν ο ενας τον αλλον αλλά τους συνδεει μια εντυπη εθνική γλωσσα στην οποια τυπωνονται Εφημεριδες ( εθνικά πλαισια ) βιβλια , περιοδικά ιστοριες κ.λ.π ) … Ο εντυπος Λογος παρηγαγε ετσι μια (ψευ)αισθηση (;)σταθεροτητας -ενοτητας μεταξύ ανθρωπων που δεν γνωριζονταν μεταξύ τους και δεν υπήρχαν παρα ελαχιστες πιθανότητες να γνωριστουν ..καθώς βρισκονται σε διαφορετικο Χωρο και χρόνο … Παρολοαυτά τους εδινε το Πλαισο να νιωθουν οτι ανηκουν στην ιδια Κοινοτητα …το εθνος… Τι γινεται σημερα με το Ιντερνετ και ενα του παραγωγο τα Μπλογκς ; Κατ αρχήν ειναι μεσα παραλληλα με τα υπολοιπα .. Στο μεγαλυτερο μερος της η επικοινωνια ειναι ακομα Εντυπη … Μετα τηλεοπτική ..και εχουμε και τα μπλογς … Με τα μπλογς κατ’ αρχήν η ”ταυτοχρονια ”επιστρεφει …Αυτή ειναι η πρωτη παρατηρηση .. Μπορώ να απαντησω σε οτι μου λες ή μαλλον γραφεις σχεδόν αμεσως . Αυτό θυμιζει την Προφορική εποχή …Αλλά σιγουρα υπαρχει Αποσυνδεση του Χωρου ….δηλαδή πολύ απλά δεν ειμαστε στον ιδιο χωρο …η χωρική αποσταση μπορεί να ειναι τεραστια Δεν συνεχιζω προς το παρόν … Θα θυμισω καποια στιχακια της Χελιδονας
Ασφαλώς και τα Μπλογκς οπως και ολο το Ιντερνετ δεν εχουν παρα ομοιοτητες -δεν ταυτιζονται με την μια εποχή η την αλλη …(π.χ την προφορική εποχή ή την του εντυπου λόγου …
Μαλλον αυτό ειναι το πολύ ενδιαφερον …Φερνουν μαζί τους ολες τις εποχές ..Και την προφορικότητα και τον εντυπο λόγο και..και… σε ενα συμπαν με πολλά επιπεδα (μαλλον το μόνο Μονιμο χαρακτηριστικό ειναι η Προσωρινοτητα …το εφημερο …και η ελλειψη σχεδιου .αρχης μεσς τελους ..δηλαδή απο οπουδηποτε καταληγεις οπουδήποτε)
- Ελεγα παραπανω γα παλιμψηστο … Αλλά αυτή δεν ηταν η μορφή του Βιβλιου τον Μεσαιωνα ;… Ενα κειμενο και διπλα ή κατω σχολια ..και πολλές φορες τα Σχολια ηταν το κειμενο …Και το ενα επικαλυπτε το αλλο …
—————
Κι ενα αλλο ενδιαφερον ζητημα , οι ταυτοτητες και οι περσονες … Θελω να πώ οτι πολλές φορες ..το είδαμε εδώ στην Καλύβα οι περσονες μας αυτονομουνται , αλληλεπιδουν, νευριαζουν χαιρονται ή συγκινουνται , ζωντας , ως ενα βαθμό βεβαια , απο μόνες τους ….Ειναι σαν να παιζεται ενα θεατρικό εργο ..Οι χαρακτηρες ζωντανευουν … Κι αυτό το εργο να γραφεται -και να παιζεται απο πολλους συγγραφείς που ειναι ταυτοχρονα και ηθοποιοι του-αλλου- εαυτου τους ….
(ασχετο : Θυμηθηκα ενα ρομαντικό κειμενο …Τις Μαριονετες του Κλαιστ…μονο που δεν θυμαμαι τι ελεγε 56 μ.μ
(Alkibiades (??!)
Ο Κλαιστ προτιμα την μαριονετα απο τον ηθοποιο σαν εκφραστη του ρολου -οραματος του δημιουργου συγγραφεα- σκηνοθετη- επι σκηνης. Βρισκει οτι εχουν μεγαλυτερη χαρη στην κινηση απο το ανθρωπινο σωμα, μια και ο ηθοποιος εχει συνειδηση του οτι υποκρινεται και υιοθετει ακκισμους… Στα μπλογκ αναλογει ο μπλογκερ-σκηνοθετης-συγγραφεας της περσονας και η περσονα-ανδρεικελο… Αλλα ποσο ισχυρη ειναι η εξουσια του “σκηνοθετη” πανω στο “ανδρεικελο”;)
Nα κατι ενδιαφερον ..που δειχνει κατι αλλαζει στην εμφανιση τουλαχιστον της Πολιτικής…
Ο Ρ. Σενετ στο βιβλίο του:Η Τυραννια της Οικειοτητας”(κλασσικό βιβλιο πια για την πολιτική κοινωνιολογια ) δειχνει με εμπεριστατωμενο τροπο το τι αλλαξε στην φυση της Πολιτικής:
Πολύ σχηματικά απο τον αυστηρο διαχωρισμό Δημοσιου και Ιδιωτικου ρολου και χωρου περναμε στην Αντιστροφή ..εκεινο πια που μας ενδιαφερει στις κοινωνιες της Οικειοτητας δεν ειναι ο Δημοσιος λόγος του Πολιτικου ανδρος (η γυναικός) αλλά η ιδωτική-οκεία- εικονα του : Στιγμες οικογενειακής ”ευτυχιας” αν εχει καλά παιδακια (χωρις διαλυτικά ) αν μας μιλαει με οικειο τροπο , αν ειναι απλός , απο που ειναι κ.λ.π. ( οσοι θελουν να εξηγησουν το φαινομενο Ψωμιαδη , Καρατζαφερη και σια ας το διαβασουν …αν και οι Ψωμιαδηδες μαλλον δεν εχουν διαβασει οτιδηποτε μοιαζει με βιβλίο) …Ε μαλλον καποια ακρη μπορει να βρεθει ..Γιατί και Μπλογκς τι αλλο ειναι παρα΄η εισοδος του πολύ προσωπικου και μύχιου (προσωπικά ημερολογια -στην Δημοσιοτητα και στην πολιτική)
”Το blogging μετατοπίζει στο δημόσιο χώρο τον εσωτερικό μονόλογο ενός σκεπτόμενου ανθρώπου, ο blogger διεκδικεί την αυτονόητη ελευθερία έκφρασης και εξομολογητικής διάχυσης, και έχει με το μέρος του την κοινή ευαισθησία.”
Παρατηρησεις : α) Μου θυμίζει την περιφημη ρήση της Μαφάλντα: πως τολμας να μην ακους τον Μονόλογο μου ρεεεεεεεεεεεεεεεεεε;
β)τι δουλεια εχει στον δημοσιο χωρο ο εσωτερικός μονόλογος οποιουδηποτε ; ειτε σκεπτομενου ειτε μη σκεπτομενου;γ) απο που κιως που η εξομολογητική διαχυση ειναι ”αυτονόητο δικαιωμα”;
γ)(παρατηρηση …Αυτό ακριβώς ”αυτονόητο δικαιωμα στην εξομολογητική διαχυση ”βλεπει ως κινδυνο στην εποχή μας και ο Ρ. Σενετ στο βιβλιο του ” η τυραννία της οικειοτητας” αλλά και ο Τσαρλς Ταιηλορ)
δ)Αυτό δεν οδηγει και σε ενα εκ των ενδον ρεσαλτο στον Δημοσιο χωρο ;(ο οποιος ετσι ιδιωτικοποιειται βαναυσα; )τελικά ο δημοσιος χωρος κινδυνει να γινει χωρος για πλιατσικο
Ελπίζω κανεις να μει μου πει ..απο που κι ως που ασχολεισαι με σχολιο αλλου Μπλογκ …Καθετι που διεκδικει το δικαιωμα να βγει στον Δημοσιο χωρο μπορει και να υποστει και κριτική …Αυτή ηταν ανεκαθεν η εννοια του Δημοσιου χωρου…
εννοιολογικά η εξομολογηση καθε ειδους εξορισμου ειναι συγκεντρωμένη , μυχια και ιδωτική …”Τα εν Οικω μη εν δημω ” και επισης προυποθετει και το περιβλημα ενός Μυστικου που εξ-ομολογεισαι σε Προσωπα που εμπιστευεσαι… Εκτός αν δεν ειναι Εξομολογητική διαχυση πραγματικά , αλλ ά κατι αλλο που μεταμφιεζεται σε ”Εξομολογητική διαχυση”
Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάρτιος 28, 2008
Ενα ενδιαφερον Ποστ που δινει την μαλλον σωστη διασταση στην Μλογκοσυζητηση της Καβαλας και τον μετεπειτα θορυβο ειναι το:
”Αν κάποιος θέλει να μετατοπίσει τον εσωτερικό του μονόλογο σε δημόσιο χώρο, με γεια του με χαρά του, δικαίωμά του.Άσχετα πως το χαρακτηρίζεις” Μουμουλιε Για την δική μου θεωρηση το προβλημα με την μπλογκοσφαιραειναι Αναλογο με το προβλημα του Εθνικισμου … Αυτό ακριβώς το δικαιωμα : του εθνικου αλλά και ατομικου αυτοκαθορισμου , του καθε εθνους αλλά και του καθε ατομου στην εποχή μας να λεει μεν αλλά και να ακουει Μόνο τον δικο του εσωτερικό μονολογο και να αρνειται να κατανοησει τον μονολογο του αλλου… ετσι οδηγουμαστε στηνν πληρη απουσια του Δια-λογου Εκατονταδες ,χιλιαδες , εκατομμύρια , δισεκατομύρια δικαιωματα στους μονολογους που μας οδηγουν σε ενα εφιαλτικό σολιψιστικό κομματιασμένο Καθρεφτη ……. - Ο Δημοσιος χωρος -ελεγε καποτε η Αννα Αρρεντ ειναι ενα στρογγυλο τραπεζι , που μας ενώνει και μας χωριζει απο τους αλλους Δηλαδή και μας περι-οριζει ..Υπάρχουν ορια στη Διαχυση της εξομολογησης μας ..Πως αλλιως …αλλιως θα νομιζουμε οτι δικαιουμαστε τα πάντα ..Και αυτό ακριβώς ειναι το προβλημα ..Ασε που ετσι σπαει και η ικανότητα Ιεράρχησης και το προβλημα του λιθανθρακα (το ασφαλιστικο η επιθεση της Δεξιας στηνν ελληνική κοινωνια σημερα κλπ) οπισθοχωρουν μπροστα στο δικαιωμα του καθεναγια ”Δημοσια εξομολογηση” και τα ρεστα …Και το ”Θα σαλταρω ”; Σιγά ρε παιδια ..μη μας παρετε και τη ρεζερβα - Ο Δημοσιος χωρος ειναι το Κοινό μας Αγαθό ….. αλιμονο σε ολους αν το απορροφησουν οι δημοσιες εξομολογήσεις των μεσαιων και υψηλών ”μορφωμένων στρωματων ” που επειδή σταθηκαν καπως τυχεροι και εχουν κατι παραπάνω απο τα χαμηλά και αμορφωτα στρωματα μετατρεψουν τον δημοσιο χωρο σε προσωπική αρρενα για τις οποιες εξομολογησεις τους ….Ας αυτο-περι-οριστουνε λίγο ..Δεν υπαρχουν μονο Αυτοι (Εμεις) στον κόσμο …Υπάρχουν ”απειρακις σημαντικώτερα ή ωραιοτερα πραγματα ” απο τον εσωτερικό μας Μικροκοσμο ..που ελεγε κι ο Εμπειρικος Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάρτιος 28, 2008
Για να καταλαβουμε καλύτερα την εννοια του Δημοσιου χωρου:
Ας γυρισουμε λίγο στην Ουτοπία καθε καστοριαδικου ..την Αρχαια ελληνική Αμεση Δημοκρατια …Ε ..οπως ειπα και παραπάνω σε αυτό το Ποστ δεν υπηρχε Καθόλου χωρος για το Ιδωτικό .. Ουτε για Ατομικά δικαιωματα
..Η αρχαια ελληνική Δημοκρατια ηταν Πολύ Αμεση πολύ πολύ Δημοκρατική και καθολου μα καθολου Φιλελευθερη
(ουτε βεβαια και Νεοφιλελευθερη :καθολου χωροςγια ιδιωτιες σολιψισμους και ”δικαιωμα εξομολογητικής διαχυσης” )Καπως ετσι , ηταν και το οραμα της επανεμφανισης του Δημοκρατικου Ιδεωδους απο τον Ρουσσω …”Κοινωνικό συμβολαιο ” - ενταξει , δεν μπορουμε να γυρισουμε εκει … και καλώς …
ειναι σημαντικά ,σημαντικότατα και τα ατομικά δικαιωματα και ελευθεριες … ας βαλουμε ομως και λίγο φρενο στην Ακορεστη διψα για επεκταση του δικαιωματος μας σε οτι δηποτε(Ιδιαιτερα οι των Μεσαιων και ανωτερων στρωματων ” Ας θυμηθουμε μια εννοια μαλλον ξεχασμενη μετα απο μια σχεδόν εικοσαετια και βαλε προπαγανδας των οπαδών της Νεοφιλελευθερης Αγηδιαστικής Ουτοπίας … Ας θυμηθουμε την εννοια της Αλληλεγγυης Οχι μόνο σε οσους ειναι σαν κι εμας(μεσαια και ανωτερα,μορφωμένα στρωματα )Αλλά σε οσους την εχουν πραγματικά αναγκη-Τους φτωχοτερους( αυτους που τα διαφορα λαμογια τους καταδικαζουν ε συνταξεις των 500 ευρώ π.χ) Ας θυμηθουμε και την Κοινωνική Αλληλεγγυη ( που τη επικαλειται και το Συνταγμα μας αλλωστε)
…και να σεβαστουμε τους περιπου δυομισυ αιωνες νεωτερης παγκοσμιας ιστοριας(από τον Ρουσσω τουλαχιστον και μετα), τον διαφωτισμό (και τον Ελληνικό) την Εποχή των επαναστασεων , ολο το πολυσυνθετο της Ρωσσικής επαναστασης ,την παραδοση μιας λογοτεχνιας που ειχε ενα (εστω και στρεβλωμένο κάποιες φορες) κοινωνικό περιεχόμενο, μια ολοκληρη εποχή που οι ανθρωποι εδιναν ,ή πάσχιζαν τουλαχιστον να δινουν νοημα στις λέξεις (και που δοκιμαστηκαν πραγματικά)… Σε αντιθεση με μια εποχή που ρίχνει στα σκουπίδια καθε νοημα για να λατρεψει το α-νόητο , δηλαδή τον εαυτό της…. Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάρτιος 29, 2008
Ο Κ. Μανιαδάκης γεννήθηκε στο Σοφικό Κορινθίας
στις 25 Ιουλίου 1893, όπου και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Γονείς του ήταν ο Σπυρίδων και η Μαρία Μανιαδάκη και είχε δύο αδέλφια:
τον Μιχάλη, αξιωματικό της Αεροπορίας, που πέθανε το Νοέμβριο του 1964,
και την Παναγιώτα. Ο Μανιαδάκης αποφοίτησε την 1η Οκτωβρίου του 1916]
από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού. Συμμετείχε σ' όλες τις μετέπειτα στρατιωτικές επιχειρήσεις και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Στη συνέχεια, αντιδρώντας στους επαναστάτες του 1922, συμμετείχε στο αποτυχημένο πραξικόπημα των Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη, με αποτέλεσμα την αποστρατεία του επανερχόμενος στο στράτευμα κατόπιν αμνηστίας. Τελικά παραιτήθηκε το 1929 με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη, και ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις.
Δικτατορία Μεταξά
Ο Κ. Μανιαδάκης στη διάρκεια της στρατιωτικής του καριέρας είχε
επιδείξει ένα ιδιαίτερο ταλέντο στη διείσδυση και τη συλλογή πληροφοριών
που ήταν ευρύτατα γνωστό στους στρατιωτικούς κύκλους. Όταν ο Ιωάννης
Μεταξάς στις 4 Αυγούστου του 1936 με επίφαση τη νομοθετική εξουσιοδότηση
κήρυξε δικτατορία, περιέλαβε τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη στη λεγόμενη τότε "εθνική κυβέρνησή" του (Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά), διορίζοντάς τον υφυπουργό Δημοσίας Ασφαλείας,
θέση από την οποία και αναδείχθηκε τελικά το δεύτερο -μετά τον Μεταξά-
πιο σημαντικό πρόσωπο του καθεστώτος και της κυβέρνησης της 4ης
Αυγούστου.
Ως υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας ανέλαβε τότε την οργάνωση του
κρίσιμου αυτού τομέα διοίκησης με εκπληκτική ταχύτητα και πάθος. Αρχικά,
επέδειξε εχθρότητα προς όλους γενικά τους τότε πολιτικούς αρχηγούς. Με
την πάροδο του χρόνου το δίκτυο των πληροφοριοδοτών του Μανιαδάκη
κάλυπτε όλη την Ελλάδα
και όλους τους χώρους δραστηριοτήτων. Έτσι κάθε πρόσωπο για το οποίο
υπήρχε υπόνοια ότι δεν ήταν πιστό στο καθεστώς, εκτοπιζόταν σε νησί του Αιγαίου. Παρά ταύτα, δεν πρόλαβε το κίνημα του 1938 που εκδηλώθηκε στην Κρήτη, το οποίο τελικά απέτυχε με πολύ μεγάλο κίνδυνο εμφυλίου. Πρόλαβε όμως τη συνωμοσία των γερμανοφίλων που ξεκίνησε το Καλοκαίρι του 1940 και πατάχθηκε λίγες ημέρες μετά την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, πριν αυτό εκδηλωθεί. Στις σημαντικότερες επίσης επιτυχίες του την περίοδο εκείνη περιλαμβάνονταν η σύλληψη του Αλέξανδρου Γιάνναρου, εκδότη εφημερίδων, που είχε δημιουργήσει την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, τη μεγαλύτερη φασιστική οργάνωση του μεσοπολέμου στην Ελλάδα, η απέλαση διπλωματικών υπαλλήλων ξένων πρεσβειών, καθώς και η απελευθέρωση του πολιτικού Λάμπρου Ευταξία από μια ατυχή ομηρία του.
Επίσης ο Κ. Μανιαδάκης έμεινε ιδιαίτερα γνωστός και παροιμιώδης στις
επερχόμενες δεκαετίες για τις βάναυσες μεθόδους που εφάρμοσε τότε
εναντίον των μελών και των οπαδών του ΚΚΕ. Η πιο γνωστή τακτική που εφάρμοσε η αστυνομία επί Μανιαδάκη ήταν το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου,
που χρησιμοποιούταν κυρίως στις ανακρίσεις, με αποτέλεσμα το όνομά του
να συνδεθεί τότε με αυτή τη βαρβαρότητα. Εκτός από το ρετσινόλαδο, και
άλλες μέθοδοί του ενάντια στο ΚΚΕ αποτέλεσαν ιστορικά δείγματα
αντιγραφής κυβερνητικών πολιτικών μετά την απελευθέρωση. Για παράδειγμα,
οι ομαδικοί εκτοπισμοί, η χρήση των δηλώσεων μετανοίας, η δημιουργία δεύτερου ΚΚΕ, αλλά και η έκδοση πλαστού Ριζοσπάστη, με σκοπό τον αποπροσανατολισμό και τη διάσπαση των κομμουνιστών, αποτέλεσαν κάποιες από τις τακτικές του καθεστώτος και ήταν εμπνεύσεις του Μανιαδάκη.
Μετά τον θάνατο του Μεταξά (29/1/1941), παρέμεινε ως υφυπουργός στην κυβέρνηση Κορυζή μέχρι τις 20 Απριλίου1941, οπότε σχηματίσθηκε η διήμερη κυβέρνηση του ναυάρχου Αλ. Σακελλαρίου, όπου, διατηρώντας το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Ασφαλείας, ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών. Τον Μάιο του 1941 η νέα κυβέρνηση Τσουδερού, μαζί με τη βασιλική οικογένεια, έφυγε από την Ελλάδα προς την Αίγυπτο,
για συνέχιση της αντίστασης, και ο Μανιαδάκης την ακολούθησε. Στην
Αίγυπτο λίγους μήνες μετά, με την αιτία δημιουργίας ατμόσφαιρας
δυσφορίας προς εκείνους τους υπουργούς που συμμετείχαν στη δικτατορία
του Μεταξά, αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 2 Μαΐου 1941 και να μεταβεί
στην Αργεντινή, στην οποία παρέμεινε έως τον Αύγουστο του 1949 που επέστρεψε στην Ελλάδα. Ήταν η εποχή του Εμφυλίου, και παρά το «βρώμικο» παρελθόν του, ο αντικομμουνισμός της εποχής του όχι μόνο του επέτρεψε να μείνει ατιμώρητος, αλλά του εξασφάλισε και πολιτικό μέλλον.[1]
Μετά την απελευθέρωση
Με την επιστροφή του δημιούργησε το πολιτικό Κόμμα Πολιτική Ανεξάρτητος Παράταξις και στις εκλογές του 1950 εξελέγη βουλευτής Αργολιδοκορινθίας. Στις εκλογές του 1951 και του 1956 δεν κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή. Εκλέχθηκε πάλι βουλευτής Κορινθίας, με την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις (ΕΡΕ) του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στις εκλογές του 1958. Εκλέχθηκε και στις λεγόμενες «εκλογές βίας και νοθείας» του 1961, στις οποίες η εκλογή του με την ΕΡΕ ήταν σε μεγάλο βαθμό προϊόν νοθείας.[2] Τέλος, εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών το 1964. Απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1972 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού του, του Σοφικού, έχει ονομαστεί προς τιμήν του «Οδός Κωνσταντίνου Μανιαδάκη».
Πηγή
Π. Δρανδάκης, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Συμπλ. τ. Γ΄, σελ. 620.
