Ο ΟΣΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΜΕΛΙΝ.Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΟΠΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΓΚΛΙΝΣΚ . (1874-1958) «Ἐάν οἱ ἅγιοι Πατέρες λένε ὅτι “ὑπάρχουν πολλοί μεγάλοι καί ἔνδοξοι, ἀλλά τά μυστήρια ἀποκαλύπτονται στούς ταπεινόφρονες”, τότε στή δεδομένη περίπτωση η συνάντηση με τον πατέρα Σεραφείμ ἀποκάλυψε τό μυστήριο τῆς δυνατότητος στή γῆ μας νά λάμπει ἕνα φῶς ὄχι αὐτοῦ τοῦ κόσμου καί, μαζί, ἡ ὀμορφιά τῆς ταπεινώσεως.»

    Ο πατήρ Σεραφείμ δεν ήταν θυμώδης, κάτι πού συχνά χαρακτηρίζει τούς ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Επίσης δεν του περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να υψώσει τη φωνή του ή να κάνει παρατηρήσεις με ύφος προϊσταμένου. Ούτε τόση δα επιθυμία υπήρχε να σου δώσει να καταλάβεις με ποιόν μιλάς. Την ίδια στιγμή δεν υπήρχε καμιά κολακεία, καμιά δουλοπρέπεια μπροστά σε οποιοδήποτε πρόσωπο πού κατείχε κάποια εξουσία. Αυτά όλα είναι σαν πινελιές στην εικόνα του πατρός Σεραφείμ.

Πιο καθαρά και ζωντανά παρουσιάζουν τα ιδιώματα του χαρακτήρα του και την πνευματική του κατάσταση τά απομνημονεύματα της Γκαλίνα Πίλνεβα, ή οποία βρισκόταν στο μοναστηριακό συγκρότημα του Γκλίνσκ τη δεκαετία του ’50 και γνώριζε καλά τον Γέροντα Σεραφείμ. Αυτή έγραψε: