Οἱ βλάσφημοι λογισμοί, Ἁγίου Παϊσίου-Πνευματικός ἀγώνας, , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

5. Οἱ βλάσφημοι λογισμοί, Ἁγίου Παϊσίου-Πνευματικός ἀγώνας, 13-12-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου
Ὀρθόδοξη Θεραπευτική ORTHODOXI THERAPEYTIKI
http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Γιά τούς βλάσφημους λογισμούς (Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ)

 

«Βρήκαμε τόν στάρετς, διηγείται ό Ίβάν, νά δουλεύη μέ τό δικέλλι στήν πρασιά.

Του Βάλαμε εδαφιαία μετάνοια, μας ευλόγησε, έβαλε τό χέρι του στό κεφάλι μου καί άρχισε νά ψάλλη τό απολυτί­κιο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου:»Έν τη γεννήσει τήν παρθενίαν έφύλαξας…». Ύστερα κάθησε κάτω στήν πρασιά καί μας είπε νά κάνουμε τό ίδιο. Έμείς όμως γονατίσαμε μπροστά του καί ακούγα­με τή διδασκαλία του. Μας μίλησε γιά τή μέλλουσα ζωή, γιά τή ζωή των αγίων, γιά τή σκέπη, τήν προστασία καί τή μέριμνα της Θεοτό­κου γιά μας τούς αμαρτωλούς. Μας είπε επίσης τί είναι απαραίτητο νά φροντίζουμε γιά τήν αιωνιότητα.Ή συζήτησις διήρκεσε μία ώρα. Ή ώρα όμως αυτή δέν μπορεί νά συγκριθή μέ ολόκληρη τήν προηγούμενη ζωή μου. Ένοιωθα στήν καρδιά μου μία ανεξήγητη καί ουράνια γλυκύτητα, πού μόνο ό Θεός γνωρίζει πώς ξεχύθηκε έκεί. Τίποτε πάνω στή γή δέν ήταν όμοιο της. Καί σήμερα ακόμη, όταν τή θυμάμαι, πλημμυρίζουν τά μάτια μου άπό δάκρυα κατανύξεως καί ευφραίνεται όλη ή ύπαρξίς μου. Μέχρι τότε, παρ’ όλο πού δέν ήμουν άπιστος, ή πίστις μου ό­μως δέν ήταν θερμή. Στά πνευμαπκά ήμουν αδιάφορος.

Ό πατήρ Σεραφείμ όμως μέ έκανε γιά πρώτη φορά νά νοιώσω τόν παντοδύ­ναμο Κύριο, τήν ανεξάντλητη εύσπλαγχνία καί τελειότητα Του.

Ὁ πειρασμός τῆς βλασφημίας

 Ο πειρασμός της βλασφημίας

Από το Γεροντικό

Κάποιος μοναχός δεχόταν ενοχλήσεις από τον δαίμονα της βλασφημίας. σηκώθηκε, λοιπόν, και πήγε στον αββά Ποιμένα, θέλοντας να του εξομολογηθεί το λογισμό του, μα γύρισε πάλι στο κελλί του δίχως να ’πει τίποτε στον Γέροντα. Νιώθοντας πάλι, πιο δυνατό μάλιστα, τον πόλεμο του ίδιου λογισμού, ξαναπήγε στον Γέροντα. Ντράπηκε όμως πάλι, κι έφυγε άπρακτος, δίχως να πει στο Γέροντα τίποτε. Κι αυτό έγινε πολλές φορές: πήγαινε να εξομολογηθεί το λογισμό του στον Γέροντα και από την ντροπή του, γυρνούσε δίχως να του πει τίποτε. Ο Γέροντας πληροφορήθηκε και εσωτερικά πως ο αδελφός υπέφερε απ’ τον πόλεμο των λογισμών, μα πως ντρεπόταν και δεν έλεγε τίποτε. Μια μέρα, λοιπόν, που ξανάρθε κατά τη συνήθειά του και δεν έλεγε τίποτε, τον ρωτάει ο Γέροντας:

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου:Περί λογισμῶν βλασφημίας (οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀνέκφραστοι)

«Κλίμαξ»

 ΛΟΓΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΤΡΙΤΟΣ

Περί λογισμών βλασφημίας

(οι οποίοι είναι ανέκφραστοι)

1. Από δηλητηριώδη ρίζα και φοβερή μητέρα -εννοώ την μολυσμένη υπερηφάνεια- ακούσαμε προηγουμένως ότι προέρχεται ένας πολύ φοβερός απόγονος, δηλαδή η ανέκφραστη βλασφημία. Γι΄αυτό είναι ανάγκη να την φέρωμε στην μέση, διότι δεν είναι τυχαίος εχθρός, αλλά εχθρός και αντίπαλος φοβερώτερος από κάθε άλλον. Το δε χειρότερο είναι, ότι δεν μπορείς εύκολα να την εκφράσης και να την εξομολογηθής ή να την στηλιτεύσης ενώπιον πνευματικού ιατρού. Εξ αιτίας αυτού πολλές φορές αυτή η ανόσιος έφερε πολλούς σε απόγνωσι και απελπισία και κατέστρεψε κάθε τους ελπίδα, όπως το σαράκι το ξύλο.

2. Αυτή λοιπόν, αυτή η παμμίαρη βλασφημία ευχαριστείται πολλές φορές κατά την διάρκεια των αγίων συνάξεων και ακόμη την φρικτή ώρα της τελέσεως των Μυστηρίων να υβρίζη τον Κύριον και τα τελούμενα άγια μυστήρια. Από αυτό αντιλαμβανόμεθα πλήρως ότι δεν τα πρόφερε τα ανείπωτα και ασεβή και ακατανόητα εκείνα λόγια η ιδική μας ψυχή, αλλά ο αντίθεος δαίμων, ο οποίος εκδιώχθηκε από τους ουρανούς, διότι και εκεί σκέφθηκε να βλασφημήση τον Κύριον.