Πολλαπλοί κομφορμισμοι

 

  Ένα βασικό χαρακτηριστικό της εποχής μας  είναι η σχεδόν μοριακή εξατομίκευση •η διάσπαση του ατόμου υποκειμένου σε ανάλογα με τους χρόνους εργασίας η ανάπαυσης ,πολλαπλά υποκείμενα που κινούνται σε διαφορετικές τροχιές. Ετσι  ο καθένας από εμάς δεν εγκαλείται απλώς να είναι άτομο αλλα να μοιάσει με εκείνα τα παλιά ρολόγια με τους πολύπλοκους μηχανισμούς και οδοντωτούς τροχούς που κινούνται προς διαφορετικές τροχιές και κατευθύνσεις. Αυτό φυσικά μας κάνει όλο και πιο ευάλωτους  όχι σε έναν κομφορμισμό αλλά σε πολλούς : Δεν φτάνει να είμαστε κομφορμιστές και να κρύβουμε τις αληθινές μας σκέψεις και εαυτό ,πρέπει να γίνουμε και Ευέλικτα κομφορμιστές ώστε να προσαρμοζόμαστε σε ένα σωρό πολλαπλά αντιφατικά περιβάλλοντα στη διάρκεια της ημέρας.

« Νέα λέξη για την συμμόρφωση : διαφάνεια"

Οποιος συσχετίζει  την διαφάνεια  μόνο με την διαφθορά και την ελευθερία της πληροφορίας  παραγνωρίζει το εύρος της. 

  Η διαφάνεια  είναι ένας    συστημικός εξαναγκασμός  που καταλαμβάνει όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι  και του  επιφέρει  μια βαθιά αλλαγή . 

Σήμερα  το κοινωνικό σύστημα υποβάλλει  όλες τις διεργασίες  του σε μια  εξαναγκαστική διαφάνεια για να τις κάνει  λειτουργικές  και να τις  επιταχύνει.

  Η πιεση για   επιτάχυνση  πηγαίνει χερις χέρι με την αποδόμηση της αρνητικότητας 

Η επικοινωνία  φτάνει στην  μεγίστη  ταχύτητα της  όταν το  Όμοιο ανταποκρινεται στο  Όμοιο, πυροδοτώντας  μιαν αλυσιδωτή  αντίδραση του Ομοίου.   

Η Αρνητικοτητα του Άλλου  και του Ξένου  η αντίσταση του Άλλου παρακωλύει και καθυστερεί την ομαλή  επικοινωνία  του Ομοίου,   

Η διαφάνεια  σταθεροποιεί  και επιταχύνει το σύστημα  εξουδετερώνοντας  το Άλλο η το Ξένο . Αυτός  ο συτημικός  εξαναγκασμός  μετατρέπει την κοινωνία της διαφάνειας  σε κοινωνία της συμμόρφωσης . 

Και εδώ έγκειται ο ολοκληρωτικός της χαρακτήρας.: « Νέα  λέξη για την συμμόρφωση : διαφάνεια"

Μπουνγ Τσουλ Χαν , η Κοινωνία της διαφάνειας , μετάφραση Ανδρέας  Κραουζε , Opera  Cogito   ΑΘΗΝΑ 2015

Το σύνδρομο του κοκαλωμένου λαγού. αναδημοσιευση απο www.sinaisthisi.gr

πηγη :http://www.sinaisthisi.gr/arthra/koinonia/syndromo-toy-kokalomenoy-lagoy

Το σύνδρομο του κοκαλωμένου λαγού.

Ο λαγός είναι ένα αξιαγάπητο ζώο. Έχει τη δυνατότητα να κινείται ελεύθερα στη φύση και με τις ικανότητες του να ξεφεύγει από κινδύνους και από παγίδες. Με το ισχυρό του άλμα, πετάγεται εύκολα από το ένα μέρος στο άλλο, μην επιθυμώντας να γίνει θύμα. Παρ' όλη την ευελιξία του, υπάρχει μία στιγμή που ακινητοποιείται. Είναι η στιγμή που κοκαλώνει μπροστά στα δυνατά φώτα ενός αυτοκινήτου τη στιγμή που διασχίζει το δρόμο. Για δέκατα του δευτερολέπτου, δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει, αν και βλέπει το αυτοκίνητο να έρχεται κατά πάνω του, απειλώντας τη ζωή του. Όπως ο λαγός είναι σαστισμένος από τα φώτα, έτσι και οι Έλληνες, έχουν σαστίσει από την ξαφνική κρίση που αντιμετωπίζουν αναπάντεχα. Πως αντιδρούν άραγε;

Οι Συμβιβασμένοι:
Ή αλλιώς οι κοκαλωμένοι λαγοί μπροστά στα φώτα. Ξύπνησαν σε έναν εφιάλτη χωρίς να ξέρουν τι γίνεται, πως βρέθηκαν σε αυτή την κοινωνική φάση. Κάποιοι άλλοι επέλεξαν για αυτούς να βρεθούν εδώ και όπως έτσι τους έμπλεξαν αυτοί, οι ίδιοι είναι που θα τους ξεμπλέξουν. Όχι γιατί υπάρχει εμπιστοσύνη σε εκείνους που αποφασίζουν, αλλά γιατί οι ίδιοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους. Άρα δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, από το να περιμένουν. Μία μαγική σκέψη, ένα ευχέλαιο, μία προσευχή σε ό,τι πιστεύουν και θα έρθει η λύση από ψηλά (στην καλύτερη εύχονται να είχαν έστω τα μισά χρήματα από αυτά που δείχνουν συνέχεια τα οικονομικά ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων.) Μοιρολάτρες, αποδεχόμενοι ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αλλά τον αλλάζει η μοίρα, αφήνουν εκείνη να τους ορίσει. Κοκαλωμένοι όπως ο λαγός μπροστά στο αυτοκίνητο, δεν μπορούν να μετακινηθούν, έχουν παγώσει. Η βοήθεια δεν έρχεται από πουθενά και εδώ δεν είναι ταινία να πεταχτεί κάποιος να τους γλιτώσει βγάζοντάς τους από το δρόμο την ύστατη στιγμή. Παραμένουν στη θέση τους, περιμένοντας να έρθει το μοιραίο. Δεν έχουν σκεφτεί ότι μπορούν να το αλλάξουν, γιατί δεν είναι ικανοί αλλά και γιατί η δική τους συμμετοχή είναι πολύ μικρή για να είναι ουσιαστική. Έτσι αποδέχονται το πεπρωμένο τους και υπομένουν ματαιοπονώντας τη στιγμή που θα περάσει το αμάξι από πάνω τους. Γιατί απλά έτσι έπρεπε να γίνει.

Οι Αγανακτισμένοι:
Άνθρωποι που έχουν κυριευτεί από το στιγμιαίο συναίσθημα της αγανάκτησης, δεν μπορούν να το αποβάλλουν. Παρά τη γνωστή βραχυπρόθεσμη παρουσία του, το συναίσθημα αυτό έχει μετουσιωθεί σε οργή, θλίψη, εκδίκηση, προδοσία, άρνηση και κατηγορία. Ένα σύμπλεγμα, που οδηγεί σε πιο πρωτόγονα ένστικτα. Συναισθήματα που δεν αναγνωρίζονται από τους ίδιους και όταν τους τα υποδείξει κάποιος, αυξάνονται επικίνδυνα. Το κυριότερο όμως συναίσθημα είναι αυτό που απουσιάζει, η ευθύνη. Οι αγανακτισμένοι, ζουν στο παράλληλο σύμπαν των συμβιβασμένων. Ενώ εκείνοι περιμένουν τυπολατρικά την απόφαση της ζωής τους από κάποιους άλλους, οι αγανακτισμένοι εξοργίζονται και επιτίθενται σε αυτούς τους άλλους, αισθανόμενοι ότι τους έχουν προδώσει, καθώς δεν έχουν τηρήσει αυτά που τους υποσχέθηκαν. Ή ακόμα ότι τους πήραν αυτά που δικαιούνταν, ακόμα και αν ήξεραν βαθιά μέσα τους ότι δεν ήταν ποτέ δικά τους. Οι "άλλοι" οφείλουν να επανορθώσουν για το κακό που τους βρήκε. Πως; Με το να τους δώσουν πίσω αυτά που τους πήραν. Αν δεν μπορούν, να φύγουν, να μπουν άλλοι που θα τους υποσχεθούν ότι θα το κάνουν. Αν δεν το κάνουν ούτε αυτοί; Τότε, θα καταστραφούν όλα προκειμένου κανείς να μην έχει κανείς τίποτα, να βράζουν όλοι στο ίδιο καζάνι.

Οι Δημιουργικοί:
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν γκρινιάζουν για όλα τα κακά που τους συμβαίνουν από τους άλλους; Κι όμως είναι άνθρωποι που αναλαμβάνουν την ευθύνη τους, αναγνωρίζοντας τι γινόταν στο παρελθόν, το αναδεικνύουν και επιλέγουν να μην ασχοληθούν ξανά μαζί του με τέτοιο τρόπο. Είναι άνθρωποι που είναι ασφαλείς αρχικά με τον εαυτό τους, που δεν φοβούνται να παραδεχτούν ότι είχαν βολευτεί, αλλά επιλέγουν να ξεβολευτούν για να επιβιώσουν. Να προχωρήσουν μπροστά, αξιοποιώντας τη δυναμική τους, επιτρέποντας στον εαυτό τους να ανακαλύψουν καινούριες προοπτικές που δεν ήξεραν ότι διέθεταν μέχρι τώρα. Είναι άνθρωποι, όχι υπεράνθρωποι με μαγικές δυνάμεις, που μεταβολίζουν τις οικονομικές ανάγκες τους σε προσωπικές δυνατότητες για να ξεφύγουν από το αδιέξοδο. Οι δημιουργικοί ανήκουν στο ποσοστό των ανθρώπων που αναλαμβάνουν την ευθύνη τους, που δεν δέχονται να καθοδηγηθούν από την πραγματικότητα και τις συνθήκες, αλλά να τις ορίσουν οι ίδιοι. Η ευθύνη οδηγεί στην σκέψη και η σκέψη στην πρωτοβουλία. Όλα αυτά μαζί, στην πράξη, στην ουσία. Χωρίς οδηγούς για διεξόδους από την κρίση, κάθε άνθρωπος επιλέγει υποκειμενικά την λύση που θα τον βγάλει αξιοπρεπώς από το επερχόμενο αδιέξοδο. Το αρνητικό, το μαύρο υπάρχει έξω, μπορεί και μέσα, αλλά δεν κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Όχι μόνο το βλέπουν, αλλά επιλέγουν να το αντιμετωπίσουν όσο τους παίρνει, αντλώντας δύναμη από τον εαυτό τους αλλά και από τους υπόλοιπους γύρω τους. Ο φόβος αναγνωρίζεται, αλλά αποτελεί κινητήρια δύναμη, όχι αφορμή για ακινητοποίηση. Άνθρωποι που διατηρούν την ίδια στάση ζωής ακόμα και στα δύσκολα, για αυτό και δε δέχονται να ετεροκαθοριστούν.

Ο λαγός που βρίσκεται μπροστά στο αμάξι, τυφλωμένος από τα δυνατά φώτα, κοκαλώνει για δέκατα δευτερολέπτου. Οι επιλογές του τρεις: α) παραμένει στη θέση του και τον πατάει το αμάξι β) επιτίθεται στο αμάξι και έχει την ίδια κατάληξη με το α γ) μαζεύει δύναμη στα πόδια του και κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλά, ένα μεγάλο άλμα, μακριά, προς τη ζωή.

Alain Badiou:Το δημοκρατικό έμβλημα (περιέχεται στο συλλογικό,''Που πηγαίνει η δημοκρατία;'' επιμέλεια Δ.Βεργέτης,εκδόσεις Πατάκη) αναδημοσιευση απο το Ταξικές Μηχανές die Bestimmung des Menschen

Alain Badiou:Το δημοκρατικό έμβλημα

(περιέχεται στο συλλογικό,''Που πηγαίνει η δημοκρατία;''

επιμέλεια Δ.Βεργέτης,εκδόσεις Πατάκη)

Είναι βέβαιο ότι η λέξη ''δημοκρατία'' παραμένει το έμβλημα της σύγχρονης πολιτικής κοινωνίας,παρά την υποβάθμιση που υφίσταται το κύρος της καθημερινά.Το έμβλημα είναι αυτό που σε ένα συμβολικό σύστημα δεν μπορούμε να αγγίξουμε.Μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε για την πολιτική κοινωνία,να ασκήσετε σε αυτή μια δίχως προηγούμενο ανελέητη ''κριτική'',να καταγγείλετε την ''οικονομική φρίκη'',από τη στιγμή,όμως,που το κάνετε στο όνομα της δημοκρατίας(του τύπου:(''Αυτή η κοινωνία που διατείνεται ότι είναι δημοκρατική πώς μπορεί να διαπράξει τούτο ή εκείνο;'')θα σας συγχωρέσουν.Γιατί,εντέλει επιχειρήσατε να κρίνετε αυτή την κοινωνία στο όνομα του εμβλήματός της,και άρα στο όνομα αυτής της ίδιας.Δεν έχετε λοιπόν εξέλθει από αυτήν,έχετε παραμείνει πολίτης της,και όπως αυτή διακηρύσσει,δεν είστε ένας βάρβαρος,θα σας ξανασυναντήσουμε στη δημοκρατικά προσδιορισμένη θέση σας,και σίγουρα,κατ'αρχάς,στις επόμενες εκλογές.

Υποστηρίζω,λοιπόν,το εξής:και μόνο για να προσεγγίσουμε την πραγματικότητα των κοινωνιών μας πρέπει,σαν μια a priori άσκηση,να καθαιρέσουμε το έμβλημά τους.Δε θα διαπιστώσουμε την αλήθεια του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε παρά μόνο αφήνοντας στην άκρη τη λέξη ''δημοκρατία'',παίρνοντας το ρίσκο να μην είμαστε δημοκράτες,και άρα,πράγματι,''όλοι'' να μας αντιμετωπίζουν με εχθρικό βλέμμα.Γιατί αυτό το ''όλοι'' για εμάς δε διατυπώνεται παρά μόνο με βάση το έμβλημα.Άρα ''όλοι'' σημαίνει ''δημοκράτες''.Είναι αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε αξίωμα του εμβλήματος.

Εμείς όμως αναφερόμαστε στον κόσμο,και όχι σε ''όλο τον κόσμο''.Ο κόσμος,ακριβώς,όπως φαινομενικά υπάρχει δεν είναι εκείνος όλου του κόσμου.Γιατί οι δημοκράτες,άνθρωποι του εμβλήματος,άνθρωποι της Δύσης,κατέχουν μια δεσπόζουσα θέση,ενώ οι άλλοι ανήκουν σ'έναν άλλο κόσμο,ο οποίος,ως άλλος,δεν είναι στην κυριολεξία ένας κόσμος.Είναι απλώς μια επιβίωση,μια ζώνη για τους πολέμους,τις δυστυχίες,τα τείχη και τις χίμαιρες,Σε αυτό το είδος ''κόσμου'',ζώνης,περνάμε τον καιρό μας,ετοιμάζοντας τις βαλίτσες μας για να ξεφύγουμε από τη φρίκη ή για να αναχωρήσουμε,για πού;Για τον κόσμο των δημοκρατών,προφανώς,οι οποίοι επιδιώκουν να διευθύνουν τον κόσμο και έχουν ανάγκη άλλοι να εργάζονται γι'αυτούς.Αποκτούμε λοιπόν την εμπειρία ότι οι δημοκράτες,εγκατεστημένοι στην θαλπωρή του εμβλήματος τους,δε μας θέλουν στ'αλήθεια,δε μας αγαπούν.

Κατά βάθος υπάρχει μια πολιτική ενδογαμία:ένας δημοκράτης δεν αγαπά παρά ένα δημοκράτη.Για τους άλλους,τους προερχόμενους από πεινασμένες ή ανθρωποκτόνες ζώνες,μιλούν κατ'αρχάς για χαρτιά,σύνορα,στρατόπεδα συγκέντρωσης,αστυνομική επιτήρηση,άρνηση του δικαιώματος επανένωσης της οικογένειας στον ίδιο τόπο...Πρέπει να ''ενσωματωθούν''.Πού;Αναμφίβολα στη δημοκρατία.Προκειμένου να γίνεις αποδεκτός και,ίσως,μια μέρα,έπειτα από πολύ καιρό,να σε χαιρετούν,πρέπει να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου ώστε να γίνεις δημοκράτης,κι αυτό για πολύ καιρό,εργαζόμενος σκληρά,πριν διανοηθείς ότι μπορείς να έρθεις στον αληθινό κόσμο.Ανάμεσα σε δύο ριπές πολυβόλων,τρεις ανθρωπιστικές αποβάσεις αλεξιπτωτιστών,έναν λιμό και μια επιδημία μελετήστε το εγχειρίδιο που αφορά την ενσωμάτωσή σας,το βιβλίο του μικρού δημοκράτη,γιατί θα εξεταστείτε!Και τότε μια τρομερή δοκιμασία σας περιμένει!Το πέρασμα από τον ψευδή στον ''αληθινό'' κόσμο είναι ένα αδιέξοδο.Δημοκρατία,ναι,αλλά προορισμένη για τους δημοκράτες,έτσι δεν είναι;Παγκοσμιοποίηση του κόσμου,ασφαλώς,υπό την προυπόθεση ότι αυτοί που βρίσκονται εκτός του κόσμου θα αποδείξουν ότι αξίζουν επιτέλους να είναι εντός του.

Τελικά,από το γεγονός,ότι ο ''κόσμος'' των δημοκρατών δεν είναι καθόλου ο κόσμος ''όλου του κόσμου'' έπεται ότι η δημοκρατία,ως έμβλημα και φύλακας των τειχών μέσα στα οποία ο μικρόκοσμός της απολαμβάνει και πιστεύει ότι ζει,συσπειρώνει μια συντηρητική ολιγαρχία,της οποίας το έργο-συχνά είναι πολεμικού χαρακτήρα-συνίσταται στο να διατηρεί,σφετεριζόμενη την ονομασία ''κόσμος'',αυτό που δεν είναι παρά μόνο η επικράτεια της ζωώδους ζωής της.

Αφού αποκαθηλώσαμε λοιπόν το έμβλημα και εξετάσαμε επιστημονικά το ερώτημα για ποιά επικράτεια πρόκειται-την επικράτεια στην οποία δρουν και αναπαράγονται οι δημοκράτες-μπορούμε να επανέλθουμε στο σημαντικό ερώτημα:σε ποιους όρους οφείλει να υπακούει μια επικράτεια ώστε να μπορεί να παρουσιάζεται ως ψευδεπίγραφα ως κόσμος υπό το δημοκρατικό έμβλημα;

[...]Μπορούμε λοιπόν να ξαναδιαβάσουμε αυτό που συνιστά στην φιλοσοφία την πρώτη καθαίρεση του δημοκρατικού εμβλήματος,πιο συγκεκριμένα αυτό που αναφέρεται επί του θέματος VIII βιβλίο της Πολιτείας.Ο Πλάτωνας αποκαλεί ''δημοκρατία'' μια διευθύνουσα οργάνωση,ένα ορισμένο τύπο συγκρότησης(συντάγματος).Πολύ αργότερα ο Λένιν θα πει επίσης:η δημοκρατία δεν είναι παρά μια μορφή κράτους.Αλλά και για τους δύο αυτό που πρέπει να σκεφτούμε δεν είναι τόσο η αντικειμενικότητα αυτής της μορφής όσο η υποκειμενική της απήχηση.Η σκέψη οφείλει να μεταβεί από το δίκαιο στο έμβλημα,από τη δημοκρατία στο δημοκράτη.Η βλαπτική ισχύς του δημοκρατικού εμβλήματος συμπυκνώνεται στον υποκειμενικό τύπο που διαπλάθει και του οποίου,για να το πούμε με μια λέξη,ο εγωισμός,η επιθυμία της μικροαπόλαυσης,αποτελεί το κρίσιμο γνώρισμα.

[...].Βέβαια,η προσέγγιση του Πλάτωνα εμπεριέχει μια καθαρά αντενεργή πλευρά.Γιατί η πεποίθησή του είναι ότι η δημοκρατία δεν θα σώσει την ελληνική πόλη.Και πράγματι δε την έσωσε.Θα πούμε,λοιπόν,ότι η δημοκρατία δεν θα σώσει την περίφημη Δύση μας;Ναι,θα το πούμε,υπό τον όρο να προσθέσουμε ότι τότε επανερχόμαστε στο παλαιό δίλημμα:κομμουνισμός,μέσω οδών που πρέπει να επανεπινοήσουμε,ή βαρβαρότητα επανεπινοημένων φασισμών.Οι Έλληνες είχαν τους Μακεδόνες,έπειτα τους Ρωμαίους.Δουλεία πάντως,και όχι χειραφέτηση.

Ο Πλάτωνας,ως παλιός αριστοκράτης,στρέφεται προς μορφές που θεωρεί ότι προυπήρξαν(μια αριστοκρατία με φιλοσοφική επένδυση),αλλά τις οποίες στην πραγματικότητα επινοεί.Η αριστοκρατική του αντίδραση προτείνει ένα πολιτικό μύθο.Γνωρίζουμε διάφορες σύγχρονες παραλλαγές όπου η αντενεργός στάση ενδύεται το ένδυμα της νοσταλγίας.Η πιο εντυπωσιακή είναι η δημοκρατική(ρεπουμπλικανική)ειδωλολατρία,η οποία είναι τόσο διαδεδομένη στη μικροαστική μας διανόηση και όπου αποθεώνεται η επίκληση στις ''δημοκρατικές μας αξίες''.Από ποιο ''δημοκρατικό πολίτευμα'' τροφοδοτείται αυτή η επίκληση;Από εκείνο που δημιουργήθηκε με το σφαγιασμό των κομμουνάριων;Από εκείνο που ενδυναμώθηκε με τις αποικιοκρατικές κατακτήσεις;Εκείνο του Κλεμανσώ,ο οποίος τσάκισε τις απεργίες;Μήπως από εκείνο που τόσο καλά οργάνωσε τη σφαγή του '14-'18;Ή από εκείνο που παραχώρησε απόλυτη εξουσία στον Πεταίν;Αυτό το ''δημοκρατικό πολίτευμα'' πασών των αρετών  επινοήθηκε για τις ανάγκες της περίστασης:για να υπερασπιστεί το δημοκρατικό έμβλημα,το οποίο καθώς γνωρίζουμε ξεθωριάζει επικίνδυνα,όπως αντίστοιχα κάνει ο Πλάτωνας βασιζόμενος στους φύλακες-φιλοσόφους του όταν πιστεύει ότι κρατά αναπτεταμένη μια αριστοκρατική σημαία,που είναι όμως ήδη σαρακοφαγωμένη.Πρόκειται σαφώς για την απόδειξη ότι κάθε νοσταλγία είναι νοσταλγία για κάτι που δεν υπήρξε.

Ωστόσο,η πλατωνική κριτική της δημοκρατίας απέχει πολύ από το να είναι αποκλειστικά αντενεργός ή αριστοκρατική.Στοχεύει τόσο στην ουσία της πραγματικότητας που η δημοκρατία τυποποιεί στο επίπεδο του κράτους,όσο και στο υποκείμενο το οποίο συγκροτείται μέσα σ'ένα κόσμο κατ'αυτό ον τρόπο τυποποιημένο,το οποίο αποκαλεί ''δημοκρατικό άνθρωπο''.

Οι δύο θέσεις του Πλάτωνα είναι λοιπόν οι εξής:

1)Ο δημοκρατικός κόσμος δεν είναι στην πραγματικότητα ένας κόσμος

2)Το δημοκρατικό υποκείμενο δε συγκροτείται παρά μόνο σε σχέση με την απόλαυσή του.

Οι δύο αυτές θέσεις είναι,κατά τη γνώμη μου,πλήρως τεκμηριωμένες,και προτίθεμαι να τις αναπτύξω εδώ κατά κάποιο τρόπο.

Ως προς τι η δημοκρατία δεν επιτρέπει παρά μόνο ένα υποκείμενο της απόλαυσης;[...].Κατά βάθος η εκπαίδευση του δημοκρατικού υποκειμένου από την κυρίαρχη κοινωνική ζωή αρχίζει με την αυταπάτη ότι όλα είναι διαθέσιμα:''Να απολαμβάνεις χωρίς εμπόδια'',λέει ο αναρχικός του Μάη του 1968.''Ρούχα,παπούτσια Nike και το χόρτο μου'',λέει ο ψευτοεξεγερμένος των ''προαστίων''.Η ίδια όμως δημοκρατική ζωή τελειώνει μέσα στο λυκΕίναι αυτή η αφηρημένη ισότητα,υποταγμένη στην αριθμητική ποσότητα,όφως της συνείδησης ότι όλα είναι ισοδύναμα.,και άρα τίποτα δεν αξίζει,ει μη μόνον,κατ'αρχάς,το μέτρο κάθε δυνατής αξίας:το χρήμα,και στη συνέχεια ο μηχανισμός που προστατεύει την ιδιοκτησία του,μ'άλλα λόγια η αστυνομία,η δικαιοσύνη,οι φυλακές.Από την άσωτη απληστία που φαντάζεται ότι είναι ελευθερία ως τους προυπολογισμούς εξαθλίωσης και την αστυνομοκρατία,να πώς πορεύεται η εποχή μας.

[...]Από τη στιγμή που έχει τεθεί η ισοδυναμία κάθε πράγματος,έχουμε επιφάνειες,ερείσματα,απεριόριστες φαινομενικότητες,ωστόσο κανένας κόσμος δεν μπορεί να εμφανιστεί.Αυτή είναι πράγματι η σκέψη του Πλάτωνα όταν διακηρύσσει ότι η δημοκρατία είναι μια μορφή διακυβέρνησης ''ευχάριστης,αναρχικής και παράξενης,η οποία παρέχει ένα είδος ισότητας τόσο σε αυτό που είναι άνισο όσο και σε αυτό που είναι ίσο''.Η ευχαρίστηση είναι εκείνη την οποία βρίσκει η νεολαία και η οποία αφορά τις ικανοποιημένες επιθυμίες ή τις επιθυμίες που θεωρητικά μπορούν να ικανοποιηθούν.Η θεσπισμένη ισότητα ανάμεσα στο άνισο και στο ίσο δεν είναι για εμάς άλλη από τη νομισματική αρχή,το γενικό ισοδύναμο που παρεμποδίζει κάθε πρόσβαση σε πραγματικές διαφορές,στο ετερογενές ως τέτοιο,το υπόδειγμα του οποίου είναι το χάσμα ανάμεσα σε μια διαδικασία αλήθειας και στην ελευθερία των γνωμών.Είναι αυτή η αφηρημένη ισότητα,υποταγμένη στην αριθμητική ποσότητα,η οποία απαγορεύει τη συνεκτική συγκρότηση ενός κόσμου και επιβάλλει το βασίλειο αυτού που ο Πλάτωνας ονομάζει ''αναρχία''.Ένας κόσμος της καθολικής υποκαταστασιμότητας είναι ένας κόσμος χωρίς προσίδια λογική,κατά συνέπεια δεν είναι ένας κόσμος,αλλά μόνο ένα ''αναρχικό'' καθεστώς του φαίνεσθαι.

Αυτό που προσδιορίζει τον δημοκρατικό άνθρωπο,εκπαιδευμένο από αυτή τη αναρχία,είναι ότι υποκειμενοποιεί την αρχή της,εκείνη της υποκαταστασιμότητας κάθε πράγματος.Έχουμε,λοιπόν μια απρόσκοπτη κυκλοφορία των επιθυμιών,τα αντικείμενα στα οποία οι επιθυμίες αυτές προσκολλώνται και τις σύντομες απολαύσεις που αντλούμε από αυτά τα αντικείμενα.Μέσα σε αυτήν ακριβώς την κυκλοφορία συγκροτείται το υποκείμενο.Είδαμε ότι,φτάνοντας σε μια ορισμένη ηλικία,αποδέχεται,στο όνομα της πρωτοκαθεδρίας της κυκλοφορίας(του ''εκσυγχρονισμού''),μια ορισμένη απροσδιοριστία των αντικειμένων.Δε βλέπει πλέον παρά το σύμβολο της κυκλοφορίας,το χρήμα ως τέτοιο.Ωστόσο,μόνο το πρωταρχικό πάθος,εκείνο που προσκολλάται στο δυνητικό άπειρο των απολαύσεων,μπορεί να ζωογονήσει την κυκλοφορία.Απ'όπου προκύπτει ότι,εάν η φρόνηση της κυκλοφορίας διακρίνει τους γέρους-οι οποίοι έχουν καταλάβει ότι η ουσία των πάντων είναι η νομισματική μηδαμινότητα-,η ζωογονημένη ύπαρξή της,η αδιάκοπη συνέχισή της,απαιτεί από τη νεολαία να είναι ένας προνομιακός πρωταγωνιστής.Ο δημοκρατικός άνθρωπος ενοφθαλμίζει ένα φιλάργυρο γέρο σε ένα άπληστο έφηβο.Ο έφηβος κινεί τη μηχανή και ο γέρος εισπράττει τα κέρδη.

Ο Πλάτωνας αντιλαμβάνεται στην εντέλεια ότι,σε τελική ανάλυση,ο δημοκρατικός ψευδόκοσμος υποχρεώνεται να λατρεύει σαν είδωλο τη νεολαία και ταυτόχρονα να είναι δύσπιστος έναντι στον υπέρμετρο ενθουσιασμό της.Υπάρχει κάτι στο δημοκρατικό στοιχείο που είναι ουσιωδώς νεανικό,κάτι που ανήκει σε ένα καθολικό παλιμπαιδισμό.Όπως γράφει ο Πλάτωνας,σε ένα τέτοιο ψευδόκοσμο ''οι γέροι υποκύπτουν στους τρόπους των νέων από φόβο μήπως τους περάσουν για βαρετούς και δεσποτικούς''.Για να καρπωθεί τα κέρδη του κυνικού σκεπτικισμού του ο γερο-δημοκράτης οφείλει και αυτός να μεταμφιεστεί σε μαχητικό νέο,οφείλει να απαιτεί κάθε μέρα όλο και περισσότερο ''εκσυγχρονισμό'',''αλλαγή'',''ταχύτητα'',''ρευστότητα''.Παράδειγμά του είναι ο ακούραστος και εκατομμυριούχος γερο-ροκάς που συνεχίζει,όσο εξουθενωμένος και ρυτιδιασμένος και αν είναι,να τσιρίζει στο μικρόφωνο συστρέφοντας το γηραλέο κορμί του.

Τι γίνεται με τη συλλογική ζωή όταν έμβλημά της είναι η αιώνια νεότητα,όταν η έννοια της ηλικίας έχει εξαφανιστεί;Αναμφίβολα υπάρχουν δύο δυνατότητες.Απουσία ενός αληθινού(καπιταλιστικού...)επιπέδου νομισματικής κυκλοφορίας,αυτή η φιγούρα είναι τρομοκρατική,γιατί προσδίδει απεριόριστη αξία στη βιαιότητα και στην ασυνειδησία των εφήβων.Έχουμε δει τις τρομακτικές συνέπειες της επαναστατικής εκδοχής αυτού του ακατέργαστου ''νεοτισμού'' στην περίπτωση των ερυθροφρουρών της Πολιτιστικής Επανάστασης και των Ερυθρών Χμερ.Η απο-ιδεολογικοποιημένη εκδοχή της είναι ένοπλες συμμορίες εφήβων,χειραγωγούμενες από εξωτερικές δυνάμεις ή πολεμικούς αρχηγούς,οι οποίες σπέρνουν τον τρόμο σε πολλές αφρικανικές περιοχές.Πρόκειται εν προκειμένω για τα εφιαλτικά όρια του εφηβικού δημοκρατισμού,αποσυνδεδεμένου από τη νομισματική κυκλοφορία των πραγμάτων,με εξαίρεση την κυκλοφορία των φονικών όπλων που τους παρέχονται εν αφθονία.Τι συμβαίνει,όμως σε εμάς;Σ'εμάς η πρωττοκαθεδρία της νεολαίας επιβάλλει τη διασκέδαση ως κοινωνικό νόμο.''Διασκεδάστε'' είναι το αξίωμα για όλους.Αποτελεί υποχρέωση ακόμη και γι'αυτούς που δεν έχουν διόλου τα μέσα για να διασκεδάσουν.Εξ ου και η τεράστια βλακεία των σύγχρονων δημοκρατικών κοινωνιών.

Σε κάθε περίπτωση ο Πλάτωνας μας επιτρέπει να σκεφτούμε τις κοινωνίες μας ως συνύφανση τριών μοτίβων:της απουσίας του κόσμου,του δημοκρατικού εμβλήματος ως υποκειμενικότητας υποδουλωμένης στην κυκλοφορία,και της επιταγής για απόλαυση ως γνωρίσματος καθολικής εφηβείας.Η θέση του είναι ότι αυτός ο συνδυασμός εκθέτει μοιραία την κοινωνία που ξεδιπλώνεται εντός αυτού του πλαισίου σε μια ολική καταστροφή,γιατί δεν είναι σε θέση να οργανώσει μια πειθαρχία του χρόνου.

Η περίφημη περιγραφή της υπαρξιακής αναρχίας των ικανοποιημένων δημοκρατών που δίνει ο Πλάτωνας παρουσιάζεται κατ'αρχάς,σαν ένα είδος ειρωνικού εγκωμίου αυτού που ο Σωκράτης θα αποκαλέσει λίγο πιο κάτω ''τόσο ωραίο και τόσο νεανικό τρόπο διακυβέρνησης'':

''O δημοκρατικός άνθρωπος δε ζει παρά μόνο στο καθαρό παρόν,καθιστώντας νόμο μόνο την επιθυμία που παρέρχεται.Σήμερα το πρόγραμμά του περιλαμβάνει λουκούλλειο γεύμα συνοδευμένο με κρασοκατάνυξη,αύριο θα αφοσιωθεί αποκλειστικά στο Βούδα,στην ασκητική νηστεία,στο καθαρό νερό και στην αειφόρο ανάπτυξη.Τη Δευτέρα θα ξαναβρεί τη φόρμα του ποδηλατώντας για ώρες πάνω σε ένα ποδήλατο δωματίου,την Τρίτη κοιμάται όλη μέρα,μετά καπνίζει και κάνει μεγάλο φαγοπότι,την Τετάρτη δηλώνει πως θα διαβάσει φιλοσοφία,αλλά τελικά δεν κάνει τίποτα.Την Πέμπτη,την ώρα του μεσημεριανού φαγητού,εξάπτεται για την πολιτική,οργισμένος ξεσπά ενάντια στη γνώμη του γείτονά του και καταγγέλει με τον ίδιο μανιασμένο ενθουσιασμό την κοινωνία της κατανάλωσης και του θεάματος.Το βράδυ θα πάει σινεμά για να δει μια μεγάλη μεσαιωνική πατάτα.Επιστρέφει στο σπίτι να κοιμηθεί και ονειρεύεται ότι λαμβάνει μέρος στο ένοπλο κίνημα απελευθέρωσης των υποδουλομένων λαών.Την επόμενη κακόκεφος πάει στη δουλειά του και μάταια προσπαθεί να γοητεύσει τη γραμματέα του διπλανού γρααφείου.Ορκίζεται ότι θα στραφεί προς τις μπίζνες!Αυτός θα τσεπώσει τα κέρδη από τα ακίνητα!Είναι όμως σαββατοκύριακο,περίοδος κρίσης,όλα αυτά θα τα δούμε την επόμενη βδομάδα.Να μια ζωή,όπως και να'χει!Χωρίς τάξη,χωρίς ιδέες,μπορούμε όμως να την πούμε ευχάριστη,ευτυχισμένη και,κυρίως,τόσο ελεύθερη όσο και ασήμαντη.Το να πληρώσουμε την ελευθερία στην τιμή της ασημαντότητας,αυτό δεν κοστίζει πολύ.''(σημ:το άνωθεν απόσπασμα αποτελεί εκδοχή της πλατωνικής Πολιτείας από τον Μπαντιού,που κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Fayard με τίτλο ''Η Πολιτεία του Πλάτωνα''(La Republique de Platon)

Η θέση του Πλάτωνα είναι ότι αργά ή γρήγορα αυτός ο τρόπος ύπαρξης-ουσία του οποίου είναι η απειθαρχία του χρόνου-και κρατική μορφή που αντιστοιχεί σ'αυτόν-η αντιπροσωπευτική δημοκρατία-κάνουν να επέλθει,με τρόπο ορατό,η δεσποτική τους ουσία,δηλαδή,η βασιλεία του δεσποτισμού της ενόρμησης του θανάτου,ως πραγματικό περιεχόμενο αυτού που ονομάζεται ''ωραίο και νεανικό''.Γι'αυτό η δημοκρατική ευχαρίστηση τελειώνει γι'αυτόν μέσα στον πραγματικό εφιάλτη της τυραννίας.Ο Πλάτωνας προτείνει λοιπόν τη θέση ότι υπάρχει μια συνάφεια μεταξύ δημοκρατίας και μηδενισμού από τη στιγμή που αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα του κόσμου και το πρόβλημα του χρόνου.Γιατί ο δημοκρατικός μη κόσμος είναι μια χρονική φυγή.Ο χρόνος ως κατανάλωση είναι ταυτόχρονα και ο χρόνος ως ανάλωση.

Έτσι,έμβλημα του σύγχρονου κόσμου είναι η δημοκρατία,και η νεολαία είναι το έμβλημα αυτού του εμβλήματος,γιατί συμβολίζει ένα χρόνο υπό ασυγκράτητη διαρροή.Αυτή η νεολαία δεν έχει προφανώς καμιά υποστασιακή ύπαρξη,είναι ένα κατασκευασμένο ομοίωμα,προιόν της δημοκρατίας.Μια τέτοια κατασκευή όμως απαιτεί σώματα.Και αυτά τα σώματα κατασκευάζονται γύρω από τρία χαρακτηριστικά:την αμεσότητα(δεν υπάρχει παρά μόνο η διασκέδαση),τη μόδα(διαδοχή υποκαταστάσιμων προιόντων)και την επιτόπια κίνηση(''κουνηθείτε'').

Το να μην είναι κανείς δημοκράτης σημαίνει,άραγε,ότι γίνεται ή ξαναγίνεται γέρος;Όχι,βέβαια,το έχω πει,οι γέροι επαγρυπνούν και εισπράττουν.Αυτό που πρέπει να πούμε είναι το εξής:αν η δημοκρατία είναι η νομισματική αφαίρεση ως οργάνωση της ενόρμησης του θανάτου,τότε το αντίθετό της δεν είναι με κανένα τρόπο ο δεσποτισμός ή ο ''ολοκληρωτισμός''.Το αντίθετό της είναι αυτό που θέλει να αποσπάσει τη συλλογική ύπαρξη από την επήρεια αυτής της οργάνωσης.Αρνητικά,αυτό σημαίνει ότι η τάξη της κυκλοφορίας δεν πρέπει να είναι πλέον αυτή του νομίσματος, ούτε η τάξη της συσσώρευσης αυτή του Κεφαλαίου.Θα αρνηθούμε λοιπόν απολύτως να εμπιστευτούμε το γίγνεσθαι των πραγμάτων στην ατομική ιδιοκτησία.Θετικά,αυτό σημαίνει ότι η πολιτική,με την έννοια του υποκειμενικού ελέγχου-της ενότητας σκέψης και πρακτικής-του γίγνεσθαι των λαών,θα έχει,όπως η επιστήμη και η τέχνη,αξία από μόνη της,σύμφωνα με τους άχρονες κανόνες που είναι οι δικοί της.Θα αρνηθούμε λοιπόν να την υπαγάγουμε στην εξουσία και στο κράτος.Στους κόλπους του συνασπισμένου και ενεργού λαού,η πολιτική οργανώνει,θα οργανώνει,τον μαρασμό του κράτους και των νόμων του.

Τα δύο αυτά μοτίβα ο Πλάτωνας τα είδε με σαφήνεια,αν και,στα όρια της δικής του εποχής,τα περιόρισε σ'αυτό που αποκαλεί ζωή των ''φυλάκων'' της πόλης,τοποθετώντας όλους τους άλλους σε σταθερές παραγωγικές θέσεις.Οι φύλακες δεν κατέχουν τίποτα,σ'αυτούς βασιλεύει το ''κοινόν'' και η μοιρασιά,και η εξουσία τους δεν είναι παρά μόνο αυτή της Ιδέας,γιατί η πόλη δεν έχει νόμους.

Θα γενικεύσουμε αυτούς τους κανόνες που ο Πλάτωνας κρατά για τη φιλοσοφημένη αριστοκρατία του,ώστε να συμπεριλάβουν την ύπαρξη όλων των ανθρώπων.Ή,μάλλον όπως ο Αντουάν Βιτέζ,αναφερόμενος στο θέατρο και στην τέχνη,μιλούσε για την κλίση τους να είναι ''ελιτίστικες για όλους'',εμείς θα μιλήσουμε για έναν ''αριστοκρατισμό για όλους''.Αλλά ο αριστοκρατισμός για όλους είναι ο ύψιστος ορισμός του κομμουνισμού.Και γνωρίζουμε ότι για τους εργάτες επαναστάτες του 19ου αι ο Πλάτωνας ήταν,κατ'αρχάς,η πρώτη φιλοσοφική μορφή του κομμουνισμού.

Εάν με το αντίθετο μιας θεωρίας εννοούμε όχι τη γελοιογραφική της αντιστροφή αλλά τη δημιουργική κατάφαση που καθιστά μάταιο όλο τον εξοπλισμό της,τότε καταλαβαίνουμε το εξής:το αντίθετο της δημοκρατίας,του καπιταλο-κοινοβουλευτισμού δεν είναι ο ολοκληρωτισμός,δεν είναι η δικτατορία.Είναι ο κομμουνισμός,ο οποίος,για να μιλήσουμε σαν τον Χέγκελ,απορροφά και υπερβαίνει τον φορμαλισμό των περιορισμένων δημοκρατιών.

Στο τέλος της άσκησης η οποία,αναστέλλοντας κάθε κύρος της λέξης ''δημοκρατία'',μας επιτρέπει να κατανοήσουμε την πλατωνική κριτική,μπορούμε εντέλει να την αποκαταστήσουμε σύμφωνα με το πρωταρχικό της νόημα:η ύπαρξη των λαών,θεωρούμενη ως εξουσία πάνω στον ίδιο τον εαυτό τους.Η εμμενής στον λαό πολιτική,ως ανοιχτή διαδικασία μαρασμού του κράτους.Βλέπουμε λοιπόν σαφώς ότι δεν έχουμε καμιά πιθανότητα να παραμείνουμε αληθινοί δημοκράτες,και άρα ομοιογενείς προς την ιστορική ζωή των λαών,παρά μόνο στο βαθμό που θα ξαναγίνουμε,μέσα από μορφές που σήμερα επινοούνται με αργούς ρυθμούς,κομμουνιστές.

Richard Sennet, Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ(ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ"

Richard Sennet, Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού

22/02/2014

ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ(ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ") 

Ρίτσαρντ Σένετ,  Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού, μετάφραση: Τρισεύγενη Παπαϊωάννου, εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα 2008, ISBN 978-960-449-332-6.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Ποιοι είναι οι μετασχηματισμοί του πρώιμου βιομηχανικού καπιταλισμού που οδήγησαν σε εκείνον που συναντάμε σήμερα στη διεθνοποιημένη του μορφή; Ποιες είναι οι συνέπειες αυτού του πυρετωδώς ευμετάβλητου καπιταλισμού που αγκαλιάζει πλέον ολόκληρο τον πλανήτη και επηρεάζει την καθημερινότητά μας; Με άλλα λόγια, ποια είναι “η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού;”

Ο Σένετ, με το γνωστό ευρηματικό και διεισδυτικό τρόπο του, επικεντρώνει στο ζήτημα αυτό και εξετάζει τις αλλαγές στην εργασιακή οργάνωση και ηθική, τις νέες πεποιθήσεις και αξίες που αποδίδονται στο ταλέντο, στη δεξιοτεχνία, στην αποδοτικότητα. Οι νέες αυτές πεποιθήσεις εκβάλλουν σε μια νέα κουλτούρα που εγκαθιστά “το φάντασμα της αχρηστίας” τόσο ανάμεσα στα στελέχη όσο και στους απλούς εργαζομένους και υπαλλήλους. Μια κουλτούρα στην οποία το όριο μεταξύ κατανάλωσης και πολιτικής εξαλείφεται. [...]

Μικρό απόσπασμα (συνίσταται η ανάγνωση ολοκλήρου του βιβλίου):

Τρεις δυνάμεις διαμορφώνουν το φάσμα της αχρηστίας ως σύγχρονη απειλή: η παγκόσμια προσφορά εργασίας, ο αυτοματισμός και η διαχείριση του γήρατος. Η καθεμιά από αυτές τις δυνάμεις δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται εκ πρώτης όψεως.

Όταν ο τύπος δημοσιεύει ιστορίες τρόμου για την παγκόσμια προσφορά εργασίας, που αφαιρεί θέσεις απασχόλησης από τις πλούσιες περιοχές και τις μεταφέρει στις φτωχές, η ιστορία παρουσιάζεται συνήθως ως “ανταγωνισμός προς τα κάτω” μόνο όσον αφορά τους μισθούς. Ο καπιταλισμός υποτίθεται ότι αναζητά εργατικό δυναμικό οπουδήποτε το εργατικό δυναμικό είναι φθηνότερο. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι συντελείται επίσης ένα είδος πολιτισμικής επιλογής, μέσω της οποίας θέσεις απασχόλησης “εγκαταλείπουν” τις χώρες με υψηλούς μισθούς, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία και “μεταναστεύουν” σε οικονομίες με χαμηλούς μισθούς και ειδικευμένους εργαζομένους οι οποίοι διαθέτουν μερικές φορές περισσότερα από τα απαιτούμενα προσόντα.[...]

Ρίτσαρντ Σένετ,  Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού, μετάφραση: Τρισεύγενη Παπαϊωάννου, εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα 2008, σελ. 92-93.

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ! ΑΠΟ ΤΟ atheofobos2 αποσπασμα

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ!

αποσπασμα 
Ας δούμε λοιπόν μερικές ακόμη από τις οδηγίες που μας δίνει.
Αρχικά λοιπόν για να μην γίνονται παρεξηγήσεις και καυγάδες μετά τον γάμο τι πρέπει να κάνει ο πατέρας που πρόκειται να παντρέψει την κόρη του;
Ο πατήρ δέον να είπη ευθύς και ειλικρινώς την προίκα της θυγατρός του, όπως απαλλάξη τον αντιπρόσωπον του γαμβρού παρομοίας ερωτήσεως.Αφού λοιπόν τα βρήκατε με την προίκα βγάζετε βόλτα την μέλλουσα σύζυγον σας αλλά δυστυχώς έρχεται μαζί σαν μπάστακας και η μάνα της. Μπορεί μέσα σας λοιπόν να λέτε ,της μάνας σου, οι καλοί τρόποι όμως τι επιβάλλουν;
-Πολλοί νέοι εξερχόμενοι μετά της πενθεράς των και της μνηστής αυτών, δεν γνωρίζουν εις ποίαν εκ των δύο να δώσουν τον βραχίονα. Η καλή ανατροφή επιβάλλει να τον δώσουν εις την πενθεράν των.Η επίδειξη δε των δώρων του γάμου αλλά και της προίκας είναι μπανάλ γιατί:
Είναι μάλιστα απρεπές να απλούνται επί μιας τραπέζης επί παραδείγματι τα ασπρόρρουχα και τα εσωφόρια των μελλονύμφων.Στην Κρήτη βέβαια έχω δει να περιφέρεται η προίκα της νύφης σε φορτηγάκι.
Υποψιάζομαι ότι στο χωριό του Αποκόρωνα που το είδα δεν θα είχαν διαβάσει την βαρώνη Σταφ!
Πάντως από τότε το φακελλάκι ήταν στις δόξες του ακόμα και στον γάμο:
Η αβρότης επιβάλλει τα προς τους ιερείς διδόμενα χρήματα να τίθενται εντός φακέλλου.Τώρα αν πρόκειται για δεύτερο γάμο μετά από χηρεία τι πρέπει να κάνουμε με την φωτογραφία του μακαρίτη;
Εικών ,εάν υπάρχη τοιαύτη ,του πρώτου ανδρός ή της πρώτης γυναικός δέον να μην εξορίζεται. Τούτο είναι απεχθές. Αλλά δεν την τοποθετόύσιν εις το συζυγικόν δωμάτιον.Εδώ που τα λέμε δεν έχει άδικο. Σκέψου την ώρα που ο νέος σύζυγος πηδάει με ορμή την σύζυγό του να πέσει το βλέμμα του στο αγριεμένο μάτι του μακαρίτη να τον κοιτάει από το κομοδίνο;
Αποκτήσατε λοιπόν μετά τον γάμο και παιδιά ;
Εδώ λοιπόν υπάρχουν μερικές σοφές και διαχρονικές συμβουλές που διατηρούν μέχρι σήμερα την αξία τους.
Δια τους κάτωθεν οικούντας προσπαθούμεν να μην ποδοκροτούμεν άνω της κεφαλής των αιωνίως και άνευ λόγου. Κλείομεν το παραθυρόν μας, δια να απαλλάξωμεν τους γείτονας ημών του βασάνου του κλειδοκυμβάλου, προ πάντων όταν μελετώσι παιδιά.Εκείνο δε που είναι χειρότερο είναι όταν:
Υπάρχουσι μητέρες,αίτινες φέρουσι τα τέκνα των μετ΄ αυτών εις τας επισκέψεις. Δεν υπάρχει μεγαλειτέρα βάσανος ταύτης δια την οικοδέσποιναν. Όσον φρόνιμα ,όσον ανατρεθραμμένα και αν είνε τα μικρά παιδιά, είναι αδύνατον μετά πέντε λεπτών ησυχίαν και ακινησίαν να μην αρχίσωσι να θέτωσιν εις κίνησιν τους μικρούς των πόδας , να τύπτωσι τας καθέκλας,τα μικροσκοπικά των δακτυλάκια να χαράσσωσι το ατλάζιον των επίπλων, και σιγά , σιγά να πλησιάζωσι τας τραπέζας, τας πλήρεις κομψοτεχνημάτων και να θέτωσιν αυτά είς μέγιστον κίνδυνον.
Η οικοδέσποινα βλέπει πάντα ταύτα και δεν τολμά να είπη τι. το αίμα βράζει και θα επεθύμει να θέση το παιδίον εκατόν οργυάς υπό την γήν …το νομίζει τουλάχιστον.Τώρα το βράδυ, σας έχουν καλέσει τραπέζι κάποιοι αντιπαθητικοί συγγενείς της γυναίκας σας, της έχετε τραβήξει μερικά γαμοσταυρίδια που δέχτηκε την πρόσκληση αλλά σαν καλοανατεθραμένος κύριος γνωρίζετε ότι είναι βασικό πως:
Έκαστος κεκλημένος οφείλει να προσέρχεται με πρόσωπον χαρίεν.Βέβαια για να έχεις πρόσωπον χαρίεν πρέπει να ξέρεις από πριν ότι εκεί που σε καλέσανε θα φας καλά και οι οικοδεσπότες γνωρίζουν ότι :
Οι δίδοντες γεύματα οφείλουσι κατ΄ αρχήν να είνε δεινοί περί την τέχνην της μαγειρικής.Βέβαια είναι αυτονόητο ότι:
Τα φαγητά πρέπει να είναι ποικίλα ,ίνα μη φέρωσιν αηδίαν και δυσπεψίαν εις τους κεκλημένους ημών.Και αυτό βέβαια θα γίνει αν η οικοδέσποινα δεν έχει την φαεινή ίδέα, που έχει μερικές φορές και η γυναίκα μου, να φτιάξει διάφορες εξωτικές ανοησίες που διαβάζει στα διάφορα gourmet περιοδικά που διαβάζει, αντί να παραδεχτεί ότι:
..υπάρχουσι φαγητά ,τα οποία όλοι τρώγομεν ευχαρίστως,και αυτοί οι έκατομμυριούχοι ακόμη και οι ευγενείς θα ευχαριστηθώσι να φάγωσι μιαν καλήν σκορδαλιάν.(!!)

αναρωτιέμαι τι θα ελεγε στις μητερες αυτές η κ. Σωτη Τριανταφύλλου....

Διαμαρτυρία για τον θηλασμό στη Δανία  τα ΝΕΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 18/06/2013 08:00 |

Εκατοντάδες δανές μητέρες συγκεντρώθηκαν χθες έξω από το Δημαρχείο της Κοπεγχάγης για να συμμετάσχουν σε μια ιδιότυπη συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Κρατώντας τα μωρά τους στην αγκαλιά τους και αρκετές ακόμα και θηλάζοντάς τα, οι μητέρες της πρωτεύουσας της Δανίας ένωσαν τις φωνές τους για να διεκδικήσουν το δικαίωμα να θηλάζουν τα μωρά τους σε δημόσιους χώρους. Αφορμή για τη συγκεκριμένη διαμαρτυρία υπήρξε η λεκτική επίθεση που δέχτηκε μια μητέρα σε εστιατόριο της Κοπεγχάγης όταν άρχισε να θηλάζει το μωρό της. Πάντως, στις σκανδιναβικές χώρες, ο θηλασμός σε δημόσιους χώρους αποτελεί σύνηθες φαινόμενο.

Ποία συγχρονη μεγαλη...... συγγραφέας σκεφτηκε και ..εγραψε την φραση που θα την ζηλευε αι ο Σουιφτ στην περιφημη προταση του για τα παιδια της Ιρλανδιας ., Ποια;

''ο θηλασμός στο πεζοδρόμιο απαγορεύεται – τα παιδιά έχουν ανάγκη από στέγη κι όποιος δεν έχει στέγη πρέπει πρώτα να βρει κι ύστερα να γίνει γονιός.''

Felix Guattari, συνέντευξη (με ελληνικούς υπότιτλους),Ονειρμός ,Die Bestimmung des Menschen

Die Bestimmung des Menschen

Felix Guattari, συνέντευξη (με ελληνικούς υπότιτλους)

https://www.youtube.com/watch?v=NAahyYZkrAo

  Η συνέντευξη αυτή του Felix Guattari είναι το μόνο οπτικοακουστικό δείγμα που βρήκα στο διαδίκτυο με ελληνικούς υπότιτλους. 

  Ο Guattari δεν χρησιμοποιεί ιδιαίτερα τεχνική ορολογία, μιλάει αρκετά απλά, πολύ λιγότερο αναλυτικά από όσο εγώ τουλάχιστον θα ήθελα. Μου έκανε εντύπωση πώς, δίνοντας τη συνέντευξη το 1991, μιλά για μια εποχή πολιτικού ''παγετώνα'', όπου φαίνεται πως όλα έχουν τελειώσει, πως ''δεν υπάρχει εναλλακτική'', πως ''ήρθε το τέλος της Ιστορίας''. Δεν νιώθουμε  άραγε κάτι παρόμοιο συχνά πυκνά σήμερα; Είναι σημαντικό πως ασκεί κριτική στον ''μεταμοντερνισμό'', και στον νεοφιλελευθερισμό φυσικά, για τις περί του τέλους της Ιστορίας ετυμηγοριες του. Έτσι και αλλιώς, ο οικο-λογικός ή οικο-σοφικός προβληματισμός του Guattari, όπως και του Deleuze, δεν μπορεί να συρρικνωθεί σε έναν ανόητο αφορισμό του τύπου ''αυτοί είναι μεταμοντέρνοι''. Η βαθιά σχέση τους με τη φιλοσοφία και την επιστήμη, το πολύπλευρο συγγραφικό και διδακτικό ή θεραπευτικό (στην περίπτωση του Guattari) έργο τους, η σοβαρότητα και ευθυκρισία τους (που κατά τη γνώμη μου φαίνεται στη θετική αποτίμηση της λενινιστικής παρέμβασης και των σοβιέτ ως επινόησης των εργατικών μαζών).

   Είναι αλήθεια πως ο Guattari στο παραπάνω video φαίνεται εξαιρετικά ''εναλλακτικός'', υπερβολικά αισιόδοξος σε σχέση με τα λεγόμενα ''μεταμοντέρνα'' κινήματα οικολογικής, φεμινιστικής, αντιρατσιστικής κλπ προβληματοθεσίας. Εκτός αυτού, πολλά από όσα λέει ίσως φαντάζουν δυσνόητα σε όποιον δεν έχει ασχοληθεί με το έργο του, εξαιτίας των σχεδόν ''κωδικών'', συνοπτικών αναφορών του πάνω σε τεράστια ζητήματα. 

   Δεν αρνούμαι πως όσα λέει μπορούν να αξιοποιηθούν από μια πολιτική δύναμη όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δεν εξέφραζε, δεν εκφράζει και ούτε ποτέ θα εκφράσει τη προοπτική της κομμουνιστικής χειραφέτησης. Η κατεύθυνση που ακολούθησε ο ''επίγονος'' (και πολιτικός συνεργάτης του Guattari για ένα ιστορικό διάστημα), Tony Negri, ρίχνοντας μαύρη πέτρα στο προσανατολισμό της Ιταλικής Αυτονομίας και του εργατισμού, μας βεβαιώνει για κάτι τέτοιο. Άλλωστε, οι δυνάμεις που μπορούν να σφετεριστούν μια θεωρία, αποκαλύπτουν αναδρομικά και το δυνητικό δυναμικό από το οποίο αυτή είναι πλασμένη. Ωστόσο, από μεριάς μου διεκδικώ ένα μικρό μερίδιο από τη κληρονομιά των Deleuze-Guattari για χάρη ενός προβληματισμού μαρξιστικής και κομμουνιστικής κατεύθυνσης. 

   Άλλωστε νομίζω πως, για να υπάρξει κομμουνισμός, πρέπει με κάποιο τρόπο να συμβεί ένας ''γάμος'' ορισμένων ''μαρξιστικών'' και ορισμένων ''αναρχικών'' κομματιών που ζουν και αναπνέουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Και αν μιλάμε για το ''κομμάτι'' της αναρχίας, ίσως δεν υπάρχει θεμελιωδέστερο έργο από αυτό των Deleuze-Guattari. 

    Noμίζω η ιστορική εποχή μιας παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης την οποία διανύουμε, επιβάλλει μια μετατόπιση του κέντρου βάρους μέσα στο έργο των παραπάνω στοχαστών, με τρόπο που θα τους φέρει πιο κοντά στα μαρξιστικά ενδιαφέροντα, όχι όμως στην κατεύθυνση του Tony Negri, αλλά προς την εγελιανή ρίζα της μαρξιστικής διαλεκτικής. 

Rodia Mixer: μνημονεύοντας Φίλιπ Ντικ [περί σύγχρονου μαζοχιστή]

Rodia Mixer

μνημονεύοντας Φίλιπ Ντικ [περί σύγχρονου μαζοχιστή] 

μνημονεύοντας Φίλιπ Ντικ [περί σύγχρονου μαζοχιστή]

«Ο Τήοντορ Ράικ στη μελέτη του για τη μορφή που παίρνει ο μαζοχισμός στο σύγχρονο άνθρωπο υποστηρίζει μια ενδιαφέρουσα άποψη. Ο μαζοχισμός είναι ευρύτερα διαδεδομένος απ' ότι αντιλαμβανόμαστε, επειδή παίρνει μια εκλεπτυσμένη μορφή. Ο βασικός τρόπος εξέλιξής του είναι ο ακόλουθος: ένα ανθρώπινο ον βλέπει σαν αναπόφευκτο κάτι κακό που έρχεται. Δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει την πορεία του κακού˚ είναι ανήμπορο. Αυτή η αίσθηση της ανημποριάς δημιουργεί την ανάγκη να αποκτήσει κάποιον έλεγχο επί του επαπειλούμενου πόνου -οποιουδήποτε είδους έλεγχο. Αυτό είναι λογικό˚ το υποκειμενικό συναίσθημα της ανημποριάς είναι οδυνηρότερο της επαπειλούμενης δυστυχίας. Οπότε, το πρόσωπο αναλαμβάνει τον έλεγχο της κατάστασης με το μόνο τρόπο που τού έχει μείνει: συνεργάζεται με την επαπειλούμενη δυστυχία.˚ την επισπεύδει. 

Αυτή η δραστηριότητα ενισχύει την ψευδή εντύπωση ότι απολαμβάνει τον πόνο. Δεν είναι έτσι. Απλώς δεν μπορεί πια να αντέξει την ανημποριά, την υποτιθέμενη ανημποριά. Αλλά καθώς αναλαμβάνει τον έλεγχο επί της αναπόφευκτης δυστυχίας γίνεται αυτόματα ανηδονικός (που σημαίνει ανίκανος ή απρόθυμος να απολαύσει χαρά). Η ανηδονία έρχεται ύπουλα, κρυφά. Με το πέρασμα του χρόνου παίρνει τον έλεγχο του ατόμου. 

Για παράδειγμα, το άτομο μαθαίνει να αναβάλλει την ικανοποίηση˚ αυτό είναι ένα βήμα στη ζοφερή πορεία της ανηδονίας. Μαθαίνοντας να αναβάλλει την ικανοποίηση έχει την αίσθηση της αυτοκυριαρχίας˚ είναι πια στωϊκός, πειθαρχημένος˚ δεν υποτάσσεται στις παρορμήσεις του. Εχει τον έλεγχο. 

Ελεγχο επί του εαυτού του όσον αφορά τις παρορμήσεις του και έλεγχο της εξωτερικής κατάστασης. Είναι ένα άτομο ελεγχόμενο και ελέγχον. Σύντομα επεκτείνεται και ελέγχει άλλους ανθρώπους σαν μέρος της κατάστασης. Γίνεται αυτός που κινεί να νήματα. 

Φυσικά δεν έχει συνειδητή αντίληψη του γεγονότος˚ το μόνο που θέλει είναι να ελαχιστοποιήσει την αίσθηση της ανικανότητάς του. Αλλά στην προσπάθειά του να ελαχιστοποιήσει αυτή την αίσθηση υποσκάπτει δολίως την ελευθερία των άλλων. Κι όμως δεν αντλεί ικανοποίηση από αυτό, κανένα θετικό ψυχολογικό όφελος˚ όλα τα οφέλη του είναι στην ουσία αρνητικά.»

[.......]

«Εν περιλήψει, ο σύγχρονος μαζοχιστής δεν απολαμβάνει τον πόνο˚ απλώς δεν αντέχει να είναι ανήμπορος.»

______________________________

ΣΗΜ.1. Αποσπάσματα από το Valis του Philip K. Dick [εκδ. PARSEC, από σελ. 114, 115, 117]

ΣΗΜ.2. Στα δύσκολα, μαζί με Παπαδιαμάντη, Σεφέρη, και λοιπούς, μνημονεύομεν και Φίλιπ Ντικ -το έσχατο καταφύγιο για την ανασύνταξη του νου.

ΣΗΜ.3. ...και μη πάει ο νους σας σε γνωστά πρόσωπα, ε;

Posted by Rodia at 11:12 π.μ.

Σεξ, βία, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ - ή πώς καταφέρνεις να είσαι πρώτη δύναμη χωρίς να κάνεις πολιτική/ left.gr Της Όλγας Στέφου

http://left.gr/news/sex-dap-ndfk-i-pos-kataferneis-na-eisai-proti-dynami-horis-na-kaneis-politiki

Σεξ, βία, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ - ή πώς καταφέρνεις να είσαι πρώτη δύναμη χωρίς να κάνεις πολιτική

left.gr

Της Όλγας Στέφου

 

 

ΔΕΙΤΕ  ΚΑΙ 

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗ: Και α και ου και Δαπ Νου δυο φου κου (MIA ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ..ΣΥ

nosferatos.blogspot.com