"Ἰω. ις΄ 15-23".Τό Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχέλαιου, Ἀρχιμ. Γρηγορίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

"Ἰω. ις΄ 15-23"-Τό Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχέλαιου, Ἀρχιμ. Γρηγορίου, 3-6-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Στό μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας παρουσιάζεται: α) Τό μεγαλεῖο τοῦ δώρου, β) Ἡ ἀγάπη ἐκείνου πού τό χαρίζει καί γ) Ἡ ὡφέλεια ἐκείνου πού τό δέχεται (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

 

ΜΕΛΕΤΗ ΚΣΤ’

Α’

Σκέψου, ότι τρία πράγματα πρέπει να υπάρχουν για να θεωρηθή ένα δώ­ρο πολύ μεγάλης αξίας: α. το μεγαλείο του δώρου, β. η αγάπη εκείνου που το χαρίζει και γ. η ωφέλεια που δέχεται εκείνος που απολαμβάνει το δώρο. Τώρα και τα τρία αυτά βρίσκονται υπέροχα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Και α’. σκέψου το μεγαλείο του δώρου αυτού· ναι, μεγάλα πράγματα μας χάρισε ο Θεός. Γιατί μας χάρισε τον ίδιο τον εαυτό μας φέρνοντάς μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξι κατ’ εικόνα και ομοίωσί του. Γιατί μας χάρισε αναρίθμητα ουράνια και επίγεια κτίσματα, άϋλα και υλικά για ωφέλεια της γεννήσεως και διαφυλάξεώς μας. Γιατί δημιούργησε για μας τον ουρανό και την γη και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτά. Αλλά όλα αυτά τα χαρίσματα και δώρα, που με άλλον τρόπο μπορεί να ήταν τόσο μεγάλα και τόσης αξίας παρόλα αυτά ήταν πεπερασμένα και περιωρισμένης δυνάμεως. Αλλά στην ένσαρκη οικονομία του ο Θεός χάρισε στους ανθρώπους ένα δώρο και χάρισμα άπειρο· αυτό όμως το χάρισμα δόθηκε πρώτα σε μόνη την ανθρωπότητα του Ιησού Χριστού, με την οποία ενώθηκε κατά την υπόστασι ο Θεός Λόγος και μέσα από αυτήν έγινε έμμεσα και σε μας.

Ἡ μυστηριακή ζωή. β΄ μέρος

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ μυστηριακή ζωή 

Ἡ σωτηρία καὶ ἡ παραμονὴ ἐντός της Ἐκκλησίας δὲν γίνεται μόνο μὲ τὴν μετοχὴ στὰ Μυστήρια , ἀλλὰ ἀπαιτεῖται καὶ ὁ ἀνάλογος Πνευματικὸς ἀγώνας ἀπὸ τὸν πιστὸ, ὥστε νὰ διαφυλάξει τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ πού ἔλαβε μὲ τὰ Ἅγια Μυστήρια .

Ὁ πιστὸς πράγματι «παίρνει μὲ τὰ Μυστήρια τὸ δῶρο τῆς ζωῆς. Ἀλλά, γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ, χρειάζεται νὰ καταβάλλει καὶ προσωπικὴ προσπάθεια: εἶναι ἀνάγκη νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ (ἔχοντάς τες) ὡς ρυθμιστικὸ παράγοντα τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, νὰ προσέχει ἀκοιμήτως, νὰ προσεύχεται ἀδιαλείπτως, νὰ μελετᾶ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ συνεχῶς. Κι ὅλα τοῦτα: γιὰ νὰ ἐλέγχει τοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς ἐπιθυμίες του. Γιατί ὁ ἄνθρωπος, ἁμαρτάνοντας, γίνεται ἀχρεῖος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του. Πρότυπο τοῦ κάθε πιστοῦ πρέπει νὰ εἶναι μονίμως ὁ Χριστός, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιδίδεται στὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς, καταξιώνοντας τὸν ἑαυτό του κι ἀφθαρτίζοντάς τον»¹⁸. Συνέχεια →

Ἡ μυστηριακή ζωή. β΄ μέρος

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ μυστηριακή ζωή 

Ἡ σωτηρία καὶ ἡ παραμονὴ ἐντός της Ἐκκλησίας δὲν γίνεται μόνο μὲ τὴν μετοχὴ στὰ Μυστήρια , ἀλλὰ ἀπαιτεῖται καὶ ὁ ἀνάλογος Πνευματικὸς ἀγώνας ἀπὸ τὸν πιστὸ, ὥστε νὰ διαφυλάξει τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ πού ἔλαβε μὲ τὰ Ἅγια Μυστήρια .

Ὁ πιστὸς πράγματι «παίρνει μὲ τὰ Μυστήρια τὸ δῶρο τῆς ζωῆς. Ἀλλά, γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ, χρειάζεται νὰ καταβάλλει καὶ προσωπικὴ προσπάθεια: εἶναι ἀνάγκη νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ (ἔχοντάς τες) ὡς ρυθμιστικὸ παράγοντα τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, νὰ προσέχει ἀκοιμήτως, νὰ προσεύχεται ἀδιαλείπτως, νὰ μελετᾶ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ συνεχῶς. Κι ὅλα τοῦτα: γιὰ νὰ ἐλέγχει τοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς ἐπιθυμίες του. Γιατί ὁ ἄνθρωπος, ἁμαρτάνοντας, γίνεται ἀχρεῖος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του. Πρότυπο τοῦ κάθε πιστοῦ πρέπει νὰ εἶναι μονίμως ὁ Χριστός, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιδίδεται στὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς, καταξιώνοντας τὸν ἑαυτό του κι ἀφθαρτίζοντάς τον»¹⁸. Συνέχεια →

Ἡ μυστηριακή ζωή. α΄ μέρος

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ μυστηριακή ζωή

Ἅγιον Βάπτισμα καί Ἅγιον Χρῖσμα, Ἱερά ἐξομολόγηση καί Θεία Εὐχαριστία.Αὐτά τά τέσσερα Ἅγια Μυστήρια εἶναι τά ἀπαραίτητα γιά τήν θεραπεία-ἀποκατάσταση-σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Συνδυασμένα μέ τήν ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο εἰς “ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ”⁸.

Τό νόημα καί ἡ ἔννοια τῶν Μυστηρίων

Μέ τήν πτώση, ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τήν ἄκτιστη καί θεοποιό Θεία Χάρη πού εἶχε λάβει μέ τό ἐμφύσημα τοῦ Θεοῦ κατά τήν Δημιουργία. Ὁ Θεός Λόγος, μέ τήν ἐνανθρώπησή Του καί διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων πού τελοῦνται ἐντός τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μᾶς ξαναδίνει αὐτήν τήν ἄκτιστη θεοποιό Δωρεά. Ὁ ἄνθρωπος διά τῆς Θείας Χάρης ἀνακαινίζεται καί θεώνεται. Ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἡ ὁποία μετά τό προπατορικό ἁμάρτημα «ἐξαγριώθηκε» καί ἔγινε «ἀκανθώδης» ὅπως τά ἄγρια δέντρα, ἐξημερώνεται διά τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος τήν προσλαμβάνει στήν ὑπόστασή Του καί τήν θεώνει. Συνέχεια →