Παρασκευή τῆς Διακαινησίμου:Τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν καί Θεομήτορος, τῆς Ζωηφόρου Πηγῆς.Ἔτι δέ καί μνείαν ποιούμεθα τῶν ἐν τῶν ἐν τούτω τελεσθέντων ὑπερφυῶν θαυμάτων παρά τῆς Θεομήτορος .

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ: ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ, ΤΗΣ ΖΩΗΦΟΡΟΥ ΠΗΓΗΣ. ΕΤΙ ΔΕ ΚΑΙ ΜΝΕΙΑΝ ΠΟΙΟΥΜΕΘΑ ΤΩΝ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΤΕΛΕΣΘΕΝΤΩΝ ΥΠΕΡΦΥΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ

῾Ο ναός αυτός (στο Μπαλουκλί της Κωνσταντινούπολης) καταρχάς συστήθηκε από τον βασιλιά Λέοντα τον μεγάλο, ο οποίος έχει ονομαστεί και Μακέλλης. Ήταν καλός και επιεικέστατος άνθρωπος, λόγω της συγκαταβατικότητάς του, και πριν γίνει βασιλιάς, όταν ακόμη ήταν ιδιώτης, ευρισκόμενος κάπου εκεί που είναι ο ναός, βρήκε έναν  τυφλό άνδρα που παρέπαιε και τον καθοδηγούσε. Όταν λοιπόν πλησίασαν στον τόπο, καταλαμβάνεται ο τυφλός από πολύ μεγάλη δίψα και παρακαλούσε τον Λέοντα να του δώσει νερό. Αυτός  πράγματι μπήκε σε μία πυκνή συστάδα δένδρων και αναζητούσε νερό. Ο τόπος τότε ήταν κατάφυτος από διάφορα δένδρα. Επειδή λοιπόν δεν εύρισκε το νερό εκεί, επέστρεφε σκυθρωπός. Καθώς όμως γύριζε άκουσε από ψηλά φωνή να του λέει:
῾Λέων, δεν χρειάζεται να αγωνιάς. Το νερό είναι κοντά᾽. Γύρισε λοιπόν πάλι πίσω ο Λέων και αναζητούσε. Κι αφού έψαξε πολύ, πάλι άκουσε την ίδια φωνή: ῾Λέων βασιλιά, μπές βαθύτερα στο σκεπαστό μέρος των δένδρων κι αφού πάρεις το θολό νερό  με τα χέρια σου, θεράπευσε τη δίψα του τυφλού.

Τί εἶπε ἡ Παναγία ὅταν ἐμφανίστηκε στόν πρῶτο ἐρημίτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους

 

Το Άγιον Όρος είναι κλήρος της Παναγίας
Η Κυρία Θεοτόκος όταν φανερώθηκε στον πρώτο ερημίτη του Άθωνα, τον άγιο Πέτρο (655—681) και μετά από τέσσερις ως πέντε αιώνες στον ηγούμενο της Μεγίστης Λαύρας Νικόλαο και στον ένα και στον άλλο είπε:
« Η κατοίκησή σας και η κατά Θεόν ανάπαυσή σας αλλού πουθενά δεν θα είναι παρά μόνο στο Όρος του Άθωνος, το οποίον έλαβα από τον Υιόν και Θεόν μου να είναι κλήρος δικός μου, στον οποίον εκείνοι που θέλουν να αναχωρήσουν από τις κοσμικές φροντίδες συγχύσεις, να έρχονται σ’ αυτό και να δουλεύουν στο περιβόλι αυτό, να καλλιεργούν την αρετή, την καθαρότητα της καρδιάς και την αγνότητα της ψυχής τους και από τώρα και εμπρός θα λέγεται από όλους «Άγιον Όρος» «Αγιον Όρος τουτεΰθεν κεκλήσεται… καί περιβόλι δικό μου».«Υπόσχομαι δε, πολύ να αγαπώ, να βοηθώ και να σκέπω εκείνους, που με άδολη καρδιά έρχονται να δουλέψουν ολόψυχα στο Θεό, να προσεύχονται αδιάκοπα για την ψυχή τους, να παρακαλούνε το Θεό για την Εκκλησία Του και όλο τον κόσμο να τον φωτίσει ο Θεός να γίνουν όλοι πρόβατα γνήσια και άδολα του Χρίστου και Θεού μας.»

Προγεύσεις αἰωνιότητας.» Ἐδῶ πού ζοῦμε, βασιλεύει μία ἀπέραντη ἀγάπη! «

Δῶρο Θεοῦ οἱ προγεύσεις τῆς αἰώνιας χαρᾶς κι εὐτυχίας. Τῆς μακαριότητας πού ἔχει ἑτοιμάσει ὁ Θεός «τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν .
Κύριο σκοπό μάλιστα φαίνεται νά ἔχουν τήν ἀφύπνιση, τό πνευματικό ξύπνημα τοῦ ἀνθρώπου. Τό νά προξενήσουν τή σωτήρια νοσταλγία τοῦ Θεοῦ καί τῆς Βασιλείας Του.
Βοηθεῖ ὁ Φιλάνθρωπος Χριστός μέ χίλιους δυό τρόπους, ἀλλά χρειάζεται καί ἡ καλή θέληση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως ὅταν θελήσουμε νά πᾶμε ταξίδι σέ μιά ὄμορφη χώρα, γιά νά χαροῦμε, φροντίζουμε νά ξεκινήσουμε ὑγιεῖς, γιατί ἡ ὑγεία εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση τῆς χαρᾶς. Ἔτσι γιά νά χαροῦμε τήν αἰωνιότητα καί νά συμπεριληφτοῦμε στήν ἁγία οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ, στή Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, χρειάζεται ψυχική ὑγεία. Ὅμως τά πάθη, οἱ κακίες, ὁ ἐγωισμός καί ἡ σκληρότητά μας ἀποδεικνύουν πώς δέν τήν ἔχουμε.
Ὅπως «ξερνάει» ὁ σίδηρος τή σκουριά, ἔτσι βγάζει κι ἡ ἀνθρώπινη ψυχή τήν κακία μετά τήν πτώση, λέγουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.
Ποῦ θά θεραπευτοῦμε; Τό Θεραπευτήριο εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Μέσα στά Μυστήρια Της γίνεται ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς διά τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καί τότε, ὑγιεῖς ψυχικά, μᾶς περιμένει ἡ Χαρά τοῦ Οὐρανοῦ, Χάριτι Θεοῦ…

Ἀμήν