«Κλίμαξ»
ΛΟΓΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΕΚΤΟΣ
Περί διακρίσεως
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ
(Περί διακρίσεως λογισμών και παθών και αρετών)
1.
Διάκρισις, στους μέν αρχαρίους είναι η ορθή επίγνωσις του εαυτού των.
Στους μεσαίους είναι η νοερά αίσθησις η οποία διακρίνει αλάνθαστα το
πραγματικό αγαθό από το φυσικό αγαθό και από το αντίθετό του κακό. Στους
δε τελείους είναι η γνώσις πού έχουν από θεϊκή έλλαμψι και η οποία έχει
την δύναμι να φωτίζη πλήρως με την λάμψι της και όσα σκοτεινά υπάρχουν
μέσα στους άλλους.
Ή,
ομιλώντας κατά τρόπο γενικό, τούτο αναγνωρίζεται ως διάκρισις και τούτο
είναι: η αλάνθαστη γνώσις και αντίληψις του θείου θελήματος σε κάθε
καιρό και τόπο και περίπτωσι, η οποία συνήθως υπάρχει στους καθαρούς
κατά την καρδιά και το σώμα και το στόμα. Διάκρισις σημαίνει συνείδησις
αμόλυντη και καθαρότης των αισθήσεων.