Με
πολλή σοφία και γνώση ο προφήτης Δαβίδ ορίζει το διπλό περιεχόμενο της
ενάρετης πολιτείας, όταν συμβουλεύει: “Φύγε μακριά από το κακό και κάνε
το αγαθό” (Ψαλμ. 33:15). Για την αποφυγή του κακού γράψαμε αρκετά στο
πρώτο μέρος. Στο δεύτερο θα γράψουμε για την τέλεση του αγαθού, την
άσκηση των αρετών, καθώς και για την τελική Κρίση, τον παράδεισο και την
κόλαση.
Θα ξεκινήσουμε, κάνοντας μια στοιχειώδη ιεράρχηση των αρετών, για να ξέρεις ποιες είναι οι ανώτερες και σπουδαιότερες.
Όλες οι αρετές χωρίζονται σε δύο τάξεις: Στις πνευματικές και
αόρατες, εκείνες δηλαδή που βιώνονται και καλλιεργούνται από τον άνθρωπο
εσωτερικά, και στις εξωτερικές και ορατές, εκείνες που εκδηλώνονται και
φαίνονται.Στην
πρώτη τάξη ανήκουν οι τρεις θεολογικές αρετές -πίστη, ελπίδα και αγάπη,
με κορυφαία την τελευταία, που είναι η βασίλισσα των αρετών -καθώς και
άλλες όμοιες μ΄αυτές, όπως είναι η ταπείνωση, η υπομονή, η ευλάβεια, η
διάκριση, η καταφρόνηση του κόσμου, η απάρνηση του ιδίου θελήματος
κ.λ.π. 
