Πέντε πολιτισμοί , πέντε θρησκείες .

 Τρεις πολιτισμοί της γραφής ο εβραϊκός , ο Ισλαμικός  και ο προτεσταντικός , Δύο πολιτισμοί της Εικόνας , o ορθόδοξος και ο καθολικός ,  Αλλά και δύο πολιτισμοί της καλλιγραφίας και της Εικόνας ως  διαλογισμου: Ο Κινέζικος και ο Ιαπωνικός.Στους τρεις πρώτους ο Θεός είναι Πατέρας και Απόλυτα Άλλος, Απροσπέλαστος , Απαγόρευση ,  Συμβολικός ευνουχισμός ,Όνομα του Πατέρα  στους δύο δεύτερους ο Θεός παραμένει πατέρας αλλά εξημερώνεται , εξοικειώνεται μέσω των Αγίων και της Μητέρας  Παναγίας ,..Για τους δύο τρίτους  δεν υφίσταται ένας θεός αλλά μια διάχυτη Θεότητα , το Κενό.

Ο Θεός ως Σώμα .

 Ο Χριστός , ως σώμα είναι και μια συγκεκριμμενοποιηση του θείου βλέμματος . Και μια δυνατότητα ανταπόκρισης.                                    Ο Θεός , στις μονοθεϊστικές θρησκείες  είναι αόρατος.Βλεπει τα πάντα , διασχίζει με το βλέμμα του κάθε , μα κάθε μύχια σκέψη  των ανθρώπων αλλά δεν Βλέπεται . Και αυτο είναι αβάσταχτο.                                                Ιδού λοιπόν η λύση του Χριστού : Είναι ένας θεός με σώμα , που όχι μόνο μπορούμε να τον δούμε αλλά και να τον αγγίξουμε , ένας θεός σαν το μεταβατικό αντικείμενο του  Βιννικοτ, ένας θεός για να αγαπήσουμε ..                                                  Ενώ ο αόρατος θεός που τα πάντα ορα ,ενσπείρει μέσα μου την ενοχή ,              ο ενσαρκος θεός , ο Χριστός, ως ορατός, εν σώματι  θεός  προσφέρει Συγχώρεση και εξιλέωση.....Και φυσικά ,η Παναγία 

Ο Θεός των φονταμενταλισμων

 Ο Θεος  των φονταμενταλισμων   δεν ειναι ο  ιδιος με τον Θεό  των παραδοσιακων  κοινωνιων.. Εκεινος    ηταν πλήρης ερμηνειας αυτος προσκολλαται  στην   κυριολεξια..                  Εκεινος  διαχωριζε τον κοσμο σε  ιερο  και βεβηλο  αυτος πασχιζει να  στεριωσει   σε εναν κοσμο οπου κυριαρχει η βεβηλωση.                 Εκεινος ενεπνεε βεβαιοτητες  αυτος  εμπνεει  Υστερια..                                                                          Ο θεος    των φονταμενταλιστων ειναι ενας εκκοσμικευμενος   Θεός Π.θ

ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ

 

ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ Πρέπει να σας πω πως ποτέ δεν χώνεψα τα αρχαιά έτσι όπως διδάσκονταν στα σχολείο ούτε τα Λατινικά . Όμως άρχισα από μικρός να διαβάζω σχεδόν μανιακά εξωσχολικά βιβλία μεταξύ των οποίων και αρχαιά φιλοσοφία: Τα Ηθικά Νικομαχεια που χαράχτηκαν βαθιά στη ψυχή μου και μουφτιαξαν αυτό που λεμέ .... χαρακτήρα ..Από τα μαθήματα λάτρευα την Ιστορία , την έκθεση ( αν και δεινοπάθησα με στενόμυαλους φιλολόγους ) και - τώρα το θυμήθηκα - τα Θρησκευτικά .Είχα έντονες θρησκευτικές ανησυχίες και αγωνία για την ύπαρξη ή μη του Θεού.. Οπότε λάτρευα το μάθημα των θρησκευτικών παρόλο που συνήθως επιώ χούντας έπεφτα σε φασίστες θεολόγους... Γύρω στα 14 κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο θεός δεν υπάρχει ως τέλειο ον διότι - σκέφτηκα - ο κόσμος είναι ατελής και πως γίνεται ένα ον Τέλειο να φτιάξει κάτι ατελές ; ( αργότερα ένας καθηγητής μου Πολιτικής Επιστήμης μου είπε ότι, σύμφωνα με έρευνες, τέτοιες σκέψεις κάνουν συνήθως παιδιά εργατικών - λαϊκών στρωμάτων).. Πάντως παρότι κατέληξα σχεδόν Άθεος παρέμεινε βαθύτατο το ενδιαφέρον μου για την θρησκεία και μάλιστα όχι Γενικά ( του τύπου.." πιστεύω σε ένα Ανώτερο Ον και τα τοι αυτά ) αλλά στην Χριστιανική θρησκεία ...Στα 15μου περίπου διάβασα και τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη και Συγκλονίστηκα από την ιδέα ενός Ερωτικού Χριστού .... Παραμένω λοιπόν Ολίγον Ένθεος εν τη αθεΐα μου ..Μια Άθεη Θρησκευτικότητα ....

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/qJKxg4p-Alk" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>