Ὅτι δέν πρέπει νά ἀπελπιζόμαστε.Μικρός Εὐεργετινός.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ὅτι δέν πρέπει νά ἀπελπιζόμαστε.Μικρός Εὐεργετινός.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης. Ὁμιλία στίς 14-07-2009 στήν ΘεσσαλονίκηἹ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

http://HristosPanagia3.blogspot.gr

 http://www.hristospanagia.gr/?p=58606

Δέν θέλεις, Κύριε, νά κλαίω καί νά λυπᾶμαι…

 Όποιος πέφτει στην αμαρτία για δεύτερη φορά, με την ελπίδα της κατοπινής μετάνοιας, αυτός πορεύεται με πανουργία ενώπιον του Θεού.

Τον άνθρωπο αυτόν τον βρίσκει απροσδόκητα ο θάνατος. Κι έτσι δεν φτάνει στον καιρό πού, σύμφωνα με την ελπίδα του, θα μετανοούσε.

Ένας αδελφός έκανε συνεχώς αυτή την προσευχή στο Θεό:

– Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού!

Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμιάν άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο, μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πωρωμένη μου ψυχή.

Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε:

«Ὁ πιστός πρέπει νά δέχεται πρόθυμα ὅσα προέρχονται ἀπό τόν πνευματικό του πατέρα, γιατί εἶναι συμφέροντα, ἀκόμη καί ἄν προξενοῦν λύπη ἤ πόνο. Γιατί ἀνάλογα μέ τόν σκοπό του καί τίς θλίψεις του ὁ Θεός τοῦ δίνει τό ἔλεός του»

 

 Ὑπόθεση ΛΓ΄(33)

 «ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

 Ἕνας γέροντας εἶπε: «Ὁ Σωτήρας μας ὡς ἀρχή τῶν μαθημάτων του εἶχε τή θλίψη καί τή στενοχώρια¹. Ὅποιος λοιπόν αὐτή τήν ἀρχή τήν ἀποφεύγει, χάνει τή γνώση τοῦ Θεοῦ. Ὅπως δηλαδή τά γράμματα (τοῦ ἀλφαβήτου) δίνουν στά παιδία τήν ἀρχή τῆς παιδείας, ὥστε νά ἀποκτήσουν τή γνώση, ἔτσι καί ὁ μοναχός πού μέσα σέ θλίψεις καί κόπους ἔχει ὑπακοή, γίνεται συγκληρονόμος τοῦ Χριστοῦ² καί παιδί τοῦ Θεοῦ».

«Ἡ μνησικακία εἶναι ὀλέθρια, καί ὄχι μόνο καταστρέφει κάθε πνευματική ἐργασία, ἀλλά ἀπομακρύνει καί τή συμπάθεια τοῦ Θεοῦ. Πῶς πρέπει νά τήν καταπολεμοῦμε»

 

  ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΒ΄ (42)

 Ἀπό τό Γεροντικό

 Ὁ ἀββάς Μακάριος εἶπε: «Ἄν θυμόμαστε τά κακά πού μᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, διώχνουμε ἀπό τόν ἑαυτό μας τή δύναμη τῆς μνήμης τοῦ Θεοῦ. Ἄν ὅμως δέν θυμόμαστε τά κακά πού παθαίνουμε, θά εἴμαστε ἄτρωτοι ἀπό τούς δαίμονες».
Κάποιος γέροντας εἶπε: «Ἐκεῖνος πού κλέβει ἤ λέει ψέματα ἤ κάνει κάποια ἄλλη ἁμαρτία, συχνά, μόλις διαπράξει τήν ἁμαρτία, ἀναστενάζει καί κατηγορεῖ τόν ἑαυτό του καί ἔρχεται σέ μετάνοια. Ὅποιος ὅμως ἔχει μνησικακία στήν ψυχή, εἴτε τρώει εἴτε κοιμᾶται εἴτε περπατᾶ, κατατρώγεται ἀπό αὐτήν σάν ἀπό δηλητήριο καί ἔχει τήν ἁμαρτία πάντοτε ἀχώριστη· ἡ προσευχή του γίνεται γι᾿ αὐτόν κατάρα, καί ὅλος ὁ κόπος του δέν γίνεται δεκτός, ἀκόμη καί ἄν χύσει τό αἷμα του γιά τόν Χριστό».

«Αὐτοί πού ἐπιθυμοῦν τήν τελειότητα θεωροῦν ὅτι εἶναι ἁμαρτία ἀκόμη καί τό νά ταραχθοῦν ἁπλῶς μέσα τους ἑναντίον ἐκείνου πού τούς ἀδικεῖ ἤ τούς προσβάλλει»

ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΣΤ΄ (36)
Τοῦ ἀββᾶ Κασσιανοῦ
Ἄν θέλουμε νά ἀποκτήσουμε τέλεια πραότητα καί νά γίνουμε ἄξιοι τοῦ μακαρισμοῦ τοῦ Κυρίου1, ὀφείλουμε νά πετάξουμε ἀπό ἐπάνω μας ὄχι μόνο τήν ἐξωτερική ἐκδήλωση τῆς ὀργῆς ἀλλά καί τήν ἐσωτερική ταραχή. Γιατί τό νά συγκρατεῖ κανείς τό στόμα του τήν ὥρα τοῦ θυμοῦ καί νά μή λέει λόγια μανιασμένα δέν ὠφελεῖ τόσο, ὅσο τό νά καθαρίζει τήν καρδιά ἀπό τή μνησικακία καί νά μή στριφογυρίζει στόν νοῦ κακούς λογισμούς γιά τόν ἀδελφό. Ἡ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου ἄλλωστε μᾶς προστάζει νά κόβουμε τίς ρίζες τῶν ἁμαρτημάτων μᾶλλον παρά τούς καρπούς2. Γιατί ἄν κοπεῖ ἀπό τήν καρδιά ἡ ρίζα τοῦ θυμοῦ, οὔτε τό μίσος οὔτε ὁ φθόνος θά γίνουν πράξη.

Πῶς φωτίζεται ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου

Πῶς φωτίζεται ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου.Μικρός εὐεργετινός. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

ΠΩΣ ΦΩΤΙΖΕΤΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ
ΟΜΙΛΙΑ Π.ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΣΤΙΣ 25/09/2010

http://hristospanagia3.blogspot.gr/ 

Περὶ ὑπακοῆς καὶ ποιὰ ἡ ὠφέλειά της_Μικρὸς Εὐεργετινὸς_mp3

 

Π. Σάββας 2008-08-23_Περὶ ὑπακοῆς καὶ ποιὰ ἡ ὠφέλειά της_Μικρὸς Εὐεργετινὸς_mp3
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 23-08-2008 (Συνάξεις Ἀνδρῶν στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).

http://www.hristospanagia.gr/?p=37194

ΛΓ.Ὅταν μᾶς ἀδικοῦν ἤ μᾶς προσβάλλουν νά μήν ἀνταποδίδουμε τό κακό, ἀλλά νά μακροθυμοῦμε. Οἱ τέλειοι θεωροῦν ἔνοχη ἀκόμα καί τήν ἁπλή ταραχή τῆς καρδιᾶς τους

 

ΛΓ. ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΑΔΙΚΟΥΝ Η ΜΑΣ ΠΡΟΣΒΑΛΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΑΠΟΔΙΔΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΑΚΡΟΘΥΜΟΥΜΕ. ΟΙ ΤΕΛΕΙΟΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΕΝΟΧΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΛΗ ΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥΣ.

 Από το βίο του αγίου Παχωμίου
ΑΝ πληροφορήθηκε τα (κατορθώματα) του Παχωμίου ο σαρκικός αδελφός του Ιωάννης, ήρθε και τον αναζητούσε στα μέρη εκείνα, (οπού ασκήτευε). και όταν τον αντάμωσε, τον ασπάστηκε με μεγάλη χαρά, γιατί, από τότε πού βαπτίστηκε και ακολούθησε το Χριστό και διάλεξε τον μοναχικό βίο, δεν είχε επισκεφθεί ούτε μια φορά τους συγγενείς του. Επειδή τώρα και ο Ιωάννης είχε τάξει τον ίδιο σκοπό με τον Παχώμιο, έμειναν κι οι δυο μαζί, μελετώντας συνεχώς το νόμο του Θεού και αδιαφορώντας εντελώς για όλα τα επίγεια.