Ἐπιλογικά

 

ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ

 Ἡ ὀρθόδοξη Ἐνορία (κοσμικὴ καὶ μοναστικὴ) ἔχει ὡς ἀποστολὴ τήν ἀποκατάσταση τοῦ «κατ΄ εἰκόνα» καί τήν ἐπίτευξη τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν» στόν ἄνθρωπο. Εἶναι ὁ τόπος ὅπου πρέπει νά βιοῦται μέ πληρότητα τό Εὐαγγέλιο. Αὐτήν τήν Παράδοση, ἀπό τήν πρωτοχριστιανική Ἐνορία τῶν Ἱεροσολύμων μέχρι τόν 14ο αἰῶνα, ὅπως καί μέχρι σήμερα, διέσωσε –πολύ περισσότερο ἀπό τήν κοσμική– ἡ μοναστική Ἐνορία. «Ὁ μοναχός», δίδασκε ὁ θεοφόρος Γέροντας Πορφύριος, «φαίνεται ἀπόκοσμος καί ἀκοινώνητος γιά πολλούς. Φαίνεται ὅτι κοιτάζει μόνο τήν ψυχή του, ὅτι δέν προσφέρει τίποτα στήν Ἐκκλησία, στόν κόσμο. Αὐτό δέν εἶναι ἔτσι. Τόσα χρόνια ἄν διατηρήθηκε ἡ Ἐκκλησία, ὀφείλεται στό μοναχισμό. Αὐτός πού μπαίνει στό μοναστήρι καί τά δίνει ὅλα στόν Χριστό μπαίνει στήν Ἐκκλησία»⁷⁴.

Δωρεά ὀργάνων-μεταμοσχεύσεις-«ἐγκεφαλικός θάνατος»

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

6.ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΠΟΙΚΙΛΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ

Β) Δωρεά ὀργάνων-μεταμοσχεύσεις-«ἐγκεφαλικός θάνατος».

Γιά δέ, τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων καί τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου παραθέτουμε ἕνα τεκμηριωμένο κείμενο ἀπό τό διαδίκτυο⁶¹, καθώς καί τήν ποιμαντορική Ἐγκύκλιο τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ ἐπί τοῦ νόμου 3984/2011 περί δωρεᾶς& Μεταμοσχεύσεως οργάνων.

1ο Κείμενο:

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ-ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ;

Ταυτίζεται ὁ σωματικός θάνατος μέ τόν «ἐγκεφαλικό θάνατο»; Συνέχεια →

Ἀντιμετώπιση τῶν ποικίλων αἱρέσεων καί κακοδοξιῶν ἐλλειπής ἤ κακή.Α) Οἰκουμενισμός

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

6.ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΠΟΙΚΙΛΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ

Ἀντιμετώπιση τῶν ποικίλων αἱρέσεων καί κακοδοξιῶν ἐλλειπής ἤ κακή

Μία τρίτη ἐκτροπή εἶναι, ἐν πολλοῖς⁵⁷, ἡ ἀπουσία τόσο ἀντιαιρετικοῦ κηρύγματος, ὅσο καί κηρύγματος μετανοίας. Σέ μερικές περιπτώσεις ὑπάρχει καί παραπλανητικό-κακόδοξο κήρυγμα. Ὁ λαός, ἐνῶ ζητάει σαφεῖς καί ξεκάθαρες ἀπαντήσεις σέ φλέγοντα σύγχρονα θέματα, πολλές φορές δέν παίρνει ἀπάντηση. Ἄλλοτε πάλι παίρνει εἴτε ἀμφιλεγόμενες, εἴτε κακόδοξες ἀπαντήσεις. Τέτοια θέματα εἶναι λ.χ. τό θέμα τῆς παναίρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἤ τό τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου καί τῶν μεταμοσχεύσεων ζωτικῶν ὀργάνων γιά τά ὁποῖα ἐνῶ ἔχουν τοποθετηθεῖ ἀρνητικά ὅλοι οἱ σύγχρονοι Ἅγιοι Γέροντες⁵⁸ ὑπάρχουν κάποιοι -μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὑψηλόβαθμοι κληρικοί- πού προσπαθοῦν νά τά προβάλλουν ὡς κάτι καλό καί θεάρεστο.

Α) Οἰκουμενισμός

Ἐνδεικτικά παραθέτουμε γιά τόν Οἰκουμενισμό τί ἔγραφε ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς πρός τήν Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, καθώς καί ὁ π. Παΐσιος στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἀθηναγόρα:

Τά ἀσκητικά τῆς ἐνορίας, Ἱερομ. Σάββα (Νέο Βιβλίο)

Τά ἀσκητικά τῆς ἐνορίας, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (νέο βιβλίο).

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ-ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ (ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ)
Σελ. 376. Σχῆμα 14Χ20,5.
Σύν Θεῷ κυκλοφορεῖ τό νέο μας βιβλίο «Τά ἀσκητικά τῆς ἐνορίας». Ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς εὐσεβεῖς ὀρθοδόξους χριστιανούς κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς καθώς καί σέ ὅσους θέλουν νά γνωρίσουν τήν ὀρθοδοξη χριστιανική ζωή.
Κατ’ ἐξοχήν ἀπευθύνεται στούς ποιμένες τῶν ἐνοριῶν, τούς εὐλαβεῖς ἱερεῖς ἀλλά καί στό ποίμνιο καί μάλιστα στούς ἀγωνιζομένους γιά μία ὀρθόδοξη ζωή μέσα στήν οἰκογενειακή παλαίστρα.
Εἴθε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς εὐχές ὅλων νά συμβάλλει ἔστω κατ’ ἐλάχιστον στήν πνευματική οἰκοδομή ὅλων μας. Εἴθε νά γίνει ἀφορμή ὥστε νά ζήσουμε τό ἀληθινό πρωτοχριστιανικό πνεῦμα στίς ἐνορίες τοῦ κόσμου ἀλλά καί μέσα στίς καρδιές μας. Συνέχεια →

Ἀποπροσανατολισμός τοῦ Ποιμαντικοῦ ἔργου

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

6.ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΙΣ ΠΟΙΚΙΛΕΣ ΕΚΤΡΟΠΕΣ

Ἀποπροσανατολισμός τοῦ Ποιμαντικοῦ ἔργου

Μία δεύτερη ἐκτροπή, συνδεδεμένη μέ τήν πρώτη, εἶναι ἡ ἀπουσία ἀπό τήν μεριά τῶν ποιμένων καί τῶν συνεργατῶν τους ἀληθινοῦ ποιμαντικοῦ-ψυχοθεραπευτικοῦ ἔργου. Τό ἔργο αὐτό σύμφωνα μέ τήν Ἀποστολικοπατερική μας Παράδοση πάντοτε εἶχε κέντρο τό συχνό καί ἐμπνευσμένο κήρυγμα μετανοίας, τήν κατήχηση ὅλων τῶν ἡλικιῶν, τήν προσωπική συμβουλευτική, τήν Ἱερά Ἐξομολόγηση, τήν Θεία Εὐχαριστία καί τήν καθημερινή τέλεση τῶν ἀκολουθιῶν ὅπως ὁρίζει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία. Ὁ ποιμένας εἶναι λειτουργός καί κήρυκας τοῦ Θείου λόγου σέ κάθε ἡλικία ἀπό τήν πιό μικρή τῶν νηπίων μέχρι τήν πιό μεγάλη τῶν γερόντων.

Στίς ἡμέρες μας τά πράγματα ἔχουν σχεδόν ἀντιστραφεῖ, ἀλλά ὄχι παντοῦ. Δόξα τῷ Θεῷ ὑπάρχουν ἀκόμη ἀρκετές ἐπαινετές ἐξαιρέσεις.

Ἔργα ἀγάπης φιλανθρωπίας καί ἀλληλοβοήθειας.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

4.ΕΡΓΑ ΑΓΑΠΗΣ

Ἔργα ἀγάπης φιλανθρωπίας καί ἀλληλοβοήθειας.

Ἡ φιλανθρωπία κυριαρχοῦσε ἀπό τούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους στήν Ἀποστολική Ἐκκλησία. Δέν ὑπῆρχε φτωχός μεταξύ τῶν πιστῶν. Δέν ἀνέχονταν νά ἔχουν κάτι πού νά μήν τό ἔχει καί ὁ ἐν Χριστῷ ἀδελφός τους. Ἡ κοινοκτημοσύνη, ὅπως φαίνεται ἀπό τίς Πράξεις ὅπου γράφεται ὅτι «ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά», βιωνόταν ἀπό τούς πρώτους χριστιανούς καί διασώθηκε στό σημερινό κοινόβιο Μοναστήρι. Ἡ μεγάλη ἔμφαση πού δινόταν ἀπό τούς θεοφόρους πατέρες στήν ἐλεημοσύνη ἀντανακλᾶ αὐτό τό πρωτοχριστιανικό πνεῦμα.

Τό πνεῦμα τῆς ἀγάπης, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς ἀλληλοβοήθειας, τῆς κοινοκτημοσύνης καί ἀκτημοσύνης πού βιώθηκε στό «Βυζάντιο» καθώς καί στά ἰσνάφια τῆς Τουρκοκρατούμενης Ἐλλάδας, εἶναι ἡ συνέχεια τῆς ζωῆς τῆς πρωτοχριστιανικῆς Ἐνορίας. Στίς μέρες μας τό πνεῦμα αὐτό διατηρεῖται ἀλώβητο στά μοναχικά καθιδρύματα (κοινόβια, σκῆτες, κελλιά κ.λ.π.). Αὐτό τό πνεῦμα ἀγκαλιάζει ὅλα τά πράγματα καί ὅλες τίς ἀνάγκες, τόσο τίς ὑλικές ὅσο καί τίς πνευματικές.

Τό ἐπάγγελμα, ἡ ἐργασία τοῦ ἐνορίτη.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

4.ΕΡΓΑ ΑΓΑΠΗΣ

Τό ἐπάγγελμα, ἡ ἐργασία τοῦ ἐνορίτη.

Στό Μοναστήρι ἡ ἐργασία-δουλειά λέγεται διακόνημα καί παραπέμπει στό ἀληθινό νόημα τῆς ἐργασίας, πού εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τοῦ καθήκοντος τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον. Τίποτε δέν χρωστᾶμε στόν πλησίον παρά τήν ἀγάπη: «Μηδενὶ μηδὲν ὀφείλετε͵ εἰ μὴ τὸ ἀλλήλους ἀγαπᾶν»⁴³. Ὁ πιστός ἐργάζεται ὥστε νά μπορεῖ νά τρέφεται μή γινόμενος βάρος στούς ἄλλους. Ὁ κύριος ὅμως λόγος εἶναι ὁ ἐξαγιασμός του, ἡ προσφορά ἔργου ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης καί ἐλεημοσύνης πρός τόν πλησίον.

Τό ἐπάγγελμα γιά τά μέλη τῆς κοσμικῆς Ἐνορίας θά πρέπει νά βρεῖ τήν σωστή νοηματοδότησή του. Θά πρέπει δηλαδή νά ἀντιμετωπίζεται ὡς διακόνημα καί ὄχι ὡς δουλειά πού, κατά κανόνα, εἶναι «δουλεία» στά πάθη. Αὐτό τό πρότυπο ἀνήκει ὄχι στούς πιστούς ἀλλά στούς ὑποταγμένους στό κοσμικό φρόνημα ἀνθρώπους.

Συμμετοχή στήν Θεία Λειτουργία μέ τήν εὐλαβική παρασκευή τοῦ προσφόρου.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

3.ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ

Συμμετοχή στήν Θεία Λειτουργία μέ τήν εὐλαβική παρασκευή τοῦ προσφόρου.

Ἡ λειτουργιά ἤ πρόσφορο, πού θά γίνει Σῶμα τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά παρασκευάζεται μέ πολλή προσοχή καί εὐλάβεια ἀπό τούς εὐλαβεῖς ἐνορῖτες καί ὄχι ἀπό τό φοῦρνο βιομηχανικά καί τυποποιημένα. Γιά τό λόγο αὐτό παραθέτουμε τήν μαρτυρία εὐλαβοῦς γυναικός, ὅπως μᾶς τήν διέσωσε ὁ ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός καί καθηγητής τῆς Φιλοσοφίας Λάμπρος Σιάσος στό βιβλίο του: Ἀπό τήν ἐκκλησιαστική στήν λαϊκή εὐσέβεια, Ἐκδ. Πουρναρᾶ Θεσ/νίκη 1994 καί ἀναδημοσίευσε ὁ π. Ἀθ. Κατζιγκᾶς στό βιβλίο του Ἀκολουθία τῆς Ἱερᾶς Προθέσεως ἤ Προσκομιδῆς, Ἐκδ. Μυγδονία,ἀπό ὅπου καί λάβαμε τό κείμενο.

Ἡ προετοιμασία γιά τίς λειτουργιές-

Ἀληθινό ἀφήγημα ἀπό τήν Δυτική Στερεά.

« - Πές μου γιαγιά Μαρία, σέ παρακαλῶ, πῶς ἔφτιαχναν στά χρόνια σου τίς λειτουργιές.

• Ἡ μάννα μου, παιδί μου, ἦταν Χριστιανή…, πάντοτε ἔκανε αὐτή τήν ἑτοιμασία. Τ’ ἀλεύρι τό εἶχε χώρια· ὅταν ἤτανε καθαρή, θά τό συμμάζευε τ’ ἀλεύρι -μήν πάει ἀκάθαρτη καί ἁπλώσει μέσα.
  

Συχνή Θεία Κοινωνία μέ εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

3.ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ

Συχνή Θεία Κοινωνία μέ εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ

Ἡ συχνή Θεία Κοινωνία – μέ τήν εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ –, ὅπως γινόταν στήν πρώτη Ἀποστολική Ἐκκλησία καί ἐξακολουθεῖ ὡς πρακτική νά ἐφαρμόζεται στά σημερινά Μοναστήρια, θά πρέπει νά λειτουργήσει ὁδηγητικά καί γιά τούς ἐνορῖτες στίς κοσμικές Ἐνορίες. Ἡ καλλιέργεια τοῦ ποιμνίου πού πρός τό παρόν, ἐν πολλοῖς ἀποδοκιμάζει, τούς συχνά κοινωνούντας ἐναπόκειται στήν φιλότιμη προσπάθεια τῶν φωτισμένων ποιμένων.

Στούς Ἀποστολικούς χρόνους καί λίγο μετά, ὅποιος δέν κοινωνοῦσε ἀποχωροῦσε μαζί μέ τούς κατηχουμένους. Ἄν παρέμενε στήν Θεία Λειτουργία τῶν πιστῶν καί δέν κοινωνοῦσε ὤφειλε νά λογοδοτήσει: νά πεῖ τόν λόγο γιατί δέν κοινώνησε «ἀφοῦ αὐτό ἀποτελεῖ ἀταξία». Σήμερα δυστυχῶς φθάσαμε λόγῳ τῆς ἐκκοσμίκευσης τῶν πιστῶν στό ἐντελῶς ἀντίθετο ἄκρο. Ἀντί νά ἐπιτιμῶνται αὐτοί πού δέν κοινωνοῦν χωρίς εὔλογη αἰτία, ἐπιτιμῶνται ὅσοι κοινωνοῦν συχνά. Αὐτοί καλοῦνται μέ ἀπαξιωτικούς χαρακτηρισμούς νά λογοδοτήσουν διότι δῆθεν «σκανδαλίζουν» μέ τήν συχνή τους προσέλευση στήν Θεία Κοινωνία. Συνέχεια →

Κέντρο ὁ Χριστός καί ἡ Θεία Εὐχαριστία

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

3.ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ

Κέντρο ὁ Χριστός καί ἡ Θεία Εὐχαριστία

Κέντρο τῆς ἐνοριακῆς κοινότητας καί ζωῆς πρέπει νά εἶναι ὁ Χριστός καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία.

Κεντρική πράξη, ἡ Θεία Εὐχαριστία.

Κεντρική ἐνασχόληση, ἡ διαμονή στόν ναό, ἡ Θεία Λατρεία καί πρό πάντων ἡ καθημερινή, εἰ δυνατόν, Θεία Λειτουργία.

Στά μοναστηριακά κοινόβια, σκῆτες, κελλία, καλύβες κ.λπ. ἡ συμμετοχή στήν Θεία Εὐχαριστία εἶναι τακτικότατη. Ἀποτελεῖ καί αὐτό μία ἐπιπλέον ἀπόδειξη τῆς αὐθεντικῆς χριστιανικῆς ζωῆς, πού βιώνεται ἐκεῖ κατά τό πρωτοχριστιανικό πρότυπο. Εἶναι γνωστό ὅτι οἱ ἐνορῖτες τῆς πρώτης χριστιανικῆς Ἐνορίας τῶν Ἰεροσολύμων κοινωνοῦσαν καθημερινά: «ἦσαν προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς»³⁷.

Οἱ χριστιανοί ζοῦμε ἀπό τώρα στά ἔσχατα.

Ἐπικοινωνία μέ τόν Πνευματικό συνεχής. Ἐξαγόρευση λογισμῶν.

Ἐπικοινωνία μέ τόν Πνευματικό συνεχής. Ἐξαγόρευση λογισμῶν.

Ἡ καθημερινή ἐπαφή μέ τόν Γέροντα στό Mοναστήρι καί ἡ καθημερινή ἐξομολόγηγη τῶν λογισμῶν τῶν ὑποτακτικῶν σέ αὐτόν θά μποροῦσε νά γίνει πρότυπο ζωῆς καί γιά τούς ἐνορῖτες τῶν κοσμικῶν Ἐνοριῶν. Ἡ ἐξομολόγηση καί ἡ μετάνοια, πού ἀποτελοῦν την ἀρχή τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, θά βιώνονταν πολύ καλλίτερα καί σωστότερα.

Ἡ τακτική ἐπικοινωνία τοῦ Πνευματικοῦ μέ τά πνευματικά του παιδιά μέ τήν ἐξομολόγηση-ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν καί τήν κοινοποίηση τῶν πειρασμῶν τους θά μποροῦσε νά λειτουργήσει ἀποτρεπτικά στά πάθη καί τήν ἁμαρτία πού λόγῳ τῶν πολλῶν δαιμονικῶν ἐνεργειῶν καί ποικίλων προκλήσεων ἐξάπτονται καί ἐνεργοῦνται πολύ εὐκολώτερα ὅταν κάποιος ζεῖ μέσα στόν κόσμο.

Εἰσαγωγή τοῦ θεσμοῦ τοῦ Γέροντα- Πνευματικοῦ ὁδηγοῦ- κατηχητοῦ στήν κοσμική Ἐνορία.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

3.ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ

Εἰσαγωγή τοῦ θεσμοῦ τοῦ Γέροντα- Πνευματικοῦ ὁδηγοῦ- κατηχητοῦ στήν κοσμική Ἐνορία.

Στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ὑπῆρχε ὁ κατηχητής πού ἀνελάμβανε τήν πνευματική φροντίδα τοῦ κατηχουμένου-ὑποψηφίου γιά τό Ἅγιο Βάπτισμα. Αὐτός ἔδινε λόγο στόν Ἐπίσκοπο τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας γιά τήν πρόοδο τοῦ κατηχουμένου του. Στό Μοναστήρι ἐπίσης ὑπάρχει ὁ θεσμός τοῦ Γέροντα, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά εἶναι καί ἁπλός μοναχός (ὄχι Ἱερέας ἤ Ἐπίσκοπος). Αὐτός ἀναλαμβάνει, κατόπιν εὐλογίας, τήν πνευματική καθοδήγηση ἑνός ἤ περισσοτέρων δοκίμων ἤ νέων μοναχῶν. Δέχεται τήν ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν των καθημερινά καί τούς καθοδηγεῖ μέ βάση τό χάρισμα τῆς διάκρισης πού ἔχει. Αὐτό βέβαια δέν σημαίνει ὅτι καταργεῖ τόν Πνευματικό-Ἐξομολόγο τῆς μονῆς στόν ὁποῖο ὀφείλει νά προσφεύγει ὁ κάθε μοναχός συχνά.

Συνάξεις τῆς κοινότητας

  

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

 Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Συνάξεις τῆς κοινότητας

Οἱ πυκνές συνάξεις τῶν μελῶν τῆς μοναστικῆς Ἐνορίας θά μποροῦσαν νά λειτουργήσουν παραδειγματικά γιά τήν κοινή ζωή τῶν μελῶν τῆς κοσμικῆς Ἐνορίας.

Θά μποροῦσαν λ.χ νά ὀργανωθοῦν στήν Ἐνορία κοινές τράπεζες μετά ἀπό τίς Θεῖες Λειτουργίες πανηγύρεων ἤ μεγάλων Δεσποτικῶν καί Θεομητορικῶν ἑορτῶν. Κοινά πρωινά ἤ ἀπογευματινά στό Ἀρχονταρίκι-ἐνοριακό κέντρο μέ ροφήματα, βουτήματα κ.λ.π. μετά ἀπό τόν Ὄρθρο-Θεία Λειτουργία ἤ τόν Ἑσπερινό. Ἡ πρωινή σύναξη θά μποροῦσε νά συνδυαστεῖ μέ ἀνάλυση τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς πού διαβάστηκε στόν Ὄρθρο ἤ στήν Θ. Λειτουργία. Ἡ ἀπογευματινή σύναξη μπορεῖ νά περιλαμβάνει ὁμιλία-συζήτηση λ.χ. γύρω ἀπό τό συναξάρι τῶν Ἁγίων τῆς ἡμέρας καί νά κλείνει μέ τό Ἀπόδειπνο.

Ἐπίσης θά πρέπει νά λειτουργοῦν τακτές-καθημερινές ἐνοριακές συνάξεις σέ συνδυασμό μέ λατρευτικές εὐκαιρίες πού νά περιλαμβάνουν:

Νηστεία

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Νηστεία

Ἡ ἔντονη ἄσκηση καί πνευματική προσπάθεια πού γίνεται στίς μοναστικές Ἐνορίες θά πρέπει ἐπίσης νά ἀποτελέσει ὁδηγητικό πρότυπο καί γιά τούς χριστιανούς τῶν κοσμικῶν Ἐνοριῶν. Ἀκριβής θά πρέπει νά εἶναι ἡ τήρηση τῶν νηστειῶν καί ἐντονότερη ἡ προσπάθεια γιά ζωή μετανοίας στήν διάρκεια τῶν τεσσάρων μεγάλων νηστειῶν τοῦ ἔτους. Τό πνεῦμα τῆς γενικότερης ἐγκράτειας, τῆς ἡσυχίας, τῆς ἄσκησης, τῆς ἀγάπης γιά τήν κακοπάθεια πρέπει νά μεταφυτευθεῖ ἀπό τήν ἔρημο στόν κόσμο. Χρειάζεται φιλότιμο ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος.

«Μὲ τὴν νηστεία», παρατηροῦσε, «ὁ ἄνθρωπος δείχνει τὴν προαίρεσή του. Κάνει ἀπὸ φιλότιμο μιὰ ἄσκηση καὶ ὁ Θεὸς βοηθάει. Ἄν ὅμως ζορίζη τὸν ἑαυτό του καὶ πῆ ‘’τί νὰ κάνω; εἶναι Παρασκευή, πρέπει νὰ νηστέψω’’, θὰ βασανίζεται. Ἐνῶ, ἄν μπῆ στὸ νόημα καὶ νηστέψει ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, θὰ χαίρεται. ‘’Αὐτὴν τὴν ἡμέρα, νὰ σκεφθεῖ, ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε· οὔτε νερὸ δὲν Τοῦ ἔδωσαν νὰ πιεῖ· ξίδι Τοῦ ἔδωσαν²⁸. Κι ἐγὼ δὲν θὰ πιῶ νερὸ ὅλη τὴν ἡμέρα’’. Ἄν τὸ κάνη αὐτὸ, τότε θὰ νιώθει ἀνώτερη χαρὰ μέσα του ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πίνει τὰ καλύτερα ἀναψυκτικά!»²⁹.

Ἀγρυπνίες στήν Ἐνορία. Εὐλάβεια πρός τούς Ἁγίους, τά Ἅγια Λείψανα καί τίς Ἱερές Εἰκόνες.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Ἀγρυπνίες στήν Ἐνορία. Εὐλάβεια πρός τούς Ἁγίους, τά Ἅγια Λείψανα καί τίς Ἱερές Εἰκόνες.

Ἡ ἐνοριακή κοινότητα θά πρέπει νά ἔχει κέντρο τόν Χριστό καί τούς Χριστοποιημένους ἀνθρώπους δηλαδή τούς Ἁγίους. Ἐάν ὑπάρχουν τοπικοί Ἅγιοι ἤ ἅγια Λείψανα ἤ ἅγιες θαυματουργές εἰκόνες²⁴, θά πρέπει νά ἀποτελοῦν ”κέντρα ζωῆς”. Αὐτά λειτουργώντας ὡς “ζωτικοί κρουνοί Θείας Χάρης” μποροῦν νά «ξεδιψοῦν» καί νά πλουτίζουν πνευματικά ὅλους τούς ἐνορῖτες-μέλη τῆς κοινότητας. Ἡ λειτουργική-λατρευτική Παράδοση πρέπει νά διατηρεῖται καί νά καθαίρεται ἀπό ἐπιβλαβεῖς προσμίξεις μέ τήν καθοδήγηση-παρέμβαση τοῦ προϊσταμένου τῆς Ἐνορίας.

Χαρακτηριστικά ἀντλοῦμε ἀπό τήν μαρτυρία μιᾶς Μικρασιάτισσας τά ἑξῆς:

«Οἱ Μικρασιάτες, στὶς πατρίδες τους, ζοῦσαν ἀνάμεσα σὲ λείψανα Ἁγίων καὶ νεομαρτύρων καὶ στὶς Ἐκκλησιές τους –ἀλλὰ καὶ στὰ σπίτια τους ἀκόμη– διαφύλλατταν θαυματουργὲς εἰκόνες. Τὸ πόσο ζυμωμένη ἦταν ἡ ζωή τους μὲ τὰ ἱερὰ αὐτὰ λείψανα καὶ κειμήλια φαίνεται καθαρὰ στὸ γεγονὸς ὅτι μὲ ταλαιπωρίες καὶ θαυμαστὸ τρόπο πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἔφεραν μαζί τους, ἐνῶ ἄφησαν πίσω τους ὅλα τὰ ὑπάρχοντά τους!

Ἐνοριακή λατρευτική ζωή.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Ἐνοριακή λατρευτική ζωή.

Ἡ συνεχής καθημερινή λατρευτική ζωή τῆς μοναστικῆς Ἐνορίας θά μποροῦσε νά ἀποτελέσει ὁδηγητικό πρότυπο γιά τόν ποιμένα τῆς «ἐν τῷ κόσμῳ» Ἐνορίας. Ἡ πυκνή κοινή προσευχή-προσκαρτέρηση στό «Καθολικό» ἤ στό «Κυριακό» τῆς σκήτης ἤ στά παρεκκλήσια τοῦ Mοναστηριοῦ θά μποροῦσε νά ἐφαρμοσθεῖ- στό μέτρο τοῦ δυνατοῦ- προσαρμοσμένη στίς συνθῆκες ζωῆς τῶν ἐν τῷ κόσμῳ χριστιανῶν καί στήν κοσμική Ἐνορία. Συνέχεια →

Κοινή πνευματική ζωή τῆς οἰκογένειας

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Κοινή πνευματική ζωή τῆς οἰκογένειας.

Ὁ ἐν τῷ κόσμῳ πιστός καί τά μέλη τῆς οἰκογένειας στήν ὁποία ἀνήκει θά πρέπει νά λειτουργοῦν ὡς μέλη μιᾶς «κατ’ οἶκον Ἐκκλησίας». Ἡ οἰκογένεια εἶναι μία μικρή Ἐκκλησία. Θά πρέπει τά μέλη της, κατά μίμηση τῆς μοναστικῆς Ἐνορίας, νά καλλιεργήσουν τήν κοινή λειτουργική ζωή, τήν νηστεία, τήν φιλανθρωπία, τήν ἁπλότητα καί ἀφελότητα, τήν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη, τήν κοινή προσευχή μέσα στό σπίτι καθώς καί τήν πνευματική συμμελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατερικῶν συγγραφῶν.

Ὁ συμπνευματισμός, ἡ φιλόθεος ἀδολεσχία καί ἡ κοινή προσευχή καλό εἶναι νά γίνονται σέ τακτά χρονικά διαστήματα καί σέ καθορισμένες ὧρες πού νά μποροῦν ὅλοι νά συμμετέχουν. Τά μικρά παιδιά ἄς συμμετέχουν γιά λιγότερο χρόνο. Ἡ νηστεία ἐπίσης προσαρμόζεται ἀπό τόν Πνευαματικό ἀνάλογα μέ τίς δυνατότητες καί τήν ἡλικία τοῦ καθενός.

Τά δάκρυα

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Τά δάκρυα

Στόν κανόνα του ὁ καλός πιστός ἐνορίτης πρέπει νά ἐμπνευσθεῖ ἀπό τόν Πνευματικό του πατέρα νά καλλιεργεῖ μαζί μέ τήν προσευχή του καί τά δάκρυα.

«Τὰ δάκρυα» δίδασκε ὁ χαρισματοῦχος π. Ἐφραίμ «εἶναι μεταξὺ ἐμπαθείας καὶ ἀπαθείας» καί συνέχιζε: «Τὰ δάκρυα καθαρίζουν. Εἶναι τὰ ἀρχαρήτικα δάκρυα, δηλαδὴ τὰ δάκρυα μετανοίας. Ἤτοι σκέπτεσαι, ἐὰν κολασθῶ; Θὰ εἶμαι μὲ τὸν Χριστὸν ἢ μὲ τὸν διάβολον; Ἐὰν θὰ εἶμαι αἰώνια εἰς τὴν κόλασιν; Τότε τί θὰ κάνω; κ.ο.κ.

Κατόπιν ἔρχονται τὰ δάκρυα τῆς χάριτος. Τὰ δάκρυα αὐτὰ εἶναι τόσον γλυκά, ὥστε ὅταν μοῦ ἤρχοντο ἔλεγα: Θεέ μου εἰς τὸν Παράδεισον τίποτε ἄλλον δὲν θέλω, παρὰ νὰ κλαίω ἔτσι. Αὐτὰ τὰ δάκρυα ἔρχονται ὕστερα.

Τὰ δάκρυα εἶναι ἡ τροφὴ τῆς ψυχῆς. Ὅπως τὸ σῶμα (ὅταν) τρέφεται μὲ καλὴν τροφὴ ζωογονεῖται, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ τρέφεται μὲ τὰ δάκρυα καὶ ζωογονεῖται. Συνέχεια →

Ὁ προσωπικός κανόνας τοῦ ἐνορίτη

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Ὁ προσωπικός κανόνας τοῦ ἐνορίτη

Ὁ μοναχός ὀφείλει νά προσεύχεται ἀδιάλειπτα. Ἔχει ὅμως καί κάποια ἰδιαίτερη ὥρα πού τήν ἀφιερώνει στήν ἐκπλήρωση τοῦ προσωπικοῦ του κανόνα μέσα στό «κελλί» του.

Κάθε ἐνορίτης, κατά μίμηση τοῦ μοναχοῦ, εἶναι πολύ βοηθητικό νά ἔχει τόν προσωπικό του κανόνα, πού θά τόν ἐκπληρώνει μία ὁρισμένη ὥρα, τό πρωί ἤ τό βράδυ. Ὁ κανόνας περιλαμβάνει ὁρισμένο ἀριθμό μετανοιῶν (γονυκλισιῶν) εἴτε ἐδαφιαίων εἴτε μικρῶν καθώς καί ὁρισμένο ἀριθμό κομβοσχοινιῶν ἤ ὁρισμένο χρονικό διάστημα (λ.χ. μισή ὥρα) γιά τήν καλλιέργεια τῆς μονολόγιστης ἐπίκλησης τοῦ Θείου Ὀνόματος: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με». Ὁ κανόνας ἐπίσης περιλαμβάνει περισυλλογή-αὐτοεξέταση καί πνευματική μελέτη. Ἡ ποσότητα καί τό εἶδος τῶν προσωπικῶν ἀσκήσεων θά πρέπει νά καθορίζεται ἀπό τόν Πνευματικό του ὁδηγό. Ἡ προσωπική ἄσκηση μέσῳ τοῦ κανόνος εἶναι μία μικρή καθημερινή θυσία γιά τόν Κύριο πού δίνει πολλή Θεία Χάρη στόν πιστό. «Ὅποιος δέν ἔχει διάθεση», παρατηροῦσε ὁ διακριτικώτατος Γέροντας Πορφύριος, «νά κάνει θυσίες γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἴδιος ἀποκλείει τόν ἑαυτό του ἀπ’ τήν Χάρη»¹⁹.

Παραθέτουμε μερικές πρακτικές συμβουλές γιά τήν εὐχή ἀπό τόν Γέροντα Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη:

Ἡ καλλιέργεια τῆς νοερᾶς προσευχῆς ἀπό τούς ἐνορίτες. Εὐχή συνεχής

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Δ΄. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ

Β) Εὐχή συνεχής.

Θά πρέπει νά κάνουν τήν εὐχή μέ ἤ χωρίς κομποσχοίνι κάθε στιγμή μέ τήν καθοδήγηση τοῦ Πνευματικοῦ τους ὁδηγοῦ. Ἔχει τεράστια σημασία νά ἐπιμείνει κανείς στήν ἀρχή καί νά μήν σταματάει, εἰ δυνατόν καθόλου, νά ἐπικαλεῖται τόν Κύριο, μέ τήν μονολόγιστη εὐχή προφορικά. «Καὶ μετά ἀπὸ τὴν προφορικὴ ἐπίκλησι» διδάσκει ὁ σεβαστός Γέροντας Ἐφραίμ ὁ Φιλοθεΐτης, «ἡ εὐχὴ γίνεται ἐσωτερική. Ἀνοίγεται δρόμος μέσα στὸν νοῦ καὶ τὴν λέγει κατόπιν ὁ εὐχόμενος, χωρὶς νὰ κάνη προσπάθεια. Σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο καὶ ἀμέσως ἀρχίζει ἡ εὐχὴ μόνη της! Πρῶτα ἀρχίζει μὲ τὴν προσπάθεια νὰ τὴν λέη προφορικά. Καὶ ἀφοῦ μὲ τὴν μπουλντόζα τῆς προφορικῆς ἐπίκλησης ἀνοίξει ὁ δρόμος, μετὰ περπατᾶ ἄνετα μὲ τὸ αὐτοκινητάκι τοῦ νοῦ. Ἡ προφορικὴ ἐπίκλησις ἀνοίγει τὸν δρόμο στὸ νοῦ καὶ ἡ εὐχὴ ἀρχίζει κατόπιν νὰ προφέρεται μὲ τὸν ἐνδιάθετο λόγο ἄνετα.