Ὁ Θεός προνοεῖ γιά ὅλα

 

Από το βίο του αγίου Ιωάννη του ελεήμονος -Διδακτική ιστορία

 

~ Άλλοτε πάλι, καθώς ο άγιος πήγαινε στα πατριαρχεία, τον πλησιάζει ένας ευγενής, που είχε καταντήσει σε έσχατη φτώχεια, γιατί κλέφτες του είχαν αρπάξει όλα του τα υπάρχοντα. Πρόσταξε λοιπόν να του δώσουν ελεημοσύνη, για την ξαφνική εκείνη πτώχευση, δεκαπέντε λίτρες χρυσάφι. Ο άνθρωπος όμως που πήρε τη σχετική εντολή – θες από δική του παρακοή, θες από υποκίνηση των υπαλλήλων της Εκκλησίας, επειδή δεν είχαν απομείνει πολλά χρήματα και ο μέγας Ιωάννης δεν φρόντιζε να μαζεύει θησαυρούς -, έδωσε πέντε μόνο λίτρες στο φτωχό.

Καθώς αργότερα ο μακάριος έβγαινε από το πατριαρχείο, μια χήρα γυναίκα, πολύ πλούσια, του έβαλε στο χέρι ένα έγγραφο δωρεάς με το οποίο πρόσφερε στην Εκκλησία πεντακόσιες λίτρες χρυσάφι. Μόλις το πήρε στα χέρια του ο άγιος, πληροφορήθηκε από τη θεία χάρη, που κατοικούσε μέσα του, αυτό που είχε γίνει αντίθετα στην προσταγή του.

«Ὁ χριστιανός πρέπει ὄχι μόνο νά μήν ἐκδικεῖται ἐκείνους πού τόν ἀδικοῦν, ἀλλά νά ὑπομένει τήν ἀδικία μέ μακροθυμία καί νά τούς μεταβάλλει μέ τήν ἀνεξικακία του»,μέρος α΄

   Ἅγιος Σπυρίδων Ὁ Θαυματουργός,

Ἐπίσκοπος Τριμυθούντος Κύπρου

  ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΗ΄(38)

Ἀπό τό βίο τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος

 Πῆγε κάποτε ἕνας στόν ἅγιο Συρίδωνα γιά νά ἀγοράσει ἑκατό κατσίκες ἀπό τό κοπάδι του. Ὁ ὅσιος τοῦ ζήτησε πρῶτα τά χρήματα, καί αὐτός τοῦ ἔδωσε μόνο γιά τίς ἐνενήντα ἐννιά καί κράτησε τό ἀντίτιμο τῆς μίας, νομίζοντας ὅτι θά διαφύγει τοῦτο ἀπό ἐκεῖνον τόν ἁπλοϊκό καί φιλήσυχο.

   Ὅταν μπῆκαν καί οἱ δυό στό μαντρί, ὁ ἅγιος τοῦ εἴπε νά πάρει τόσες κατσίκες, ὅσες πλήρωσε· αὐτός ὅμως οὔτε ἔτσι κατάλαβε, ἀλλά ἔβγαλε ἑκατό ἀπό τό μαντρί. Μία λοιπόν ἀπό τίς κατσίκες, σάν καλή ὑπηρέτρια, καταλαβαίνοντας ὅτι δέν τήν πούλησε ὁ κύριός της, στράφηκε γρήγορα καί ξαναμπῆκε στό μαντρί. Αὐτός ὁ ἀναιδής ὅμως τήν ξανάβγαλε καί τήν τραβοῦσε μέ τή βία. Τοῦτο τό ἀξιοθαύμαστο ἔγινε δύο καί τρεῖς φορές: ἡ κατσίκα γύριζε πίσω, ἐνῶ αὐτός τήν τραβοῦσε πάλι μέ δύναμη καί ὀργή.

   Τί ἔγινε λοιπόν;

Ὁ δίκαιος Πέτρος ὁ ἀγρότης

 

  Εδώ θ᾿ ἀφηγηθοῦμε μιὰ σύντομη ἱστορία,γιὰ τὸν βίο ἑνὸς νέου (Ρώσου) χωρικοῦ. ῏Ηταν ἁγνός, ἐργαζόταν σκληρὰ κι ἤθελε ν᾿ ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὸ Θεό. ῞Ομως δὲν ἔμελλε νὰ πραγματώσει τὴν ἐπιθυμία του,ἀλλὰ νὰ ζήσει στὸν κόσμο ἐνάρετα,τηρώντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.Κι ὁ Κύριος τὸν βοήθησε νὰ σώσει τὴν ψυχή του.῾Ο βίος του δὲν εἶναι μιὰ ἐξαιρετικὰ ἀσυνήθιστη περίπτωση.Τέτοιοι ἄνθρωποι,δόξα τῷ Θεῷ,ὑπῆρχαν πολλοὶ στὴ ρωσικὴ γῆ.Εἶναι ὅμως πολὺ παρήγορο νὰ ᾿χουμε κατὰ νοῦ τέτοιους ψυχωφελεῖς βίους.
Πρὸς τὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1850,ἕνα μεγάλος ᾿Ασκητής, ὁ π. ῾Ησαΐας (μετέπειτα μεγαλόσχημος ᾿Ιγνάτιος), ἀναβίωσε τὸ ᾿Ερημητήριο τοῦ ῾Αγίου Νικηφόρου,στὴν ἐπισκοπὴ τοῦ ῎Ολονετς.῞Ενας ἀπὸ τοὺς κυριότερους βοηθούς του ἦταν ὁ Μοναχὸς Γεράσιμος. Καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Μπλίτοβο τῆς περιοχῆς τοῦ Νόβγκοροντ,τῆς εὐρύτερης περιφέρειας τῆς Νέας Λάντογκα τοῦ Προύσιν.῞Οταν ὁ π. Γεράσιμος ἔφυγε,ἄφησε πίσω στὸ σπίτι του δυὸ ἀδελφούς.

Μιά ὑπέροχη ἱστορία γιά τή γαλήνη

 

«Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ; «ρώτησε ο σοφός ερημίτης τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει.

   «Εγώ θέλω γαλήνη» απάντησε μελαγχολικά εκείνος. Ο ερημίτης πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα :

Εγώ θέλω γαλήνη…

«Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι», είπε στον οδοιπόρο και διέγραψε με μια κίνηση το «Εγώ».

«Σβήνεις πρώτα το «εγώ». Είναι αδύνατον να βρει γαλήνη αυτός που έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και νομίζει πως μπορεί να την βρει μόνος του, μακριά από τον Θεό.

Ὁ ἀδιάφορος ἐπισκέπτης τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυρονικήτα καί τό θαῦμα…

 

(Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος.)

Κάποιος, κάπου, κάποτε πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Επίσκεψη και όχι προσκύνημα!

Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος…

Έφτασε στην Ι. Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης εν τέλει τριήμερης περιήγησής του. Μάλιστα, κορόιδευε την παρέα του, διότι, όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί…

Πῶς ἐφάρμοσε ὁ Γέρων Ἐπιφάνιος τό «πρῶτον καταλλάγηθι τοῖς σέ λυποῦσι»

 

Του ζητήσαμε κάποτε να μας ερμηνεύσει το «πρώτον καταλλάγηθι τοις σε λυπούσι» των διδακτικών στίχων της Ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως, δεδομένου ότι λογική και κατανοητή φαίνεται κυρίως η συνδιαλλαγή μ’ αυτούς τους οποίους εμείς λυπήσαμε και όχι μ’ εκείνους που ελύπησαν εμάς. Αυτός θέλοντας να μας διδάξει τις ωφέλειες από την εφαρμογή του παραπάνω στίχου, μάς διηγήθηκε το εξής περιστατικό:

 Λειτουργούσα κάποτε στους Τρεις Ιεράρχας και μεταξύ των εκκλησιαζομένων ήταν και ο τάδε (θεολόγος, πνευματικοπαίδι του και άριστος ψάλτης). Όπως ήταν φυσικό ανέβηκε στο αναλόγιο, αλλά οι τακτικοί ψάλτες του ιδρύματος, γεροντάκια ευλαβή μεν και αφιλοχρήματα, πλην όμως όχιπολύ ικανοί στα ψαλτικά, δεν του παρεχώρησαν σχεδόν τίποτε να ψάλει.

Δέν ἄντεξα τήν κοροϊδία τῆς μάνας μου, πῶς θά ἀντέξω τήν ντροπή πρός τόν Χριστό;

Διηγήθηκε ένας γέροντας, ότι κάποιος αδελφός, θέλοντας να αναχωρήση, εμποδιζόταν από την μητέρα του. Αυτός δεν παραιτούνταν από τον σκοπό τους λέγοντας ότι θέλει να σώση την ψυχή του.
Μετά από τα πολλά, η μητέρα του δεν μπορούσε άλλο να τον εμποδίζη και υποχώρησε. Αυτός δε αφού μόνασε, κατανάλωσε όλη του την ζωή στην αμέλεια.Έγινε δε να πεθάνει η μητέρα του, και μετά από έναν χρόνο αυτός να ασθενήση βαριά. Τότε βρέθηκε σε έκσταση και του φάνηκε ότι πήγε να κριθή και βρίσκει και την μητέρα του μεταξύ των κρινόμενων.
Τότε εκείνη του λέει έκπληκτη:Τι είναι αυτό παιδί μου, και συ ήλθες για να κριθής;

Κουβαλώντας τήν ἁμαρτία τοῦ ἄλλου.

Κάποτε ένας μοναχός κάποιας Μονής παρακάλεσε τον Θεό να του ανοίξει τα μάτια για να βλέπει σε κάθε άνθρωπο την κρυμμένη κακία και να μπορεί έτσι να προστρέχει σε βοήθεια…
Όταν ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή του, ο μοναχός προσπάθησε να εντείνει τις προσπάθειες του, καθώς τώρα διέκρινε με σαφήνεια το κακό. Εξαιτίας όμως της πνευματικής του ανωριμότητας, το κακό τον γέμισε τρόμο, και στη συνέχεια ένιωσε αηδία και τελικά αποστροφή για τους ανθρώπους.
Μια μέρα έφτασε στο μοναστήρι κάποιος, που ήθελε να μιλήσει με το γέροντα της Μονής. Ο μοναχός, που είχε αξιωθεί να βλέπει το κακό, βλέποντας πόσο αμαρτωλός και βαθιά εξαχρειωμένος ήταν ο επισκέπτης, του είπε τα εξής:

Πόσο ζυγίζει ἡ ἁμαρτία;

Πόσο ζυγίζει ἡ ἁμαρτία;

«Κορόιδευε ένας άθεος έναν ιεροκήρυκα μια μέρα, λέγοντάς του:
—Μας μιλάτε κάθε τόσο για φορτίο αμαρτιών και τα παρόμοια. Πιστέψτε με, όμως, ότι προσωπικά δεν νοιώθω κανένα τέτοιο βάρος. Αλήθεια, πόσο ζυγίζει η αμαρτία;
Ο άνθρωπος του Θεού πολύ ψύχραιμα, απάντησε τότε:

Διαβάστε περισσότερα »

 

Πῶς συγχωροῦμε τούς ἄλλους

Ποίος είναι ό «χρυσούς κανών» Μορφωμένος άνθρωπος ό κ. Σταύρος. Με πτυχίο πανεπιστημίου και ξένες γλώσσες και πείρα ζωής. Δυσκολευόταν, όμως, στα πνευματικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει και τα πιο απλά πράγματα. Όλα τα εξέταζε και τα πλησίαζε με αυστηρότητα. Ήταν σχολαστικά ηθικιστής. Δεν ήταν πρόθυμος να συγχώρηση εύκολα τους άλλους. Παντού έβλεπε αμαρτίες και αμαρτωλούς. Αυτό κάνουν όλοι οι ηθικιστές. Καθόταν τώρα απέναντι από τον Γέροντα Ίάκωβον, έναν ασκητικό ιερομόναχο, με ροζιασμένα χέρια και ένοιωθε σαν μαθητούδι μπροστά στον δάσκαλο. Ερωτήσεις πολλές. Αντιρρήσεις περισσότερες. ‘Αλλά και οι απαντήσεις σοφές και αποκαλυπτικές. 

Ρώτησε τον Γέροντα για το σοβαρό (το σοβαρώτερον;) θέμα της συγχωρήσεως των άλλων ανθρώπων, πού δυσκολεύονταν να το κατανόηση:  

Αφού βλέπω καθαρά και ολοφάνερα τον άλλον να αμαρτάνη, πως να τον συγχωρήσω; Δεν έχω δίκαιο;

Όλους μας βλέπει ό Θεός αδιάκοπα και ξέρει καθαρά και ολοφάνερα ότι αμαρτάνουμε. Γιατί μας συγχωρεί και μας ανέχεται και μας περιμένει να μετανοήσουμε και να ζητήσουμε άφεση αμαρτιών;

Πάλι δεν σας καταλαβαίνω, πάτερ μου. Τι πρέπει να κάνουμε;

Διηγήσεις περί τοῦ Ἀββᾶ Ἀμμωνᾶ

ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΑΜΜΩΝΑ

Α΄. Ἕνας ἀδελφός παρακάλεσε τόν ἀββᾶ Ἀμμωνᾶ: «Δῶσε μου μιά συμβουλή». Καί ὁ Γέροντας τοῦ εἶπε: «Νά συλλογίζεσαι, ὅπως οἱ φυλακισμένοι κακοῦργοι. Ἐκεῖνοι διαρκῶς ἐρωτοῦν: Ποῦ εἶναι ὁ ἡγεμόνας καί πότε θά ἔλθη ἐδῶ; Καί ἀπό τήν ἀγωνία κλαῖνε. Μέ τόν ἴδιο τρόπο καί ὁ μοναχός ὀφείλει διαρκῶς νά προσέχη, νά ἐλέγχη τήν ψυχή του καί νά λέει: Ἀλλοίμονό μου! Πῶς θά παρουσιασθῶ στό βῆμα τοῦ Χριστοῦ καί τί ἀπολογία θά δώσω; Ἔτσι ἐάν σκέπτεσαι πάντοτε, μπορεῖς νά σωθῆς».

Β΄). Διηγοῦνται ὅτι ὁ ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς σκότωσε ἀκόμη καί βασιλίσκο. Καθώς πήγαινε στήν ἔρημο γιά ν᾿ ἀντλήση νερό ἀπό ἕνα πηγάδι, συνάντησε τό φαρμακερό φίδι. Ἔπεσε μέ τό πρόσωπο στήν γῆ καί εἶπε: «Κύριε, ἤ ἐγώ θά πεθάνω ἤ αὐτό». Ἀμέσως τότε ὁ βασιλίσκος μέ τήν δύναμι τοῦ Χριστοῦ ἔσκασε.

Γ΄). Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς: «Δεκατέσσερα ἔτη ἔζησα σέ σκήτη παρακαλῶντας τόν Θεό νύκτα καί ἡμέρα νά μέ ἀξιώση νά νικήσω τήν ὀργή».

Διάβολος καί μετάνοια συμβαδίζουν;

ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΥΜΒΑΔΙΖΟΥΝ;

Η ακόλουθη διήγησις που προέρχεται μάλλον από κάποια λιγότερο γνωστή παραλλαγή της συστηματικής συλλογής του Γεροντικού* σκοπό έχει να διδάξη πόσο μεγάλη είναι η φιλανθρωπία του Θεού και ότι κανένας αμαρτωλός δεν πρέπει να απελπίζεται, ακόμη κι αν νομίζη ότι έχει γίνει όμοιος στην αμαρτία με τον διάβολο.
Κάποιος άγιος γέροντας, μεγάλος και διορατικός, έχοντας νικήσει και ξεπεράσει όλους τους πειρασμούς των δαιμόνων, είχε λάβει το χάρισμα να βλέπη οφθαλμοφανώς το πώς επιδρούν στην ζωή των ανθρώπων οι άγγελοι και οι δαίμονες·πώς δηλ. ο καθένας από την πλευρά του αγωνίζονται για την ψυχές των ανθρώπων. Ήταν δε τόσο μεγάλος και υψηλός στην αρετή, που τα ακάθαρτα πνεύματα τον υπολόγιζαν πολύ και συστέλλονταν μπροστά του. Πολλές φορές τα κορόιδευε και τα ύβριζε θυμίζοντας τους την πτώσι τους από τους ουρανούς και την αιώνια κόλασι του πυρός που τα περιμένει.

Ἡ ταπείνωση τοῦ ἁγίου Νεκταρίου

Ἡ ταπείνωση τοῦ ἁγίου Νεκταρίου

Τὸν καιρὸ ποὺ εἶχε τὴ διεύθυνση τῆς Σχολῆς ὁ ἅγιος Νεκτάριος, γιὰ κάποιο διάστημα ὁ ἐπιστάτης τῆς Σχολῆς ἀρρώστησε. Ὅταν βγῆκε ἀπὸ τὸ Νοσοκομεῖο, οἱ γιατροὶ τοῦ εἶπαν νὰ ἐργαστεῖ, τουλάχιστον γιὰ τρεῖς μῆνες γιατί διαφορετικὰ θὰ βάλει σὲ κίνδυνο τὴ ζωή του. Οἱ ἐργαζόμενοι ὅμως τότε δὲν ἦταν μόνιμοι καὶ δὲν εἶχαν ἀσφάλεια, ὁπότε ὑπῆρχε τὸ ἐνδεχόμενο νὰ χάσουν τὴ δουλειά τους. Αὐτὸ φοβήθηκε καὶ ὁ ἐπιστάτης τῆς Ριζαρείου.

Μιὰ μέρα λοιπόν, μετὰ ἀπὸ κάποια μικρὴ ἀνάρρωση πῆγε στὴ Σχολὴ καὶ εἶδε τὰ πάντα νὰ εἶναι πεντακάθαρα. Τὸν ἔκοψε κρύος ἱδρώτας. Θὰ πῆραν ἄλλον, ὑπέθεσε. Πῆγε καὶ τὴν ἄλλη μέρα στὴ Σχολὴ καὶ διαπίστωσε πάλι τὸ ἴδιο. Βέβαιος πιὰ ὅτι τὸν ἀπέλυσαν, πῆγε νὰ βρεῖ τὸ διευθυντὴ τῆς Σχολῆς. Ὁ Ἅγιος τὸν δέχθηκε μὲ πολλὴ καλοσύνη καὶ τοῦ εἶπε:

Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εὐγένεια τῆς κυπριακῆς ψυχῆς

Ἡ μεγάλη κρίση ποὺ ἀναστάτωσε τὴ μαρτυρικὴ Κύπρο καὶ δημιούργησε ἁλυσίδα προβλημάτων, ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια καὶ τὰ αἰσθήματα ἀληθινῆς ἀγάπης καὶ στοργῆς τοῦ κυπριακοῦ λαοῦ. Ἀναφέρουμε στὴ συνέχεια δύο ἀπὸ τὰ πολλά, ποὺ φανερώνουν τὰ πλούσια χριστιανικὰ αἰσθή­ματα ποὺ διαθέτει ὁ ἀγαθὸς καὶ ταπεινὸς Ἑλληνοκύπριος.

Τὸ ἕνα συνέβη σὲ μηχάνημα αὐτομάτου ἀναλήψεως χρημάτων τῆς Λαϊκῆς Τράπεζας στὴ Λευκωσία, ὅταν ἦλθε ἡ σειρὰ μιᾶς ἡλικιωμένης γυναίκας νὰ ἀνασύρει χρήματα.

«Χωρὶς ἴχνος πονηρότητας, ἔδωσε τὸ πορτοφόλι της στὸν ἑπόμενο λέγοντάς του:

Ὁ παπα-Γιώργης καί ὁ ἄπειρος Θεός

Ο παπα-Γιώργης και ο άπειρος Θεός

 

Ό παπα-Γιώργης, ιερεύς σε κάποιο χωριό της πατρίδος μου, έλεγε κάποτε ότι τον κατέτρωγε η απορία πώς είναι άπειρος ο Θεός και πώς είναι άπειρος στα ιδιώματά Του, όπως: άπειρος στην σοφία Του, στην παντοδυναμία Του, στην πανταχού παρουσία Του, στην παγγνωσία Του, στην αγαθότητά Του, στην αγάπη Του… άπειρος!!! άπειρος!!! αυτή η στοχαστική και επίμονη απορία τον κατέτρωγε μέρα-νύχτα.

Σε μια γιορτή του αγίου Δημητρίου, τον κάλεσε ο ιερεύς του διπλανού χωρίου να συλλειτουργήσει μαζί του, για να λαμπρυνθεί «έτι περισσότερο» το πανηγύρι του Ναού. Πράγματι πήγε και προΐστατο της Θείας Λειτουργίας ως φιλοξενούμενος, αλλά και ως έχων τα πρεσβεία της χειροτονίας.Άρχισε η Θεία Λειτουργία και ήλθε η ώρα της αγίας Αναφοράς με τις εκφωνήσεις: «Στώμεν καλώς…» του ιερέως και «Ελεον ειρήνης…» των ιεροψαλτών και ακολούθησε η τριαδική αναφορά: «Η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού…» και η απάντησης του λαού δια των ιεροψαλτών: «και μετά του πνεύματός σου…» και ευθύς αμέσως υψώνοντας τα χέρια του ο λειτουργός παπα-Γιώργης προς τον Παντοκράτορα του τρούλου του Ναού εκφώνησε το «Άνω σχώμεν τάς καρδίας…»

Τά δεκατρία μηδενικά

 

ΤΑ ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΜΗΔΕΝΙΚΑ – ΕΝΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ ΑΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!

Σ’ άκουσα να λες φίλε: - Δεν υπάρχει Θεός…
- Γράψε λοιπόν Θεός…0
Και συνεπώς ο κόσμος έγινε από την ανύπαρκτη τύχη. Δημιουργός δηλαδή μηδέν…0
- Για τον Ιησού Χριστό τι λες φίλε;
- Δεν τον πιστεύω…
- Γράψε και γι’ αυτόν μηδέν…0
- Για τους μεγάλους φιλοσόφους, τη φιλοσοφία γενικά που οδηγεί στην παραδοχή του Θεού?
- Τίποτα… Ανθρώπινα κατασκευάσματα. Μηδέν κι εδώ…0- Για τα εκατομμύρια Αγίους μάρτυρες;
- Δεν μ’ ενδιαφέρουν.
-Δηλαδή μηδέν και εδώ…0

“…κρυφοκοίταζαν τόν παπά τους τήν ὥρα τῆς κατάλυσης…”

 

Η πραγματική ιστορία…….

Το τελευταίο διάστημα έγινε πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της Αγγλίδας Victoria Hislop.

Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.

Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε.Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

Γέρων Πανάρετος Φιλοθεϊτης:Διήγησις περί κατακρίσεως

ΓΕΡΩΝ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ – ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ

Ὁ μακαρίτης πνευματικὸς ἀπὸ τὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, παπα-Νικόδημος, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἀκόλουθη ἱστορία, παρμένη ἀπὸ πατερικὰ Ἁγιορείτικα χειρόγραφα.
Ἕνας πιστὸς χριστιανός, πήγαινε ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια στὸν πνευματικό του καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες του. Μιὰ μέρα ὅμως, ὅπως συνήθιζε, πῆγε στὸν πνευματικό του νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ ἀνοίγοντας τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του βρῆκε τὸν πνευματικὸ νὰ πορνεύει μὲ μία γυναῖκα. Ἀμέσως βγῆκε ἔξω καὶ φεύγοντας εἶπε στὸν ἑαυτό του: «ἄχ, τί ἔπαθα ἀλοίμονο σὲ μένα, ἐγὼ ἔχω τόσα χρόνια ποὺ ἐξομολογοῦμαι σ᾿ αὐτόν, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κολασθῶ; διότι ὅσα ἁμαρτήματα καὶ ἂν μοῦ συγχώρησε, ἐφόσον εἶναι τόσον ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, εἶναι, τί εἶναι; εἶναι ὅλα ἀσυγχώρητα», ἔλεγε καὶ χτυπιόταν ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τὸν βρῆκε καὶ δὲν ἤξερε τί πρέπει νὰ κάνει.Στὸ δρόμο ποὺ ἔφευγε, δίψασε.

Τό σπάσιμο τῆς πέτρινης καρδιᾶς

ΤO ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΕΤΡΙΝΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ…

 Ένας  πολύ  καλός  ιεροκήρυκας  παρατήρησε  κάποια  μέρα  έναν  θρησκευόμενο  οικογενειάρχη  ο  οποίος  για  να  θρέψει  την  οικογένειά  του  έσπαζε  πέτρες  για  να  στρωθούν  οι  δρόμοι. Για  να  εκτελεί  όμως  καλύτερα  την  εργασία  του  δούλευε  γονατιστός.

Ο  ιεροκήρυκας  τότε  τον  ρώτησε:
Ιωάννη  πόσο  θα ήθελα  και  εγώ  να  έσπαζα  τις  πέτρινες  καρδιές  των  ακροατών  μου  με  το  κήρυγμά μου,όπως  εσύ  σπάζεις  αυτές  τις  πέτρες.

Σώζονται, ἄραγε, αὐτοί πού δέν εἶναι βαπτισμένοι;

 

ΣΩΖΟΝΤΑΙ, ΑΡΑΓΕ,

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟΙ;

   Όταν κάποτε επισκέφθηκα τις σπηλιές του Αγίου Όρους, κάποια φορά συνάντησα έναν ασκητή με τον οποίο κάθησα να συζητήσω και να ρωτήσω κά­ποια πράγματα… Τον ερώτησα λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα, αν σώζονται αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι… Κι εκείνος μου είπε:
«Θα σου πω, παιδί μου, τι συνέβη κάποτε, στην Μ. Ασία… Ζούσε, κάποτε, εκεί ένας Τούρκος ο οποίος αγαπούσε πολύ τους Χριστιανούς. Βοηθούσε πάρα πολύ την εκκλησία. Βοήθησε μάλιστα να γίνει κι ένα μοναστήρι…Όπου υπήρ­χε φτωχός, αυτός έτρεχε και βοηθούσε…
Αλλά, ενώ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος -κι απ’ τους Χριστιανούς καλύτερος- δεν είχε βαπτιστεί· δεν είχε αποφασίσει να βαπτιστεί! Το άφηνε για αργότερα…
Κάποια φορά, όμως, πέθανε.