«Μυστήριον θεῖον ἡ πίστις εἰς τόν ἀνάδοχον Γέροντα»

Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης

«Μία φορά πάλιν ὅταν ἤμουν ἀρχάριος πέρασε ἕνας μοναχός ἀπό τά καλύβια μας καί μᾶς λέει:
“Ἄστε! ἦλθε ἐδῶ στήν σκήτην ἀπό τόν κόσμον ἕνας πνευματικός θεοφόρος”.
Μόλις τόν ἀκούω σκέφτηκα: “Βρέ, εὐκαιρία νά ὠφεληθοῦμε”. Τρέχω στόν Γέροντα.

• Γέροντα ἔχει εὐλογία νά γνωρίσω αὐτόν τόν θεοφόρον πνευματικόν νά ὠφεληθῶ;
• Ἅμα θέλεις, πήγαινε, μοῦ λέγει ὁ Γέροντας.

Δέν χάνω καιρόν· τρέχω καί τόν βρίσκω. Μά ἄκουσα τόσον ὡραῖα λόγια, τόσον ὡραῖες διδαχές, ὥστε μέ τόν λογισμό μου ἐδικαίωσα ἀπόλυτα τόν μοναχόν πού τόν ἐσύστησε.
Γυρνάω ἐνθουσιασμένος καί λέω στόν Γέροντα:

• Γέροντα, πολύ ὠφελήθηκα· πράγματι εἶναι θεοφόρος.

Ὁ Γέροντας κούνησε τό κεφάλι. Φεύγοντας, μοῦ λέει:

• Ἀπόψε μετά τήν ἀγρυπνίαν, νά περάσης ἀπό κοντά μου.

Πράγματι, πέρασα, ἀλλά αὐτήν τήν φορά σκυθρωπός καί μέ κατεβασμάνο κεφάλι. Ρωτᾶ ὁ Γέροντας.

• Γιά πές μου, πῶς πῆγε ἀπόψε ἡ ἀγρυπνία;

«Κλῖμαξ», ΛΟΓΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ Περί ὑπακοῆς

 

ΛΟΓΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ

(Διά τήν μακαρίαν καί ἀείμνηστον

ὑπακοήν)

 1. Προχωρώντας πρός τά ἐμπρός ὁ λόγος ἔφθασε ὁμαλά καί κανονικά στούς πύκτας καί ἀθλητάς τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὅπως πρίν ἀπό τόν καρπό ἀναφαίνεται τό ἄνθος, ἔτσι καί πρίν ἀπό τήν ὑπακοή προηγεῖται ἡ ξενιτεία, εἴτε τοῦ σώματος εἴτε τοῦ θελήματος. Μέ τίς δύο αὐτές ἀρετές, ὡσαν μέ χρυσές πτέρυγες ἀνέρχεται ἄκοπα στόν οὐρανό ἡ ὁσία ψυχή. Ἴσως μάλιστα γι᾿ αὐτό κάποιος πνευματοφόρος ἄνθρωπος νά ἔψαλλε: «Τίς δώσει μοι πτέρυγας ὡσεί περιστερᾶς, καί πετασθήσομαι»– μέ τήν πρᾶξι – «καί καταπαύσω»– μέ τήν θεωρία καί τήν ταπείνωσι;1.
2. Ἄν συμφωνῆτε καί σεῖς, δέν πρέπει οὔτε τό ἐξωτερικό σχῆμα τῶν ἀνδρείων αὐτῶν πολεμιστῶν νά παραβλέψωμε καί νά μή τό παρουσιάσωμε μέ πλήρη περιγραφή. Πῶς δηλαδή κρατοῦν γερά τήν ἀσπίδα τῆς πίστεως καί ἐμπιστοσύνης πρός τόν Θεόν καί τόν γυμναστή τους, καί μέ αὐτήν, θά ἐλέγαμε, ἀποκρούουν κάθε λογισμό ἀπιστίας ἤ μεταβάσεως καί ἀναχωρήσεως (ἀπό τή Μονή).

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» μέρος β΄ (τελευταῖο)

 

 ΟΜΙΛΙΑ ΚΕ΄

 Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

  Λέγει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σῦρος ὅτι, ὅταν ἐμεῖς προετοιμασθοῦμε κατά πάντα, ὑποχρεοῦται ὁ Θεός νά στείλη τήν Χάρι Του. Ἀλλά λέει καί τό ἄλλο:
«Ἐσύ, ὦ ἄνθρωπε, πρέπει νά ἑτοιμασθῆς· ἀλλά τοῦ Θεοῦ εἶναι, ἐάν θά σοῦ δώση, ἐάν θά ἐπιβλέψη νά σοῦ δώση τήν Χάρι Του. Πλήν ὅμως πρέπει ἐσύ ἀνθρωπίνως νά προετοιμασθῆς».
Γι᾿ αὐτό πολλές φορές προετοιμάζεται κατά πάντα ὁ ἄνθρωπος καί δέν βρίσκει στήν προσευχή ἰδιαίτερη χάρι. Συμβαίνει αὐτό, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, γιά νά τοῦ δώση τήν πεῖρα, ὅτι ὅταν θέλη ὁ Θεός θά τόν ἐπισκεφθῆ. Αὐτός πρέπει νά εἶναι ἕτοιμος, τό δοχεῖο του νά εἶναι ἄδειο, καθαρό, ἀνοιχτό καί νά περιμένη τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ νά τοῦ δοθῆ.
Ὅταν ὅμως τό δοχεῖο εἶναι ἀκάθαρτο κι ἀπό πάνω εἶναι κλειστό, καί νά θέλη ὁ Θεός νά στείλη ποῦ νά τήν βάλη τήν Χάρι Του;

«Ἡ Χριστομίμητος Ὑπακοή» μέρος β΄

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤ΄

     Ἔρχεται ὁ πειράζων, ἔρχεται ὁ κακοδαίμων καί μᾶς βάζει χίλια δύο πράγματα, νά μᾶς ἀπομακρύνη ἀπό τήν ὑπακοή. Πόση διαστροφή δέν μᾶς κάνει στούς λογισμούς, γιά νά μᾶς βγάλη ἀπό τήν σωστή θέσι τῆς ὑπακοῆς!

  Βλέπουμε καί στό βίο τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: Ὁ Ἅγιος Παΐσιος μέ τή μεγάλη τοῦ ἀρετή καί ἄσκησι εἶχε μεγάλη παρρησία στόν Χριστό μας καί ὁ Χριστός μας ὁ Κύριος συχνά τόν ἐπισκέπτετο.

  Σέ μία ἐπίσκεψι τοῦ Χριστοῦ μας, ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔπλυνε τά πόδια τοῦ Χριστοῦ μας, –κατά τρόπον βέβαια ἀπόρρητον– καί τό ἀπόπλυμα τό εἶχε σέ μία λεκάνη. Ἐν τῷ μεταξύ ἦρθε ἕνας ὑποτακτικός του μετά ἀπό κάποια ὑπακοή, ἀπό κάποιον κόπο, κουρασμένος καί ἱδρωμένος. Ἀφοῦ ἔβαλε μετάνοια στόν Ἅγιο Παΐσιο, τοῦ λέει ἐκεῖνος:

• Παιδί μου, πήγαινε στή λεκάνη, πού εἶναι ἐκεῖ καί πιές νερό, νά δροσιστῆς.

«Ἡ Χριστομίμητος Ὑπακοή» μέρος α΄

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤ΄

Εὐλογημένα μου παιδιά,

θά ὁμιλήσουμε διά τήν χριστομίμητον ὑπακοήν. Θά ξεκινήσουμε τόν λόγο ἀπό ἕνα ὠφελιμώτατο παράδειγμα ὑπακοῆς ἀπό τό Γεροντικό.

Διαβάζουμε ἐκεῖ, ὅτι ἦταν ἕνας Γέροντας, πνευματικός ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἕναν πολύ καλόν ὑποτακτικό. Ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα τῆς ὑπακοῆς του, ὁ Γέροντας αὐτός μετά τήν λῆξι τοῦ Ἀποδείπνου, τοῦ ἔλεγε μερικές συμβουλές καί τόν ἀπέλυε νά πάη νά ξεκουραστῆ, γιά νά σηκωθοῦν στόν Ὄρθρο, νά διαβάσουν τήν ἀκολουθία.

Μιά μέρα ἐνῷ ὁ ὑποτακτικός αὐτός διάβαζε τό Ἀπόδειπνο, ὁ Γέροντας νύσταξε καί κοιμήθηκε. Τελείωσε τό Ἀπόδειπνο καί ὁ Γέροντας συνέχισε νά κοιμᾶται. Ὁ ὑποτακτικός βλέποντας τόν Γέροντα νά ἔχη ἀποκοιμηθῆ ἀπό τόν κόπο τῆς ἡμέρας, δέν ἠθέλησε νά τόν ξυπνήση, γιά νά τόν ἀπολύση, ἀλλά ἔκανε ὑπομονή.

Ὁ διάβολος βλέποντας τήν καλή συνήθεια τοῦ ὑποτακτικοῦ νά παίρνη τήν εὐχή τοῦ Γέροντα καί ἔτσι νά ἀπολύεται γιά ξεκούρασι, θέλησε νά τοῦ τήν χαλάση καί τοῦ ψιθύριζε:

Ὁ ὑποτακτικός· τό χρέος του

 2 Ιανουαρίου 1946

«Πολλά σας έχω ειπεί, αδελφές• αλλά δεν έχω αρετήν δεν έχει ο λόγος μου δύναμιν δεν βλέπετε πάνω μου κανένα καλό και διά τούτο δεν μπορείτε να βάλετε πίστιν και να εφαρμόσετε τα λεγόμενά μου. Δεν πρέπει όμως να γίνεται έτσι∙ δεν σας συμφέρει να μην έχετε πίστιν εις τους λόγους μου∙ ο,τι σας ειπώ ευθύς με τον πρώτον λόγον να το εφαρμόζετε.

Εάν πας ως ασθενής εις τον ιατρόν και σου ειπή: « διά να σε θεραπεύσω πρέπει να σε σχίσω, να σε καύσω, να σε καυτηριάσω, να σου κάμω τούτο, η εκείνο». μήπως εξετάζης το πράγμα η μήπως το παραμελής; Εις τον σωματικόν ιατρόν δεν παραμελείς ούτε το ελάχιστον εις τον πνευματικόν ιατρόν διατί παραμελείς;

τώρα, θέλω να ειπώ και εγώ πως είμαι ιατρός! Θέλω να κάμω και εγώ ο ελεεινός τον πνευματικόν ιατρόν και να θεραπεύσω άλλους! Αλλά τι να κάμω; αν σιωπήσω, έλεγχος∙ αν ομιλήσω πάλι έλεγχος.