16. Τό χάρισμα τῆς εὐχῆς καί τό διορατικό χάρισμα, Ἁγ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

16. Τό χάρισμα τῆς εὐχῆς καί τό διορατικό χάρισμα, Ἁγ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου,  Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης,http://hristospanagia3.blogspot.com, 

Μαρτυρίες γιά τόν Ἅγιο γέροντα Παϊσιο:Διήγηση Θεοδώρου Χατζηπατέρα, παντοπώλη, ἀπό την Ξάνθη

Ἤμουν στό Κελλί τοῦ πατρός Παϊσίου καί συζητούσαμε τά προβλήματά μου. Ἦταν χειμώνας καί ἤμασταν μόνοι. Κατά τήν ὥρα τῆς συζητήσεως, ἦρθε στό νοῦ μου, ἡ ἐπιθυμία μου νά τοῦ ζητήσω νά μοῦ δώση ἕνα σταυρουδάκι γιά τό πέμπτο μου παιδί, πού εἶχε γεννηθεῖ πρόσφατα.

Γιά ὅλα τά παιδιά μου καί γιά μᾶς τούς γονεῖς, μᾶς εἶχε δώσει ἀπό ἕνα σταυρουδάκι φτιαγμένο ἀπό τόν ἴδιο μέ ἅγιο Λείψανο μέσα του, τοῦ ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ νονοῦ του.

Ἡ ὑπερηφάνεια καί ἡ διορατικότητα.Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης. Π. Σωφρονίου. 32ο Μέρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ ὑπερηφάνεια καί ἡ διορατικότητα.Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης. Π. Σωφρονίου. 32ο Μέρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 13-09-2015 (Σύναξη στό Ἀρχονταρίκι στόν Ἱ.Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων Πενταπλάτανου Γιαννιτσῶν).
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

http://www.hristospanagia.gr/?p=59355

Ἡ χάρη τοῦ ἀναδόχου. Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νήφωνος Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς τῆς κατ’ Ἀλεξάνδρειαν

Άλλοτε πάλι, καθώς ὁ ὅσιος ἡσύχαζε στό κελλί του, ἦρθε νά τόν συναντήσει κάποιος αὐτοκρατορικός ἀξιωματοῦχος.

-Σέ παρακαλῶ, πάτερ, βοήθησέ με, τοῦ εἶπε μέ φανερή θλίψη. Ἦρθα νά ρωτήσω κάτι τήν ἁγιωσύνη σου, ἐλπίζοντας πώς θά ὠφεληθῶ καί θά ἠρεμήσω......, γιατί μ’ ἔχει ταράξει ἕνας λογισμός...

Ὁ ὅσιος δέν περίμενε νά τοῦ φανερώσει τό λογισμό του.

-Ὁ σατανάς σέ πλάνεψε, τοῦ ἀποκρίθηκε ἀμέσως. Σέ γέλασε, λέγοντάς σου πώς δέν θά ἔχεις τάχα μισθό ἀπ’ τό Θεό γιά ὅσα παιδιά βάφτισες. Ψέματα! Εἶναι μακάριος ὅποιος βαφτίζει ψυχές καί τίς βάζει ἔτσι μέσα στήν Ἐκκλησία καί τή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ. «Ὁ δεχόμενος ὑμᾶς ἐμὲ δέχεται»¹⁶⁴, λέει ὁ Κύριος στό Εὐαγγέλιο. Καί κάποτε, «ἐπιλαβόμενος παιδίου ἔστησεν αὐτὸ παρ’ ἑαυτῷ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὅς ἐὰν δέξηται τοῦτο τὸ παιδίον ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται, καὶ ὅς ἐὰν ἐμὲ δέξηται, δέχεται τὸν ἀποστείλαντά με»¹⁶⁵. Ποιός εἶναι λοιπόν πιό μακάριος ἀπό σένα, πού ὑποδέχεσαι μέ τά νήπια τό Χριστό, καί μέ τό Χριστό τόν Πατέρα Του;

Διαβάστε περισσότερα »

«Τό προορατικό καί διορατικό του χάρισμα» μέρος β΄ τελευταῖο

 

 Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

“Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

 Ἐνεργοῦσε μόνο μετά ἀπό πληροφορία ὁ Γέροντας, ποτέ δέν ἐπιχειροῦσε κάτι χωρίς προηγουμένως νά κάνῃ προσευχή. Καί γι᾿ αὐτό μποροῦσε νά πῇ: «Ἐγώ πᾶν ὅ,τι πράττω, ἐν γνώσει καί μέ φόβο Θεοῦ τό ποιῶ».
Καμιά φορά τόν ρωτούσαμε γιά κάτι, πού εἴχαμε τήν πρόθεσι νά κάνουμε στό μέλλον, κι᾿ ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε ὅτι θά μᾶς ἔλεγε τήν ἑπομένη, γιά νά μπορέσῃ νά προσευχηθῇ πρῶτα.
Κάποτε μᾶς εἶπε ἀποβραδύς:
Παιδιά, ἑτοιμασθῆτε καί τό πρωΐ, χαράματα, πάρτε τούς ντορβάδες σας καί πᾶτε στό τάδε μέρος νά φορτώσετε ξύλα. Τό πρωΐ, ἐνῶ εἴχαμε ἑτοιμασθῆ, μᾶς εἶπε:
Δέν θά πᾶτε.
Μά, Γέροντα, δέν εἴπατε ὅτι θά πᾶμε;
Δέν ἔχω πληροφορία.
Διότι τό βράδυ ἔκανε προσευχή γι᾿ αὐτήν τήν ὑπόθεσι, ἄν πρέπει νά πᾶμε ἤ ὄχι.
Ὅ,τι ἔκανε, τό ἔκανε κατόπιν πληροφορίας ἀπό τόν Θεό καί γι᾿ αὐτό ὁ Γέροντας δέν ἔκανε κάτι καί ὕστερα νά μεταμεληθῇ. Γιά μᾶς ἦταν πηδάλιο. Μᾶς ἔλεγε ὅτι:

«Τό προορατικό καί διορατικό του χάρισμα» μέρος α΄

 

 Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:

“Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης”

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ ἦταν πολύ πεπεισμένος. Ὅταν τόν ἐπισκεπτόμασταν κατά τίς νύχτες γιά ἐξομολόγησι, πολλές φορές ἔπαιρνε αὐτός τήν πρωτοβουλία καί μᾶς ἐξηγοῦσε λεπτομερῶς τό πρόβλημά μας καί τήν λύσι του, προτοῦ νά τοῦ περιγράψουμε τί μᾶς ἀπασχολοῦσε! Δηλαδή, γνώριζε τήν ἐσωτερική μας κατάστασι καί μᾶς ἐξηγοῦσε σέ τί ὀφείλεται καί πῶς πρέπει νά τήν ἀντιμετωπίσουμε, εἴτε πρόκειται γιά λογισμούς εἴτε γιά πάθη εἴτε γιά ἐνέργειες τῆς Χάριτος.
Δέν εἶχε ἀνάγκη νά ἐρωτήσῃ γιά νά ἀναλύσῃ τά προβλήματα καί ν᾿ ἀπαντήσῃ. Μέ μία ἁπλῆ ματιά διάβαζε τούς λογισμούς μας. Διότι ἀφ᾿ ἑνός μέν εἶχε τεράστια ἀσκητική ἐμπειρία, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ εἶχε τήν Χάρι τῆς διοράσεως.
Θαυμάζαμε πῶς ἤξερε τόν ἐσωτερικό μας κόσμο τόσο καλά, ἐνῶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δυσκολευόμασταν νά τόν περιγράψουμε! Ὡς τόσον ὅμως, συνήθως δέν φανέρωνε ξεκάθαρα ὅτι διάβαζε τούς λογισμούς μας. Φυσικά ἐμεῖς δέν τοῦ κρύβαμε τίποτα, ἀλλά καί νά θέλαμε, ἄλλωστε, νά τοῦ κρύψουμε κάτι, δέν μπορούσαμε, διότι μᾶς τό ἔλεγε ἐκεῖνος.

Κουβαλώντας τήν ἁμαρτία τοῦ ἄλλου.

Κάποτε ένας μοναχός κάποιας Μονής παρακάλεσε τον Θεό να του ανοίξει τα μάτια για να βλέπει σε κάθε άνθρωπο την κρυμμένη κακία και να μπορεί έτσι να προστρέχει σε βοήθεια…
Όταν ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή του, ο μοναχός προσπάθησε να εντείνει τις προσπάθειες του, καθώς τώρα διέκρινε με σαφήνεια το κακό. Εξαιτίας όμως της πνευματικής του ανωριμότητας, το κακό τον γέμισε τρόμο, και στη συνέχεια ένιωσε αηδία και τελικά αποστροφή για τους ανθρώπους.
Μια μέρα έφτασε στο μοναστήρι κάποιος, που ήθελε να μιλήσει με το γέροντα της Μονής. Ο μοναχός, που είχε αξιωθεί να βλέπει το κακό, βλέποντας πόσο αμαρτωλός και βαθιά εξαχρειωμένος ήταν ο επισκέπτης, του είπε τα εξής:

Περί διορατικοῦ χαρίσματος καί τῆς ἀποφυγῆς τῶν ἀμελῶν

 

ΠΕΡΙ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΦΥΓΗΣ ΤΩΝ ΑΜΕΛΩΝ

 Ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς

 

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ ἀγαπητοί ἀδελφοί.

 Γνωρίζετε ὅτι σᾶς γράφω ἐπειδή σᾶς θεωρῶ τέκνα μου ἀγαπητά καί τέκνα τῆς ἐπαγγελίας καί τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτό σᾶς ὑπενθυμίζω νά παρακαλῆτε νύκτα καί ἡμέρα τόν Θεό νά σᾶς προφυλάξη ἀπό κάθε ἁμαρτία. Νά ζητᾶτε καί διαρκῶς νά φροντίζετε νά σᾶς χαρίση διάκρισι καί φωτισμό, γιά νά μάθετε νά διακρίνετε τό καλό ἀπό τό κακό σέ κάθε περίπτωσι. Ἔχει γραφῆ: «Τελείων ἐστίν ἡ στερεά τροφή, τῶν διά τήν ἕξιν τά αἰσθητήρια γεγυμνασμένα ἐχόντων, πρός διάκρισιν καλοῦ τε καί κακοῦ»  (Ἑβρ. Ε΄: 14).

Τέλειοι εἶναι ὅσοι ἔγιναν υἱοί τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καί θεωρήθηκαν ἄξιοι τῆς υἱοθεσίας τῶν οὐρανῶν καί θεωρήθηκαν ἄξιοι τῆς υἱοθεσίας καί ἔλαβαν ἀπό τόν Θεό τό χάρισμα τῆς διακρίσεως σέ ὅλα τά ἔργα τους, γιά νά μή μπορῆ κανείς νά τούς ἀπατήση. Πράγματι, συχνά ξεγελιέται ὁ ἄνθρωπος μέ τήν πρόφασι τοῦ ἀγαθοῦ καί πολλοί ἀπατῶνται, ἐπειδή δέν ἔχουν ἀκόμη λάβει ἀπό τόν Θεό τό χάρισμα τῆς διακρίσεως.