Η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ «ΔΩΡΕΑΣ» ΟΡΓΑΝΩΝ ΕΝΗΛΙΚΟΥ ΘΑΝΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ – Η ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΗΣ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 9 ΠΑΡ. 2 ΤΟΥ Ν. 3984/2011
Δρ. Ν. Δημητρίου Θ. Ορφανίδη, Προέδρου Πρωτοδικών Αθηνών
Α. Εισαγωγή
Ο Ν. 3984/2011 είναι ένας « υγιής
«οργανισμός». Υπό την έννοια ότι, ενσωματώνει στην εθνική έννομη τάξη,
την ευγενή επιδίωξη της Οδηγίας 2010/53/ΕΕ, για θέσπιση κοινών προτύπων,
μεταξύ των Κρατών – Μελών, σχετικά με την ποιότητα και ασφάλεια των
ανθρώπινων οργάνων που προορίζονται για μεταμόσχευση.
Ωστόσο, επωάζει ένα « καρκινικό
κύτταρο » : Το άρθρο 9 παρ. 2, το οποίο ενεργοποιείται από την 1.6.2013.
Επίκειται μία νομική «καρκινογένεση». Εξίσου επιβλαβής, τόσο για τον
νομικό «οργανισμό», όσο και για τον ανθρώπινο.
Β. Το πρόβλημα
1. Τι προβλέπει η Οδηγία
Στο πλαίσιο του ανωτέρω σκοπού, η οδηγία και ο νόμος καλύπτουν την δωρεά ανθρωπίνων οργάνων. Κατά
την έννοια της οδηγίας, την οποίαν ο νόμος, εν προκειμένω, ορθά
ενσωματώνει, « δότης » είναι κάθε άνθρωπος που προβαίνει στη δωρεά ενός ή
περισσότερων οργάνων, είτε κατά τη διάρκεια της ζωής του, είτε μετά το θάνατό του.
Όπως σημειώνεται στο σημείο 21 της
αιτιολογικής έκθεσης της οδηγίας « στην Ένωση συνυπάρχουν πολλά
διαφορετικά πρότυπα όσον αφορά τη συγκατάθεση στη δωρεά,
περιλαμβανομένων των συστημάτων στα οποία πρέπει να υπάρχει η ρητή
συγκατάθεση για τη δωρεά οργάνου και των συστημάτων στα οποία η δωρεά
μπορεί να γίνει αν δεν υπάρχει ένδειξη αντίρρησης στη δωρεά.
