«Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί πῶς θά τήν διαφυλάξουμε», Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί πῶς θά τήν διαφυλάξουμε»

Ὁμιλία στίς 09-01-2010

 Δέν ἔχει περάσει ἀκόμα ἡ περίοδος κατά τήν ὁποία γιορτάζουμε τό μεγάλο γεγονός τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι γνωρίζουμε ὄτι οἱ Δεσποτικές ἑορτές, δηλαδή οἰ ἑορτές πού σχετίζονται μέ τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δέν γιορτάζονται μία μέρα μόνο ἀλλά ἀρκετές. Ἀκόμα λοιπόν εἴμαστε στήν περίοδο πού γιορτάζουμε τά Θεοφάνεια καί σκέφτηκα μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ νά ποῦμε λίγα λόγια γιά τό μεγάλο μυστήριο τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος.

Τό Βάπτισμα ἄρχισε γιά μᾶς μέ τήν Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ μας. Ὁ Χριστός μας δέν εἶχε ἀνάγκη νά βαπτιστεῖ, γιατί βέβαια ἦταν ἀναμάρτητος. Δέν εἶχε οὔτε τό προπατορικό, οὔτε κανένα ἄλλο ἁμάρτημα. Τό ἔκανε ὅμως γιά μᾶς, ὥστε τό δικό Του βάπτισμα νά γίνει ἡ ἀπαρχή τοῦ δικοῦ μας Βαπτίσματος καί τό δικό του Χρίσμα ἡ ἀπαρχή του δικοῦ μας Χρίσματος. Τό Βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ μας ἦταν ἡ βύθισή Του μέσα στά νερά τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ καί τό Χρίσμα φανερώθηκε μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό Ὁποῖο κάθησε πάνω Του.

Σέ αὐτό τό ἁγιασμένο νερό βυθιζόμαστε κι ἐμεῖς ὅταν βαπτιζόμαστε καί γινόμαστε καινούριοι. Ὅπως λέει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «καινή κτίσις» (Β΄Κορ. 5,17), δηλαδή καινούρια δημιουργία. Μποροῦμε νά τολμήσουμε νά ποῦμε, ὅτι οἱ ἄνθρωποι πού εἴμαστε βαπτισμένοι, εἴμαστε ἄλλου γένους ἄνθρωποι. Αὐτό δέν εἶναι ρατσισμός, οὔτε ὑπερηφάνεια νά τό λέμε, εἶναι ἡ ἀλήθεια. Δέν εἶναι ὑπερηφάνεια, ὅταν λέμε τήν ἀλήθεια.

Γιατί θά ἀναστηθοῦν καί ὅσοι δέν ἔχουν βαπτισθεῖ !

 Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας – »Η Εν Χριστώ Ζωή» – Λόγος Β’ – Περί του Αγίου Βαπτίσματος -  »51- 56» – Ιερόν Ησυχαστήριον »Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης

 51. Άξιο όμως θαυμασμού είναι και το εξής : Όχι μόνο οι βαπτισμένοι αλλά και όσοι δεν προετοιμάσθηκαν για την αθάνατο ζωή διά της δυνάμεως των Μυστηρίων και όλοι γενικά οι άνθρωποι θα επανακτήσουν τα αγέραστα σώματά τους και θα αναστηθούν άφθαρτοι. Είναι όντως θαυμαστό που και ακόμη και όσοι δεν έλαβαν το  βάπτισμα, διά του οποίου γινόμαστε κοινωνοί του ζωοποιού θανάτου του Χτιστού, θα γίνουν μέτοχοι της αναστάσεως, την οποία μόνον ο θάνατος του Χριστού εισήγαγε στον κόσμο. Αφού απέφυγαν τον ιατρό και δεν δέχθηκαν την βοήθειά Του και πέταξαν το μοναδικό φάρμακο, τι είναι αυτό που θα τους εξασφαλίσει την αθανασία; Φαίνεται λογικό να συμβαίνει ένα από τα δύο : Ή όλοι οι άνθρωποι θα απολαμβάνουμε όλα τα αγαθά που μας χάρισε ο Χριστός με το θάνατό Του, δηλαδή θα συναναστηθούμε και θα ζούμε μαζί Του και θα συμβασιλεύουμε  και θα μετέχουμε στην μέλλουσα μακαριότητα – εφόσον βέβαια  δεν χρειάζεται να συνεισφέρουμε κάτι – ή, αν είναι αναγκαία και κάποια συνεισφορά, δεν θα αναστηθούν όσοι δεν πίστευσαν στον Σωτήρα.

Περί Θείου Βαπτίσματος & μετανοίας ἀπό τόν Βαπτιστή καί Πρόδρομο Ἰωάννη (ἀπόσπασμα ὁμιλίας ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ)

ΠΕΡΙ ΘΕΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ & ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΠΤΙΣΤΗ και ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΙΩΑΝΝΗ
(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ)

Η μετάνοια και αρχή είναι και μεσότης και τέλος της διαγωγής των Χριστιανών. Γι’ αυτό και ζητείται και χρεωστείται τόσο προ του βαπτίσματος όσο και κατά το άγιο βάπτισμα, καθώς και μετά το άγιο βάπτισμα.
Ζητείται η μετάνοια από μας με λόγο κατά το θείο βάπτισμα με τις ερωταποκρίσεις για την απέναντι στο Θεό αγαθή συνείδηση, καθώς και συμφωνία και υπόσχεση θεάρεστης ζωής και θεοφιλούς βίου. Διότι αφού πιστεύσαμε, συντασσόμαστε με τον αγαθό και φιλάγαθο Χριστό, απομακρυνόμενοι από το πονηρό και παμπόνηρο εχθρό.
Ερωτώμενοι οι ίδιοι ή δια των αναδόχων, όπως γίνεται στα βαπτιζόμενα νήπια, αφού πιστεύσαμε, δεχθήκαμε εσωτερικά και συμφωνήσαμε στη διάνοια. Και δεχόμαστε τη σωτηρία δια του λουτρού της παλιγγενεσίας.
Επειδή δε στο Θείο αυτό λουτρό οι περισσότεροι είναι νήπιοι και δεν αντιλαμβάνονται τη δύναμη του μυστηρίου, ας τη φανερώσωμε.

Ἡ ἐνσωμάτωσις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν Ἐκκλησίαν

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14^ο. Η ενσωμάτωσις του ανθρώπου εις την Εκκλησίαν

1. Η άνωθεν γέννησις

Εις την συνομιλίαν Του με τον Νικόδημον ο Χριστός είπεν, ότι δια να γίνη κανείς μέτοχος της Βασιλείας του Θεού πρέπει να γεννηθή «άνωθεν» (Ιωάννης 3,3).

Ο Νικόδημος δε ημπόρεσε να κατανόηση τον λόγον του Χριστού και τον ηρώτησε:

« Πώς ημπορεί να γεννηθή ένας άνθρωπος όταν είναι γέρων; μήπως ημπορεί να εισέλθη δια δευτέραν φοράν εις την κοιλίαν της μητέρας του;

Ο Χριστός του απεκρίθη:

Αλήθεια, αλήθεια σου λέγω, εάν δεν γεννηθή κανείς από νερό και πνεύμα, δεν ημπορεί να εισαχθή εις την Βασιλείαν του Θεού. Εκείνο το οποίον έχει γεννηθή από την σάρκα είναι σαρξ και εκείνο το οποίον έχει γεννηθή από πνεύμα είναι πνεύμα. Μη σου φαίνεται περίεργον διότι σου είπον ότι πρέπει να γεννηθήτε άνωθεν» (Ιωάννης 3,4-7. Παράβαλλε Και Ιωάννης 1,12-13).

Η άνωθεν γέννησις δια την οποίαν ομιλε! ο Χριστός, είναι το «λουτρόν της παλιγγενεσίας και ανακαινώσεως» (Τίτ. 3,5), δηλαδή το άγιον Βάπτισμα εις το όνομα της Αγίας Τριάδος.

«Τι πρέπει να κάμωμεν, άνδρες αδελφοί;»

Σώζονται, ἄραγε, αὐτοί πού δέν εἶναι βαπτισμένοι;

 

ΣΩΖΟΝΤΑΙ, ΑΡΑΓΕ,

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟΙ;

   Όταν κάποτε επισκέφθηκα τις σπηλιές του Αγίου Όρους, κάποια φορά συνάντησα έναν ασκητή με τον οποίο κάθησα να συζητήσω και να ρωτήσω κά­ποια πράγματα… Τον ερώτησα λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα, αν σώζονται αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι… Κι εκείνος μου είπε:
«Θα σου πω, παιδί μου, τι συνέβη κάποτε, στην Μ. Ασία… Ζούσε, κάποτε, εκεί ένας Τούρκος ο οποίος αγαπούσε πολύ τους Χριστιανούς. Βοηθούσε πάρα πολύ την εκκλησία. Βοήθησε μάλιστα να γίνει κι ένα μοναστήρι…Όπου υπήρ­χε φτωχός, αυτός έτρεχε και βοηθούσε…
Αλλά, ενώ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος -κι απ’ τους Χριστιανούς καλύτερος- δεν είχε βαπτιστεί· δεν είχε αποφασίσει να βαπτιστεί! Το άφηνε για αργότερα…
Κάποια φορά, όμως, πέθανε.