»Κλίμαξ»
ΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ
Περί απροσπαθείας
1.
Εκείνος που αγάπησε πραγματικά τον Κύριον και επεζήτησε αληθινά να
κερδήση την μέλλουσα βασιλεία, εκείνος πού απέκτησε πραγματικό πόνο για
τα αμαρτήματά του και ζωντανή ενθύμησι της κολάσεως και της αιωνίου
κρίσεως, εκείνος που ξύπνησε αληθινά μέσα του τον φόβο του θανάτου του,
δεν θα αγαπήση πλέον ούτε θα ενδιαφερθή ούτε θα μεριμνήση καθόλου για
χρήματα ή για κτήματα ή για τους γονείς του ή για επίγειο δόξα ή για
φίλους ή για αδελφούς ή για τίποτε το γήϊνο. Αλλά αφού αποτινάξη από
επάνω του και μισήση κάθε επαφή και κάθε φροντίδα για όλα αυτά, επί
πλέον δε και πρίν απ΄όλα αφού μισήση και την ίδια την σάρκα του,
ακολουθεί τον Χριστόν γυμνός και αμέριμνος και ακούραστος, ατενίζοντας
πάντοτε στον ουρανό και αναμένοντας την έξ ύψους βοήθεια, καθώς το είπε
ένας Άγιος: «Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω σου» (Ψαλμ. ξβ΄9).
Και
καθώς το είπε πάλι ο αείμνηστος εκείνος Προφήτης: «Εγώ δε ούκ εκοπίασα
κατακολουθών σοι και ημέραν ή ανάπαυσιν ανθρώπου ούκ επεθύμησα, Κύριε»
(Ιερεμ. ιζ΄16).
