Ἡ ἀκτημοσύνη τῶν μοναχῶν (Ἁγ. Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ)

1. Ο κάθε άνθρωπος, που μπήκε σε μοναστήρι και ανέλαβε τον ζυγόν του Χριστού, που είναι χρηστός, πρέπει οπωσδήποτε να ζήσει με ακτημοσύνη αρκούμενος στα πιο απαραίτητα και αποφεύγοντας κάθε τι περιττό σε ενδυμασία, σε είδη που χρειάζεται το κελί του, σε χρήματα.

2. Περιουσία, πλούτος και θησαυρός του μοναχού πρέπει να είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
Σ’ Αυτόν πρέπει να στρέφονται τα βλέμματα του νου και της καρδιάς του·
Σ’ Αυτόν πρέπει να συγκεντρώνονται οι ελπίδες του·
Σ’ Αυτόν πρέπει να αναθέτωμε την πάσαν ελπίδα μας·
Σ’ Αυτόν πρέπει να στηρίζωμε την πίστη μας. Μα ο μοναχός πολύ δύσκολα μπορεί να κρατήσει τέτοια ψυχική διάθεση, όταν έχει πολλά αγαθά.

Λοιπόν;

Ὁ Μοναχισμός

 Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ

 π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Από το βιβλίο: ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ Π. Ε. Γ,  τηλ. 210 6396665

       Ο αθλητής του Χριστού ποθεί την απόλυτη βίωση της εν Χριστώ κοινωνίας που δεν βλέπει να ενσαρκώνεται εύκολα μέσα στον κόσμο. Έτσι αναζητάει στο μοναχισμό την γνησιότητα της χριστιανικής ζωής και της χριστιανικής αληθείας.
«Πολλές φορές ευχήθηκα», λέγει ο Χρυσόστομος, «να παύσει να υπάρ­χει η ανάγκη των μοναστηριών και να επικρατήσει στις πόλεις τόσο κα­λή εφαρμογή των ηθικών νόμων, ώστε να μη χρειασθή να καταφύγη κα­νείς εις την έρημον». Επειδή όμως ο κόσμος γέμισε από αδικίες, ενώ η έρημος «είναι πλήρης από τους καρπούς της φιλοσοφημένης ζωής», δεν πρέπει να κατηγορούμε εκείνους που αναζητούν τον λιμένα ή και οδη­γούν άλλους, που επιθυμούν την απόλυτη βίωση της χριστιανικής ζωής σ’ αυτόν, αλλά εκείνους που καθιστούν την πόλη «αδιάβατον και ακατάλληλον προς την άσκησιν της φιλοσοφημένης ζωής, ώστε να αναγκάζωνται όσοι θέλουν να σωθούν, να καταφύγουν εις τας ερημίας» (Μ. Βασιλ.). «Αν κάποια νύκτα πιάσει ένα σπίτι φωτιά, ποιόν θα κατηγορούσαμε, εκείνον που θα ξυπνήσει τους ανθρώπους που κοιμούνται μέσα και θα τους οδηγήσει έξω από το σπίτι εκείνο, ή αυτόν που έγινε πρόξενος της φωτιάς;» συμπληρώνει ο Χρυσόστομος.