«Ὁ ἀββάς Ἀγάθων εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού ὀργίζεται, καί νεκρό νά ἀναστήσει, δέν εἶναι δεκτός ἀπό τόν Θεό»

Ἀπό τό Γεροντικό
Εἶπε ὁ ἀββάς Ποιμήν:

 «Δέν ὑπάρχει μοναχός μεμψίμοιρος·

δέν ὑπάρχει μοναχός πού ἀνταποδίδει τό κακό·
δέν ὑπάρχει μοναχός πού ὀργίζεται».

  Ἔννοοῦσε ὅτι ὅσοι ἔχουν αὐτά τά ἐλαττώματα δέν εἶναι μοναχοί, ἀκόμη καί ἄν νομίζουν ὅτι εἶναι.

 Ἕνας ἀδελφός ἔνιωσε νά ὀργίζεται ἐναντίον κάποιου, καί στάθηκε νά προσεύχεται καί νά παρακαλεῖ τόν Θεό νά τόν βοηθήσει νά δείξει μακροθυμία πρός τόν ἀδελφό καί νά ξεπεράσει τόν πειρασμό χωρίς νά βλαφτεῖ. Καί ἀμέσως εἶδε νά βγαίνει καπνός ἀπό τό στόμα του. 

«Τό θέλημα εἶναι χάλκινο τεῖχος πού χωρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό Θεό».

 

 Ἔλεγε ὁ ἀββάς Ποιμήν:
«Τό θέλημα εἶναι χάλκινο τεῖχος πού χωρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό Θεό». Καταλαβαίνετε τή δύναμη πού κρύβουν αὐτά τά λόγια. Καί πάλι πρόσθεσε, λέγοντας: «Τό θέλημά μας εἶναι πέτρα πού τήν πετᾶμε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ». Γιατί τό θέλημά μας ἀκριβῶς ἐναντιώνεται καί ἀντιβαίνει στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐάν ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἐγκαταλείψει τό θέλημά του, τότε μπορεῖ νά λέει: «Μέ τή Χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ μου θά ξεπεράσω αὐτό τό τείχος. Τοῦ Θεοῦ μου ὁ δρόμος εἶναι καθάριος καί εὐθύς» (Ψαλμ. 17:30-31). Πάρα πολύ ἐπιτυχημένα τό τοποθέτησε. Γιατί, τότε βλέπει κανείς τό δρόμο τοῦ Θεοῦ χωρίς ψόγο καί κηλίδα, ὅταν ἀρνηθεῖ τό θέλημά του.