«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

«Ὅσοι, λέγει ὁ ἅγιος Νικηφόρος ὁ Μονάζων, θέλετε νά πάρετε, ἀπό ἀγάπη καί μόνο πρός τόν γλυκύτατο Ἰησοῦ, τήν θεϊκή Του φωτοφάνεια, ὅσοι θέλετε νά ὑποδεχθῆτε μέσα στήν καρδιά σας τήν ἀπό τόν οὐρανό κατερχόμενη ἄκτιστη φωτιά, πού θά σᾶς ἀνάψη στήν καρδιά σας τόν θεϊκό ἔρωτα, ὅσοι τόν θησαυρό τῆς θείας Χάριτος, πού εἶναι κρυμμένος στό χωράφι τῆς ψυχῆς σας ψάχνετε νά βρεῖτε, ὅσοι ἐπιθυμεῖτε νά γνωρίσετε καί νά ἀποκτήσετε τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι μέσα σας, ἐλᾶτε νά σᾶς δώσω ἕναν οὐράνιο τρόπο, μιά ἀγγελική μέθοδο, πού λέγεται ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ καί ἡ ὁποία θά σᾶς βάλη μέ ἀσφάλεια στό λιμάνι τῆς ἀπαθείας. Ἐκεῖ θά λάβετε «ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε».

Ἐπαναλαμβάνουμε γιά νά τό συνειδητοποιήσουμε, ὅτι σκοπός τοῦ κάθε χριστιανοῦ, κληρικοῦ, μοναχοῦ καί λαϊκοῦ, εἶναι ἡ ἄνοδος πρός τήν θέωσι. Εἶναι ἡ ἕνωσίς του μέ τήν ἄκτιστη Χάρι, πού μεταδίδεται ἀπό τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Καί τά μέσα πού χρησιμοποιεῖ ὁ Σωτῆρας Χριστός γιά νά ἀνοίξη τόν δρόμο πρός τό Θαβώρειον φῶς, εἶναι πολλά.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Στίς ἀρχές τοῦ 7ου μ.Χ. αἰῶνος καί πιό συγκεκριμένα τόν Ἰανουάριο τοῦ 614 μ. Χ, στήν “ἔρημο” τῆς Παλαιστίνης, ἀσκήτευε κάποιος ἀσκητής εὐλαβέστατος, πού εἶχε καί δώδεκα ὑποτακτικούς. Κάποιο πρωί, μετά τήν Θεία Λειτουργία, τούς μάζεψε ὅλους γύρω του καί τούς εἶπε τά ἑξῆς:

• Παιδιά μου, τήν προηγουμένη νύκτα εἶδα ἕνα φοβερό ὅραμα. Εἶδα ὅτι βρέθηκα στό Ἅγιο Θυσιαστήριο τοῦ πανσέπτου ἱεροῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στά Ἱεροσόλυμα. Γύρω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα ἦσαν ἀρκετοί διάκονοι, πανέτοιμοι γιά τήν Θεία Λειτουργία. Ὁ δέ κυρίως ναός ἦτο γεμάτος ἀπό μοναχούς καί χριστιανούς.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Ὁ δικός μου Πνευματικός πατέρας καί Γέροντας συνιστᾶ ἀπό τήν πεῖρα κάποιες πρακτικές μεθόδους γιά τήν Νοερά προσευχή. Λέει λοιπόν:

«…Καί ἀφοῦ ἔλθης σέ πένθιμη καί κατανυκτική κατάστασι σκεπτόμενος τόν θάνατον καί τό πρόσκαιρον τῆς ζωῆς, τήν κόλασιν καί τήν Κρίσιν, στρέφεις τότε τόν νοῦν σου πρός τό μέρος τῆς καρδιᾶς…

Ἀλλά γιά περισσότερη εὐκολία ὁ νοῦς νά τοποθετηθῆ ἀπό ἐκεῖ, πού ἀρχίζει νά ἀναπνέη ὁ ἄνθρωπος, ἀπό τήν μύτη, ἀπό ἐκεῖ πού μπαίνει ὁ ἀέρας πρός τήν καρδιά, πρός τούς πνεύμονες. Ἐκεῖ ὁδήγησέ τον μέ τήν ἀναπνοή σου. Παίρνοντας τήν ἀναπνοή, νά συνεισέρχεται πρός τήν καρδιά καί ὁ νοῦς. Κι ἐκεῖ πού θά σταματήση ἡ ἀναπνοή, ἐκεῖ στερέωσον καί τόν νοῦν σου.

Κι ἀφοῦ βρῆς μέ τόν τρόπο αὐτό τήν θέσι τῆς καρδιᾶς, δῶσε στόν ἐνδιάθετο λόγο τήν προσευχή. Ἀναπνέοντας τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» καί ἐκπνέοντας πάλι τήν ἴδια προσευχή.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Τήν Νοερά προσευχή, παρενθετικά, μποροῦμε νά τήν διαιρέσουμε σέ δύο μέρη: τό πρακτικό καί τό θεωρητικό.
Γιά τό πρακτικό μέρος, σέ πέντε – δέκα σελίδες μποροῦν νά δοθοῦν ὅλες οἱ ἀπαραίτητες λεπτομερεῖς πρακτικές ὁδηγίες, πού σχετίζονται μέ τόν πνευματικό καθημερινό ἀγῶνα στήν μονολόγιστη προφορική Εὐχή, δηλαδή, στό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», μέχρις ὅτου θείᾳ Χάριτι, καταστῆ Καρδιακή.
Τό θεωρητικό μέρος, πού ὁδηγεῖ στήν θεία τελείωσι ἔχει τόσο βάθος, τόσο πλάτος καί τόσο ὕψος οὐράνιο, ὥστε ἡ “θεωρητική” πορεία καί “ἀνάβασις” τῆς πνευματικῆς Λατρείας, τῆς Εὐχῆς στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, εἶναι ὄχι μόνον ἰσόβιος, ἀλλά καί ἄπειρος, ἀφοῦ ἡ τελείωσις-θέωσις δέν ἔχει τέλος.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Στό βιβλίο “Οἱ περιπέτειες ἑνός προσκυνητοῦ” βλέπουμε στό πρόσωπο τοῦ Προσκυνητοῦ νά ἀναζωπυρώνεται ὁ πόθος γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ θεοπνεύστου ρήματος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε»¹. Αὐτό τό ἀποστολικό παράγγελμα ἦτο πού τοῦ ἄναψε τόν θεϊκό ζῆλο καί ἡ λαχτάρα του γι᾿ αὐτό, τόν ἔκανε νά ρωτᾶ παντοῦ καί νά παρακαλῆ τόν Θεό νά τοῦ στείλη διδάσκαλο ἱκανό καί ἀπλανῆ.

Ἀναφέρεται στό βιβλίο ὅτι: «Τήν ἐσωτερική προσευχή μπορεῖ νά τήν ἀποκτήση καί νά τήν κάνη μέσο ἐπικοινωνίας μέ τόν Ἰησοῦ ὁ καθένας. Δέν κοστίζει τίποτα, παρά τήν προσπάθεια νά βυθιστοῦμε στήν σιωπή καί στά βάθη τῆς καρδιᾶς μας, καθώς καί τήν φροντίδα γιά τήν ὅσο τό δυνατόν συχνότερη ἐπίκλησι τοῦ γλυκυτάτου Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ, πού γεμίζει τόν ἄνθρωπο μέ ἀγαλλίασι»².

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» μέρος ιγ

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Ὁ Καθηγούμενο τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους πατήρ Γεώργιος Καψάνης, γράφει σχετικά γιά τήν Νοερά προσευχή:

«…. Ἡ ἀπόκτησις τοῦ χαρίσματος τῆς ἀδιαλείπτου Νοερᾶς καί Καρδιακῆς προσευχῆς δέν εἶναι γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους κυρίως ζήτημα μεθόδου…, ἀλλά ζήτημα συντετριμμένης καρδιᾶς, δηλαδή καρδιᾶς πού μετανοεῖ, πονάει γιά τίς ἁμαρτίες της καί ταπεινώνεται…

Ἡ Καρδιακή καί Νοερά προσευχή προϋποθέτει τήν συμμετοχή μας στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, στά Μυστήριά της, τήν τήρησι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, τήν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν καί ἰδιαιτέρως τήν ὑπακοή σέ Πνευματικό πατέρα. Δέν εἶναι μία ἀτομικιστική-ἰδιωτική προσέγγισις τοῦ Θεοῦ. Μέσα στήν Ἐκκλησία ὁ ταπεινός χριστιανός λαμβάνει τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Θεοῦ καί αὐτή ἡ Χάρις ἐνεργεῖ μέσα του, μέ τήν ἰδική του βέβαια συνεργασία καί θέλησι, τήν ἀληθινή προσευχή.

Μέ τήν συνεχῆ ἐπίκλησι τοῦ γλυκυτάτου καί Ἁγίου Ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ θά αἰσθάνεται τόν Χριστό στήν καρδιά του, θά ἀποφεύγη τήν ἁμαρτία, θά καλλιεργῆ αἰσθήματα ἀγάπης γιά τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους. Θά εἰρηνεύη ὁ ἴδιος καί θά εἰρηνεύη καί τούς ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός του.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ.ΣτεφάνουἈναγνωστόπουλου

Τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι αὐτό, πού μέ τό ἔμψυχο ὑλικό του συνεχίζει τήν παράδοσι τῆς Νοερᾶς ἡσυχίας, τῆς λεγομένης Νοερᾶς Καρδιακῆς προσευχῆς. Εἶναι αὐτό, πού ἀνέδειξε στά 1000 χρόνια τῆς ἱστορικῆς πορείας του ἀναρίθμητες ὁσιακές μορφές. Καί πιστεύω πώς ὅλοι αὐτοί ὑπῆρξαν ἡ μεγαλυτέρα προσφορά στήν ζωή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὄχι μόνο στήν πατρίδα μας ἀλλά καί σ᾿ ὁλόκληρο τόν κόσμο.

Πολλοί ἀπό αὐτούς τούς ὁσίους μοναχούς, ἀναχωρητάς, ἐρημίτας καί ἡσυχαστάς, ἔγιναν γνωστοί καί εὐμενῶς ἀποδεκτοί ὡς Ἅγιοι καί ἀπό μᾶς, πού ζοῦμε μέσα στόν κόσμο, ἀπό τό ὅλο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Πολλοί ἀπό αὐτούς ἀνεγνωρίσθησαν ἐπισήμως καί ἀπό τήν Ἐκκλησία ὡς Ἅγιοι. Ἄλλοι πάλι -κι αὐτοί ἦσαν οἱ περισσότεροι- θέλησαν νά παραμείνουν στήν ἀφάνεια, ἀκόμα καί μετά τόν ὁσιακό θάνατό τους. Κι αὐτό τό κατόρθωσαν μέ πολύ κόπο καί μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

  Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

 Ἀλήθεια!…ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, πού ὑπῆρξε πρότυπο μετανοίας ἀνά τούς αἰῶνες, πῶς περνοῦσε τίς ἀτέλειωτες νύχτες καί ἡμέρες γιά 49 ὁλόκληρα χρόνια; Ἀσφαλῶς μέ προσευχή. Προσευχή ἀληθινή. Προσευχή συνεχῆ καί ἀδιάκοπη.

Μέ ποιά δύναμι, ἄραγε, ἔκανε τούς σκληρούς ἀσκητικούς ἀγῶνες της, πού μόνο σέ ἄνδρες ταιριάζουν; Μέ τήν βοήθεια καί τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, πού τήν ἐνίσχυαν ἀπό τίς ἀδιάλειπτες προσευχές της καί τήν ζωντανή της πίστι. Καί πῶς ἄντεξε γιά πέντε δεκαετίες νά ζήση μέσα στήν “ἔρημο”, τελείως μόνη καί χωρίς καμμιά ἀνθρώπινη παρηγοριά καί παρουσία; Τήν ἀντοχή τήν ἔπαιρνε κάθε μέρα ἀπό τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, διά μέσου ὅμως τῶν ἀδιαλείπτων προσευχῶν της καί τῆς ὁλόθερμης ἀγάπης της πρός Αὐτόν.

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς – Ἕνα μέτρο πάνω ἀπ’τό ἔδαφος, λουσμένος στό Φῶς.

 

Κάποιες μέρες του 1980, ο Πατήρ Βησσαρίων της Μονής Αγάθωνος βρέθηκε για λόγους ποιμαντικούς στο χωριό Κάτω Τιθορέα της Φθιώτιδος και φιλοξενήθηκε στο σπίτι της οικογένειας Ευαγγέλου και Ζωής Κωνσταντίνου.

Το δεύτερο βράδυ της φιλοξενίας σηκώθηκε η κυρία Ζωή γύρω στα μεσάνυχτα για κάποια ανάγκη της.Βγαίνοντας στον διάδρομο, παρατήρησε ότι από το δωμάτιο όπου αναπαυόταν ο πατήρ Βησσαρίων, έβγαινε φως.

Το σπίτι ήταν παλιάς κατασκευής, με πόρτες στα υπνοδωμάτια, στις οποίες υπήρχαν μικρά τζαμάκια, που τα κάλυπταν ομορφοκεντημένα κουρτινάκια.Κάποιο λοιπόν απ’αυτά ήταν τραβηγμένο και η νοικοκυρά του σπιτιού είδε να έρχεται ένα παράδοξο φως.Πλησίασε ασυναίσθητα και κοίταξε μέσα. Μαρμάρωσε από την έκπληξη!!

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία

ΕΥΧΗ , ΝΗΨΙΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑ

Κάποιος ιερομόναχος αυτοαποκαλούμενος “απελπισμένος” , στο βιβλίο “Νηπτική θεωρία” , διηγείται δήθεν για κάποιον άλλο, στην πραγματικότητα όμως για τον εαυτό του , ότι ήρθε, την ώρα που προσηύχετο με την Ευχούλα, με το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», σε έκστασι… και είδε ένα άπειρο πλήθος δαιμόνων-σαν την άμμο της θαλάσσης, – τόσοι πολλοί ήσαν- να του επιτίθενται γεμάτοι λύσσα.

Οι διαθέσεις τους ήσαν φονικές. Απ’ όλα τα μέρη , αγριεμένοι φοβερά, ωρμούσαν εναντίον του για να τον κατασπαράξουν…

Συνήλθε και έντρομος έτρεξε στην Εκκλησία.

-     Πού θα καταφύγω; Αναρωτήθηκε με τον λογισμό του. Πού αλλού, παρά στον φρικτό Γολγοθά, στην αγία Τράπεζα, όπου καθημερινά με δάκρυα και με συντριβή ιερουργώ τα πανάχραντα Μυστήρια, θα πέσω εκεί στα πόδια του Χριστού και της Παναγίας Μητρός Του.

Εὐχή καί πλάνη, μέρος β’

 

 ΕΥΧΗΚΑΙΠΛΑΝΗ

 μέρος β΄

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μέσα στήν φαντασία μας, μποροῦμε νά βάλουμε ὅ,τι καί ὅσα πράγματα θέλουμε. Ἔτσι μ᾿ αὐτή μπορεῖ νά σχηματίζουμε μέσα μας σχηματικά, φανταστικά εἴδωλα, ἀκόμη καί τήν εἰκόνα τοῦ Κυρίου. Ὁ νοῦς ὅμως ἔτσι πλανᾶται καί ἡ προσευχή καταντᾶ φανταστική καί σχηματική. Γι᾿ αὐτό καί ἡ προτροπή τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι: Ποτέ «μή σχηματίσῃς τό θεῖον ἐν σεαυτῷ προσευχόμενος» (Ὁσίου Νείλου τοῦ Ἀσκητοῦ, Περί προσευχῆς 153 κεφ. , Φιλοκαλία…, τ. Α΄, σελ. 226).

 Ἀκόμη καί ὅταν ἔχουμε ἁπλούς μετεωρισμούς καί ὁ νοῦς μας τρέχη πότε ἐδῶ καί πότε ἐκεῖ, ἀκόμη καί τότε εἶναι ἐπικίνδυνη ἡ προσευχή. Γιατί, ὅταν προσευχώμεθα, ὁ νοῦς πρέπει νά μένη ἀμετεώριστος, ἀσχημάτιστος, ἀφάνταστος, ἀνεικόνιστος, ἀνείδεος. Δηλαδή δέν πρέπει νά ἔχη φαντασίες μέσα του, εἰκόνες, ἰδέες, σκέψεις, περιπλανήσεις καί σχήματα, ἔστω κι ἄν αὐτά εἶναι ἀγαθά ἤ καί οὐράνια. Ἀφοῦ καί τά ἀγαθά καί τά οὐράνια εἶναι δῆθεν ἀγαθά καί δῆθεν οὐράνια, δηλαδή προθάλαμος τῆς φανταστικῆς προσευχῆς.

Εὐχή καί πλάνη,μέρος α’

ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗ
μέρος α΄
Ἡ ἐπιστροφή τοῦ νοῦ στήν καρδιά, κατά τόν ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη (Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτη, Περί θείων ὀνομάτων, P.G. 3,705), ὅπως ἀναφέραμε, ἀποτελεῖ μία κυκλική κίνησι τῆς ψυχῆς ἀπό τά ἔξω πράγματα πρός τόν ἑαυτό της, μέ τήν ὁποία ἡ ψυχή συγκεντρώνεται στόν ἑαυτό της καί ἐξασφαλίζεται ἀπό κάθε πλάνη.
Πῶς ὅμως γίνεται αὐτό;
Στήν “Φυλακή τῶν πέντε αἰσθήσεων” τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου (Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Συμβουλευτικόν ἐγχειρίδιον, περί φυλακῆς τῶν πέντε αἰσθήσεων, ἐκδ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος, Ἀθῆναι, σελ. 118), γίνεται λόγος εἰδικώτερα γιά κάποιο κράτημα τῆς ἀναπνοῆς. Ὁ νοῦς δέν ἔχει τήν ἀνάγκη τῆς ἀναπνοῆς, ἀλλά οἱ Πατέρες βρῆκαν τόν τρόπο αὐτό, γιά τούς ἀρχαρίους εἰδικά. Μέ τήν ἀναπνοή βοηθεῖται ὁ νοῦς, κατά κάποιον τρόπο, νά μπῆ στήν καρδιά ἤ μᾶλλον διευκολύνεται ὁ προσευχόμενος νά καταλάβη σέ ποιό ἀκριβῶς μέρος πρέπει νά κατεβάζη τόν νοῦ.

Εὐχή καί πόλεμος τοῦ διαβόλου

 

ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Ὅταν πολεμῆται ὁ ἐν μετανοία ἀγωνιζόμενος χριστιανός, ἀντιπαλεύει καί ἀντιμάχεται στίς προσβολές, πού δέχεται ἀπό τόν διάβολο. Καί ὅταν προσβάλλεται ἀπό τούς λογισμούς, ἀντιστέκεται μέ τό ἔργο τῆς Εὐχῆς, προφορικῆς καί νοερᾶς. Ὅταν, πάλι, πολιορκῆται ἀπό τίς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων, μέ ὁποιονδήποτε τρόπο, καί εἰδικώτερα ὅταν βομβαρδίζεται μανιακῶς μέσα του, ἐσωτερικά, καί ταράσσεται γιά τόν ἄλφα ἤ βῆτα λόγο, ἐπικαλεῖται σέ βοήθεια τό πῦρ ἐξ οὐρανοῦ, λέγοντας συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», διότι «ὁ Θεός ἡμῶν (ἐστί) πῦρ καταναλῖσκον» (Ἐβρ. Ιβ΄: 29) καί Αὐτός θά διαλύση τίς φάλαγγες τῶν δαιμόνων καί τούς ἀχυρώδεις, ἀκαθάρτους, πονηρούς, αἰσχρους καί βλάσφημους λογισμούς.Ὅπου πορεύεται κάποιος βασιλεύς, διώκονται οἱ ἐχθροί. Ἔτσι, ὅπου πηγαίνει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, φυγαδεύονται τῶν δαιμόνων οἱ φάλαγγες, καθότι «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων» (Φιλ. Β΄: 10), δηλαδή τῶν δαιμόνων.

Εὐχή καί μυστική ἕνωσις μέ τόν Θεό μέσα στήν καρδιά, μέρος β’ (τελευταῖο)

 

ΕΥΧΗΚΑΙΜΥΣΤΙΚΗΕΝΩΣΙΣΜΕΤΟΝΘΕΟΜΕΣΑΣΤΗΝΚΑΡΔΙΑ
μέρος β΄ (τελευταῖο)

  Τί εἶναι ἔκστασις;

Εἶναι μία ἀκατάληπτος καί ὑπέρλογος ἔξοδος.

 Ὅταν ὁ Κύριος κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό στήν γῆ γιά νά συναντήση τόν ἄνθρωπο, «ἐκένωσε ἑαυτόν», δηλαδή ἔκανε “ἔξοδο”, ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, χωρίς νά πάψη νά εἶναι καί τέλειος Θεός, μέ σκοπό ὡς Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός νά συναναστραφῆ μέ τό πλάσμα Του καί νά τοῦ δείξη τήν ἀγάπη Του μέχρι θυσίας, ἀποβλέποντας στήν σωτηρία του καί μόνο.

 Καί ὅταν ὁ νοῦς φεύγη ἀπό τόν ἑαυτό του καί μπαίνη μέσα στήν καρδιά, κάνει μιά ἔξοδο, κάνει μιά ἔκστασι. Ἀλλά ἔκστασι ἑκούσια, θεληματική. Καί ἡ σωστική Χάρις, πού ἀπορρέει ἀπό τήν Σταυρική θυσία τοῦ Κυρίου, κάνει ἕνα εἶδος ἐξόδου, περνᾶ μέσα ἀπό τό ἅγιο Βάπτισμα καί ἀπό τό ἅγιο Χρῖσμα καί συναντᾶ τόν νοῦ μέσα στήν καρδιά σέ μιά προσωπική συνάντησι. Ἀπ᾿ αὐτή τήν συνάντησι ἀρχίζει ἡ πνευματική Λατρεία, ὅπου τήν πρωτοβουλία τήν ἔχει ὁ Θεός. Αὐτή ἡ συνάντησις-ἕνωσις λέγεται Νοερά καρδιακή προσευχή!

Εὐχή καί μυστική ἕνωσις μέ τόν Θεό μέσα στήν καρδιά, μέρος α’

 

ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
μέρος α΄

  Πρίν ἀπό λίγο καιρό, μέ ἐπισκέφθηκε ἕνας ἐβδομηντάρης ἱερεύς ἀπό τήν ἐπαρχία καί μοῦ διηγήθηκε τά ἑξῆς, λαμβάνοντας τό θάρρος ἀπό τήν ἀνάγνωσι τοῦ βιβλίου “Ἐμπειρίες κατά τήν Θεία Λειτουργία”.

 Στά πρῶτα χρόνια τῆς ἱερατικῆς του διακονίας μετέβη στό Ἅγιον Ὄρος, γιά νά συναντήση τόν Πνευματικό του, πού διεκρίνετο γιά τήν θεοσέβειά του, τήν διάκρισι, τήν ταπείνωσι, τήν ἀγάπη, τήν ἁπλότητα καί τήν ἐν Χριστῷ σοφία. Ἔτσι, μαζί μέ τήν Ἐξομολόγησι, τῆς ὁποίας τήν ἀξία ὡς σωστικοῦ Μυστηρίου ἐβίωνε σέ βάθος, ἐνισχύετο καί πνευματικά ὄχι μόνο ἀπό τίς διακριτικές συμβουλές τοῦ Πνευματικοῦ, ἀλλά κυρίως ἀπό τήν κεχαριτωμένη παρουσία του. Ἐνῶ ταυτόχρονα κατενύσσετο καί ἀπό τήν “πνευματική αἰχμαλωσία” τῆς καρδιᾶς του, ὅπως τήν βίωνε, στό εὐλογημένο πρόσωπο τοῦ Γέροντός του.

Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέρος γ’

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
μέρος γ΄

  Ὅταν ὁ ἱερεύς εἰσέρχεται στόν ναό ἤ στό Ἅγιον Βῆμα, λέγει μυστικά, ἀπό μέσα του, ἤ ψιθυριστά: «Εἰσελεύσομαι, Κύριε, εἰς τόν οἶκον Σου (ἤ εἰς τό Ἅγιόν Σου Βῆμα) καί προσκυνήσω ἐν αὐτῷ τόν Πατέρα, τόν Υἱόν καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, τήν μία ἐν Τριάδι Θεότητα, ἐν φόβῳ Σου». Καί τότε, ἄν εἶναι ἕτοιμος, ἁγνός καί καθαρός καί τό θέλει κι ὁ Θεός, πληροῦται ἀπό τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οὐδέποτε ὅμως αὐτή ἡ προσωπική κατάστασις ἀποκαλύπτεται καί φανεροῦται στόν πλησίον. Εἶναι μιά ἐσωτερική ὑπόθεσις τῆς ψυχῆς τοῦ ἱερέως, τοῦ μέλλοντος νά λειτουργήση ἤ νά τελέση κάποια ἀκολουθία.

 Κι ἐσεῖς ὅμως ὅλοι, ὅταν εἰσέρχεσθε στόν ἱερό ναό καί παρακολουθῆτε τό μυστήριον τῆς Θείας Λειτουργίας μέ προσοχή καί Εὐχή εἴτε κοινωνήσετε εἴτε ὄχι, πρέπει μέσα στίς καρδιές σας νά στήνεται οὐράνιο λαμπρό πανηγύρι θείας εὐφροσύνης.

Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέρος β’

 μέρος β΄

Γνωρίζουμε πολύ καλά, ἀπό τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, πώς πίστις ἄεργος (δηλαδή πίστις χωρίς ἔργα) «νεκρά ἐστιν» (Ἰακ. Β΄: 26) ἀλλά καί «ἔργα ἄπιστα» (δηλαδή χωρίς πίστι) δέν λυτρώνουν οὔτε καί σώζουν τόν ἄνθρωπο. Μέ τήν λέξι “ἔργα” δέν ἐννοοῦμε ἁπλᾶ καί μόνον τίς ἐξωτερικές καλές πράξεις –ἀπό τίς ὁποῖες μποροῦμε νά κάνουμε πολλές– ἀλλά κυρίως τήν πνευματική ζωή, πού εἶναι καρπός τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Καί «καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐστιν ἀγάπη, χαρά εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. Ε΄: 22-23) καί ἀμέτρητες ἄλλες ἀρετές. Ἔτσι καταλαβαίνουμε πώς δέν μποροῦμε νά ζήσουμε «ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ» χωρίς τήν πραγματική πίστι. Οὔτε πάλι μποροῦμε νά πιστέψουμε πράγματικά στόν Ἰησοῦ Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του χωρίς τήν πνευματική ζωή.

Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,μέρος α΄

 

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

  Ὑπάρχει μιά προσωπική μαρτυρία τῆς ἀείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας, ἀπό τήν Πορταριά τοῦ Βόλου, πού τήν διηγεῖτο τακτικά. Τήν ἄκουσα κι ἐγώ, κάποτε, παρουσίᾳ καί ἄλλων χριστιανῶν, καί τήν καταγράφω:
Κάποια νεαρή κυρία εἶχε ὑποστῆ ἐγκεφαλικό ἐπεισόδιο, μέ ἀποτέλεσμα νά παραλύση τελείως ἀπό τήν μέση καί κάτω καί ἐλαφρά ἀπό τήν δεξιά της πλευρά. Τό μυαλό καί ἡ ὁμιλία της δέν πειράχθηκαν καθόλου.
Ἀπό τήν Γερόντισσα Μακρίνα, πρίν ἀπό χρόνια, εἶχε μάθει τήν Εὐχή, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», καί ἐπεκαλεῖτο συνεχῶς ὄχι μόνο τό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Ἔτσι, κατάκοιτη καί ἀκίνητη ὅπως ἦταν, μέ ἐλεύθερο τό ἀριστερό της χέρι, ἔκαμε συνέχεια κομποσχοῖνι στό ὄνομα τῆς Παναγίας, λέγοντας καί φωνάζοντας μέ πόνο καί θέρμη ψυχῆς: «Ὑπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι» ἤ «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον με» καί «Παναγία μου, σῶσε με, εἶμαι ἁμαρτωλή».

Εὐχή καί φωτισμός τοῦ νοῦ

 

ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΟΥ

   Πρίν ἀπό χρόνια, ἕνας ἀγωνιζόμενος πιστός χριστιανός, πού καλλιεργοῦσε τήν Εὐχή, ὅπως τήν διδάχθηκε ἀπό τόν Γέροντά του, ταξίδευε μέ λεωφορεῖο ἀπό Ἀθήνα γιά Θεσσαλονίκη.
Σέ μία εἰκοσάλεπτη στάσι τοῦ λεωφορείου στοῦ “Λεβέντη”, κατέβηκε καί στάθηκε στήν ρίζα ἑνός παρακειμένου δένδρου μέ πολλή σκιά καί συνέχισε νά λέγη νοερά, τήν Εὐχούλα «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», πρᾶγμα πού τό ἔκανε συνεχῶς καί σ᾿ ὅλο του τό ταξίδι.

Ξαφνικά…, καί χωρίς καμμιά προειδοποίησι, κατέβηκε καί εἰσῆλθε ὁ νοῦς μαζί μέ τήν Εὐχή στήν καρδιά του, μέ πλήρη τήν νοερά ἐνέργειά της. Καί τότε ἦλθε σέ ἔκστασι!… Ἦτο σάν νά χάθηκε…(Ὅταν ὁ προσευχόμενος νοῦς εἰσέρχεται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στό βυθό τῆς καρδίας, ἀλλοιώνει νοερά ἀλλά καί μέ ἱεροπρέπεια ὅλο τόν ψυχοσωματικό ἄνρωπο. Οἱ αἰσθήσεις μεταπλάθονται πνευματικά. Οἱ σκέψεις ἀπαλείφονται καί σιγοῦν. Τόο σῶμα ἀγγελοποιεῖται… καί ὅλες οἱ λειτουργίες του οὐρανοποιοῦνται. Ἔτσι καί σ᾿ αὐτό τόν χριστιανό, πού περιῆλθε σέ ἔκστασι.)

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία, μέρος γ’

 

Εἶναι ἄραγε ἁμαρτωλή αὐτή ἡ προσβολή;
Οἱ Πατέρες, πού μετῆλθαν στήν πρᾶξι τῆς ζωῆς τους τούς πνευματικούς τρόπους τῆς νήψεως, ὠνομάσθησαν ΝΗΠΤΙΚΟΙ καί ὅλοι τους ὤργωσαν μέ τό ἄροτρο τῆς συνεχοῦς μετανοίας «τάς ἀγόνους ἐρήμους» τῆς καρδιᾶς. Τίς πότισαν δέ καί τίς καθάρισαν ἀπό τά πάθη «ταῖς τῶν δακρύων τῶν ροαῖς». Καί μέ τήν ἀδιάλειπτη Νοερά καρδιακή προσευχή, τήν προσοχή καί νῆψι, μεγάλωσαν τό δένδρο τῆς ἀγάπης στίς καρδιές τους, τό πλήρωμα δηλαδή τῆς Χάριτος. Αὐτοῦ τοῦ ἀναιμάκτου μαρτυρίου -ἀγῶνος καρποί εἶναι, ὅπως τό ἔχουμε ἐπισημάνει:

• ἡ κάθαρσις,
• ὁ φωτισμός,
• ἡ ἀπάθεια,
• ὁ ἁγιασμός,
• ἡ θέωσις!

Λέγει λοιπόν ὁ Ἀββᾶς Φιλήμων ὅτι ἄνευ τῆς τελείας ἡσυχίας καί τοῦ πνεύματος τῆς ἀμεριμνησίας εἶναι ἀδύνατον νά ὐαρεστήση κανείς, ὅπως πρέπει, τόν Θεόν.