«Τί ἔκανε ὁ Κύριος τῆς ζωῆς μας γιά μᾶς τά ἀσήμαντα, ἀχάριστα καί κακότροπα πλάσματα;»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Τί ἔκανε ὁ Κύριος τῆς ζωῆς μας γιά μᾶς τά ἀσήμαντα, ἀχάριστα καί κακότροπα πλάσματα; Κατέβηκε ἀπό τούς οὐρανούς, φόρεσε τή σάρκα μας, ἔκανε πολλά καί σπουδαῖα θαύματα. Ὑπόφερε, ἔχυσε τό αἷμα Του, πέθανε, κατέβηκε στόν Ἅδη, ἔδεσε τό σατανά, καταπάτησε τήν κόλαση, ἐλευθέρωσε τούς δεσμῶτες τοῦ Ἅδη καί τούς ὁδήγησε στόν οὐρρανό. Ἀναστήθηκε «ἐκ νεκρῶν» γιά νά συναντήσει καί μᾶς μαζί Του.

Ἄς ἐφαρμόσουμε τουλάχιστο τήν ἔσχατη ἐντολή Του.

Ἄς ἀγαπήσουμε ἀλλήλους.

Ἄς γίνουμε ἐπιμελεῖς στήν τήρηση καί τῶν ἄλλων ἐντολῶν Του κι ἄς πάψουμε νά Τόν προσβάλλουμε μέ τήν ἰσχυρογνωμοσύνη καί τήν ἀντίδρασή μας.

Κύριε, βοήθησέ μας!

«Ὅταν στήν προσευχή σου ἐπικαλεῖσαι τήν Ἁγία Τριάδα, νά ᾿χεις κατά νοῦ πώς ἀπευθύνεσαι στόν ἄναρχο Πατέρα ὅλων τῶν πλασμάτων, ἀγγέλων καί ἀνθρώπων· ……»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ὁ Θεός εἶναι ὁ «Ὤν», ἐκεῖνος πού ὑπάρχει. Σ᾿ Ἐκεῖνον ὅλοι οἱ ἅγιοι, ὅλες οἱ λογικές καί ἐλεύθερες ὑπάρξεις εἶναι «ἕνα».«Καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί, κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕνὦσιν» (Ἰωάν. Ιζ΄ : 21). Ἐγώ ἀπό μόνος μου δέν εἶμαι τίποτα. Ὁ Θεός εἶναι τά πάντα γιά μένα, ὁ Θεός εἶναι μέσα σ᾿ ὅλους, ὁ Θεός εἶναι τά πάντα σέ ὅλους. «Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖςοὐρανοῖς» ὁμολογοῦμε στήν προσευχή μας.

**

Ὅταν στήν προσευχή σου ἐπικαλεῖσαι τήν Ἁγία Τριάδα, νά ᾿χεις κατά νοῦ πώς ἀπευθύνεσαι στόν ἄναρχο Πατέρα ὅλων τῶν πλασμάτων, ἀγγέλων καί ἀνθρώπων· πώς ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις σέ κοιτάζουν μέ ἔκπληξη καί θαυμασμό καί σέ παρακολουθοῦν ἐνεοί, ἐπειδή μπορεῖς νά μιλᾶς στόν Παντοκράτορα μέ πίστη καί ἀγάπη· λατρεύουν τόν Πατέρα πού εἶναι κοινός, δικός μας καί δικός τους, ὁ Παντοκράτορας, Δημιουργός καί Κύριος, τόν Ὁποῖο ἀγαποῦν καί εὐλαβοῦνται ἀπεριόριστα.

«Ὅσο ἁπλούστεροι εἶναι οἱ ἄνθρωποι γιά τούς ὁποίους προσεύχεσαι, τόσο πιό εὔκολη καί ἀποτελεσματική εἶναι ἡ προσευχή»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ὅταν προσευχόμαστε γιά ἀνθρώπους, μερικές φορές πρέπει νά συγκεντρωνόμαστε τόσο πολύ, σά νά πρόκειται μέ τήν προσευχή μας νά διαπεράσουμε ἕνα συμπαγή τοῖχο, τό σκότος τῆς Αἰγύπτου, τῶν παθῶν καί τῆς προσκόλλησης στά ἐγκόσμια. Τόσο πολύ σκληρύνονται σάν πέτρες οἱ ἀνθρώπινες ψυχές ἀπό τά πάθη. Γι᾿ αὐτό μερικές φορές εἶναι δύσκολο νά προσεύχεσαι. Ὅσο ἁπλούστεροι εἶναι οἱ ἄνθρωποι γιά τούς ὁποίους προσεύχεσαι, τόσο πιό εὔκολη καί ἀποτελεσματική εἶναι ἡ προσευχή.**

Ἄν ὁ Θεός δέν εἶχε σαρκωθεῖ, ἄν δέ μᾶς εἶχε κάνει θεϊκούς («κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν), ἄν ὁ ἴδιος δέ μᾶς εἶχε διδάξει μέ τό παράδειγμά Του πῶς νά ζοῦμε, τί νά ἐλπίζουμε καί τί νά προσδοκοῦμε, ἄν δέ μᾶς εἶχε ὑποδείξει μιάν ἄλλη τέλεια καί αἰώνια ζωή, ἄν δέν εἶχε πάθει καί ἀναστηθεῖ «ἐκ νεκρῶν», τότε ἴσως θά εἴχαμε κάποια δικαιολογία γιά νά ζοῦμε ὅπως ζοῦμε, δηλαδή μ᾿ ἕναν τρόπο σαρκικό καί κοσμικό.

«Οἱ κόλακες εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί μας.»

Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Οἱ κόλακες εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί μας.

Μᾶς τυφλώνουν καί δέ μᾶς ἀφήνουν νά δοῦμε τά πολλά μας ἐλαττώμματα. Ἔτσι μᾶς δυσκολεύουν στό δρόμο πρός τήν τελειότητα, ἰδιαίτερα ἄν εἴμαστε φίλαυτοι καί δέ βλέπουμε μακριά. Γι᾿ αὐτό καί πρέπει νά μήν ἀκοῦμε αὐτούς πού μᾶς κολακεύουν ἤ νά τούς ἀποφεύγουμε. Ἀλίμονο σέ κεῖνον πού περιβάλλεται ἀπό κόλακες.

«Εἶμαι μόνο μάρτυρας, γιά νά μαρτυρήσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ὅλα ὅσα θά μοῦ ἐξομολογηθεῖς»

Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

«Εἶμαι μόνο μάρτυρας, γιά νά μαρτυρήσω ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ὅλα ὅσα θά μοῦ ἐξομολογηθεῖς», λέει ὁ πνευματικός πατέρας στόν ἐξομολογούμενο. Οἱ ἱερεῖς θά εἶναι μάρτυρες τῶν ἁμαρτωλῶν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου κατά τή φοβερά ἡμέρα τῆς κρίσης. Θά μαρτυρήσουν κατά πόσο μετανόησαν γιά τή μιά ἤ τήν ἄλλη ἁμαρτία. Ὅσοι μετανόησαν θά συγχωρεθοῦν. Μά γιατί εἶναι ἀπαραίτητο νά ᾿χει μάρτυρες ὁ Θεός, ἀφοῦ ὁ ἴδιος εἶναι παντογνώστης;«Οὐ χρείαν εἶχεν ἵνα τις μαρτυρήσῃ περί τοῦ ἀνθρώπου· αὐτός γάρ ἐγίνωσκε τί ἦν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ» (Ἰωάν. Β΄: 25), διαβάζουμε στό Εὐαγγέλιο. Καί βέβαια δέν εἶναι ἀπαραίτητο γιά τό Θεό, εἶναι ὅμως γιά μᾶς. Θά χαροῦμε ὅταν δοῦμε τούς ἱερεῖς νά μαρτυροῦν γιά μᾶς «ἐνώπιον ἀγγέλων καί ἀνθρώπων», νά ὁμολογήσουν ὅτι μετανοήσαμε γιά τίς ἁμαρτίες μας, αὐτοτιμωρηθήκαμε, καταδικάσαμε τήν ἁμαρτία καί ἀποφασίσαμε σταθερά νά μήν ξαναμαρτήσουμε. Θυμήσου τά λόγια τοῦ Κυρίου μας στούς Ἀποστόλους: 

Ἡ ἀγάπη του γιά τόν Θεό ἦταν φλογερή καί αὐτός βρισκόταν ὁλοκληρωτικά μέσα στή φλόγα τῆς ἀγάπης

 Oσίου Σιλουανού του Αθωνίτου: 

«Λόγος εγκωμιαστικός εις τον άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης»

 

~ Toν πάτερ Ιωάννη εγώ τον είδα στην Κροστάνδη. Τελούσε την θεία λειτουργία.

Έμεινα έκπληκτος για την δύναμη της προσευχής του, κι από τότε – παρότι πέρασαν γύρω στα σαράντα χρόνια- δεν είδα κανένα να λειτουργή όπως εκείνος. O λαός τον αγαπούσε κι όλοι παρευρίσκονταν με φόβο Θεού.

Και αυτό δεν είναι παράδοξο γιατί το Άγιο Πνεύμα ελκύει κοντά του τις καρδιές των ανθρώπων. Βλέπουμε στο Ευαγγέλιο τι πλήθη λαού ακολουθούσαν τον Κύριο.

Ο λόγος του Κυρίου προσείλκυε τον λαό γιατί προσφερόταν με το Άγιο Πνεύμα, και γι αυτό είναι γλυκύς και ευάρεστος στην ψυχή.

Όταν ο Λουκάς και ο Κλεόπας πορεύονταν στους Εμμαούς και τους πλησίασε καθ΄οδον ο Κύριος και μιλούσε μαζί τους, τότε έκαιγαν οι καρδιές τους από αγάπη Θεού. Και ο πάτερ Ιωάννης είχε μέσα του άφθονη την χάρη του Αγίου Πνεύματος , που θέρμαινε την καρδιά του με την αγάπη τού Θεού και το ίδιο Άγιο Πνεύμα, μέσω αυτού, επενεργούσε στους ανθρώπους. Είδα πώς έτρεχε ξοπίσω του ο λαός, σαν σε πυρκαγιά, για να πάρουν ευλογία, κι όταν την έπαιρναν χαίρονταν, γιατί το Άγιο Πνεύμα είναι ευχάριστο και δίνει στην ψυχή ειρήνη και γλυκύτητα.

« Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί »

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης 

Ὁ Θεός Πατέρας ἐνεργεῖ στό νοῦ καί τήν καρδιά μας μέσω τοῦ προσωπικοῦ Του Λόγου. Μέσω τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο ἀναπαύεται στόν Υἱό, ὁ Λόγος ἐκφράζει στή γλώσσα μας τό λόγο τῆς πίστης, τῆς πραότητας καί τῆς ἀγάπης πού προφέρουν τά χείλη μας. Σέ μιά στιγμή, ἀκαριαῖα, κατορθώνει ὅλα τά θαυμαστά ἔργα πού ἔχουν προγραμματιστεῖ ἀπό καταβολῆς κόσμου· τήν ἀναγέννησή μας, τόν ἁγιασμό, τήν ἐνίσχυση, τήν πνευματική πρόοδο καί τήν ἴασή μας ἐν Χριστῷ. Κι ὅλ᾿ αὐτά πού οἱ προπαρασκευαστικές πράξεις γιά τά ἔργα αὐτά εἶναι μακροχρόνιες.Γιά παράδειγμα, ἡ μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ γίνεται ἀμέσως μόλις ὁ ἱερέας προφέρει τά λόγια:

Φρόντιζε νά παρακολουθεῖς τήν καρδιά σου – Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κρονστάνδης

Πολλοί είναι εκείνοι που δεν προσεύχονται. Τους φαίνεται, λένε, πως δεν έλαβαν καμιά δωρεά από το Θεό όταν προσευχήθηκαν. Την προσευχή τη λογαριάζουν περιττή. Λένε ακόμα πως ο Θεός τα γνωρίζει όλα, δεν έχει ανάγκη να του θυμίσουμε εμείς τι χρειαζόμαστε. Ξεχνούν όμως ότι ο Κύριος είπε: «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε, και ευρήσετε, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν» (Ματθ, ζ’ 7). Οι προσευχές μας είναι απαραίτητες για να μας στερεώσουν στην πίστη. Και χωρίς πίστη δεν μπορούμε να σωθούμε. «Τη γαρ χάριτι εστέ σεσωσμένοι διά της πίστεως» (Εφεσ. β’ 8), είπε ο απόστολος Παύλος. Κι ο Κύριος είπε στη Χαναναία: «Ω, γύναι, μεγάλη σου η πίστις! γενηθήτω σοι ως θέλεις» (Ματθ. ιε’ 28). Γι’ αυτό το λόγο ο Κύριος άφησε τη Χαναναία να προσευχηθεί επίμονα, για να ξυπνήσει μέσα της την πίστη, να τη δυναμώσει. 

Ψυχὴ. Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

 

 Μεταπτώσεις τῆς ψυχῆς
Ὁ Ἰακὼβ καὶ ὁ Ἠσαῦ εἶναι φανερὸ δεῖγμα ἐκείνης τῆς ἀόρατης πάλης ποὺ γίνεται μέσα μας μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ. Μέσα μας σχεδὸν συνεχῶς γίνεται ἕνας ἀγώνας· τὸ κακὸ προσπαθεῖ νὰ κόψει τὸ δρόμο γιὰ τὸ καλό, νὰ ἔχει τὸ πρωτεῖο· τὸ ἴδιο καὶ τὸ καλό. Ἡ ὑπερηφάνεια θέλει νὰ ὑπερισχύσει τῆς ταπείνωσης, ἡ ἀπιστία τῆς πίστης, ἡ φιλαυτία καὶ τὸ μίσος θέλουν νὰ ὑπερισχύσουν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πλησίον.
Τὴν ἀφοσίωση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ὑπακοὴ στὴν πρόνοιά Του ταράζει ἡ ὀλιγοψυχία καὶ ἡ ἀναιδὴς δυσαρέσκεια γιὰ τὰ ἔργα τῆς οἰκονομίας Του, οἱ ἐπιθέσεις τῶν παθῶν ταράζουν τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς. Ποιό λοιπὸν πρέπει νὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς συνεχοῦς πάλης;

Καρδιακή πίστη καί προσευχή (Ἁγ.Ἰωάννου Κροστάνδης)

 Αγίου Iωάννη της Kροστάνδης

Εάν επιθυμείς να σου δώσει ο Θεός γρήγορα καρδιακή πίστη στην προσευχή, αγωνίσου με όλη την καρδιά σου να μιλάς και να κάνεις το κάθε τι ειλικρινώς και ουδέποτε να είσαι ψεύτικος στις δοσοληψίες σου με τους άλλους ανθρώπους. Εάν είσαι ευθύς και αληθινός με τους άλλους, τότε ο Θεός θα σου δώσει αμέσως αληθινή πίστη.

 Αυτός που δεν είναι τίμιος στις δοσοληψίες με τους άλλους ανθρώπους, ο Θεός δεν τον δέχεται εύκολα, όταν προσεύχεται. Τον κάνει να αισθανθεί ότι είναι ανειλικρινής με τους άλλους και γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι τελείως ειλικρινής με το Θεό.

Διαβάστε περισσότερα »

«Κάθε βῆμα πρός τά ἐμπρός στήν πνευματική μας ζωή, ἀποκτᾶται μέ αἷμα», μέρος θ΄

   Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν θλίψεων

καί ἡμερολόγιο τοῦ 2007

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Νά πιστεύεις ἀκλόνητα, ὅτι ὁ Θεός σέ βλέπει, καθώς πιστεύεις ὅτι ὁ πατέρας σου ἤ ὅποιος ἄλλος βρίσκεται μπροστά σου, σέ βλέπει. Μέ τή διαφορά ὅτι ὁ οὐράνιος Πατήρ βλέπει καί ὅ,τι εἶναι μέσα σου, σέ βλέπει ὁλόκληρο. Γιατί «ὀφθαλμοί Κυρίου μυριοπλασίως ἡλίου φωτεινότεροι, ἐπιβλέποντες πάσας ὁδούς ἀνθρώπων καί κατανοοῦντες εἰς ἀπόκρυφα μέρη» (Σοφ. Σειράχ 23 : 19). Ὅπως τό φῶς τοῦ ἡλίου πέφτει παντοῦ καί φωτίζει τά πάντα, ἔτσι καί ἡ ματιά τοῦ Θεοῦ, ἀπείρως περισσότερο, ὅλα τά βλέπει.
Τά δάκρυα στό ἔργο τῆς σωτηρίας μας εἶναι πολύτιμα, γιατί ἀποτελοῦν σημεῖο ὅτι ἡ ψυχή ἀρχίζει νά ἀναρρώνει. Γι᾿ αὐτό ἡ Ἐκκλησία στίς προσευχές της ζητάει ἀπό τό Θεό νά μᾶς χαρίσει τά δάκρυα, πού καθαρίζουν τήν καρδιά ἀπό κάθε ἀκαθαρσία.