«Ἡ μετάνοια τοῦ ἁμαρτωλοῦ»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα 

Μιά μέρα ἐπισκέπτηκε τόν Γέροντα μία γυναίκα:

• Ὁ γιός μου πίνει, ἔχει ζωή ἁμαρτωλή καί ἐμένα μέ χτυπάει. Ὅλη τήν ἡμέρα κλαίω. Σᾶς παρακαλῶ παππούλη κάντε προσευχή γι᾿ αὐτόν.

• Νά εὐχαριστεῖς τόν Κύριο γι᾿ αὐτά πού σοῦ γίνονται.

• Γιατί παππούλη;

• Ἄν αὐτός ὁ γιός σου δέν ἔπινε, δέν θά πήγαινες στήν ἐκκλησία καί σέ μένα δέν θά ἐρχόσουν. Πήγαινε, νά προσεύχεσαι γιά τόν γιό σου – οὔτε ἕνα δάκρυ τῆς μητέρας δέν θά χαθεῖ. Ἡ προσευχή τῆς μητέρας ἔχει πολλή δύναμη. Ὁ γιός σου θά πεθάνει χριστιανός.

Ὅλα ἔγιναν ὅπως τό εἶπε ὁ Γέροντας. Ὁ γιός της ἀρρώστησε ἀπό καρκίνο καί πέθανε μέσα σέ λίγους μῆνες. Ἀλλά τί μετάνοια ἔδειξε! Δέν μποροῦσε κανείς νά τόν βλέπει χωρίς δάκρυα. Ἀπ᾿ ὅλους ζητοῦσε συγγνώμη καί ἔλεγε:

«Ἕξι ἡμέρες νά ἐργάζεσαι καί τήν ἕβδομη ἡμέρα στόν Κύριο καί Θεό σου»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα 

Σ᾿ ἕνα πνευματικό του παιδί πού λεγόταν Ἀλέξανδρος, ὁ Γέροντας ἔδωσε εὐλογία νά χτίσει ἕνα «ξενώνα» δηλαδή σπίτι γιά τήν φιλοξενία αὐτῶν πού ἔρχονταν στήν Βίριτσα γιά νά τόν δοῦν. Ὁ Ἀλέξανδρος ἔχτισε τό σπίτι. Ἀγόρασε καί μία ἀγελάδα. Μιά φορά ἔπρεπε νά φέρει σανό γιά τήν ἀγελάδα του γι᾿ αὐτό νοίκιασε ἕνα αὐτοκίνητο γιά τήν Κυριακή. Ἔπρεπε νά φύγει νωρίς τό πρωί καί αὐτό σήμαινε ὅτι δέν θά μποροῦσε νά πάει στήν ἐκκλησία. Ὁ Ἀλέξανδρος πῆγε στόν Γέροντα γιά νά πάρει τήν εὐλογία του.
Μπαίνει μέσα στό κελί καί ὁ πατήρ Σεραφείμ χωρίς νά τόν ρωτήσει τίποτα καί χωρίς νά τόν ἀκούσει τοῦ λέει:

• Ἀλέξανδρε, ἕξι ἡμέρες νά ἐργάζεσαι καί τήν ἕβδόμη ἡμέρα στόν Κύριο καί Θεό σου.

Ὁ Ἀλέξανδρος γύρισε στό σπίτι καί εἶπε στή γυναίκα του:

«Οἱ νύμφες τοῦ Χριστοῦ»

 

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα 

Ζοῦσαν στό Λένινγκραντ δύο ἀδελφές ἡ Βαλεντίνα καί ἡ Λυδία. Δέν εἶχαν γονεῖς καί ζοῦσαν στό σπίτι τῆς θείας τους πού λεγόταν Ματρώνα. Ἡ Βαλεντίνα ἀπό παιδί εἶχε ἀγαπήσει πολύ τήν ἐκκλησία καί συχνά πήγαινε στίς ἀκολουθίες. Τήν συνόδευε πάντα ἡ ξαδέλφη της ἡ Νίνα, ἡ ὁποία καί αὐτή δέν εἶχε γονεῖς. Ἡ Βαλεντίνα μέ τήν ξαδέλφη της ἤθελαν πολύ νά γίνουν μοναχές ἀλλά ἡ Ματρώνα δέν τούς ἔδινε εὐλογία. Ἀποφάσισαν νά ρωτήσουν τόν πατέρα Σεραφείμ. Γι᾿ αὐτό τό λόγο ἡ Ματρώνα πῆγε στήν Βίριτσα καί εἶπε ἐκεῖ στόν Γέροντα:

• Ἔχω στό σπίτι μου δύο παιδιά, δέν εἶναι δικά μου, εἶναι ὀρφανά καί ἐγώ τά μεγαλώνω. Εἶναι δύο ἀδελφές. Μία ἀπ᾿ αὐτές θέλει νά γίνει μοναχή. Καί ἡ ξαδέλφη της θέλει καί αὐτή νά γίνει μοναχή.
  

««Πολλές φορές γινόμαστε ἄρρωστοι ἐπειδή δέν προσευχόμαστε πρίν…….»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα 

Ὅταν ὁ πατήρ Σεραφείμ τελοῦσε εὐχέλαια καί ἁγιασμούς, μετά τό τέλος τῆς ἀκολουθίας, ἔκανε γιά ὅλους κοινό τραπέζι. Πρίν ἀρχίσει τό φαγητό ὁ Γέροντας μόνος του ἔκοβε τό ψωμί καί ἔδινε στόν καθένα ἀπό ἕνα κομμάτι. Ἐπίσης μαζί μέ τό ψωμί ἔδινε στόν καθένα ἀπό τρία κομμάτια ζάχαρι. Δίνοντάς τα στόν ἄνθρωπο τόν εὐλογοῦσε ταυτόχρονα. Στούς ἀρρώστους ὁ Γέροντας ἔδινε πρόσφορα τά ὁποῖα τρώγοντας οἱ ἄνθρωποι γίνονταν καλά.

Ὁ πατήρ Σεραφείμ ἔλεγε συχνά:

«Νουθεσίες τοῦ πατρός Σεραφείμ τῆς Βίριτσα»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα 

Ὁ Γέροντας ἔλεγε, ὅτι θά ἔλθει καιρός πού κοντά σέ κάθε πιστό θά εἶναι σαράντα ἄπιστοι καί θά τόν ἱκετεύουν νά τούς σώσει».

«Ὁ Κύριος μπορεῖ καί χίλια χρόνια νά περιμένει γιά νά σωθεῖ ἔστω καί ἕνας ἄνθρωπος γιά νά ἀναπληρωθεῖ ὁ ἀριθμός τῶν ἀγγέλων πού ἔπεσαν».

«Ὁ Κύριος ἔχει δύναμη νά ἀναδείξει τούς ἐργάτες ἄν ἐμεῖς θά Τόν παρακαλᾶμε. Ἄς προσευχόμαστε καί ἄς Τόν ἱκετεύουμε καί τότε ἀπό τίς πέτρες θά ἀναδείξει ὁ Κύριος τούς ἐκλεκτούς του».«Τουλάχιστον μιά φορά στή ζωή μας πρέπει ν᾿ ἀνάψουμε κερί γι᾿ αὐτούς πού προσβάλαμε, πού ἀπατήσαμε, πού κλέψαμε κάτι, πού χρωστούσαμε καί δέν ξεχρεώσαμε». 

«Θά γίνεις μοναχή»

Μία φορά επισκέφθηκε τον Γέροντα μία γυναίκα με την κόρη της οκτώ χρονών. Ο Γέροντας τους έδωσε καραμέλες και ένα πορτοκάλι. Πριν φύγουν τους είπε·
-Αν στο δρόμο σας συναντήσετε σκυλί και θέλει να σάς δαγκώσει διαβάστε το «Θεοτόκε Παρθένε» και το «Πάτερ ημών» και το σκυλί θα φύγει.
Πραγματικά, κοντά στο σπίτι τους, συνάντησαν ένα σκυλί πού ήθελε να τους δαγκώσει. Τότε το κορίτσι είπε στη μητέρα του·
-Μη φοβάσαι μαμά, θυμάσαι ότι ο παππούλης μάς είπε να διαβάσουμε ευχές!
Διάβασαν μαζί τις ευχές και το σκυλί έφυγε…
Την άλλη φορά πού το κορίτσι αυτό επισκέφθηκε τον Γέροντα εκείνος του έδωσε ένα κλαδί από ροδόδενδρο και του είπε· -Αυτό το κλαδί με τριαντάφυλλα είναι από την Παναγία, φύλαξέ το.Στο δρόμο τους προς το σπίτι επισκέφθηκαν κάποιους γνωστούς τους πού είχαν γιό άρρωστο.