«Καθόλου δέν πρέπει νά θυμώνει κανείς μέ ἄνθρωπο ἤ νά βάζει τίς φωνές. Τί γεννᾶ τόν θυμό, καί τί τόν θεραπεύει.»

   Τοῦ ἀββά Κασσιανοῦ

  Αὐτός πού θέλει νά ἀγωνιστεῖ στόν πνευματικό ἀγώνα σύμφωνα μέ τούς κανόνες, ἄς εἶναι ξένος ἀπό κάθε ἐλάττωμα ὀργῆς καί θυμοῦ, καί ἄς ἀκούσει τί ἐντολή τοῦ δίνει τό “σκεῦος τῆς ἐκλογῆς”1, ὁ Παῦλος: «Κάθε ἔχθρα καί ὀργή καί θυμός καί κραυγή καί βλασφημία», λέει, «νά φύγει μακριά ἀπό ἐσᾶς, μαζί μέ κάθε κακία»2. Μέ τό νά πεῖ “κάθε…”, δέν μᾶς ἄφησε καμιά ἀφορμή θυμοῦ, εἴτε ὡς ἀναγκαία εἴτε ὡς εὔλογη.
Ὅποιος λοιπόν θέλει νά διορθώσει τόν ἀδελφό του πού σφάλλει, ἤ νά τοῦ ἐπιβάλει κάποια τιμωρία, ἄς φροντίσει νά κρατήσει τόν ἑαυτό του ἀτάραχο, μήν τυχόν, θέλοντας νά γιατρέψει ἄλλον, ἀρρωστήσει ὁ ἴδιος, καί ἔτσι τοῦ ποῦν τό γνωστό ρητό τοῦ Εὐαγγελίου: «Γιατρέ, γιάτρεψε τόν ἑαυτό σου»3 καί ἐπίσης:

Ἡ δύναμη καί ἡ χρησιμότητα τῆς πραότητας

(Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

1. Γιατί, πες μου, ποιός είναι από όλους αγαπητός; Εκείνος που συγχύ­ζεται, που εξοργίζεται, που κάνει σαν θηρίο και συμπεριφέρεται έτσι προς τους άλλους που έχουν την ίδια μ’ αυτόν ανθρώπινη φύση, ή εκείνος που είναι πράος, γαλήνιος και ατάραχος σαν φιλόσοφος; Δεν μοιάζει ο δεύτερος με άγγελο και ο πρώτος ούτε καν με άνθρωπο; Γιατί ο μεν θυμώδης δεν μπορεί να συγ­κρατήσει ούτε τα δικά του πάθη, ενώ ο πράος ανέχεται και τα πάθη των άλλων. Ο θυμώδης δεν μπορεί να υποφέρει ούτε τον εαυτό του, ενώ ο πράος υπομένει και τα ελαττώματα του άλλου. Ο ένας είναι ναυα­γός, ενώ ο άλλος πλέει με ασφάλεια, γιατί το πλοίο της ζωής του το οδη­γεί πάντοτε ούριος άνεμος, γιατί δεν αφήνει τον άνεμο του θυμού να πέ­σει πάνω στα πανιά και να ανατρέψει το σκάφος της ψυχής του, αλλά αφού φυσήξει κάποια λεπτή και δροσερή αύρα, η πνοή δηλαδή της ανεξικακίας, τον οδηγεί με πολλή ησυχία στο λιμάνι της ατάραχης και φιλοσοφημένης ζωής.

«Ὁ χριστιανός πρέπει ὄχι μόνο νά μήν ἐκδικεῖται ἐκείνους πού τόν ἀδικοῦν, ἀλλά νά ὑπομένει τήν ἀδικία μέ μακροθυμία καί νά τούς μεταβάλλει μέ τήν ἀνεξικακία του»,μέρος α΄

   Ἅγιος Σπυρίδων Ὁ Θαυματουργός,

Ἐπίσκοπος Τριμυθούντος Κύπρου

  ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΗ΄(38)

Ἀπό τό βίο τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος

 Πῆγε κάποτε ἕνας στόν ἅγιο Συρίδωνα γιά νά ἀγοράσει ἑκατό κατσίκες ἀπό τό κοπάδι του. Ὁ ὅσιος τοῦ ζήτησε πρῶτα τά χρήματα, καί αὐτός τοῦ ἔδωσε μόνο γιά τίς ἐνενήντα ἐννιά καί κράτησε τό ἀντίτιμο τῆς μίας, νομίζοντας ὅτι θά διαφύγει τοῦτο ἀπό ἐκεῖνον τόν ἁπλοϊκό καί φιλήσυχο.

   Ὅταν μπῆκαν καί οἱ δυό στό μαντρί, ὁ ἅγιος τοῦ εἴπε νά πάρει τόσες κατσίκες, ὅσες πλήρωσε· αὐτός ὅμως οὔτε ἔτσι κατάλαβε, ἀλλά ἔβγαλε ἑκατό ἀπό τό μαντρί. Μία λοιπόν ἀπό τίς κατσίκες, σάν καλή ὑπηρέτρια, καταλαβαίνοντας ὅτι δέν τήν πούλησε ὁ κύριός της, στράφηκε γρήγορα καί ξαναμπῆκε στό μαντρί. Αὐτός ὁ ἀναιδής ὅμως τήν ξανάβγαλε καί τήν τραβοῦσε μέ τή βία. Τοῦτο τό ἀξιοθαύμαστο ἔγινε δύο καί τρεῖς φορές: ἡ κατσίκα γύριζε πίσω, ἐνῶ αὐτός τήν τραβοῦσε πάλι μέ δύναμη καί ὀργή.

   Τί ἔγινε λοιπόν;

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιὰ τὸ κακὸ ποῦ μᾶς ἔκανε κάποιος

 

   Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Κοντὰ στὸν Γέροντα Πορφύριο»

Tὸ νὰ συγχωροῦμε ὅσους μᾶς ἔβλαψαν, τὸ θεωροῦσε ὁ Γέροντας πολὺ βασικό. Πολύ συχνὰ ἐπαναλάμβανε τὸ στίχο τῆς εὐχῆς: «Πρῶτον καταλλάγηθι τοῖς σὲ λυποῦσιν».
Καὶ στὴν ἐξομολόγηση ἔδινε ἰδιαίτερη σημασία σ᾿ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ ἁμαρτία, νὰ θυμόμαστε τὸ κακὸ ποὺ μᾶς ἔκανε κάποιος καὶ νὰ τοῦ κρατᾶμε κακία ἢ πικρία ἢ ἔχθρα. Ἤθελε τὶς ψυχές μας ἀνεξίκακες, γεμάτες συγχωρητικότητα καὶ καλοσύνη.

Ἡ συγχωρητικότητα

 

[Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἀνεξίκακε ἐλέησόν με].
«Εἶπεν ὁ Κύριος ἐάν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Δηλαδή: Εἶπε ὁ Κύριος· ἂν συγχωρήσετε τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὰ παραπτώματά τους, θὰ σᾶς συγχωρήσει κι ἐσᾶς ὁ οὐράνιος Πατέρας σας. ῍Αν ὅμως δὲν συγχωρήσετε στοὺς ἀνθρώπους τὰ παραπτώματά τους, οὔτε κι ὁ Πατέρας σας θὰ συγχωρήσει τὰ δικά σας παραπτώματα»[1].
Μᾶς τό διδάσκει προτρέποντας μας καί ὑποσχόμενος τήν ἀμοιβή: «Συγχωρέστε γιά νά συγχωρηθῆτε».
 Μᾶς τό διδάσκει καί ἀποτρέποντάς μας ἀπό τό ἀντίθετο κακό, τήν μή συγχώρησι, ἐπισείοντάς μας τήν ἀπειλή: «Ἐάν δέν συγχωρέσετε δέν θά συγχωρηθῆτε».
-Μά … ἐγώ ἐξομολογήθηκα» ἴσως πεῖ κάποιος.
-Ναί, καί πῆρες τήν ἄφεσι διά τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἀλλά μέ τήν προϋπόθεση νά συγχωρήσεις καί ἐσύ τόν σύνδουλο, ἐν Χριστῷ ἀδελφό σου.
Ἄν δέν τόν συγχωρήσεις θά πάθεις ὅ,τι ἔπαθε ἐκεῖνος ὁ κακός δοῦλος τῆς παραβολῆς· ὁ χρεώστης τῶν μυρίων ταλάντων. Αὐτός ἐνῶ ἀρχικά πέτυχε τήν διαγραφή τοῦ χρέους του, ἐπειδή δέν ἄφησε τό μικρότατο χρέος στόν σύνδουλό του, προκάλεσε τήν ὀργή τοῦ Κυρίου του.

Ἡ ἀνεξικακία τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου (Μέρος δεύτερο)

  H ανεξικακία του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου

(Μέρος δεύτερο)

Κάποιος που είχε πικράνει πάρα πολύ τον Γέροντα επέστρεψε μετά από χρόνια κοντά του απογοητευμένος από τη μετέπειτα ζωή του. Εξ αφορμής αυτού έλεγε ο π. Επιφάνιος: -Όσο κι αν μας πικράνει κάποιος, ας μην του ανταποδίδουμε την πικρία την οποία μας προξένησε, για να μένει ο δρόμος ανοιχτός να επιστρέψει, όταν βρεθεί σε ανάγκη.
Υπήρχε κάποιος κληρικός, ο οποίος, για κάποιους λόγους, δεν χαιρετούσε τον Γέροντα όταν τον συναντούσε, καίτοι γνωρίζονταν. Και ενώ ο π. Επιφάνιος πάντοτε τον χαιρετούσε, εκείνος άλλοτε άλλαζε δρόμο και άλλοτε έστρεφε το κεφάλι του αλλού. Κάποια φορά συναντήθηκαν πάνω σε μια μικρή γέφυρα. Ο π. Επιφάνιος και πάλι τον χαιρέτησε. Τότε εκείνος ξέσπασε σε φωνές:
-Υποκριτή! Φαρισαίε! Με χαιρετάς κι από πάνω!
Ο π. Επιφάνιος συνέχισε ήρεμα: -Ευλογείτε. Την ευχή σας, και προχώρησε στο δρόμο του.

Ἡ ἀνεξικακία. Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

   

H ανεξικακία του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

 (Μέρος πρώτο)
Κάποιος αξιωματούχος της Εκκλησίας με Εγκύκλιό του τον διέσυρε κάποτε απαιτώντας την καθαίρεσή του, διότι ο γέροντας αγωνιζόταν κατά του μεταθετού των Επισκόπων. Μετά από κάμποσο καιρό όμως ο αξιωματούχος αυτός περιήλθε σε δεινή θέση λόγω μηνύσεως εναντίον του.
Την υπόθεση μάλιστα τη χειριζόταν Επίσκοπος, ο οποίος αγαπούσε και εκτιμούσε τον Γέροντα. Πίστεψε λοιπόν, ο καημένος ο κατηγορούμενος ότι παρουσιάσθηκε η χρυσή ευκαιρία στον π. Επιφάνιο να πάρει την εκδίκησή του.
Τι να κάνει; «Την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος», ήλθε σε επαφή μαζί του και τον παρεκάλεσε να μεσολαβήσει για να μην έχει άσχημες συνέπειες γι’ αυτόν η όλη υπόθεση.
Όλοι τότε προέτρεπαν τον Γέροντα να μη μεσολαβήσει, ώστε εκείνος να τιμωρηθεί.
Ο π. Επιφάνιος όμως, εραστής της αγάπης προς τους εχθρούς, εδήλωσε ότι θα ενεργήσει κατά την εντολή της αγάπης. Πράγματι παρενέβη και έσωσε αυτόν ο οποίος τον είχε αδικήσει. Η χαρά και η αγαλλίασή του ήταν μεγάλη, όταν ανεκοίνωσε στα πνευματικοπαίδια του το αποτέλεσμα της μεσολαβήσεώς του: