Ἡ ἀληθινή μας πατρίς.β’μέρος

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26^ο.Ἡ ἀληθινή μας πατρίς

 6. Η προσωπική ύπαρξις μετά θάνατον

Είναι ανάγκη να υπογραμμίσωμεν, ακόμη, περισσότερον την πίστιν μας εις την προσωπικήν ύπαρξιν του ανθρώπου μετά θάνατον, διότι υπάρχουν οι αιρετικοί, οι οποίοι νοθεύουν την γραφικήν διδασκαλίαν. Μερικοί από αυτούς διακηρύττουν, ότι ο άνθρωπος εξαφανίζεται μετά θάνατον. Άλλοι, πάλιν, διδάσκουν, ότι η ψυχή του ανθρώπου χάνει μετά θάνατον την προσωπικήν της ύπαρξιν.

Καθώς είδομεν, εις την Παλαιάν Διαθήκην έχομεν σαφείς μαρτυρίας της ζωής μετά θάνατον εις την προσωπικήν της μορφήν. Αι μαρτυρίαι όμως αύται δεν είναι αι μόναι.

Όταν η Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται εις τον θάνατον του Αβραάμ (Γεν. 25,8), του Ισαάκ (Γεν. 35,29), του Ιακώβ (Γένεση 49,33), λέγει χαρακτηριστικώς ότι «προσετέθησαν» προς τον λαόν αυτών η «προς το γένος» αυτών (Παράβαλλε Και Αριθμοί 20,24. 27,13. 31,2). Ο Βασιλεύς Σαούλ ομιλε! με το πνεύμα του προφήτου Σαμουήλ (Α’ Βασιλ. 28,15). Ο προφήτης Ηλίας προσεύχεται να «επιστρέψη» η ψυχή του νεκρού παιδιού της χήρας της Σαρεπτά (Γ’ Βασιλ. 17,21-22). Ο ίδιος προφήτης παρακαλεί τον Θεόν να παραλαβή την ψυχήν του (Γ’ Βασιλ. 19,4).

Εις τας Παροιμίας αναφέρεται:

Τό λειτουργικόν ἔτος

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28^ο. Τό λειτουργικόν ἔτος

1. Η ογδόη ημέρα

«Και είδεν ο Θεός όλα όσα εδημιούργησε και είδεν ότι ήσαν καλά λίαν. Και έγινε εσπέρα και έγινε πρωί, ημέρα έκτη… Και ευλόγησεν ο Θεός την ημέραν την εβδόμην και ηγίασεν αυτήν, διότι κατ’ αυτήν κατέπαυσε την δημιουργίαν των έργων του, τα οποία ήρχισε να δημιουργή» (Γεν. 1,31. 2,3).

Με τον τρόπον αυτόν ο άνθρωπος καλείται από τον Θεόν να αγιάση και αυτός την ημέραν την εβδόμην και να συμμετάσχη εις την χαράν δια την ωραιότητα της δημιουργίας.

Όμως, ο κόσμος αυτός έπεσεν εις την αμαρτίαν και η ωραιότης του αχρειώθηκε. Συνεπώς, δεν ημπορούσαν η εβδόμη ημέρα να παραμείνη ημέρα χαράς δια την ωραιότητα της δημιουργίας. Ο άνθρωπος και ολόκληρος ο κόσμος έζη πλέον εις τον χρόνον της λύπης και της εξορίας (Γένεση 3,16-24).

Ἡ ἀληθινή μας πατρίς.α’μέρος

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26^ο.Ἡ ἀληθινή μας πατρίς

1. Πάροικοι και παρεπίδημοι

Ο άνθρωπος ζη μετά την πτώσιν μακράν της πατρικής οικίας, εις την ξενιτειάν. Η Αγία Γραφή τον χαρακτηρίζει «πάροικον» και «παρεπίδημον» (Γεν. 23,4. Λευϊτ. 25,23. Α’ Παραλειπομένων 29,15. Ψαλμοί 38,13. Α’ Πέτρ. 1,1). Τούτο, διότι η αληθινή του πατρίς είναι η αγάπη του Τριαδικού Θεού. Από αυτήν εξέπεσε μέσω του Αδάμ και εις αυτήν επιστρέφει μέσω του Χριστού, δια να ζήση και πάλιν την πληρότητα της εις την Βασιλείαν του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Με το ιερόν βάπτισμα γινόμεθα μέλη της «Εκκλησίας των πρωτοτόκων οι οποίοι είναι γραμμένοι εις τον ουρανόν» (Εβραίους 12,23), «συμπολίται των Αγίων και οικείοι του Θεού». Τούτο διότι οικοδομούμεθα «επάνω εις το θεμέλιον των Αποστόλων και των Προφητών, του οποίου ο Ιησούς Χριστός είναι ακρογωνιαίος λίθος, επάνω εις τον οποίον συναρμολογείται η όλη οικοδομή και αυξάνει εις ναόν άγιον εν Κυρίω» (Εφ. 2,19-21).

Ἡ μεταμόρφωσις τοῦ κόσμου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25^ο. Ἡ μεταμόρφωσις τοῦ κόσμου

1. Ο κόσμος των παθών και της αμαρτίας

Η Αγία Γραφή κάμνει πολλάς φοράς λόγον δια τον κόσμον και αναφέρεται εις την κατάστασιν η οποία διεμορφώθη μετά από την πτώσιν του ανθρώπου και την καταστροφή της αρμονίας του κόσμου.

«Ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται», ολόκληρος, δηλαδή, ο κόσμος ευρίσκεται υπό την εξουσίαν του πονηρού (Α’ Ιωάννης 5,19. Παράβαλλε Ιωάννης 12,31. 14,30. 16,11). Ακόμη και εις την προσωπικήν ζωήν του κάθε πιστού παρουσιάζεται η αντίθεσις μεταξύ του κόσμου της «σαρκός» και του κόσμου του «πνεύματος» (Ρωμαίους 8,1-13).

«Βλέπω άλλον νόμον εις τα μέλη μου», λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ο οποίος αντιστρατεύεται εις τον νόμον του λογικού μου και με αιχμαλωτίζει δια του νόμου της αμαρτίας η οποία υπάρχει εις τα μέλη μου. Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! Ποιος θα με ελευθέρωση από το σώμα τούτο του θανάτου; ευχαριστώ τον Θεόν, δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας» (Ρωμαίους 7,23-25).

Ὁ Τίμιος Σταυρός

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24^ο. Ὁ Τίμιος Σταυρός

 1. Η προτύπωσις του Σταυρού εις την Παλαιάν Διαθήκην

Η Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά, καθώς γνωρίζομεν, ιδιαιτέρως τον τίμιον σταυρόν, τον οποίον ανακαλύπτει και εις αυτήν ακόμη την Παλαιάν Διαθήκην.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν σταματούν εις την προεικόνισιν του Χριστού με τον Αδάμ και της Παρθένου Μαρίας με την Εύα. Φέρουν το ξύλον του παραδείσου, το οποίον έγινε το σύμβολον της καταστροφής, εις συσχέτισιν με το ξύλον του ζωοποιού σταυρού, το οποίον είναι το σύμβολον της νίκης κατά του όφεως.

Η ζωοποιός δύναμις του Σταυρού παρουσιάζεται, ακόμη, με την ράβδον του Μωυσέως, η οποία μεταβάλλει το πικρόν ύδωρ εις γλυκύ (Έξοδ. 15,25). Η Αγία Γραφή σημειώνει, ακόμη, Ότι «το πικρόν ύδωρ έγινε γλυκύ με ένα ξύλον δια να φανή τοιουτοτρόπως η δύναμις του» (Σοφ. Σειρ. 38,5).

Αἱ Ἅγιαι Εἰκόνες

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23^ο. Αἱ Ἅγιαι Εἰκόνες

 1. Η απαγόρευσις της Παλαιάς Διαθήκης

Είναι γνωστόν, ότι εις την Παλαιάν Διαθήκην απαγορεύεται απολύτως η κατασκευή και η λατρεία ειδώλων:

«Δεν θα κατασκευάσης ποτέ δια τον εαυτόν σου είδωλον ούτε εικόνα από όσα υπάρχουν εις τον ουρανόν άνω, όσα εις την γην και όσα εις τα ύδατα κάτω από την γην. Δεν θα προσκύνησης αυτά, ούτε θα τα λατρεύσης· διότι εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλότυπος» (Έξοδος 20,4-5). Δεν θα ακολουθήσετε και δεν θα κατασκευάσετε θεούς χυτούς* εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας (Λευϊτ. 19,4). «Δεν θα κατασκευάσετε δια τον εαυτό σας χειροποίητα είδωλα, ούτε γλυπτά, ούτε θα στήσετε ειδωλολατρικήν στήλην, ούτε θα θέσετε εις την χώραν σας περίοπτον λίθον, ώστε να προσκυνήσετε αυτόν εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας» (Λευϊτ. 26,1).

Πώς πρέπει να ερμηνεύσωμεν τα χωρία αυτά;

Μερικοί αιρετικοί διαχωρίζουν το πρώτον μέρος των χωρίων από το δεύτερον και το παρερμηνεύουν.

Είναι, όμως, φανερόν, ότι το κύριον βάρος της σημασίας πίπτει ακριβώς εις την φράσιν:

Τό χάρισμα τοῦ γάμου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21^ο. Τό χάρισμα τοῦ γάμου

 1. Η κοινωνία ανδρός και γυναικός

«Και εδημιούργησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα Θεού τον εδημιούργησε, τους έκαμε άνδρα και γυναίκα» (Γεν. 1,27).

Η εικών του Θεού, ο άνθρωπος, εδημιουργήθη από την αρχήν ως ζεύγος, ως άνδρας και γυναίκα. Όπως ο Τριαδικός Θεός δεν είναι μονάς, τοιουτοτρόπως και ο άνθρωπος δεν εδημιουργήθη ως μονάς. «Ο ποιήσας απ’ αρχής άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς», επαναλαμβάνει ο ευαγγελιστής (Ματθαίος 19,4. Παράβαλλε Γένεση 1,27).

Το δόγμα, δηλαδή, της Αγίας Τριάδος, το οποίον εκφράζεται με την ενότητα της ουσίας και την τριαδικότητα των υποστάσεων, αποτελεί βασικήν αλήθειαν η οποία εκφράζει και την πραγματικότητα του ανθρώπου. Αυτή η μεγάλη και μοναδική θεία πραγματικότης (Αγία Τριάς), αποτελεί την βάσιν της ζωής μας και το θεμέλιον της σωτηρίας μας.Κατ’ αυτόν τον τρόπον, δυνάμεθα, χωρίς κανένα δισταγμόν, να εξηγήσωμεν το χωρίον αυτό της Παλαιάς Διαθήκης και να υπογραμμίσωμεν ότι ο άνθρωπος επλάσθη κατ’ εικόνα του Τριαδικού Θεού και ως προς την φύσιν του και ως προς το γεγονός της ενότητος με τους άλλους ανθρώπους. Αυτός είναι ο λόγος δια τον οποίον εδημιουργήθη από την αρχήν ως ζευγάρι, ως άνδρας και ως γυναίκα.

Ἡ σύναξις τῶν διεσκορπισμένων

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17^ο. Ἡ σύναξις τῶν διεσκορπισμένων

 1. Η σωτήριος ενότης των πιστών

Ολίγον προ της σταυρικής θυσίας του Χριστού, εις την αγωνιώδη εκείνην προσευχήν Του δι’ όλους όσοι θα πιστεύσουν εις το όνομα Του, εζήτησεν ο Κύριος από τον Πατέρα να τους φυλάξη εις θείαν ενότητα:

«ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν. Εγώ τους έδωκα την δόξαν την οποίαν μου έδωκες, δια να είναι ένα όπως και ημείς είμεθα ένα. Εγώ είμαι εν αυτοίς και συ εν εμοί, δια να τελειοποιηθούν έως ότου γίνουν ένα… » (Ιωάννης 17,21-23).

Με τα λόγια αυτά δεν εκάλεσεν ο Χριστός τους πιστούς εις ενότητα εξωτερικήν, αλλά εσωτερικήν, απόλυτον, ομοίαν με την ενότητα των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, από την οποίαν ο άνθρωπος είχεν εκπέσει δια της πτώσεως. Μίαν ενότητα, η οποία, ως βάσιν της και ως στόχον της, έχει τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και σημαίνει την λύτρωσιν του ανθρώπου και την τελειοποίησίν του:«Εγώ εν αυτοίς και συ εν εμοί, ίνα ώσιν τετελειωμένοι εις εν» (Ιωάννης 17,23).

Η ενότης, λοιπόν, δια την οποίαν ομιλεί ο Χριστός δεν είναι η οδός δια την σωτηρίαν, αλλά είναι η ίδια η σωτηρία.

Ἡ θέσις τῶν λαϊκῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15^ο. Ἡ θέσις τῶν λαϊκῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν

1. Βασίλειον ιεράτευμα

Ο Θεός εξέλεξε τον Ισραήλ δια να τον κάμη «λαόν εκλεκτόν… Βασίλειον Ιεράτευμα και έθνος άγιον» (Έξοδος 19,5-6). «Θα ονομασθήτε», λέγει με το στόμα του Ησαΐα, «Ιερείς του Κυρίου, λειτουργοί του Θεού» (Ησαΐας 61,6).

«Είπατε εις την θυγατέρα μου Σιών:   Ιδού ο σωτήρ σου έφθασεν έχων τον μισθόν και το έργον ενώπιον του.  Και θα ονομάση τον λαόν αυτόν άγιον, λυτρωμένον από τον Κύριον.  Συ δε θα ονομασθής πόλις περιζήτητος και όχι εγκαταλελειμμένη» (Ησαΐας 62,11-12).

Αι μαρτυρίαι αύται της Παλαιάς Διαθήκης αι όποιαι αναφέρονται εις τον εκλεκτόν του Θεού είναι πολύτιμοι, διότι αποτελούν προτύπωσιν της θέσεως του νέου λαού του Θεού, δηλαδή των Χριστιανών. Τούτο, διότι ο λαός του Ισραήλ είναι η απεικόνισις της Εκκλησίας (Παράβαλλε Γαλ. 4,21-31. Ρωμαίους 4,1-25. 9,6-8).

«Και σεις», αναφέρει χαρακτηριστικώς ο Απόστολος Πέτρος, «ως ζωντανοί λίθοι, οικοδομείσθε εις οίκον πνευματικόν, ιερατείον άγιον, δια να προσφέρετε θυσίας πνευματικός ευπρόσδεκτους εις τον Θεόν δια του Ιησού Χριστού» (Α’ Πέτρ. 2,5).

Ἡ ἐνσωμάτωσις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν Ἐκκλησίαν

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14^ο. Η ενσωμάτωσις του ανθρώπου εις την Εκκλησίαν

1. Η άνωθεν γέννησις

Εις την συνομιλίαν Του με τον Νικόδημον ο Χριστός είπεν, ότι δια να γίνη κανείς μέτοχος της Βασιλείας του Θεού πρέπει να γεννηθή «άνωθεν» (Ιωάννης 3,3).

Ο Νικόδημος δε ημπόρεσε να κατανόηση τον λόγον του Χριστού και τον ηρώτησε:

« Πώς ημπορεί να γεννηθή ένας άνθρωπος όταν είναι γέρων; μήπως ημπορεί να εισέλθη δια δευτέραν φοράν εις την κοιλίαν της μητέρας του;

Ο Χριστός του απεκρίθη:

Αλήθεια, αλήθεια σου λέγω, εάν δεν γεννηθή κανείς από νερό και πνεύμα, δεν ημπορεί να εισαχθή εις την Βασιλείαν του Θεού. Εκείνο το οποίον έχει γεννηθή από την σάρκα είναι σαρξ και εκείνο το οποίον έχει γεννηθή από πνεύμα είναι πνεύμα. Μη σου φαίνεται περίεργον διότι σου είπον ότι πρέπει να γεννηθήτε άνωθεν» (Ιωάννης 3,4-7. Παράβαλλε Και Ιωάννης 1,12-13).

Η άνωθεν γέννησις δια την οποίαν ομιλε! ο Χριστός, είναι το «λουτρόν της παλιγγενεσίας και ανακαινώσεως» (Τίτ. 3,5), δηλαδή το άγιον Βάπτισμα εις το όνομα της Αγίας Τριάδος.

«Τι πρέπει να κάμωμεν, άνδρες αδελφοί;»

Ἡ ἱερά παρακαταθήκη τῆς Ἐκκλησίας

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13^ο. Ἡ ἱερά παρακαταθήκη τῆς Ἐκκλησίας

  1. Οι γνήσιοι φορείς της παρακαταθήκης

Ο Απόστολος Παύλος υπενθυμίζει εις τον Τιμόθεον, ότι πρέπει να φυλάξη καλώς την «παρακαταθήκην», εκείνο το οποίον είναι εις αυτόν εμπιστευμένον και να αποφεύγη τα «βέβηλα και κούφια λόγια και τας αντιλογίας» των αιρετικών (Α’ Τιμ. 6,20).

«Φύλαξε», λέγει, «δια του Πνεύματος του Αγίου, το οποίον κατοικεί μέσα μας, το καλόν το οποίον σου έχει εμπιστευθή (καλή παρακαταθήκη)» από τον Θεόν (Β΄ Τιμόθεον 1,14). Θεωρεί ο Απόστολος το έργον αυτό τόσον βασικόν, ώστε να προσθετή ότι χωρίς την «παρακαταθήκην» αυτήν κινδυνεύει κανείς να «αστοχήση ως προς την πίστιν» (Α’ Τιμ. 6,21). Εις τα χωρία αυτά βλέπομεν ότι η σωτήριος αλήθεια του Χριστού δεν είναι ξηρόν γράμμα, το οποίον θα ήτο δυνατόν να διαφυλαχθή με την καταγραφήν του εις ένα βιβλίον. Ο θησαυρός αυτός εδόθη από τον Κύριον εις τους Αποστόλους, ώστε εκείνοι οι οποίοι θα είναι ηνωμένοι με αυτούς να έχουν την εγγύησιν ότι κατέχουν την αλήθειαν.Οι Απόστολοι ανέθεσαν το έργον αυτό εις τους επισκόπους. Είναι δε φανερόν, ότι οι Επίσκοποι εκπληρώνουν την Αποστολήν αυτήν μόνον εφ’ όσον μένουν ηνωμένοι με το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησίαν, όπου ενεργεί το Πνεύμα το άγιον (Ιωάννης 14,26. 15,26. 16,13). Όταν, δηλαδή, δεν εκφράζουν την ιδικήν των γνώμην, αλλά την γνώμην του Πνεύματος του Αγίου το οποίον ευρίσκεται εντός της Εκκλησίας (Πράξεις 15,28. Ιωάννης 16,13. Παράβαλλε Και Ψαλμοί 81,1-8).

Ἡ Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12^ο. Ἡ Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ

 1. Ο νέος λαός του Θεού

Μερικάς φοράς, όταν ομιλούμεν δια την Εκκλησίαν, σκεπτόμεθα ότι είναι οργάνωσις εξυπηρετούσα (ορισμένους σκοπούς εις την ζωήν του ανθρώπου.

Όμως, η αντίληψις αυτή είναι εσφαλμένη. Διότι η Εκκλησία είναι αυτό το γεγονός της κοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ των και με τον Θεόν, με πρότυπον την κοινωνίαν των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος. Δι’ αυτόν τον λόγον, ο Απόστολος Παύλος ομιλεί δια την «οικονομίαν του μυστηρίου το οποίον ήτο κρυμμένον από αιώνων εν τω Θεώ, ο οποίος εδημιούργησε τα πάντα δια του Ιησού Χριστού, δια να γνωρισθή τώρα εις τας αρχάς και τας εξουσίας εις τα επουράνια, δια της Εκκλησίας, η πολυποίκιλος σοφία του Θεού, συμφώνως προς τον προαιώνιον σκοπόν τον οποίον επραγματοποίησε δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας» (Εφεσίους 3,9-11. Παράβαλλε Κολοσσαείς 1,26).

Με αυτήν την έννοιαν Εκκλησία υπήρχε ήδη μέσα εις τον παράδεισον (Γένεση 3,8) και η πτώσις του ανθρώπου από την πρωταρχικήν αυτήν κοινωνίαν είχεν ως αποτέλεσμα την μετάθεσιν της Εκκλησίας από τον Παράδεισον εις την γην.

Ἡ Παναγία Μητέρα ὁλόκληρου τοῦ κόσμου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11^ο. Η Παναγία Μητέρα ολόκληρου του κόσμου

1. Η Παρθένος Μαρία εις την Παλαιάν Διαθήκην

Καθώς ήδη αναφέραμεν, ολόκληρος η περίοδος της Παλαιάς Διαθήκης είναι περίοδος προσμονής του «σπέρματος της γυναικός» (Γένεση 3,15).

Ο Προφήτης Ησαΐας λαμβάνει εντολήν από τον Θεόν να ομιλήση εις τον Άχαζ, τον Βασιλέα των Ιουδαίων, και να του είπη να προφυλαχθή, χωρίς όμως να φοβηθή δια την επίθεσιν εναντίον της Ιερουσαλήμ εκ μέρους των Βασιλέων Φακεέ και Ρασείμ.

«Όταν γαρ οργή του θυμού μου γένηται, πάλιν ιάσομαι», όταν η δικαία οργή του θυμού μου πραγματοποιηθή, εγώ πάλιν θα σάς προστατεύσω, λέγει ο Θεός (Ησαΐας 7,4).

Κατ’ εντολήν του Θεού, ο Προφήτης λέγει εις τον Άχαζ ότι ημπορεί να ζητήση «σημείον παρά Κυρίου Θεού σου εις βάθος η εις ύψος», θαυματουργικήν, δηλαδή, απόδειξιν, είτε εις τα βάθη της γης είτε και εις τα ύψη των ουρανών, δια να βεβαιωθή δια την αλήθειαν του προφητικού λόγου (Ησαΐας 7,10-11).

«Ο Άχαζ απήντησε:

 Δεν θα ζητήσω (τέτοιο Θαύμα), ούτε θα εκπειράξω τον Κύριον.

Ἡ ἀνόρθωσις

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8^ο. Η ανόρθωσις

 1. Το Πρωτευαγγέλιον

Καθώς είδομεν, ως αποτέλεσμα της πτώσεως επήλθε διαφοροποίησις της ιδίας της φύσεως του ανθρώπου. Συνεπώς, βαρεία ήτο η κληρονομιά των απογόνων του πεσμένου Αδάμ. Η κληρονομιά μιας αρρωστημένης φύσεως, μιας παλαιάς, γηρασμένης ρίζης, της οποίας η μοίρα ήτο ο θάνατος και η φθορά.

Πώς, λοιπόν, ημπορούσε να σωθή ο απόγονος του Αδάμ, η ανθρωπότης ολόκληρος;

Δια να επιτύχη την σωτηρίαν εχρειάζετο νέα «ρίζα», την ρίζα ενός νέου Αδάμ, όχι εκείνην του παλαιού Αδάμ. Είχεν ανάγκην ενός νέου γενάρχου, ο οποίος θα επανέφερε την φύσιν του εις τον σύνδεσμον με τον Θεόν και θα έκαμνε και πάλιν τον άνθρωπον μέτοχον της ζωής του Θεού. Τούτο δεν ημπορούσεν ο άνθρωπος να το επιτύχη δια της καταγωγής του από την παλαιάν ρίζαν του Αδάμ, η οποία τον κατεδίκαζεν εις την φθοράν και τον θάνατον (Σοφ. Σολ. 2,23). Έπρεπε να θεραπευθή η ιδία η φύσις του ανθρώπου, ώστε δια της συμμετοχής εις την αναγεννημένην αυτήν φύσιν, να η μπόρεση να συνδεθή και πάλιν με την πηγήν της ζωής του, με τον Θεόν και να ζήση (Ιωάννης 3,36. 14,6. Α’ Ιωάννης 5,12. 20).

Ἡ πτώσις

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7^ο. Η πτώσις

 1. Πτώσις των δαιμόνων

Τα δημιουργήματα του Θεού διεκρίνοντο δια την εσωτερικήν των ενότητα και αρμονίαν. Η θεία αγάπη ήτο η ζωοποιός δύναμις δι’ ολόκληρον τον κόσμον.

Όμως, ο άνθρωπος δεν έμεινε πιστός εις την κοινωνίαν της θείας αγάπης και εζήτησε να χειραφετηθή από τον Δημιουργόν του.

Αλλά πριν από την πτώσιν του ανθρώπου, συνετελέσθη άλλη πτώσις μεταξύ των αγγέλων οι οποίοι εδημιουργήθησαν προ του ορατού κόσμου.

«Πώς εξέπεσεν εκ του ουρανού ο εωσφόρος ο πρωί ανατέλλων;», έρωτα ο προφήτης Ησαΐας (Ησαΐας 14,12) και άπαντα ότι τούτο οφείλεται εις την υπερβολικήν του έπαρσιν:

«Θα αναβώ», διενοήθη, «εις τον ουρανόν, επάνω εις τα αστέρια του ουρανού, θα στήσω τον θρόνον μου… Θα αναβώ επάνω από τα σύννεφα, θα γίνω όμοιος προς τον Ύψιστον. Τώρα ιδού, θα καταβής εις τον Άδην και εις τα θεμέλια της γης!» (Ησαΐας 14,13-15).

Ο ίδιος ο Κύριος ανέφερεν εις τους μαθητάς Του: «Έβλεπα τον Σατανάν να πέφτη ως αστραπή από τον ουρανόν» (Λουκάς 10,18).

Ἡ εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6^ο. Η εικών του Τριαδικού Θεού

 

1. Εικών και πρωτότυπον

«Και είπεν ο Θεός* ας δημιουργήσωμεν τον άνθρωπον σύμφωνος προς την ιδικήν μας εικόνα και να έχη την δυνατότητα να ομοιάση με ημάς. Και ας είναι (ο άνδρας και η γυναίκα) άρχοντες και κύριοι… Όλης της γης. Και εδημιούργησεν ο Θεός τον άνθρωπον, τον εδημιούργησε κατ’ εικόνα Θεού, άνδρα και γυναίκα, τον εδημιούργησεν απ’ αρχής» (Γεν. 1,26-27. Παράβαλλε Γεν. 5,1. 9,6. Σοφ. Σολ. 2,23).

Ο άνθρωπος, λοιπόν, επλάσθη συμφώνως προς την εικόνα του Τριαδικού Θεού (κατ’ εικόνα). Αυτό σημαίνει ότι δια να γνωρίσωμεν πραγματικώς τι είναι ο άνθρωπος εις την ιδίαν την φύσιν του, πρέπει να γνωρίσωμεν τον ίδιον τον Θεόν, ο οποίος είναι το πρωτότυπον του ανθρώπου. Σημαίνει, δηλαδή, ότι ο άνθρωπος δεν είναι το πρωτότυπον, αλλά η εικών του πρωτοτύπου.

Όσον περισσότερον εμβαθύνει ο άνθρωπος εις την ζωήν του Τριαδικού Θεού, όσον καλύτερον ανταποκρίνεται με την ζωήν του εις την ζωήν της Αγίας Τριάδος, τόσον περισσότερον γίνεται άνθρωπος, τόσον καλύτερον ανταποκρίνεται εις την ανθρωπίνην φύσιν του, η οποία είναι εικών του Θεού.

Τό ἔργον τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἐντός τοῦ χρόνου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5^ο. Το έργον του Τριαδικού Θεού εντός του χρόνου

 

 1. Έργον ακτίστων θείων ενεργειών

Καθώς ανεφέρθη, εις την ζωήν του Τριαδικού Θεού δεν υπάρχουν χρονικαί η άλλαι μεταβολαί (Ιάκωβος 1,17. Ψαλμοί 101,28). Η εσωτερική ζωή των θείων προσώπων, η Θεία Ουσία, δεν γνωρίζει παρελθόν και μέλλον, αλλά μόνον αιώνιον παρόν.

Δι’ αυτόν τον λόγον, όταν κάμνωμεν λόγον δια το έργον του Θεού μέσα εις τον χρόνον, δεν εννοούμε την δημιουργίαν ως άμεσον έργον της ουσίας του Θεού.

Με λίγα λόγια, η δημιουργία εκ μέρους του Τριαδικού Θεού μέσα εις τον χρόνον δεν είναι αποτέλεσμα της Θείας Ουσίας. Είναι καρπός των ακτίστων ενεργειών του Θεού.

Χαρακτηριστικώς αναφέρει ο προφήτης Ιερεμίας, ότι ο Κύριος εδημιούργησε την γην με την ισχύν του, ανόρθωσε την οίκου μένην με την σοφίαν του και εξέτεινε τον ουρανόν με την φρόνησίν Του (Ιερεμίας 10,12. 28,15. Εβραίους Κείμενον: 51,15).

Τό παράδειγμα τοῦ Ἰώβ.Ἡ ἀποκάλυψις εἰς τόν Μωυσή.Ἡ δεκτικότης τοῦ ἀνθρώπου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

 Βασική Δογματική Διδασκαλία 

 Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1^ο. Η σωτήριος Αλήθεια

 2. Το παράδειγμα του Ιώβ

Γνωρίζομεν όλοι την ιστορίαν του Ιώβ. Προσεπάθει με την συζήτησιν και με το λογικόν να εισδύση εις τα μυστήρια του Θεού χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Αλλ’ όταν ο ίδιος ο Θεός του απεκαλύφθη, εννόησεν ότι ήτο αδύνατον να επιτύχη μόνος του εκείνο το οποίον επόθει και ησθάνθη βαθυτάτην συντριβήν. «Μέχρι στιγμής ήκουον περί σου μόνον με τα αυτιά μου», λέγει εις τον Θεόν. «Τώρα, όμως, σε είδα με τα μάτια μου. Δια τούτο ελεεινολόγησα τον εαυτόν μου, έλειωσα από συντριβήν, αισθάνομαι, πράγματι, χώμα και στάκτη» (Ιώβ 42,5-6).

Εκείνο, λοιπόν, το οποίον έχει σημασίαν δεν είναι ο λόγος περί του Θεού, αλλά η ταπείνωσις και η καθαρότης της καρδιάς εις την αναζήτησιν του Θεού. «Είναι μεγάλο πράγμα να ομιλή κανείς περί του Θεού», λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, αλλά, προσθέτει, «είναι ακόμη μεγαλύτερον, εάν καθαρίζη κανείς τον εαυτόν του δια τον Θεόν». 3. Η αποκάλυψις εις τον Μωυσή

Είπομεν ότι δεν δύναται ο άνθρωπος να εύρη μόνος του τον Θεόν και ότι είναι ανάγκη ο ίδιος ο Θεός να αποκαλυφθή εις την καρδιάν του ανθρώπου.