«Τί ἔκανε ὁ Κύριος τῆς ζωῆς μας γιά μᾶς τά ἀσήμαντα, ἀχάριστα καί κακότροπα πλάσματα;»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Τί ἔκανε ὁ Κύριος τῆς ζωῆς μας γιά μᾶς τά ἀσήμαντα, ἀχάριστα καί κακότροπα πλάσματα; Κατέβηκε ἀπό τούς οὐρανούς, φόρεσε τή σάρκα μας, ἔκανε πολλά καί σπουδαῖα θαύματα. Ὑπόφερε, ἔχυσε τό αἷμα Του, πέθανε, κατέβηκε στόν Ἅδη, ἔδεσε τό σατανά, καταπάτησε τήν κόλαση, ἐλευθέρωσε τούς δεσμῶτες τοῦ Ἅδη καί τούς ὁδήγησε στόν οὐρρανό. Ἀναστήθηκε «ἐκ νεκρῶν» γιά νά συναντήσει καί μᾶς μαζί Του.

Ἄς ἐφαρμόσουμε τουλάχιστο τήν ἔσχατη ἐντολή Του.

Ἄς ἀγαπήσουμε ἀλλήλους.

Ἄς γίνουμε ἐπιμελεῖς στήν τήρηση καί τῶν ἄλλων ἐντολῶν Του κι ἄς πάψουμε νά Τόν προσβάλλουμε μέ τήν ἰσχυρογνωμοσύνη καί τήν ἀντίδρασή μας.

Κύριε, βοήθησέ μας!

«Ὅταν στήν προσευχή σου ἐπικαλεῖσαι τήν Ἁγία Τριάδα, νά ᾿χεις κατά νοῦ πώς ἀπευθύνεσαι στόν ἄναρχο Πατέρα ὅλων τῶν πλασμάτων, ἀγγέλων καί ἀνθρώπων· ……»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ὁ Θεός εἶναι ὁ «Ὤν», ἐκεῖνος πού ὑπάρχει. Σ᾿ Ἐκεῖνον ὅλοι οἱ ἅγιοι, ὅλες οἱ λογικές καί ἐλεύθερες ὑπάρξεις εἶναι «ἕνα».«Καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί, κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕνὦσιν» (Ἰωάν. Ιζ΄ : 21). Ἐγώ ἀπό μόνος μου δέν εἶμαι τίποτα. Ὁ Θεός εἶναι τά πάντα γιά μένα, ὁ Θεός εἶναι μέσα σ᾿ ὅλους, ὁ Θεός εἶναι τά πάντα σέ ὅλους. «Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖςοὐρανοῖς» ὁμολογοῦμε στήν προσευχή μας.

**

Ὅταν στήν προσευχή σου ἐπικαλεῖσαι τήν Ἁγία Τριάδα, νά ᾿χεις κατά νοῦ πώς ἀπευθύνεσαι στόν ἄναρχο Πατέρα ὅλων τῶν πλασμάτων, ἀγγέλων καί ἀνθρώπων· πώς ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις σέ κοιτάζουν μέ ἔκπληξη καί θαυμασμό καί σέ παρακολουθοῦν ἐνεοί, ἐπειδή μπορεῖς νά μιλᾶς στόν Παντοκράτορα μέ πίστη καί ἀγάπη· λατρεύουν τόν Πατέρα πού εἶναι κοινός, δικός μας καί δικός τους, ὁ Παντοκράτορας, Δημιουργός καί Κύριος, τόν Ὁποῖο ἀγαποῦν καί εὐλαβοῦνται ἀπεριόριστα.

«Ὅσο ἁπλούστεροι εἶναι οἱ ἄνθρωποι γιά τούς ὁποίους προσεύχεσαι, τόσο πιό εὔκολη καί ἀποτελεσματική εἶναι ἡ προσευχή»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ὅταν προσευχόμαστε γιά ἀνθρώπους, μερικές φορές πρέπει νά συγκεντρωνόμαστε τόσο πολύ, σά νά πρόκειται μέ τήν προσευχή μας νά διαπεράσουμε ἕνα συμπαγή τοῖχο, τό σκότος τῆς Αἰγύπτου, τῶν παθῶν καί τῆς προσκόλλησης στά ἐγκόσμια. Τόσο πολύ σκληρύνονται σάν πέτρες οἱ ἀνθρώπινες ψυχές ἀπό τά πάθη. Γι᾿ αὐτό μερικές φορές εἶναι δύσκολο νά προσεύχεσαι. Ὅσο ἁπλούστεροι εἶναι οἱ ἄνθρωποι γιά τούς ὁποίους προσεύχεσαι, τόσο πιό εὔκολη καί ἀποτελεσματική εἶναι ἡ προσευχή.**

Ἄν ὁ Θεός δέν εἶχε σαρκωθεῖ, ἄν δέ μᾶς εἶχε κάνει θεϊκούς («κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν), ἄν ὁ ἴδιος δέ μᾶς εἶχε διδάξει μέ τό παράδειγμά Του πῶς νά ζοῦμε, τί νά ἐλπίζουμε καί τί νά προσδοκοῦμε, ἄν δέ μᾶς εἶχε ὑποδείξει μιάν ἄλλη τέλεια καί αἰώνια ζωή, ἄν δέν εἶχε πάθει καί ἀναστηθεῖ «ἐκ νεκρῶν», τότε ἴσως θά εἴχαμε κάποια δικαιολογία γιά νά ζοῦμε ὅπως ζοῦμε, δηλαδή μ᾿ ἕναν τρόπο σαρκικό καί κοσμικό.

«Οἱ κόλακες εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί μας.»

Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Οἱ κόλακες εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί μας.

Μᾶς τυφλώνουν καί δέ μᾶς ἀφήνουν νά δοῦμε τά πολλά μας ἐλαττώμματα. Ἔτσι μᾶς δυσκολεύουν στό δρόμο πρός τήν τελειότητα, ἰδιαίτερα ἄν εἴμαστε φίλαυτοι καί δέ βλέπουμε μακριά. Γι᾿ αὐτό καί πρέπει νά μήν ἀκοῦμε αὐτούς πού μᾶς κολακεύουν ἤ νά τούς ἀποφεύγουμε. Ἀλίμονο σέ κεῖνον πού περιβάλλεται ἀπό κόλακες.

«Εἶμαι μόνο μάρτυρας, γιά νά μαρτυρήσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ὅλα ὅσα θά μοῦ ἐξομολογηθεῖς»

Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

«Εἶμαι μόνο μάρτυρας, γιά νά μαρτυρήσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ὅλα ὅσα θά μοῦ ἐξομολογηθεῖς», λέει ὁ πνευματικός πατέρας στόν ἐξομολογούμενο. Οἱ ἱερεῖς θά εἶναι μάρτυρες τῶν ἁμαρτωλῶν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου κατά τή φοβερά ἡμέρα τῆς κρίσης. Θά μαρτυρήσουν κατά πόσο μετανόησαν γιά τή μιά ἤ τήν ἄλλη ἁμαρτία. Ὅσοι μετανόησαν θά συγχωρεθοῦν. Μά γιατί εἶναι ἀπαραίτητο νά ᾿χει μάρτυρες ὁ Θεός, ἀφοῦ ὁ ἴδιος εἶναι παντογνώστης;«Οὐ χρείαν εἶχεν ἵνα τις μαρτυρήσῃ περί τοῦ ἀνθρώπου· αὐτός γάρ ἐγίνωσκε τί ἦν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ» (Ἰωάν. Β΄: 25), διαβάζουμε στό Εὐαγγέλιο. Καί βέβαια δέν εἶναι ἀπαραίτητο γιά τό Θεό, εἶναι ὅμως γιά μᾶς. Θά χαροῦμε ὅταν δοῦμε τούς ἱερεῖς νά μαρτυροῦν γιά μᾶς «ἐνώπιον ἀγγέλων καί ἀνθρώπων», νά ὁμολογήσουν ὅτι μετανοήσαμε γιά τίς ἁμαρτίες μας, αὐτοτιμωρηθήκαμε, καταδικάσαμε τήν ἁμαρτία καί ἀποφασίσαμε σταθερά νά μήν ξαναμαρτήσουμε. Θυμήσου τά λόγια τοῦ Κυρίου μας στούς Ἀποστόλους: 

« Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί »

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης 

Ὁ Θεός Πατέρας ἐνεργεῖ στό νοῦ καί τήν καρδιά μας μέσω τοῦ προσωπικοῦ Του Λόγου. Μέσω τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο ἀναπαύεται στόν Υἱό, ὁ Λόγος ἐκφράζει στή γλώσσα μας τό λόγο τῆς πίστης, τῆς πραότητας καί τῆς ἀγάπης πού προφέρουν τά χείλη μας. Σέ μιά στιγμή, ἀκαριαῖα, κατορθώνει ὅλα τά θαυμαστά ἔργα πού ἔχουν προγραμματιστεῖ ἀπό καταβολῆς κόσμου· τήν ἀναγέννησή μας, τόν ἁγιασμό, τήν ἐνίσχυση, τήν πνευματική πρόοδο καί τήν ἴασή μας ἐν Χριστῷ. Κι ὅλ᾿ αὐτά πού οἱ προπαρασκευαστικές πράξεις γιά τά ἔργα αὐτά εἶναι μακροχρόνιες.Γιά παράδειγμα, ἡ μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ γίνεται ἀμέσως μόλις ὁ ἱερέας προφέρει τά λόγια: