Ἡ διαστροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

ΤΟΥ  ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΗ - ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ

ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ

Ἡ διαστροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

Δυστυχῶς, πολλοί νεοορθόδοξοι-μεταπατερικοί παρερμηνεύουν καί διαστρέφουν τόν Ἅγιο Πορφύριο, παρουσιάζοντάς τον ὡς χαλαρό, ἐπιεική, ἀνεκτικό στήν ἁμαρτία καί τά πάθη. «Ἡ Μεταπατερική Θεολογία», παρατηρεῖ ὁ Μοναχός Ἰωάννης, «ἐπείγεται νά φέρει νέα διαθήκη στόν κόσμο, τήν ἐπιλεγομένη τρίτη διαθήκη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου[1]. Θά εἶναι ἕνας νέοβαρλααμισμός πού θά στηρίζεται στίς ἀνθρωπιστικές ἐπιστῆμες, στόν στοχασμό καί στό συναίσθημα. Ἀπώτερο σκοπό θά ἔχει τήν ἀμνήστευση τῶν παθῶν, γιά νά γίνει τάχατες πιό σύγχρονο καί βατό τό Εὐαγγέλιο καί πιό χαρούμενη ἡ ζωή τῶν χριστιανῶν! Τούς κουράζει πρακτικά ὁ Σταυρός, ἡ θεραπευτική πρακτική τῶν παθῶν καί θέλουν ἀμνηστευτικές θεωρίες γιά τά πάθη, μέ ἐκκλησιαστικό περιτύλιγμα, προκειμένου νά παρηγορήσουν τήν συνείδησή τους. Τό ρωσικό σύνθημα «ἀγάπη καί ἐλευθερία» τούς βόλεψε πολύ γιά νά ἑδραιώσουν τήν «θεολογία τῶν παθῶν» πού πρεσβεύουν. Θέλουν ὅμως, κάπου νά στηρίξουν τίς θεωρίες τους γιά νά μή φαίνονται ἀποκεκομμένοι ἀπό τήν Παράδοση καί τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας. Βρῆκαν ἔτσι τόν Ἅγιο Πορφύριο ἐπειδή μιλοῦσε γιά τήν ἀγάπη ἀλλά ποιά ἀγάπη; Τήν χριστοειδή ἀγάπη πού εἶναι καρπός καί ἀποτέλεσμα μετανοίας, ἄσκησης καί σταυρικοῦ ἀγῶνα! Ὄχι ἀγαπολογία, ὄχι ἕναν ἰδεοληπτικό ἀγαπισμό, πού εἶναι στήν πράξη ἀναίρεση τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης... Καί στήν πράξη ὅλοι αὐτοί βιώνουν καί ἐξωτερικεύουν τά ἄκρως ἀντίθετα ἀπ' αὐτά πού θεωρητικά πρεσβεύουν. Μίσος, ἐκδίκηση, εἴρωνεία, περιφρόνηση, λυσσαλέα ἐπιθετικότητα σέ ὅσους τούς ἀμφισβητοῦν. Δικαιώνουν τήν κρητική μαντινάδα: «ὅλο γι' ἀγάπη μᾶς μιλοῦν καί μόνο μίσος βγάνουν καί νά ἐπιβουλεύονται αὐτό κυρίως κάνουν». Μήν παραξενεύεσθε γι' αὐτό. Τόσοι αἱρετικοί παρερμήνευσαν τά λόγια τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἀποστόλων, τόν Ἅγιο Πορφύριο θά ἀφήσουν;

Οἱ ὀδυνηρές συνέπειες τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων καί διαστροφῶν

Οἱ ὀδυνηρές συνέπειες τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων καί  διαστροφῶν

Τά ὀδυνηρά ἀποτελέσματα τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων - διαστροφῶν ἀφοροῦν ὄχι μόνο στήν ψυχή ἀλλά καί στό σῶμα, ὁδηγώντας στόν θάνατο τόν ἐπιτιθέμενο κατά τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας καί φυσιολογίας ἄνθρωπο. Πολλά περιστατικά, καθώς καί οἱ βίοι τῶν Ἁγίων μας, ἐπιβεβαιώνουν α) πόσο ὁ Θεός προστατεύει τούς ἁγνούς καί σώφρονες καί β) πόσο βδελύσσεται καί πατάσσει παιδαγωγικά τούς πορνεύοντας καί ἀνωμάλους.

«Ἕνας θεῖος μου», διηγεῖται ὁ σοφός π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, «ἦταν στρατιώτης στή Μ. Ἀσία. Ἡ ἐνοματία του ἦταν καμιά δεκαριά ἄντρες, πῆγαν σέ ἕνα τουρικικό πορνεῖο. Ὁ θεῖος μου δέν ἔκανε τίποτε, δηλαδή εἶχε τό φόβο τοῦ Θεοῦ, ὁ ἴδιος μοῦ τό ἔλεγε, δέν ἔκανε τίποτε, κάθησε ἥσυχα καί δέν ἐπόρνευσε. Μάλιστα ἔζησε κάπου 90 τόσα χρόνια, πῶς συνέπεσε, ὁ τελευταῖος πνευματικός -γιατί πάντα ἐξομολογεῖτο- ἐξομολογήθηκε σέ μένα ὁ θεῖος ὁ Χρῆστος! (συγκίνηση). Λοιπόν, ἀκοῦστε. Τήν ἄλλη μέρα ἔδωσαν μάχη μέ τούς Τούρκους. Ἐφονεύθησαν ὅλοι πλήν τοῦ θείου μου. Εἶχε τό σημεῖο!

Θέλετε πιό πολλά; Σᾶς παραπέμπω σέ ἐκείνη τήν πανωφέλιμη ἱστορία, διήγηση τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ ἀπό στρατιωτῶν, πού γιορτάζει στίς 24 Δεκεμβρίου. Ἀνοῖξτε τό συναξαριστή σας καί θά δεῖτε γι’ αὐτό τό στρατιώτη. Στρατιώτης ἦταν, τοῦ βυζαντινοῦ κράτους, ἐναντίον τῶν Βουλγάρων. Καί ὅμως, ἐπειδή ἀρνήθηκε νά κάνει τήν ἁμαρτία, ἦταν ὁ μόνος πού σώθηκε. Ὁ δέ ἑλληνικός στρατός, ὁ βυζαντινός στρατός, εἶχε ὑποστεῖ ἀπό τούς Βουλγάρους πανωλεθρία.

Γιατί σέ ἕνα πανδοχεῖο πού εἶχε πάει, ποιός ξέρει …, οἱ ἄλλοι στρατιῶτες, σοῦ λένε: «Δέν βαριέσαι, ὅ,τι βρῶ μπροστά μου … ». Ὁ Θεός νά φυλάξει! Τό λέω πολλές φορές στά νέα παιδιά μας: «Θέλεις νά σέ φυλάξει ὁ Θεός; Πρόσεξε δύο ἁμαρτήματα, τή βλασφημία τῶν Θείων καί τήν πορνεία, εἰδικά σέ πολεμική περίοδο». Προσέξτε πολύ, εἶναι δύo ἁμαρτήματα πού δέν ἀνέχεται ὁ Θεός.

Καί ἐκεῖ ἐκστρατεύουν, σταμάτησαν σέ ἕνα χάνι, ἐκεῖ ὁ Νικόλαος ἔφαγε μέ τόν πανδοχέα καί ἦρθε ἡ κόρη τοῦ πανδοχέα νά σερβίρει, ἡ ὁποία κοίταξε τό νεαρό στρατιώτη, τῆς ἄρεσε, καί μετά, ὅταν πῆγε νά κοιμηθεῖ, πῆγε στό δωμάτιό του, τοῦ κτύπησε τήν πόρτα, γιά νά κάνει ἁμαρτία. Τότε τῆς λέει: «Κοπέλα μου, δέ λυπᾶσαι πρῶτα-πρῶτα τή δική σου παρθενία, ὕστερα δέ λυπᾶσαι ἐμένα, πού πηγαίνω στόν πόλεμο καί ὁ Θεός δέ θά μέ φυλάξει, ἄν πορνεύσω;». Πράγματι, τό κατενόησε καί ἔφυγε. Εἶχαν μείνει καί τό δεύτερο βράδυ. Καί ξαναπῆγε, γιατί νικήθηκε ἀπό τόν πονηρό. Τή δεύτερη φορά ὁ Ὄσιος Νικόλαος τήν ἔδιωξε: «Φύγε ἀπό ‘δῶ!», κατά τό: «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ!».

Ἡ συκοφάντηση τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου ἀπό τούς μεταπατερικούς

Ἡ συκοφάντηση τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

ἀπό τούς μεταπατερικούς

Οἱ νεοορθόδοξοι καί οἱ διάδοχοί τους μεταπατερικοί ὑποτιμοῦν, παρερμηνεύουν, διαστρέφουν καί ὑβρίζουν τούς Ἁγίους Πατέρες, παλαιότερους καί σύγχρονους. Οἱ μεταπατερικοί ἀπαξιώνουν ἐπίσης τήν ἠθική καθαρότητα, τήν ἄσκηση, τήν νηστεία, τήν συζυγική καί τήν γενικότερη ἐγκράτεια, τούς ἱερούς κανόνες, τήν καταπολέμηση τῶν σαρκικῶν ἡδονῶν. Δέν θέλουν νά ἀκούγεται κἄν ἡ λέξη διάβολος, οὔτε ἡ λέξη ἁμαρτία, οὔτε ἡ λέξη μετάνοια. «Kηρύσσουν», ὅπως δίδασκε ὁ Ὅσιος Ἀναστάσιος, «τήν χαρά τῆς Ἐκκλησίας, τό βίωμα τῆς Ἀναστάσεως ἀποκομμένο ἀπό τήν ἄσκηση καί τόν σταυρό. Τά δάκρυα τῆς μετανοίας, τό κήρυγμα τῆς μωρίας τοῦ σταυροῦ, ἡ πτωχεία τῶν ἁλιέων, ἡ ἐγκράτεια τῶν ἀναγεννημένων δέν εἶναι κομμένα καί ραμμένα στά μέτρα τους. Ἀπεχθάνονται τήν ἄσκηση, γιατί δέν τρέφει τά πάθη ἀλλά τά σκοτώνει. Θέλουν μέ ἐκκλησιαστικό μανδύα νά περικαλύψουν τόν μουσουλμανικό εὐδαιμονισμό πού πρακτικά ἐνστερνίζονται καί ὀνόμασαν τήν κάθε αἰσθησιακή ἀπόλαυση «ἀναστάσιμη χαρά τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ χαρά τῶν Ἁγίων εἶναι καρπός τοῦ σταυροῦ. Αὐτό λέει καί ὁ Γέρων Πορφύριος, τόν ὁποῖο ἐπικαλοῦνται καί βλασφημοῦν μέ τόν τρόπο τους...»[1].

Οἱ μεταπατερικοί, ὅπως ἐπισημαίνει ἀνωτέρω ὁ ἐξαγιασμένος Γέρων Ἀναστάσιος, δέν διστάζουν νά παρερμηνεύουν-συκοφαντοῦν ἀκόμη καί τόν ὀρθοδοξότατο καί πατερικότατο Ἅγιο Πορφύριο, ἐμφανίζοντάς τον ὡς τάχα χαλαρό, τόσο στά ἠθικά θέματα, ὅσο καί στά θέματα τῆς πίστεως. Διακηρύσσουν, εἴτε φανερά εἴτε συσκιασμένα, ὅτι ὁ γάμος ἔχει ἀπόλυτη ἐλευθερία στίς σαρκικές σχέσεις καί ὅτι τάχα ὁ Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος, ἀντιτασσόμενος στούς Ἁγίους Πατέρες, ἐπικύρωνε αὐτή τήν θέση!

Ὁ διάβολος ὑπάρχει καί πλανᾶ μέσῳ τῶν θρησκειῶν. Τόν νικοῦμε μόνον διά τοῦ Χριστοῦ

Ὁ διάβολος ὑπάρχει καί πλανᾶ μέσῳ τῶν θρησκειῶν.

Τόν νικοῦμε μόνον διά τοῦ Χριστοῦ

Ἐγώ ἔχω κάνει στήν ἔρημο. Ἔχω ἀγωνιστεῖ. Ἔχω νηστεῖες, κακουχίες, ἀγρυπνίες, γυμνότητα, μέ παλιόρουχα... Καί ὅλα αὐτά, γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Καί ζοῦσα μέσα σέ ἁγίους ἀνθρώπους, άλλά Ὀρθόδοξους Χριστιανούς! Κατάλαβες; Δέν μπορῶ. Ἐγώ ἔχω καταλάβει τήν Ὀρθοδοξία. Ἔτσι εἶναι! Καί διάβολος ὑπάρχει καί ὅλα, ὅπως τά γράφει ἡ Γραφή, ὑπάρχουν. Καί διάβολος καί κόλαση καί ὅλα! Ὅμως, τί ὡραῖα πού τά τοποθετεῖ. Καί πῶς ἱκανοποιεῖται καί αὐτό τό αἴσθημα τῆς δικαιοσύνης πού λέμε, ἰδιότης τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ; Νά δεῖς ὅτι πιστεύουμε στόν διάβολο. Λένε ὅτι ὑπάρχει διάβολος. Καί ὄντως ὑπάρχει. Εἶναι τό ἀντίθετο πνεῦμα. Λοιπόν, καί τί κάνει ἡ θρησκεία μας; Ἔρχεται... Μέ ἀκοῦς; Ἔρχεται καί ὅταν διαβάσεις τήν Γραφή καί λέει ὅτι: «Παιδιά μου, προσέχετε! Πρέπει νά φροντίσουμε νά προσκολληθοῦμε στόν Χριστό καί νά γίνουμε Ἅγιοι. Καί νά μποῦμε μέσα στήν Ἐκκλησία Του. Καί ὅλοι μέσα στήν Ἐκκλησία Του νά γίνουμε ἕνα σῶμα. Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Καί ὅταν αὐτό κατορθώσουμε, τότε γιά μᾶς πού τό κατορθώσαμε νά μποῦμε στήν Ἐκκλησία, δέν ὑπάρχει (γιά μᾶς) οὔτε θάνατος οὔτε κόλαση οὔτε διάβολος. Τό λέει μέσα στό Εὐαγγέλιο.

Μόνη ἀληθινή Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη

Μόνη ἀληθινή Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη

Σύμφωνα μέ τόν Ὅσιο Γέροντα Πορφύριο, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή Ἐκκλησία. Σ’ αὐτήν καί μόνο ὑπάρχει ἡ σωτηρία. Μόνο ὅποιος ἐντάσσεται σ’ αὐτήν ὡς πιστός καί παραμένει ἐνεργά πιστός τηρητής τῶν θείων ἐντολῶν σώζεται.

Ὁ Ἅγιος ἦταν ἐναντίον τῶν κάθε εἴδους αἱρέσεων καί δοξασιῶν. Ἀντιστεκόταν καί ἀπέρριπτε τίς διδασκαλίες τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Πανθρησκείας. Δέν δεχόταν τήν θεωρία ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ἁπλῶς διαφορετικά «μονοπάτια» (σύμφωνα μέ τήν νεοεποχίτικη ὁρολογία), πού ὁδηγοῦν στόν ἕναν Θεό.

«... Ἐμεῖς ἐδῶ οἱ Ἕλληνες», ἔλεγε, «ἔχομε μία θρησκεία, εἴμαστε χριστιανοί... Ὅμως ... Καί ἀπό μᾶς τούς Ἕλληνες, τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς, γίνανε καί ἄθεοι καί ξέρω κι ἐγώ. Μόνο ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ ἑνώνει καί πρέπει νά προσευχόμαστε νά ἔρθουνε ὅλοι σ’ αὐτή τήν θρησκεία καί ἔτσι θά γίνει ἡ ἕνωσις.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου γιά τήν Πανθρησκεία καί τήν Νέα Ἐποχή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Ὁ Ὅσιος Πορφύριος ἦταν ἀληθινά βιβλικός καί ἁγιο-Πατερικός. Ἦταν πάντοτε «ἑπόμενος τοῖς ἁγίοις Πατράσι»¹, διότι ἦταν φορέας τοῦ ἰδίου μέ αὐτούς πνεύματος, δηλαδή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας καί πάντοτε διδάσκει τά αὐτά στούς γνήσιους φορεῖς Του. Οἱ διδασκαλίες τῆς Νέας Ἐποχῆς, ὡς κηρύγματα τοῦ πονηροῦ πνεύματος, εὕρισκαν, βρίσκουν καί θά βρίσκουν πάντοτε ἀντίθετους τούς χορούς τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίων Προφητῶν, Ἀποστόλων, Πατέρων καί Διδασκάλων τῆς Μίας καί Μοναδικῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας πού δέν εἶναι ἄλλη παρά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Τό περιεχόμενο τῆς ἄσκησης - Ἡ νηστεία

Τό περιεχόμενο τῆς ἄσκησης - Ἡ νηστεία

Ἡ ἄσκηση, σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Πορφύριο, περιλαμβάνει τίς μετάνοιες, τίς ἀγρυπνίες, τήν ἐνθουσιαστική χειρωνακτική ἐργασία καί τίς διάφορες ἄλλες κακοπάθειες¹. Μία ἀπό τίς κύριες συνιστῶσες τῆς ἄσκησης εἶναι ἡ ἐγκράτεια στό φαγητό, ἡ νηστεία.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος πολλές φορές ἐπισήμαινε τίς πολύ μεγάλες ὠφέλειες τῆς νηστείας. Τήν θεωροῦσε ἀπαραίτητη. Ἡ νηστεία συμβάλλει ἀποφασιστικά στήν πνευματική ὑγεία, διότι λεπταίνει τόν νοῦ, ἀφοῦ «παχεῖα γαστήρ λεπτόν οὐ τίκτει νόον»². Ἐπίσης, χαρίζει σωματική ὑγεία. Δανείζεται ὁ Ὅσιος τήν διδασκαλία του ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι μᾶς διδάσκουν νά ἀποφεύγουμε τά δυσκολοχώνευτα, παχέα καί λιπαρά φαγητά. Αὐτά, ὅπως λ.χ. τό κρέας, βλάπτουν τό σῶμα καί τήν ψυχή³. Ὠφελοῦν, ἔλεγε ὁ Ὅσιος, τά χόρτα, τά λαχανικά καί προπάντων ἡ ἁγία ζωή.

Ἐν Χριστῷ ἀγάπη ἤ μεταπατερική ἀγαπολογία

Σύν Θεῷ καί μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου καί πάντων τῶν Ἁγίων ὁλοκληρώθηκε καί κυκλοφορήθηκε τό νέο μας βιβλίο:

ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ ΑΓΑΠΗ Ή ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ; Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀπαντᾶ..., 

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου