«Ὁ Διοικητής του» «……Ἐκεῖνα τά χρόνια μπορεῖ νά ἤμασταν ἁπλά παιδιά καί φτωχοί ἄνθρωποι ἀλλά εἴχαμε τιμή καί ἠθική»

Ὁ Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης

Τό δακτυλάκι τοῦ Διοικητοῦ μου τό ᾿ χω (μέχρι) σήμερα καί τό θυμιάζω, (ἐπειδή) ἔγραφε τίς ἄδειες ἐξόδου μου, γιά νά πηγαίνω στήν Ἐκκλησία νά κοινωνῶ καί νά ἐξομολογοῦμαι. Ὁ Διοικητής μοῦ ᾿λεγε:
“Σέ ὑποστηρίζω ἀπό συμφέρον, γιά νά μέ μνημονεύεις, ὅταν πεθάνω”.
Ἔπερνε φτωχοκόριτσα, τούς ἔβαζε λεφτά στήν Τράπεζα, τά μάθαινε δουλειά, τά καλοτάϊζε, τά καλοπάντρευε, τά ἀποκαθιστοῦσε. Τέτοια ἔκανε».
Μακαρία ἁπλότης

Νά σᾶς πῶς τώρα τί ἁπλότητα εἴχαμε ἐκεῖνα τά χρόνια; Θά γελάσετε. Μοῦ λέει κάποτε ὁ Διοικητής μου – ἦταν Συνταγματάρχης –

“δέν μοῦ λές, παιδί μου, Ἰάκωβε, τί ὥρα εἶναι;”.Τώρα ἐγώ πού δέν ἤξερα τήν ὥρα τί νά τοῦ πῶ; Γιά νά μήν τοῦ πῶ ὅτι δέν ξέρω, σκέφθηκα ἄς τοῦ πῶ μιά ὥρα (καί) αὐτός θά κοιτάξη τό ρολόϊ. Κοιτάζω, βλέπω δύο δείχτες. Ὁ μεγάλος (πού) λέει τήν ὥρα καί ὁ μικρός (τά λεπτά).

• Ἡ ὥρα εἶναι τέσσερις.

«Τόν ἔσωσε ἡ Ἁγία Παρασκευή. …. “ἁγία Παρασκευή, ὁ Ἰάκωβος εἶμαι”.»

Ὁ Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης

Γερμανοί ἀπό τό χωριό μέ πήγανε στό δάσος ἐκεῖ νά μέ σκοτώσουν καί πῆραν καί τόν ἀδελφό μου, ἤμασταν (τότε) στό ἀμπέλι μας καί περάσαμε ἀπό ἕνα ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς πού ἔχουμε ἐκεῖ στό χωριό μας καί ἔκανα τόν σταυρό μου καί λέω:

«Ἁγία μου Παρασκευή, ἐγώ ἀπό παιδί ἐρχόμουνα καί σέ εὐλαβούμουνα πολύ”, τήν νύχτα περνοῦσα στίς 02:00΄ ἡ ὥρα καί ἔλεγα, “ἁγία Παρασκευή, ὁ Ἰάκωβος εἶμαι”. Εἶχα τόση εὐλάβεια, μέ συγχωρεῖτε, νά καθόμουν μιά μέρα στήν ἐκκλησία, δέν κουραζόμουνα, μοῦ ἔφτανε νά ἀνάβω τά καντηλάκια, νά προσεύχωμαι, νά θυμιάζω καί νά βλέπω τήν ἁγία Παρασκευή. Πολλές φορές ἤταν ζωντανή ἡ Χάρη της, βέβαια ἐγώ φοβόμουν καί ἔλεγα:“Νά μήν παρουσιαστῆς μπροστά μου σάν γυναῖκα ὅπως εἶσαι, ἀλλά νά ᾿δῶ τήν σκιά σου”.

Πολλές φορές ὅμως, ἦταν ζωντανή ἡ Χάρη της. Ἔλειπε ἀπό τήν εἰκόνα ὅταν περάσαμε μέ τούς Γερμανούς, καί ἐγώ νόμιζα ὁ καϋμένος πώς ἤτανε ἐκεῖ ἀπ᾿ ἔξω καί τήν εἶδα, λοιπόν, μία γυναῖκα μαυροφόρα μέρα μεσημέρι καί ἔλεγα:

«Πολλή ἁμαρτία, γι’ αὐτό πρέπει νά γίνει πόλεμος».

 

Αποκαλύπτει ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος στον μακαριστό Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

σχόλιο Γ.Θ : Άλλος ένας Άγιος που από την Αιωνιότητα προειδοποιεί για τα επερχόμενα δεινά του πολέμου.

Στις 15 Ιουλίου 1990, ημέρα Κυριακή, το πρωί, μόλις ο…
πατήρ Ιάκωβος κατέβηκε από το κελλάκι του στο ναό για τη Θεία Λειτουργία περιέγραψε μέσα στο Ιερό με πρόσωπο εκστατικό σε Πατέρες της Μονής του όσα ο όσιος Ιωάννης ο Ρώσος «πνευματικώ τω τρόπω» του είχε πει τη νύκτα που πέρασε – «ο Θεός οίδεν» – εμπρός στην Ιερή λάρνακα με το αδιαλώβητο σκήνος Του στο Ναό του στο Προκόπι :

«- Νομίζουν πώς κοιμάμαι, πεθαμένος, είμαι νεκρός και δεν υπολογίζουν οι χριστιανοί. Τους πάντας βλέπω. Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από τη λάρνακά μου. Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους βοηθήσω. Πολύς ο πόνος.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ Γέροντος Ἰακώβου.

  –Τά σα­ραν­τα­λε­ί­τουρ­γα παι­διά μου ἔ­χου­νε με­γά­λη ἀ­ξί­α γιά τίς ψυ­χές τῶν ἀν­θρώ­πων. Γιά το­ύς ζῶν­τες καί το­ύς τε­θνε­ῶ­τας. Ἄν εἴ­χα­τε ἀ­κο­ύ­σει, πρό ἐ­τῶν, ἕ­να κα­ρά­βι πού βυ­θί­στη­κε ἐ­δῶ στήν Κρή­τη τό »Ἡράκλειο»… Λοι­πόν, μί­α γυ­ναῖ­κα μέ πῆ­ρε. Πῆ­ρε τη­λέ­φω­νο, καί λέ­ει: »Πάτερ, οἱ συγ­γε­νεῖς μας πνί­γη­καν στό κα­ρά­βι». – Τήν ρώτησα: Δέν θά κά­νης μνη­μό­συ­νο στόν ἄν­δρα σου, στούς συγ­γε­νεῖς σας; – Μπά… δέν χρει­ά­ζον­ται τά μνη­μό­συ­να, λέ­ει. Ἐ­γώ ἔ­δω­σα 5.000 στό Ὀρ­φα­νο­τρο­φεῖ­ο τῆς Χαλ­κί­δος. Τό ἴ­διο εἶ­ναι. Πάτερ μου, ἐ­σύ τί λές γι᾿ αὐ­τό; – Λέω, ἄ­κου­σε παι­δί μου νά σοῦ πῶ, ἐ­φό­σον μέ ρω­τᾶ­τε. Ἄλ­λο, παι­δί μου, ἡ προ­σευ­χή και ἄλ­λο ἡ ἐ­λε­η­μο­σύ­νη. Ἄλ­λο, μέ συγ­χω­ρεῖ­τε, ἡ προ­σευ­χή πού κά­νου­με μέ τό μνη­μό­συ­νο. Δι­ό­τι, ἔ­τσι τά βρή­κα­με. Ἔ­τσι εἶ­ναι. Καί ἀ­πό το­ύς Ἀ­πο­στο­λι­κο­ύς χρό­νους, ἀλ­λά, καί ἀ­πό τίς ἡ­μέ­ρες πού ἦ­ταν ὁ Μωϋσῆς, ὁ Προ­φή­της τῆς Π. Δι­α­θή­κης. Ὅ­ταν ἀ­πέ­θα­νε, λέ­ει, δί­ναν ἐ­λε­η­μο­σύ­νες καί κἄ­ναν μνη­μό­συ­να… καί αὐ­τά δί­ναν τό­τε.