Συνεχίζουμε καί σήμερα μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ νά μιλᾶμε γιά τήν
ματαιότητα τοῦ κόσμου. Ἕνας κατάλληλος τίτλος γιά τήν σημερινή ὁμιλία θά
ἦταν αὐτό πού λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος στό Συμβουλευτικό του Ἐγχειρίδιο:
«Τά παρόντα εἶναι μάταια καί πρόσκαιρα». Ἴσως ἔχετε ἀκούσει τήν φράση
«ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ.
1,2), πού εἶναι γραμμένη στήν Παλαιά Διαθήκη στόν Ἐκκλησιαστή, στό
βιβλίο πού ἔχει γράψει ὁ σοφός Σολομών. Βεβαίως μετά οἱ Πατέρες τό
ἀξιοποιοῦν, τό σχολιάζουν καί μᾶς ἔχουν ἀφήσει ὡραῖα διδάγματα.
Μιλούσαμε λοιπόν τήν προηγούμενη φορά γιά τήν πολυτέλεια τῶν ἐνδυμάτων,
τήν προσοχή πού πρέπει κανείς νά ἔχει στήν αἴσθηση τῆς ἁφῆς καί γενικῶς
γιά ὅλη αὐτήν τήν ματαιότητα πού ὑπάρχει στήν χρήση τῶν ἀγαθῶν.
Μποροῦμε νά σκεπαστοῦμε γιά παράδειγμα μέ ἁπλά ροῦχα, ἀλλά ἐμεῖς
προτιμᾶμε τά πολύτιμα ἤ ἐπιλέγουμε νά μεταφερθοῦμε μέ πολυτελή
αὐτοκίνητα κ.λ.π.



